(exo) Growing Season | HUNHAN

ตอนที่ 2 : 01 - สายพานรัก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ก.ค. 58






 

            โอเซฮุนเป็นเด็กมัธยมปลายกางเกงน้ำเงินธรรมดา

 

            เป็นเด็กหน้าตาดีคนนึงที่ตอนนี้กำลังหูแดงอย่างถึงขีดสุด

 

            “เซฮุนกูว่ามึงดึงสติหน่อยเถอะครับ เหม่อจนสะดุดบันได้เลื่อนมากี่ชั้นแล้ว?”

 

            คิมจงอินเอาใบปลิวที่ได้รับแจกมาฟาดไปที่ต้นแขนเพื่อนแรงๆในขณะที่เจ้าต้นเรื่องมันทำตาลอยมาตั้งแต่ตึกเรียนจนตอนนี้ขึ้นบันไดเลื่อนมาจนจะถึงเป้าหมายก็ยังคงเหม่อจนน่าหมั่นไส้ เชื่อเถอะว่าไอ้ที่พวกเขาพูดพร่ำบ่นออกไปหน่ะไม่ได้เข้าหูมันเลยซักนิด

 

            “ใจลอยไปหาเด็กสาธิตแล้วม้าง”

 

            แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาอย่างระอาสายตา เจ้าสูงเปรตชายเสื้อไม่ใส่เข้าไปในกางเกงมันมีอาการนี้ตั้งแต่ไปเดินชนกับคนตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อย หน้าตายังกับเด็กผู้หญิงติดอยู่ที่ว่าเด็กคนนั้นดันใส่กางเกงนักเรียนชายตราปักที่หน้าอกคือโรงเรียนสาธิตชื่อดังนั่นแหล่ะ แต่ช่างมันเถอะครับเรื่องโรงเรียนหน่ะ

 

            ประเด็นที่แท้จริงมันเป็นเจ้าเซฮุนต่างหาก

 

            ว่าแล้วก็ขอแซวล่อตีนซักหน่อย

 

            “ตกหลุมรักขึ้นไม่ไหว เธอใช่มั้ยเป็นคนผลักฉัน~

 

            “...”

 

            “อย่ามาทำตัวอย่างงั้นคิดว่าชั้นกลัวรึแงะ~

 

เซฮุนทนไม่ไหวแทบจะหยิบกระเป๋ามาฟาดสองตัวที่กวนตีนเป็นลูกคู่ลูกรับได้อย่างดิบดีข้างหูเขา พวกมันหัวเราะเอิ๊กอ๊ากก่อนจะวิ่งหางจุกตูดเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังร้านหนึ่งที่มีการเสิร์พแบบสายพานเป็นจุดเด่นสง่า เขาวิ่งเหยาะเบาๆตามไปแต่ภายในใจก็ยังว้าวุ่นสับสน

 

เซฮุนไม่ใช่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองแปลกไป

 

แต่ก็แค่ยังไม่อยากยอมรับนี่หว่า

 

ว่าชอบผู้ชาย..

 

เฮ้ยมันทำใจยากนะเว่ยครับ

 

“แดกไรกันดีวะ มีอะไรขายเป็นตัวมั้ยตอนนี้แดกได้หมด”

 

“เชี่ยจงอินแม่ง อี๋บ้านนอก!

 

เสียงแหลมๆของเพื่อนตัวขาวพูดขึ้นเหน็บแนมคนตัวดำ เรียกสติเซฮุนให้กลับมาสู่ปัจจุบันได้เป็นอย่างดี เดี๋ยวมีโอกาสคงจะต้องไปขอบคุณมันบ้างแล้วหล่ะ เซฮุนเลิกใส่ใจพวกมันหันมาพลิกหน้าเมนูไปมาซักพักก็ได้เมนูที่ต้องการ เขาเงยหน้าขึ้นสั่งอาหารจากพนักงานคนสวยนิดหน่อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นตัดขาดจากโลกภายนอกทันที

 

สาบานได้ว่ามันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่โอเซฮุนรู้สึกเบื่อการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแบบนี้ ว่าแล้วสมองก็เริ่มจินตนาการเสี้ยวหน้าหวานปากสีชมพูลอยเด่นขึ้นมาในหัว

 

ฝ่ามือเล็กยื่นมาริบมือถือเซฮุนพร้อมสอนนิ้วมือประสานกับฝ่ามือใหญ่ของเขา

 

เชี่ย!

 

เซฮุนสะดุ้งตกใจเบาๆเมื่อตัวเองเริ่มจะเข้าโหมดเพ้อฝันอีกครั้ง ผมสีดำขลับสั่นไหวเมื่อโอเซฮุนสะบัดหัวไปมา ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง โอเซฮุนจิ้มข้อความบนแป้นพิมพ์ในหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองก่อนจะกดอัพเดทเข้าสู่สถานะโลกสีน้ำเงินตัวย่อเอฟเรียกยอดไลค์ถล่มทลายภายในไม่กี่นาที

 

2 mins – สับสน

 

“อันนี้ชาเขียวแบบรีฟิลใช่มั้ยครับ?”

 

เซฮุนไม่ทันจะได้วางโทรศัพท์ เสียงหวานคุ้นหูก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท ราวกับหัวใจทำหน้าที่ได้เร็วกว่าสมองใบหน้าของเขาหันมองคนต้นเสียงทันทีที่ได้ยิน

 

เซฮุนกำลังอึ้งมากๆ

 

เมื่อเห็นเด็กที่เขียนชื่อตัวเองบนชีทเรียนด้วยสีชมพูพร้อมใส่เขากวางอันเล็กๆสีเหลืองเหนื่อชื่อตัวเองกำลังนั่งอยู่ใกล้กับเขา

 

ราวกับพรหมลิขิต

 

ที่ทำให้ทำให้ทั้งสองคนห่างกันเพียงแค่สายพานอาหารที่คั่นกลางเท่านั้น...


 

            ลู่ หาน

 

            ชื่อหานแซ่ลู่

 

            นักเรียนมอปลายธรรมดากางเกงดำโรงเรียนสาธิตแถวๆปทุมวัน

 

            ตอนนี้กำลังนั่งจุ้มปุ๊กกับเพื่อนรักชื่อปาร์คชานยอลและโดคยองซู

 

            “ลู่กูเห็นผู้ชายโต๊ะข้างๆมึงมองเหมือนจะแดกมึงเลย”

 

            ชานยอลคีบซูชิเข้าปากก่อนจะใช้ตะเกียบคู่เดิมชี้ไปโต๊ะที่มีผู้ชายหน้าตาดีสามหน่อนั่งอยู่ข้างๆให้เพื่อนตัวเล็กดู ลู่หานละสายตาจากเมนูที่อยากจะสั่งเพิ่มมองตามทิศตะเกียบไปจนเห็นผู้ชายผมดำคนนึงกำลังหยิบเจ้ากระดาษที่คล้ายๆกับในมือของตัวเองขึ้นมาปิดบังใบหน้าจนมิดเห็นก็เพียงแต่กลุ่มผมสีดำขลับเพียงเท่านั้น

 

            ลู่หานยิ้มขำยื่นเมนูคืนพนักงานที่รอรับออเดอร์ขยับปากตอบ

 

            “คิดไปเองรึเปล่ามึง ก็ไม่เห็นมีใครหันมามองนี่นา”

 

            “แหมมมมมมมมม หันไปมองตรงๆขนาดนั้นเป็นกูกูก็ไม่หน้าด้านมองต่อหรอกครับ”

 

            ร่างจ้อยส่ายหัวไปมาหยิบปลาดิบเนื้อส้มยื่นมายัดใส่ปากเพื่อนตัวสูง

 

“ไร้สาระหว่ะชานยอลแดกไปจะได้เงียบๆปาก”

 

“เฮ้ยลู่มึงหยิบโอโทโร่ตรงสายพานให้หน่อยดิ จานสีน้ำเงินอะจะถึงตรงมึงละ”

 

ลู่หานพยักหน้ารับคำสายตาจ้องมองเป้าหมายคือเจ้าเนื้อปลาจานสีน้ำเงินตามที่คยองซูบอก เจ้าจานสีน้ำเงินนั่นเคลื่อนที่สายพานฝั่งตรงข้ามกับอีกโต๊ะแต่นั่นก็ไม่ห่างกันมาก

 

แขนเรียวเอื้อมไปหมายจะเอื้อมไปหยิบจานใบนั้น แต่ดูท่าทางว่าคนที่อยากทานมันจะไม่ใช่แค่คยองซูคนเดียวแล้วหล่ะ

 

นิ้วมือเรียวแตะสัมผัสกับมือหนาของใครคนหนึ่ง ลู่หานละสายตาจากเจ้าปลานั่นขึ้นมองเจ้าของฝ่ามือ

 

อ๋า...ผู้ชายผมดำที่หน้าทิ่มอยู่กับเมนูคนเมื่อกี้

 

คนเดียวกับที่ชนเขาที่ตึกเรียนเลยนี่นา

 

“คุณ...”

 

“เอ่อ..นายหยิบได้ก่อนเอาไปเถอะ” ไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดจบ ผู้ชายผมดำหน้าหล่อคนนั้นก็ยัดเยียดจานสีน้ำเงินใส่มือเขา ลู่หานกระพริบตาปริบหยิบจานมาวางบนโต๊ะ ดวงตาซุกซนยังคงไม่ละสายตาจากผู้ชายข้างโต๊ะคนนั้น

 

ผู้ชายคนนั้นตัวสูงราวกับนางแบบ หุ่นผอมเพรียวภายใต้ร่มผ้านั้นหากเพียงแต่ลู่หานสัมผัสได้ว่าตอนที่ชนเขาคนนั้นไม่ได้นุ่มนิ่มตัวมีแต่ไขมันเหมือนกับเขา ผมสีดำขลับขยับไหวไปมาเมื่อเขาโดนเพื่อนสองคนที่มาด้วยกันรุมกลั่นแกล้ง จมูกโด่งถูกเพื่อนบีบไปมา

 

ซึ่งใช่...ทุกอย่างอยู่ในสายตาลู่หานไปหมดนั่นแหล่ะ

 

ลู่หานรีบชักใบหน้าหนีเมื่อสัมผัสได้ว่าคนที่จ้องมองอยู่หันมาสบตากับเขานัยน์ตาคมสนิทนั่นทำให้ร่างกายลู่หานเสียการควบคุมไปหมด ร่างเล็กแกล้งไอค่อกแค่กหยิบน้ำชาในแก้วขึ้นมายกดื่มแก้เก้อจนหน้าแทบจะจุ่มไปเต็มแก้ว

 

ทำไมเจ้าแก้มไม่รู้ดีของเขามันต้องแดงตอนที่ผู้ชายผมดำคนนั้นหันมามองด้วย

 

แล้วไอ้หัวใจบ้านี่เต้นแรงทำไมกัน!

 

ลู่หานไม่รู้แล้วด้วยนะ!!

 

ฮื้อ!!!



โอเซฮุนคิดว่าตัวเองไม่ใช่ตัวเองที่สุดในรอบศตวรรษ ตั้งแต่รู้สึกหน้าแดงกับผู้ชายหน้าตาเหมือนตุ๊กตาคนนั้น ตั้งแต่มือสั่นทำอะไรไม่เป็นซักอย่างตอนที่คนนั้นมองมา และตั้งแต่มือเผลอไปแตะกับมือนุ่มนิ่มที่แบบโอ้โหที่บ้านไม่เคยใช้งานใช่มั้ยนุ่มกว่าตูดเด็กอีกฟินเชี่ย

 

เออ...แม่งไม่เคยเกิดกับผู้ชายอกสามศอกอย่างโอเซฮุนคนนี้เลยอะ

 

แม่งไม่เคยมีใครทำให้โอเซฮุนทำตัวเป็นไอ้ถ้ำมองชาวบ้านที่ทำอยู่ตอนนี้ด้วยนะ!!

 

ตอนนี้สิงร่างอยู่ในร้านหนังสือขนาดใหญ่ร้านหนึ่งแถวๆย่านเดิมนั่นแหล่ะบ้านช่องไม่ยอมกลับหรอกทิ้งเรื่องนั้นไว้ปลายทางเถอะ ตอนนี้สนใจไอ้ตุ๊กตาที่เป็นต้นเหตุให้ตัวโอเซฮุนต้องลากตัวแถ่ดๆเข้าร้านหนังสือจะดีกว่า หลังจากที่บอกลาพวกแม่งทั้งหลายที่หน้าร้านอาหาร ตัวเขาเองก็แถเนียนว่าจะเดินไปซื้อครีมให้แม่ผู้บังเกิดเกล้าแต่แท้จริงก็สะกดรอยตามใครคนนึงมา

 

บอกแล้วว่าเกิดมาไม่เคยทำไรแบบนี้เลย น่าอายชิบหาย!

 

คือผมกำลังซ่อนตัวอยู่ชั้นหนังสือเดียวกับคนน่ารักนี่แหล่ะครับเพียงแค่อยู่ตรงข้ามกัน ตอนนี้ก็มองจ้องซะจนแดกได้ก็คงทำไปแล้ว คนผมหน้าเป๊ะนี่ก็ไม่ได้สนใจโลกเลยซักนิดหน้านี่แทบจมหายไปกับหนังสือแล้วอะคิดดู ซึ่งมันก็ดี๊ย์ดีที่โอเซฮุนคนนี้จะได้ถ้ำมองได้ถนัด

 

“เดี๋ยวกูไปดูหนังสืออีกล็อคนึงก่อนนะ”

 

กรี๊ดดดดดดด ไม่ดี๊ดีย์ละยัยตุ๊กตานั่นทำท่าจะเดินมาทางนี้ วิ่งหนีสิครับมัวรออะไรแต่ก็ต้องร้องอ้าวเพราะมีอีเด็กเปรตที่ไหนไม่รู้แม่งนั่งปักหลักอย่างกับบ้านเลยอีชิบลอสมึงไปอ่านที่อื่นไม่ได้หรอมมมม ผมนี่ยืนนิ่งเลยมือนี่ยกลูบหน้าอย่างอาลัยอาวรณ์หันซ้ายหันขวาก็เจอแต่หนังสือทำไงดีวะแล้วไอ้เสียงเจื้อยแจ้วก็ไล่หลังมาแล้วไอ้โอเซฮูนนนนนนนนนนน

 

ว่าแล้วผมก็หยิบหนังสือจากชั้นวางมาหนึ่งเล่มกางปิดหน้าเหมือนที่ร้านแม่งเลยเหลือไว้เพียงหน้าต่างของหัวใจส่องดูเหตุการณ์เท่านั้นหล่ะ

 

ไอ้คนตัวเล็กนั่นหยุดเดินแล้วมายืนอยู่ข้างผม นิ้วเรียวไล้สันหนังสือไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม เชี่ยละหยุดไม่พอใบหน้าขาวผ่องยังกับแดกหลอดไฟยังเงยหน้าขึ้นมามองผมที่ตัวเกร็งชิบหายวายวอดอีก

 

Oh Sehun is feeling นักโทษอัซคาบันแหกคุกมาเจอผู้คุมวิญญาณ

 

หน้าตุ๊กตามองผมนิ่งก่อนจะเพิ่มออพชั่นด้วยการกระพริบตาปริบๆด้วยขนตางอนคู่นั้นอีก กรี๊ดอิแม่ใจบ่ดี อยากร้องกรี๊ดแล้วจับมาฟัดรัวๆน่ารักเกินคนไปแล้วโว้ย!

 

“เอ่อ...”

 

“...”

 

“นายเขยิบไปอีกนิดได้มั้ยอ่า เราหยิบหนังสือไม่ถนัด”

 

คนตัวบางทำปากยู่นิดหน่อยซึ่งโอเค..มันทำให้หัวใจเซฮุนนี่แทบล้มเหลวผมส่ายหน้ารัวเป็นคำตอบคือก็อยากขยับให้นะแม่นางฟ้าแต่อีกนิดก็เหยียบหัวอิเด็กเปรตแล้วอะ

 

“ทำไม...” เจ้าตุ๊กตาจะทำหน้างอแงผมเลยชี้นิ้วไปข้างล่างตรงที่อิเด็กเปรตมันสร้างแลนมาร์กอยู่ให้คนตัวเล็กเห็น

 

“มันขยับไม่ได้...”

 

“อ่าเราเข้าใจแล้ว”

 

“อืม”

 

“...”

 

“...”

 

คนตัวจ้อยไม่พูดอะไรต่อสายตาหวานจ้องมองผมราวกับสนใจแล้วจู่ๆก็หัวเราะคิกคักขึ้นมาเฉย เฮ้ยอะไรวะ...ผมมองรอบๆก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่หว่าจนเหมือนเขาจะจับสังเกตได้เลยใช้นิ้วอันน่ารักจิ้มลงไปบนสันปกหนังสือที่ผมกางปิดหน้าอยู่

 

“ว่าแต่...นายอ่านหนังสือรู้เรื่องได้ไง”

 

“ห้ะ” ผมพลิกเจ้าหนังสือนั่นมาดูแล้วก็พบกับความชิบหายอีกครั้งเมื่ออีหนังสือมันดันกลับหัวกลับหางแหม่ะเว้ยรู้สึกได้ยินเสียงเศษหน้าตัวเองตกเกลื่อนกลาดเลยหว่ะ โอ๊ยยยไม่มีแล้วขอมดำดินอยากเจอโอเซฮุนดำปูนแทนมั้ยวะ

 

ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบส่ายหัวไปมาหยิบหนังสือในมือผมแล้วจัดการกลับด้านหนังสือให้มันอยู่ในสภาพคนปกติอ่าน ผมรับหนังสือมาไว้ในมือก่อนจะนิ่งค้างไปซักพักจึงงมสติกลับคืนมาได้

 

“ขะ..ขอบคุณ”

 

เจ้าของรอยยิ้มหวานส่งยิ้มให้กับผมก่อนจะเอ่ยปากตอบ

 

“ไม่เป็นไร .. ถือว่าเจ๊ากันกับตอนเย็นที่หน้าตึกเรียนไง”

 

อ่อ....

 

เอ๊ะ

 

“แล้วก็..ตอนที่นายให้จานโอโทโร่กับเราด้วย”

 

เดี๋ยว

 

“เราสิต้องขอบคุณนายมากกว่า”

 

เฮ้ยเดี๋ยวววววว

 

“ขอบคุณนะ”

 

โอเซฮุนไม่รู้ว่าบุคคลตรงหน้านี่ทำมาจากสารพัดของกุ๊กกิ๊กรึเปล่าแต่น่ารักไปแล้วนะเว้ย แม่งเหนือความคาดหมายมากจนตานี่เบิกกว้างสุดแทบทะลุออกมาแล้ว

 

ไม่ได้หวังอะไรมากนึกว่าขอบคุณกันสั้นๆซึ่งแค่นั้นก็แทบหัวใจวายละแต่ดันจำหน้าเค้าได้อีกโอ้โหชิบลอสผู้ชายก็ผู้ชายเถอะจุดนี้อยากจับทำแฟนขึ้นมาทันที!

 

ขงเขินอะไรไม่ต้องละห่า หน้าด้านแป๊บ!

 

เหมือนจะรู้ตัวว่าโดนเขาจ้องนานมั้ง เจ้าตุ๊กตาเกาจมูกแท่งเล็กของตัวเองเบาๆอย่างน่ารัก เออทำอะไรก็น่ารักไปซะหมดเลยอะ

 

“จำได้ด้วยหรอ”

 

“เห”

 

“หมายถึง...จำเราได้ด้วยหรอ”

 

“อ๋าจำได้สิ นาย...” คนตัวเล็กลากเสียงยาวช้อนใบหน้าขึ้นมองผม

 

“ชื่อเซฮุน”

 

“อ่ะ..เซฮุน เราต้องจำได้สิก็นายหล่อสะดุดตาจะตาย” ว่าแล้วยิ้มตาปิดทำไมครับโอ๊ยแล้วมาชมกันว่าหล่ออีกเย่เฮ้ทๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

เกร็งหน้าจนแข็งไปหมดละ แต่จะหลุดมาดไม่ได้

 

“อ่าแล้วนะ..ย”

 

“เราชื่อลู่หาน” ตอบไวยิ่งกว่าสิริในไอโฟนอีกน่ารักเกิ๊นจะต้องพูดคำนี้อีกกี่ครั้งถึงจะบรรยายตัวคนชื่อลู่หานได้วะ

 

“อ่อ”

 

“เซฮุนชอบภาษาอังกฤษหรอ”

 

ผมเลิกคิ้วสูง “หืม?”

 

“ก็เห็นเมื่อกี๊ถือหนังสือติวภาษาอังกฤษอะ เราโคตรชอบภาษาเลยนะ”

 

“อะ..อ๋อ ไม่หรอกเราชอบคำนวณมากกว่า อังกฤษนี่โคตรเกลียดเลย” ผมอมยิ้มมองคนขยับปากไปมาอย่างเพลินสายตา ผมว่าไอ้นิยามคนน่ารักทำอะไรก็น่ารักนี่มันคงเป็นจริงแน่ๆเพราะแค่ผมมองอยู่ยังรู้สึกว่ามันเพลินตาสุดๆ ลู่หานไม่ได้น่ารักเสแสร้งเหมือนใครกลับกันแค่ยืนขยับตัวดุ๊กดิ๊กก็ยังน่ารัก

 

ถึงได้บอกไงว่าไม่ใช่ตัวเองที่สุดในรอบศตวรรษ

 

“พูดแบบนี้สายวิทย์แน่ๆเลยใช่มั้ยเนี่ย”

 

“อื้ม”

 

“หูยฉลาดอะเรานี่โง่เลขมากเลยเนี่ย”

 

“หรอ”

 

“อื้อ”

 

“สอนให้เอามั้ยอะ”

เดี๋ยวนะผมไปเอาความกล้ามาจากไหน...

 

ไม่รู้เหมือนกันแต่ปากแม่งขยับไปเองเฉยเลยหว่ะ...

 

จำเป็นต้องเขยิบเข้าไปใกล้ลู่หานอีกนิดจนแขนของผมชนเข้ากับแขนของเขาเพราะอิเด็กเปรตเจ้าเก่ามันเหยียดขาออกโถ่อิผีขนาดนี้มึงนอนเลยเถอะหว่ะ คนตัวเล็กละสายตาจากหนังสือแล้วขยับยิ้มบางส่งให้ผม

 

“สอนฟรีเปล่า?”

 

“ไม่อะ”

 

“หูยขี้งก”

 

ผมยิ้มขำ “ค่าจ้างเป็นการสอนภาษาอังกฤษแทนดิ”

 

“หือ?” ลู่หานร้องหือแล้วเอียงคอมองผม โอ้โหหหหหหหหหหหสวนอ้อยเรี่ยราดเต็มทางใจแทบล้ม อยากได้อะไรจะหามาให้เธอ ยอมแล้ว T_T

 

“คือลู่หา..”

 

“ไอ้ลู่โว้ยกลับบ้านได้แล้ว ป๊ากูใกล้ถึงละ” สายตาจากอินเลิฟนี่เหวี่ยงขวับทันที อีหูกางนี่ขัดขวางความรักจังวะกูพูดยังไม่ทันจะจบประโยคเลย

 

“อะ..เราไปก่อนนะเซฮุน”

 

ผมอ้าปากผะงาบๆมือไม้อ่อนแรงเฉย โถ่บัดซบที่สุดแล้วชาตินี้จะได้เจอกันอีกมั้ยวะ

 

ทำถูกแล้ว ที่เธอเลือกเขาและทิ้งฉันไว้ตรงกลางทาง~

 

ยืนหงอยพิงชั้นหนังสือยืนทำเอ็มวีเป็นเพื่อนอิเด็กเปรตน้ำตาตกในอยู่ชั่วครู่ก่อนจะรับรู้ถึงแรงกระตุกที่แขนเสื้อนักเรียน

 

เป็นคนหน้าตาน่ารักคนเดิมยืนกอดชีทแน่นทำตาแป๋ว

 

“พรุ่งนี้เราเรียนเลิกเรียนเวลาเดิมเพิ่มเติมคือที่เรียนตามชีทที่เซฮุนเห็นนะ”

 

“...”

 

“อย่าลืมมาสอนเรานะ โอเค๊?”

 

TBC



เค้ามาต่อแล้วนะฮื้อฮืออออขอกำลังใจหน่อย #growingHH
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #254 sommhunn🥀🍂 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:58
    น้องเค้าอ้อยแบบเนียนๆป่ะน่ารักโครตเลยยังงี้ใครจะไม่หลงล่ะคะ
    #254
    0
  2. #217 BBelliZ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:06
    นี่คือการอ่อยของคนสวยสินะ
    อร้ายยยยย
    #217
    0
  3. #210 jjtk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 16:12
    น้องลู่อ่อยยยนหราาา
    เซขอบใจอิเด็กเปรตนั่นซะ 5555
    #210
    0
  4. #190 sapphire- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 21:28
    ฮาาาา555555ช้อบบบบ
    #190
    0
  5. #156 br - (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 21:54
    น้องลู่หานคนน่ารักกกก แงงงงงง กับเซฮุนคนเอ๋อ งิงิงิงิ น่ารักก
    #156
    0
  6. #147 Mlu.เอ็ม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 08:28
    ไม่โอเคคค หัวใจล้มเหลววว งื้อออ
    #147
    0
  7. #139 Spongebob (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 19:03
    โอ้ยยยย ลู่หานน่ารักขนาดนี้พี่ฮุนไหวไหมเป็นลมไปรึยัง55555555
    #139
    0
  8. #134 ✥เก้าสี่เก้าศูนย์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 15:52
    อ้อยหนักเลย65555555
    #134
    0
  9. #127 mltbb_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 12:51
    อ่อยกันไปอ่อยกันมาค่าาาาา
    คนอ่านก็ฟินดิ รอไรอยู่ 
    พี่ฮุนคะ จะแอบมองเขาก็ทำให้มันเนียนๆหน่อย
    55555555
    #127
    0
  10. #116 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 08:58
    หูยยยยยยย เดี๋ยวๆๆๆ นี่สาบานได้มั้ยว่าไม่ได้อ้อยกันเองอยู่ .ล้มแผงหนังสือ
    #116
    0
  11. #75 luhanbaekhyunkai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 07:14
    ยอมใจเด็กสาธิต...
    #75
    0
  12. #70 kisseu129 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 19:30
    คาวาอี้เกินจิทน. #ความลู่หาน >___<
    #70
    0
  13. #67 ฝานฝาน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 09:45
    อ่อยค่ะ อ่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    555555555555555555555555
    แต่ชอบๆๆๆๆๆ
    #67
    0
  14. วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 23:11
    อรั๊ยยยยย น่ารักหงะ หง่อออออ
    #61
    0
  15. #47 THE DEERY . (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 02:21

    ติวส่วนตัวไหมคะ คิคิ
    #47
    0
  16. #46 Pro2simo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 23:58
    เขินมากค่ะแม่ ฮืออออ ดุ๊กดิ๊กน่ารัก
    #46
    0
  17. #45 ❥Supǝrbǝst . (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 23:38
    อะโหยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไร่อ้อยเรี่ยราดมาก โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #45
    0
  18. วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 23:25
    เฮ้ยยยยย น่ารักอ่ะ ทิ้งไว้กลางทางก็มาครับ แต่คือไม่รู้ดินั่งบิดอยู่ รีดเดอร์เขินมาก ขอเขินแทนเถอะ
    #44
    0
  19. #42 nyqnnn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 03:30
    อีพี่ฮุนนี่ยังไม่กล้าเต๊าะเลยย น้องลู่นี่ก็อ่อยเอา อ่อยเอาาา #ใจเย็นๆนะลูกกก 555555
    #42
    0
  20. #41 _k97qhx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 00:51
    ทำถูกแล้วววววววว555555555 พี่ฮุนต้องใส่เกียร์เดินหน้าแล้วค่ะ น้องเขามานัดเวลาเดิมเพิ่มเติมเดี๋ยวบอกงี้
    #41
    0
  21. #39 •’HeAVeN‘• (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 20:46
    ต่างคนต่างเขินชอบกันเองนิหว่าาาา เซใจๆหน่อยดิ
    #39
    0
  22. #36 yookie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 09:02
    ชอบไม่ใช่ชิบแต่งน่ารักมาก
    #36
    0
  23. #35 yookie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 09:01
    ต่อๆๆๆชิบมากกกกก
    #35
    0
  24. #34 fairylu_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 23:22
    ยัยลู่อ่อยมากกก ขี้อ่อยยยยย จับฟัดเลยเถ๊อั
    #34
    0
  25. #33 xoxoluluyehet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 23:07
    หงึน่ารักกกกก สู้ๆนะคะ
    #33
    0