[SF/OS] Something about chanbaek

ตอนที่ 15 : [SF] ขวัญใจ : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 339 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

 



                กาหยูเหลือบมองคนที่เดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามาในโรงอาหาร คุณชายชลธรที่สวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง กางเกงวอร์มสีดำคาดขาวของไนกี้ ผมที่ปกติต้องจัดให้เป็นทรงอยู่ตลอดยุ่งเหยิงกว่าทุกวัน เช่นเดียวกับสีหน้าที่แผ่ออร่าความหงุดหงิด จนน้องๆที่ทยอยเดินออกจากโรงอาหาร ต้องพากันเดินเลี่ยงไปอีกทาง

     
                “ข้าวหมดแล้วเหรอ”

                “หมดแล้ว”

                เธอยกก้นหม้อข้าวที่ไม่เหลืออะไรเลยให้คุณชายตื่นสายดู ชลธรพยักหน้าอย่างเซ็งๆ


                “อ๊ะ
! เดี๋ยว!!
 ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากโรงอาหารเธอถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ “ของนายมีเก็บไว้ให้ นั่งรอตรงนี้ก่อน”



                ชลธรมองดูจานข้าวผัดไม่ใส่ผักกับไข่เจียวฟูยัดไส้หมูสับ ที่ประธานค่ายยกมาวางให้ตรงหน้า


                “เมนูวันนี้ทำข้าวผัดเหรอ” เขาจำได้ว่าเมนูตอนเช้าเป็นข้าวแกงเขียวหวาน ที่มันน่าจะเผ็ดจนเขากินไม่ได้ กับผักต้มจิ้มน้ำพริก ที่เขาไม่ได้ชอบเท่าไร แต่มาค่ายก็ต้องกินตามคนส่วนมาก


                “ไม่ใช่ย่ะ ของวันนี้คนอื่นกินหมดไปแล้ว นายอยากตื่นสายเองนี่”


                ชลธรยักไหล่ ไม่ได้เสียดายอะไร เพราะสองจานตรงหน้ามันเป็นของโปรดเขาทั้งสองอย่าง


                “งั้นก็ขอบใจเธอละกัน”

                “เรื่อง?”

                “ข้าวนี่ไง”

                “ฉันไม่ได้ทำ ถ้าอยากขอบใจไปบอกน้องขวัญใจนู่น”


                คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เขาตื่นมาพร้อมความหงุดหงิด เพราะคนตัวเล็กที่ควรจะนอนหลับอยู่บนเตียงของเขาดันหายตัวไปพร้อมผ้านวมลายเบ็นเท็น และข้าวของอื่นๆของเจ้าตัว

                ตื่นไปก่อน ก็ไม่บอกกันสักคำ


                “ขวัญใจทำกับข้าวไว้ให้เหรอ”


                แต่พอรู้ว่าคนน้องตื่นมาเตรียมกับข้าวไว้ให้ แถมยังเป็นเมนูที่เขาชอบทั้งนั้น คนคิดน้อยใจเมื่อครู่ก็ยิ้มกว้างจนคนที่ยืนมองอยู่ปรับตัวไม่ทัน


                “เออสิ น้องมันใส่กัญชาลงไปเหรอ ยิ้มเป็นบ้าเลยนะแก”

                “สงสัยอยู่เหมือนกัน กัญชานี่มีผลต่อหัวใจมั้ยวะ ใจฉันมันเต้นตุบๆเลยว่ะ”

                “ฉันว่านะ ไม่ใช่กัญชาหรอก ขวัญใจต่างหากที่ทำให้นายเป็นแบบนี้น่ะ”















 


                “ย๊าห์
!! โดยองนายเอาที่พรวนดินไปแซะแบบนั้น ต้นไม้ก็ตายหมดสิ”


                ขวัญใจกระโดดงับหูเพื่อนตัวโต ที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้พรวนแทงลงไปในกระถางต้นไม้ เพื่อขุดเอาฟ้าทะลายโจรต้นเล็กจากกระถางถ่ายลงดิน


                “เจ็บนะโว้ย บอกกันดีๆก็ได้” โดยองมองเจ้าหมาคันฟัน ที่ทำท่าขู่ฟ่อๆมันจะกระโจนเข้ามาอีกรอบแน่ ถ้าโดยองไม่หยุดเอาพลั่วทิ่มดิน ก็ไม่ได้กลัวเจ็บหรอก แต่กลัวใจจะรับไม่ไหว คนอะไรน่ารักเป็นบ้า


                “ก็เราบอกดีๆแล้ว โดยองไม่ฟังอะ”

                “เออๆ เป็นรอยฟันมั้ยเนี่ย”

                “นิดเดียวเองงงง”


                “ไม่ต้องมาทำหน้าสำนึกผิดเลยนะ” โดยองหงุดหงิดเจ้าคนน่ารักนี่แทบบ้า กำลังจะเอื้อมมือไปยีหัวสีน้ำตาลให้ยุ่งเหยิง แต่อยู่ๆก็รู้สึกเสียววาบตรงท้ายทอย เงยหน้าขึ้นก็เจอตอขนาดใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร


                ขวัญใจยิ้มร่าเริง โบกมือทักร่างสูงของเดือนแพทย์ที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ชลธรกับเฉยเมย ยิ่งเดินใกล้เข้ามาเรื่อยยิ่งสัมผัสถึงรัศมีน่าขนลุกอะไรบางอย่าง


                ตาเรียวลอกแลก ก้มหน้าก้มตาย้ายพืชสมุนไพรจากกระถางมาลงแปลงเกษตรที่โดยองขุดเอาไว้ พลางลอบมองร่างสูงของชลธรที่เดินเข้ามาใกล้ เมื่อคืนก็ปรับความเข้าใจกันแล้วนี่นา แต่ตื่นเช้ามาแทนที่จะได้เจอพี่ชลเวอร์ชันพี่ชายใจดี ร่างสูงตรงหน้ากลับขมวดคิ้วมุ่นเหมือนขวัญใจไปทำอะไรผิดเอาไว้


                “ขวัญใจ”

                เอ หรือว่าพี่ชลจะไม่ถูกใจกับข้าวที่ขวัญใจเตรียมไว้ให้ รู้งี้ปล่อยให้กินแกงเขียวหวานไปก็ดี


                “ใครให้มาทำตรงนี้ ไม่มีใครบอกเหรอว่าวันนี้เวรพี่ลงแปลงสมุนไพร” เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “กับน้องโดยอง”

                ร่างเล็กยิ้มแห้ง ความจริงขวัญใจต้องไปอยู่ห้องสมุด แต่เมื่อวานโดยองมาช่วยเขาล้างจาน ขวัญใจเลยอยากตอบแทนน้ำใจเพื่อนบ้าง ไม่รู้เลยว่าตัวเองไปแย่งงานพี่ชล


                เจ้าคนไม่รู้เรื่องรู้ราว ว่ากำลังทำให้ใครบางคนหึงจนควันออกหู ช้อนมองร่างสูงตาละห้อย


                “กาหยูแบ่งให้นายไปทำความสะอาดห้องสมุดกับห้องเรียนไม่ใช่เหรอ ทำไมชอบดื้อไม่ทำตามที่พูดอยู่เรื่อย” ชลธรมองเจ้าคนที่โดนดุ แล้วยังหัวเราะแหะๆพยามเข้ามาบีบนวด ยกเหตุผลมาขออนุญาตเขาเพื่อจะได้ช่วยเหลือเพื่อน รู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่เป็นเพียงคนเดียวที่ยังจำสัมผัสอ่อนหวานเมื่อคืนที่ผ่านมาได้ดี ต่างกับขวัญใจ ที่พอหลับไปแล้วก็คงจำไม่ได้เลย


                ..เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าริมฝีปากรสเยลลี่แบร์ของตัวเอง ทำให้เขานอนไม่หลับแทบทั้งคืน คิดดูแล้วชลธรก็อยากจะงอนขึ้นมาบ้าง


                “วันนี้ให้พี่ชลไปพักบ้าง เดี๋ยวแปลงสมุนไพรขวัญใจดูแลเอง”

               “แล้วขาที่มันเจ็บอยู่ไม่กลัวมันบวมขึ้นมารึไง”

                “เมื่อเช้าเราทำแผล ใส่ยาเรียบร้อย ไม่เจ็บเลย พี่หมอก็บอกไม่น่าจะบวม พี่ชลไม่ต้องห่วง”

                “อ๋อ เดี๋ยวนี้มีคนดูแลแล้ว พี่ก็ไม่ต้องห่วงแล้วเนอะ”


                เจ้าของเสียงทุ้มแสดงออกว่างอนชัดเจน แต่ขวัญใจกลับไม่รู้เลย พยักหน้าหงึกๆพูดต่อ


                “ช่าย พี่ชลไม่ต้องห่วงเราแล้ว โดยองก็อยู่ทั้งคน พี่ชลน่ะแหละต้องไปพักผ่อนบ้าง”


                คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ไอ้ดีใจที่น้องเป็นห่วงเขามันก็ดีใจอยู่หรอก แต่ไอ้ที่บอกไม่ต้องห่วงขวัญใจ เพราะมีโดยองอยู่เป็นเพื่อนเนี่ย ขวัญใจจะรู้มั้ยว่ามันทำให้เขาเป็นห่วงยิ่งกว่าเดิมอีก


                “ให้พี่ไปพัก แล้วปล่อยนายอยู่กับโดยองเหรอ”

                เขาถามเสียงขุ่น ชักจะน้อยใจจริงๆขึ้นมาแล้ว


                “พี่ชลดูห่วงขวัญใจจังเลยนะครับ นี่ถ้าขวัญใจไม่บอกว่าเป็นพี่น้อง ผมคงนึกว่าเป็นอย่างอื่น”


                ขวัญใจอ้าปากค้าง หันไปมองหน้าคนที่ถูกจัดให้อยู่ในฐานะพี่
-น้อง สลับกับเพื่อนตัวเอง รู้สึกถึงประกายไฟที่แวบออกมาจากสายตาของหนุ่มหล่อทั้งคู่ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องตั้งท่าเหมือนพร้อมจะต่อยกันทุกเมื่อ ดูท่าจะทำงานด้วยกันไม่รอดเสียแล้ว


                “วันนี้พี่ชลไปทำห้องสมุดแทนเราก่อนนะ เดี๋ยวแปลงผักขวัญใจอยู่กับโดยองเอง”


                พยามหาทางออกที่คิดว่าดีที่สุด และเป็นชลธรที่ตัดสินใจถอย เขาไม่อยากตะบั๊นหน้าใครต่อหน้าขวัญใจ ยิ่งเป็นไอ้เดือนพละที่พยามทำคะแนนตีตื้นมาติดๆ เขาจึงตัดสินใจหันหลังกลับ

                ตอนนั้นขวัญใจคิดว่าจบเรื่องได้แล้ว

                หารู้ไม่ว่าทำใครบางคน ปากยู่ คิ้วทู่ หน้าร้อน หูร้อน เพราะอาการงอน จนทนแทบไม่ได้



































- - - - - - - 40%- - - - - - - 





         หลังกินข้าวมื้อเย็น ขวัญใจก็รวบรวมจานช้อนชามมานั่งล้าง ช่วยเพื่อนทำจนเสร็จ ทุกคนก็ชวนกันไปงานวัดที่อยู่ใกล้กับโรงเรียน ขวัญใจที่ว่างๆไม่มีอะไรทำอยู่แล้วจึงขอติดตามเพื่อนๆไปด้วย


                ร่างเล็กเดินคิดไปเรื่อย แวบหนึ่งก็นึกถึงสีหน้าของพี่ชลเมื่อเช้านี้ ที่แปลงเกษตร ดูเหมือนพอขวัญใจพูดแบบนั้นออกไป วันนี้ทั้งวันผู้ชายตัวโตนั่นก็หลบเลี่ยงกันตลอด ไม่มาให้เห็น ไม่เข้ามากวน ไม่หาเรื่องมาคุย พอขวัญใจจะทักก็ทำเมินเดินไปทำงานอื่น


                ขวัญใจก็เพิ่งรู้ว่าคนตัวโตๆเนี่ย ขี้งอนชะมัดเลย


                เดินคิดเพลินๆ ก็ซื้อของกินข้างทางไปเรื่อย แม้จะกินข้าวเย็นแล้ว แต่ถือคติของคาวกับของหวานอยู่คนละกระเพาะกัน ขวัญใจก็ควักเงินซื้อขนมเบื้อง น้ำหวานอัดลม ไอติมหลอด จนกระเป๋าเบา แต่ก็ยังไม่อิ่มหรอก ร่างเล็กเดินตามกลิ่นไก่ย่างจนไปหยุดอยู่หน้าแผงที่กำลังปิ้งไก่ส่งกลิ่นหอมฉุย หันมาอีกทีเพื่อนก็หายไปหมด จึงตัดสินใจหมุนตัวกลับ ตอนนั้นเองที่หันไปเห็นร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนเลือกซื้อของอยู่ตรงแผงขายปลาหมึกย่าง ถ้าไม่คิดว่ากำลังโดนงอนอยู่ ขวัญใจต้องเข้าใจว่าพี่ชลเดินตามมาตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้วแน่ๆ



                “พี่ชลลลล”


                เสียงเรียกทำให้ร่างสูงนั้นเหลือบมองคนเรียกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเลือกปลาหมึกต่อ ทำคนเรียกใจตกไปถึงตาตุ่ม ขวัญใจสูดลมหายใจลึกก้าวไปยืนข้างชลธรตรงแผงขายกิ๊บทันที


                “ปลาหมึกน่ากิ๊นน่ากินเนอะ” ขวัญใจน้ำลายสอ เห็นพี่ชลทำท่าจะหยิบไม้หนึ่งขึ้นมา ก็จัดแจงคว้าไม้นั้นให้คุณป้าย่างเลย ”เอาสองถุงนะครับป้า ราดน้ำจิ้มหวานๆไม่เผ็ดนะครับ”


                “พี่กินข้าวมาแล้ว อิ่มมากด้วย นายกินไปคนเดียวเถอะ”


                คนกระตือรือร้นจะสั่งให้เขาได้ฟังก็ไหล่ตก แต่เพราะรู้ตัวว่าเมื่อเช้าตัวเองพูดไปไม่ทันคิดถึงใจคนฟัง และขวัญใจไม่อยากถูกพี่ชลเมินแบบนี้เลย คนตัวเล็กจึงทำใจดีสู้เสือ ข่มใจถามต่อ พยามไม่สนใจสายตาเย็นชาที่เมินเขาหลายครั้งหลายครา


                “พี่ชลกินข้าวมาแล้ว อยากกินน้ำผลไม้มั้ยหรือเหล้าปั่นมั้ย เราเห็นร้านตรงนั้นก็น่ากินนะ เดี๋ยวเราเลี้ยงพี่ชลเอง”


                ชลธรเหลือบมองร่างเล็กที่มองเขาตาละห้อย ก่อนจะหัวเราะหึๆ


                “มีเงินหรือไง”


                พอถูกถามขวัญใจจึงนึกขึ้นได้ เริ่มหน้าซีด ล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง เขี่ยๆดูก็พบเศษเหรีญบาทอยู่สองสามเหรียญ หลังจากควานหาจนแน่ใจ ก็เงยหน้าตอบ



                “มี..เรามี”




                แต่ดูเหมือนคนตัวสูงจะเดาออกตั้งแต่แรก พอชลธรได้ยินแบบนั้น เขากลับยิ้มกว้าง ทีแรกก็ว่าจะแกล้งงอนให้นานกว่านี้ แต่เจ้าคนน่ารักก็ทำเขาใจอ่อนทุกที


                “ไม่ต้องเลี้ยงพี่หรอก เป็นพี่ก็ต้องเลี้ยงน้องสิ”

                “แต่เราอยากตอบแทนพี่ชลบ้าง”

                “พอมาคิดดูแล้ว พี่ชลทำอะไรให้เราตั้งหลายอย่าง แต่เรากลับไม่เคยทำอะไรให้พี่ชลเลย แล้วเมื่อเช้าเรายังพูดไม่ดีกับพี่ชลอีก ”

                เห็นอีกฝ่ายนิ่งไป ขวัญใจก็รีบพูดต่อ


                “พี่ชลให้เรายืมเงินก่อนได้มั้ย เดี๋ยวกลับไปค่ายแล้วเราจะเอาเงินให้” เมื่ออีกฝ่ายยังคงนิ่งไม่ตอบว่าอะไร คนตัวเล็กก็ชักรู้สึกตัวว่าอาจทำอะไรให้พี่ชลไม่พอใจรึเปล่า ขวัญใจกระพริบตาปริบๆ ค่อยๆก้มหน้าลงมองพื้นอย่างเก้อๆ คิดว่าตัวเองพูดมากไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าพี่ชลจะโกรธมั้ย กำลังจะบอกพี่ชลว่ายกโทษให้ขวัญใจด้วย ร่างสูงกลับพูดขึ้นมาก่อน


                “จะเอาใจพี่ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้”

                “...”

                “ยอมแพ้ตั้งแต่เป็นเราแล้ว”



















- - - - - - - - - - - - 50% - - - - - - - - -- 







































             คนตัวเล็กที่มีแก้มอ้วนๆ พอเห็นของกินก็ยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตก กำลังยืนเข้าคิวรอซื้อปลาไข่ทอด มือข้างหนึ่งถือถุงปลาหมึกย่างที่เหลือแต่ไม้ ข้างหนึ่งถือเกล็ดน้ำส้มแก้วละห้าบาท พอถึงคิวตัวเองก็ใช้มุขออดอ้อนแม่ค้า ขอแถมนิดๆหน่อยๆ ขวัญใจน่ะรู้วิธีว่าจะทำยังไงให้คนเขาใจอ่อน แล้วมันก็ได้ผลประจำ


                “แล้วพ่อหนุ่มไม่เอาด้วยเหรอจ๊ะ ถ้าเอาสองกล่องเดี๋ยวป้าแถมให้อีกสองตัวเลย” 


                ป้าแม่ค้าหันไปถาม คนที่ทำหน้าที่จ่ายเงิน “พี่ชลเอาไปกินด้วยกันนะ..นะๆ”


                เจอมุขตาใสๆ เสียงหวานๆ ชลธรที่ไม่ชอบกินของทอด ก็ทำได้เพียงถอนหายใจ “ครับ เอามาอีกกล่อง” 


                “เย่ๆ” ยิ้มหวานให้คนตัวสูงก่อนจะยกเกล็ดน้ำส้มปั่นแก้วละสิบบาทขึ้นมาดูดจ๊วบๆ ชลธรรับถุงปลาไข่จากป้าแม่ค้ามาถือ พร้อมกับอ้าปากรับ ปลาไข่อีกตัวที่ขวัญใจจิ้มจากถาดที่อยู่ในมือมาป้อนถึงปาก 

                ที่จริง ปลาไข่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ
                














                พอเดินแวะร้านของกินครบทุกร้าน คนที่กินอิ่มจนแก้มโย้ก็จูงมือร่างสูงไปอีกโซนของงานวัด ขวัญใจเดินไปหยุดอยู่ตรงซุ้มสอยดาว ที่แม่ค้ากำลังนั่งตบยุง ชลธรมองแล้วก็นึกขำอยู่ในใจ เขารู้ทริกของพวกร้านเหล่านี้ดี สองพันสิบเก้าแล้ว คนประเภทไหนกันที่ยังเชื่อว่าจะได้รางวัลจากซุ้มสอยดาวอยู่อีก      


                “พี่ชลน้องปลาทูน่ารักเนอะๆ” 

                มือเล็กสะกิดเสื้อเขายิกๆ ตาเล็กก็มองรางวัลที่แขวนโชว์ไว้ไม่วางตา ตอนนี้ชลธรรู้แล้วว่าคนประเภทไหนที่ตกเป็นเหยื่อของพวกแม่ค้า 

                “ตัวไหนหื๊ม”

                “ตัวนั้นไง” 


                ร่างสูงขมวดคิ้ว มองหาความน่ารักของหมอนข้างรูปปลาทูหน้าตาประหลาดขนาดเท่าคนจริงไม่เจอจริงๆ แต่ร่างเล็กน่ะเดินดุ่มๆเข้าไปหาแม่ค้าขอซื้อสลากสอยดาวเรียบร้อยแล้ว   


                ขวัญใจยืนจ้องดาวนับร้อยดวงเหนือศีรษะ อย่างกับว่าจ้องนานๆแล้วจะรู้ว่าสลากดวงไหนจะสอยออกมาได้เป็นปลาทู


                “เอาอันนั้นครับ”


                ชี้เอาดาวดวงที่อยู่สูงที่สุด ให้แม่ค้าสอยลงมาให้ ก่อนเปิดสลากออกดูไม่ลืมจะยกมือขึ้นมาประนมพึมพำคาถา จนปากสีชมพูยื่นมุบมิบๆ


                “ขอให้น้องปลาทูเป็นของขวัญใจด้วยเถิ๊ดดด”


                ชลธรมองเจ้าคนจริงจังที่โคตรน่าเอ็นดู ค่อยๆคลี่ฉลากด้วยใบหน้าลุ้นระทึก ตอนนั้นเองที่ มือหนาคว้าฉลากในมือเล็กมาถือไว้แทน ชลธรชูฉลากขึ้นสูง 


                “ยินดีด้วยคุณได้..ปลา..” เขาแกล้งอ่าน เสียงดังให้คนที่กระโดดโหยงๆพยามเอาฉลากคืนได้เบิกตาโตด้วยความตื่นเต้น 

                “กระป๋อง
!!”

                “
อ๋า #%$&*^)*


                ว่าแล้วก็ส่งมันให้ป้าเจ้าของซุ้มที่ยืนยิ้มแต้ ที่หลอกเด็กสำเร็จอีกราย หยิบปลากระป๋องตราสามแม่ครัวส่งให้เด็กที่ยืนหน้างอคอหัก


                “พี่ชลว่ามันจะมีสลากที่มีน้องปลาทูซ่อนอยู่มั้ย”


                ไม่อยากทำลายความฝันเด็กวัยกำลังโต ก็เลยเออออไป 


                “ก็คงจะมีมั้ง”

                “หรอๆ เราเล่นอีกรอบดีมั้ย” 

                “เดี๋ยวรอบนี้พี่ลองเล่นบ้าง”


                เขาว่า หยิบกระเป๋าหยิบแบงค์สีแดงออกมาหนึ่งใบยื่นให้คนตัวเล็ก 

                “อยากกินสายไหม ขวัญใจเดินไปซื้อให้พี่หน่อยสิ”

                “พี่ชลอยากกินน้ำตาลปั้นด้วยไหม” 


                น้ำตาลปั้นที่ว่าอยู่ติดกับร้านสายไหม ขวัญใจเล่นพูดมาซะขนาดนั้น ถามหน่อยว่าชลธรจะปฏิเสธได้ลงคอหรือ

                “เราอยากกินอะไร ก็ซื้อมาฝากพี่ด้วยแล้วกัน” 

                คนได้ฟังเอียงคอ ยิ้มแต้ จะหาใคร..หล่อ สปอร์ต ใจดี อย่างพี่ชลธรได้อีก 




                พอคล้อยหลังขวัญใจ ร่างสูงก็หันไปคุยกับแม่ค้าที่ยืนรอสอยดาวให้เขาอยู่


                “ปลาทูนั่นตัวเท่าไรครับ” 

                “ตัวนั้นเหรอ? หายากด้วยสิ” 

                “เท่าไรล่ะครับ” 






                เพราะพี่ชลบอกมาว่าอยากกินอะไรก็ซื้อมาได้เลย ตอนที่ขวัญใจเดินกลับมาหาเขา ในมือเล็กข้างหนึ่งจึงถือสายไหมสีชมพูมาด้วย ส่วนอีกข้างก็กำขนมน้ำตาลปั้นลูกดอกกุหลาบ รูปเจ้าชาย แล้วก็รูปอะไรอีกอันที่ชลธรดูไม่ออก ดูรู้แต่ว่าเป็นของโปรด


 
               ลิ้นเล็กที่กำลังเล็มน้ำตาลปั้นอ้าค้าง เมื่อเห็นว่าแม่ค้าเดินเอาปลาทูรูปหมอนข้าง ที่ตัวเองอยากได้มาส่งให้พี่ชลถึงมือ 


                “โหหหน้องทู”


 
               เห็นแล้วก็นึกน้อยใจพระเจ้า พี่ชลเนี่ยเกิดเป็นเดือนแพทย์แล้ว ทำไมพระเจ้ายังเสริมออพชั่นให้พี่ชลดวงดีขนาดนี้เนี่ย น่าอิจฉาจริงๆ


                “อยากได้มั้ย”

 
               ขวัญใจรีบพยักหน้า 

                “ถ้าพี่ชลให้เรา เราจะเอาน้องไปนอนกอดทุกคืนเลย”

 
               “ยกให้ก็ได้ แต่ขวัญใจต้องทำอะไรให้พี่อย่างหนึ่ง”   
























                “หน้าเรามีอะไรติดอยู่รึเปล่า”


 
               ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ที่พี่ชลเอาแต่มองหน้าขวัญใจ ยิ่งตอนนี้ที่เรานั่งตรงข้ามกันในกระเช้าแคบๆขนาดนั่งได้สองคน ที่กำลังค่อยๆไต่ระดับความสูงขึ้นเรื่อยๆ 


                ยิ่งขึ้นมาสูงจากพื้นข้างล่าง ชลธรยิ่งมองเห็นดวงจันทร์และดวงดาว ชัดมากขึ้น อาจเป็นเพราะชุมชนแห่งนี้อยู่ไกลจากแสงไฟในเมืองใหญ่ ทำให้เขามองเห็นแสงจันทร์กับแสงของดวงดาวได้ชัดเจน มันเป็นค่ำคืนที่ชลธรคิดว่าดวงดาวช่างสวยกว่าทุกคืนที่เขาเคยเห็น 


 
               โดยเฉพาะดวงดาวที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาล ที่สว่างไสวกว่าดาวดวงไหนๆ


                “พี่กลัวความสูงน่ะ เลยไม่กล้ามองออกไปข้างนอก”


                ขวัญใจจะแปลกใจมั้ยนะ ที่เขาชวนขึ้นมานั่งชิงช้าสวรรค์ด้วยกัน แต่ดันบอกว่ากลัวความสูงซะนี่


                “เราเข้าใจๆ ถ้าพี่ชลกลัว มองแต่หน้าเราก็ได้”


 
               “อือฮึ”


                “เดี๋ยวเราจะดูวิวแทนพี่ชลเอง 
J” 



                ขวัญใจคงไม่รู้หรอกว่ายามที่เจ้าตัวขมวดคิ้ว ตีหน้าบึ้ง แสงของดวงจันทร์ก็เหมือนจะขมุกขมัวเพราะริ้วเมฆที่เคลื่อนมาบัง แต่พอขวัญใจส่งยิ้มมา ท้องฟ้าสีเข้มก็พลันสว่างไสว ราวกับเปิดสวิทซ์ไฟของดาวทุกดวง



                เมื่อชิงช้าสวรรค์หมุนขึ้นมาจุดสูงสุด ขวัญใจก็เบนหน้าไปมองวิวภูเขาที่อยู่ห่างออกไปไกลลิบๆ แต่อยู่ๆมือข้างขวาที่ถือแท่งน้ำตาลปั้นค้างไว้ ก็ถูกรั้งเข้าหาคนตัวโต อีกครั้งที่พี่ชลทำขวัญใจลมหายใจสะดุด ร่างเล็กพยามจะคุมสีหน้า ไม่แสดงออกเด็ดขาดว่ากำลังตกใจจนตัวแข็ง ทำอะไรไม่ถูกแล้ว


 
               “จำที่พี่บอกเมื่อคืนได้มั้ย ว่าเราน่ะเป็นคนสำคัญของพี่”


                ขวัญใจมองนัยน์ตาสีดำที่กำลังจ้องมองมาอย่างกดดัน เรื่องเมื่อคืนที่พี่ชลอธิบายให้ฟัง เสียงทุ้มนุ่มนั่นยังก้องอยู่ในหัวทำไมจะจำไม่ได้ แต่เพียงแค่คำพูดลมปาก กับสิ่งที่เห็นจนชินตา ภาพพี่ชลที่มีแต่สาวๆห้อมล้อม มันทำให้คนตัวเล็กไม่อาจเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายได้อย่างสนิทใจ 


 
               “พี่ชลปล่อยเราก่อน..”


                “กลับจากค่ายนี้พี่ต้องไปรัสเซียเป็นเดือนๆ พี่คงไปเรียนจนจบคอร์สไม่ได้แน่ๆ ถ้ายังทำให้เราค้างคาใจกับพี่อยู่แบบนี้”


 
               “...”


                “นี่คงยังไม่เชื่อใช่มั้ย ว่าเหตุผลที่พี่มาอยู่ตรงนี้เป็นเพราะเรา” 



 
               ตาเรียวเบิกกว้าง ตกใจที่คนตรงหน้าเดาออกทั้งหมด 


                “คือเรา..”

 
               “ตอบให้ชื่นใจหน่อยได้มั้ย ว่าเราจะยอมเปิดใจ ไม่งั้นพี่ไม่ให้ลงไปแน่ๆ”


                ขวัญใจมองนัยน์ตาสีดำที่กำลังจ้องมองมาอย่างกดดัน ตั้งแต่รู้จักกันมาขวัญใจไม่เคยรู้สึกสักนิดเลยว่าเดือนคณะแพทย์อย่างพี่ชลจะทำให้เขารู้สึกอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมาได้ รสชาติหอมหวานของขนมน้ำตาลปั้นที่ละลายไปทั่วลิ้นทำให้ลมหายใจหอมหวาน ริมฝีปากหนาของจอมเผด็จการ ดูเหมือนจะเลื่อนเข้ามาใกล้ จนร่างเล็กต้องถอยหนี พี่ชลจงใจทำให้ขวัญใจใจสั่นแน่ๆ


 
               “พะพี่ชลมองเราใกล้เกินไปแล้ว พี่ชลกดดันเราแบบนี้ เราทำตัวไม่ถูกนะ อะเอาหน้าออกไปก่อนสิ”

                “ทีเมื่อเช้าเรายังทำแบบนี้กับไอ้หมอนั่นได้เลย.. แล้วทำไมพี่ถึงทำบ้างไม่ได้”

 
               “ก็เมื่อเช้ากับตอนนี้ไม่เหมือนกัน นี่พี่ชลยื่นหน้ามาอย่างกับ..จะจูบเรา”

                “แล้วพี่ขอจูบได้มั้ยล่ะ”

                “ไม่ได้
!!” เบิกตากว้างตกใจยิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมาจูบกันได้ยังไง เราโดนแม่ตีตายแน่เลย”


                “งั้นขวัญใจก็ยอมให้พี่จูบ แล้วเราก็มาเป็นแฟนพี่แบบนี้ตกลงมั้ย” ยิ้มกวนๆ เหมือนอยากแกล้งกันมากกว่าเอาจริงอย่างที่พูด


                “เราไม่ใช่คนแบบที่พี่ชลจะมาล้อเล่นด้วยได้นะ” ทำเป็นโวยวาย ตาเรียวหลุกหลิกพยามหาทางเอาตัวรอดจากสายตาคมที่จ้องมองกันเหมือนสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่กำลังต้อนลูกแกะให้จนมุม แล้วจับลูกแกะตัวน้อยกิน 


                “นี่พี่ก็ทำทุกอย่างแล้วนะ แต่เราก็ไม่ยอมเปิดใจให้สักที ชาตินี้ทั้งชาติพี่คงจีบเราไม่ติดแล้วมั้ง” น้ำเสียงตัดพ้อ ออดอ้อน ต่างจากสายตาแพรวพราว และมือหนาที่ยึดข้อมือเล็กไว้แน่น “สัญญาได้มั้ยว่าช่วงพี่ที่ไม่อยู่จะเก็บเรื่องของพี่ไปคิดดู แล้วถ้าพี่วิดีโอคอลมาก็รับสายด้วย”


                ขวัญใจได้ยินสัญญาณในหัวร้องเตือนดังลั่น รู้สึกถึงอันตรายที่ห่างไปไม่กี่คืบ เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ แต่พี่ชลก็เข้ามาถล่มกำแพงของขวัญใจลงอย่างง่ายดาย



                “ขวัญใจครับ...”


                น้ำเสียงอบอุ่นที่ติดอยู่ในความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว ทำหัวใจดวงเล็กเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ใจดวงเล็กหลุดลอยไปพร้อมกับสติสัมปชัญญะ ขวัญใจกำมือเข้าหากัน ตั้งใจจะดึงข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่กลับเป็นการเปิดโอกาสให้ร่างสูงดึงร่างเล็กให้เข้าไปชิดกับแผงอกกว้าง


                “ตอนเด็กๆว่าใจแข็งแล้ว.. โตมาจะใจอ่อนให้พี่สักนิดไม่ได้เหรอ”

                “แล้วทำไมเราต้องใจอ่อน”



                ปลายนิ้วไล้วนตรงปลายคาง ขวัญใจร้อนวูบ ในช่องท้องมันปั่นป่วน วูบโหวง สั่นเทา รู้ตัวดีว่าสู้เขาไม่ได้แน่ๆ ยิ่งกับผู้ชายที่เป็นถึงเดือนมหาลัยที่อัพสกิลล่อลวงใครต่อใครให้ตกหลุมรัก ตอนนี้ขวัญใจรู้แล้วว่าทำไมใครๆถึงหลงกลผู้ชายคนนี้อย่างง่ายดาย 


                “แค่เปิดใจให้พี่บ้าง นิดเดียวก็ได้..นะ”

                “ก็ได้” พี่ชลกำลังยิ้มกว้าง เขาต้องรู้แน่ว่าขวัญใจกำลังหวั่นไหวแค่ไหน “แต่ตอนนี้เราเปิดแค่นิดเดียวนะ”

                “อื้ม”


                “ปล่อยเราได้แล้..”



                ตอนนั้นเอง ที่พยามขืนตัวออกจากอ้อมกอด ใบหน้าของพี่ชลก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ ลมหายใจอบอุ่นรินรดอยู่ข้างแก้ม ก่อนที่เรียวปากร้อนจะบดจูบลงมาบนกลีบปากเล็กสีเชอรี่อย่างเผด็จการ คนชำนาญกว่าบดเบียด รุกราน แทรกซอน จนริมฝีปากเล็กของคนไร้ประสบการณ์เผยอแยกออก 



                ขวัญใจไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน ปล่อยให้คนเอาแต่ใจแทรกเข้ามาชิมความหวาน โดนรังแกจนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของเขา จูบเร่าร้อนแสนหวานที่เพิ่งเคยรู้จักเป็นครั้งแรก ทำร่างเล็กแสนอ่อนหัดตัวอ่อนปวกเปียก นี่ยอมเปิดใจให้เพียงนิดเดียวพี่ชลยังรังแกกันได้ขนาดนี้ ขวัญใจไม่อยากจะคิดเลยว่ามากกว่านี้ร่างเล็กจะทนอยู่ได้อย่างไร




                “น้ำตาลปั้น..อร่อยดีนี่นา”


                เป็นคนตัวสูงที่พูดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มๆ หลังจากฉกชิงน้ำตาลปั้นที่เคยอยู่ในปากเล็กมาไว้ในปากตัวเอง ตาคมมองร่างเล็กที่นั่งนิ่งมึนงง พูดอะไรไม่ออกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย 


                “คราวหน้าถ้าดื้อกับพี่อีก พี่ไม่ลงโทษเราแค่นี้แน่” เจ้าของเสียงทุ้มต่ำที่เหมือนจะขู่กันนั้นไม่ทำเพียงแค่ขู่ ชลธรก้มลงจุ๊บริมฝีปากเล็กเบาๆ ทำเอาร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดเผลอสะดุ้ง “..”



                ม้าหมุนลงมาถึงข้างล่างแล้ว ขวัญใจแอบเหล่มองปลายคางของคนตรงหน้า เผลอจ้องริมฝีปากหนาที่ขโมยน้ำตาลปั้นของเขาไปอย่างไม่รู้ตัว ความหวานของน้ำตาลปั้นที่กระจายอยู่ในปากยังไม่จางหาย เช่นเดียวกับสัมผัสร้อนแรงที่พี่ชลมอบให้ ทำขวัญใจรู้มึนงงไปหมด



                “วันที่หนึ่งเดือนหน้า พี่จะกลับจากรัสเซีย ให้เวลาเราคิดเรื่องของเราหนึ่งเดือน ถ้าตกลงจะคบกับพี่ให้เรามารับพี่ที่สนามบิน ตกลงมั้ย” มือหนากระชับมือเล็กของขวัญใจที่เดินใจลอยอยู่ข้างกัน ชลธรดูจะสบายอกสบายใจเหลือเกิน ในขณะที่ขวัญใจสมองโล่งไปแล้ว 


                ตอนนี้ไม่ใช่แค่ชลธรแล้วที่จะต้องว้าวุ่นใจกับการคิดถึงร่างเล็กอยู่ตลอดเวลา เขามั่นใจว่าเพียงแค่จูบเดียวจะทำให้ขวัญใจคิดถึงเขาจนนอนไม่หลับบ้างเหมือนกัน   

























- - - - - - - - - - - - 100% - - - - - - - - -- 
รูกช้านนโดนผิดผีไปแล่วๆๆๆ
บอกแล้วว่ามีเซอพร้าย แฮ่ แฮปปี้มันเดย์น้าค้า 
ขอให้อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์ที่ดีของทุกๆคนเลย
ในส่วนของคำผิดนั้น เดี๋ยวจะพยามกลับไปแก้ให้ตั้งแต่ตอนที่หนึ่งนะคะ
ถ้าใครเจอตรงไหนบอกกันได้เลย ขอบคุณม้ากมากเลยนะค้า ที่ช่วยเตือนเรา ช่วงนี้เราอ๊องมากๆอะ
สุดท้ายฝากคอมเม้นท์น้า เสียงของทุกคน เป็นเสียงที่จะผลักดันเราได้จริงๆ (คุ้นๆเนอะ ><) 
ฝากแท็กจ้วย #ขวัญใจชบ #ficsomecb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 339 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,345 ความคิดเห็น

  1. #1078 geejajaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 09:13
    ขวัญใจเอ้ยยอมพี่เค้าเถอะนะ โอ๊ยยย อ่านไปเขินไป
    #1,078
    0
  2. #1058 ppLindeep (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 01:41
    โหววววใจเรานี่นะน่ะ อ่อนไปหมดแล้วววว
    #1,058
    0
  3. #1049 hunnnielu947 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 08:04
    ตอนนี้น่ารักมากเลยยย พี่ชลลล
    #1,049
    0
  4. #1015 ひかり (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 11:42
    รถถีบของขวัญใจจะปั่นไปถึงสนามบินทันหรอ 5555 พี่ชลจะไหวไหมน้าาาา
    #1,015
    0
  5. #1013 qzmybear (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 00:32
    ใจช้านนนน ลูกแม่เสียจูบแบบเต็มไปให้พี่เค้าแล้ว
    #1,013
    0
  6. #1012 MONAHT_ADUS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 10:16
    ภาวนาให้น้องตื่นสายไปรับพี่ไม่ทัน ชอบแกล้งน้องดีนัก มันน่าโดนน้องเอาคืนบ้าง555555555
    #1,012
    0
  7. #1011 BB BOY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 19:55
    เอ้า! ถ้าขวัญใจไม่ไปรับ อิพี่จะทำไง
    #1,011
    0
  8. #1010 p3bbl3 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 19:07
    ปรากฎขวัญใจไม่มารับอีพี่หน้าแหกกกก
    #1,010
    0
  9. #1009 averyamppkim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 09:16
    น้องต้องตกลงนะ
    #1,009
    0
  10. #1008 Kim TangTUAN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 09:04
    ขอบคุณที่มาต่อให้นะคะ
    #1,008
    0
  11. #1007 uoohuma (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 08:18
    พี่เค้ารุกหนักมาก ขวัญใจว่าไงดี
    #1,007
    0
  12. #1006 geejajaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 07:46
    เอาแล้ววววว ขวัญใจโดนกินนนนแน่ๆ
    #1,006
    0
  13. #1005 Rung_moohham (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 07:12
    อีพี่ชลลลล ให้แม่มาขอลูกเราเลย
    #1,005
    0
  14. #1004 Backmm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 03:42
    พี่ชลผิดผีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,004
    0
  15. #1003 Luviiaf (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:37
    รูกกกกกก นี่แค่เปิดใจนิดนึงของน้องง
    #1,003
    0
  16. #1002 แบ้กซี่ซู่ซ่าส์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:31
    พี่ชลลลลลล ไม่ด้ายยย ขวัญใจลูกชั้นน พี่ชลมันจะกินน้องแล้ว เขินเปนบ้า ฮือ
    #1,002
    0
  17. #1001 THE K. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:27
    แม่ตีแน่ขวัญใจ!!!
    #1,001
    0
  18. #1000 Kim Mim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:13
    พี่ชล น้องขวัญใจเขามีแม่น่ะ มาจูบลูกเขาได้ไงเนี่ยยยยย อ่านไปเขินไปปป ฮืออออออ
    #1,000
    0
  19. #999 leemild (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:13
    พี่ชลรุกน้องจนน้องตามไม่ทันแล้ววววว เขินพี่ชลลลลล แงงงง
    #999
    0
  20. #998 ppeii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:08
    เขินมากฮือออออ
    #998
    0
  21. #997 Aomcncd (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:07
    คนที่เขินกว่าน้องขวัญใจก็คือช้านนนนแงงงงพี่ชลอ่อนโยนเบอร์แรงมากฮือออ น้องขวัญใจหนูต้องไปรับพี่ชลที่สนามบินนะลูกก
    #997
    0
  22. #996 MT_jjp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:58

    กริ้ดดดดดกกกกกวดาพาำยกาก่ดทาดสก. พี่ชลเค้ามาแรงมากกกกกกกก

    #996
    0
  23. #995 •ZIRIA• (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:47
    เขินมากจะเปนลม จูบรู้กดิชั้นแล้วต้องมาตบแต่งด้วยนะคะ
    #995
    0
  24. #994 J_kanp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:45
    อมกกกกกกกก. พี่ชลเกิดมาเพื่อรุกน้องที่แท้ทรู และน้องก็คือเกิดมาเพื่อน้องงงงง จริงๆ คนพี่โกรธเอง งอนเอง หายเอง วงวาร 5555555555 แต่ตอนนี้คือเขินนนนนนนนน รอน้องไปรับพี่ที่สนามบินแย้ววว
    #994
    0
  25. #993 leemild (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:35
    น้องขวัญใจทำอะไรก็น่ารักไปหมดเนาะ พี่ชลแพ้หมดแล้ว แต่แอบสงสารพี่ชลอะ น้องขวัญใจไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย พี่งอนอะไรน้องก็ไม่รู้ ฮือออ เอ็นดูน้อง
    #993
    0