(exo) Growing Season | HUNHAN

ตอนที่ 3 : 02 - มาทันเวลาพอดี (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 ก.ค. 58







안녕 내게 다가와

สวัสดี เข้ามาหาฉันสิ

수줍은 향기를 안겨 주던

เธอที่มักจะมีกลิ่นความขี้อายอยู่เสมอ

 

            ตั้งแต่เจอเธอ ใจก็คอยเพ้ออยากเจอทุกทีเรื่อยไป~

 

            “...”

 

            “เธอนั้นคือดวงใจ หวังเพียงพบเจอเห็นเธอใกล้ๆ~

 

            “...”

 

            “ได้แต่บอกรักเธอเพียงแค่ข้างเดียว~

 

            เสียงกระทบกันของฝ่ามือกับพื้นโต๊ะดังขึ้นคู่กับเสียงร้องผิดคีย์ของคนที่คุณก็รู้ว่าใครโหวกเหวกอยู่ข้างหู โอเซฮุนปรายตามองพวกมันไม่คิดจะเสวนาคุยด้วยซักเท่าไหร่หรอกนะ

 

            “หน้าตาเคร่งเครียดไม่รู้ไปโกรธใครมาน้าคนหล่อของห้อง”

 

            “สาวๆอกหักทั้งโรงเรียนหมดแล้วม้างงงงง ฮิ้ว~

 

            เสียงแซวเริ่มแผ่กระจายไปยังโต๊ะข้างๆ โต๊ะข้างหน้า โต๊ะข้างหน้าต่าง ลามไปยังคนนอกห้อง เอาจริงดินี่รู้เรื่องกับกลุ่มเขาด้วยหรือไง แบคฮยอนนั่งมองอยู่นานก็หมั่นไส้ไอ้พวกปากแข็งจัดการใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่สีข้างของเพื่อนแรงๆ

 

            “เงียบจังเลยครับพี่ฮุนกรุงโซล”

 

            “เงียบไปอีอ้วน”

 

            แบคฮยอนเอามือทาบอก “รับไม่ได้ครับ อย่าเล่นกับพุงพี่ พี่พยอนเจ็บปวด”

 

            “มัวแต่พล่ามเก็บกระเป๋าไปสยามได้แล้วสัด” เซฮุนกล่าวพร้อมส่ายหัวด้วยความระเหี่ยใจ เหลือบตามองพวกแม่งที่ทำตาล้อเลียนไม่เลิก อีกนิดนะมึงอีกนิดรู้สึกว่าเท้าข้างขวาได้กระตุกถีบปากใครซักคนแน่ถ้ายังไม่หยุดล้อ

 

            “หูยรีบไปจังกลัวรถติดหรอครับพี่ฮุน”

 

            “มึงก็พูดไปพี่ฮุนเค้านัดกับน้องลู่หานไว้หรอกเลยต้องรีบไป”

 

            “ฮิ้ว~

 

            สัด -_-

 

            อย่าถามนะว่าพวกนี้มันรู้ได้ยังไง คือหลังจากที่ได้ไปแอบเป็นสตอคเกอร์ไอ้หน้าตุ๊กตาเมื่อวาน ตอนเช้ามาโรงเรียนมันก็เข้ามาซักไซ้ทันทีตามประสาคนขี้เสือกว่ามึงซื้อครีมได้ยังไงแม่มึงไม่เคยให้สกิลมานะอย่ามาตอแหล พร้อมขู่ฆ่าด้วยการไม่ให้ลอกการบ้านอังกฤษที่เกลียดแสนเกลียดอีกต่างหาก คือโอเซฮุนก็ยังรักชีวิตอยู่เลยตอบความจริงไปหวังเพื่อการบ้านและคิดว่าบอกไปมันก็คงจะเงียบปาก

 

            เท่านั้นแหล่ะ

 

            โอเซฮุนจึงรับรู้ถึงคำว่าพลาด

 

            นอกจากมันไม่เงียบปากแล้วมันยังแซวแม่งทุกเวลา ทุกนาที ทุกวินาที เข้าห้องน้ำไปขี้ก็ยังตะโกนทะลุผนังห้องน้ำกะจะให้เค้ารู้ทั้งโรงเรียนเลยมั้ง นี่ถ้ามันยัดเงินประชาสัมพันธ์ให้ประกาศเสียงตามสายได้มันก็ทำแล้วโอเซฮุนคิดแบบนั้น

 

            “ว่าแต่มึงนี่ก็โง่เนอะ อุตส่าห์ตามไปหาแล้วไม่ขอไลน์เขามา”

 

            “ไม่สมกับเป็นเพื่อนพี่จงอินเลยนะครับเนี่ย” จงอินเข้ามากอดไหล่เพื่อนเต็มรักพร้อมเสียงแบคฮยอนที่ตีคู่มา “งี้แหล่ะพวกด้อยประสบการณ์”

 

            “เมื่อไหร่พวกมึงจะเลิกแซวกูซักที” พูดพร้อมลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย มือก็ยังกดจิ้มไอจีไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้สนใจทางเดินซักเท่าไหร่

 

            “จนกว่ามึงจะเลิกซึนนั่นแหล่ะ ชอบก็บอกว่าชอบดิ” จงอินพูดพร้อมยกขาถีบเข่าด้วยความรัก

 

            “...” เซฮุนยังคงไม่ตอบหน้ายังคงจดจ่อไอจีอย่างไม่ละสายตา

 

            แบคฮยอนเหล่ตามองเซฮุนอยู่นานซักพักก็เอ่ยปากขึ้น

 

            “ไอ้เซฮุน”

 

            “...”

 

            “มึงดูไรอะ?”

 

            เซฮุนชะงักกึกไม่เดินต่อ จัดการกดล็อคโทรศัพท์ทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอันตรายจากสายตากวนตีนของไอ้แบคฮยอน แต่คิดว่าความไวของคนหน้าโง่อย่างเซฮุนจะสู้แรงเสือกของเดอะแก๊งค์ได้หรอ..

 

            ตอบเลยว่าไม่!

 

            “เชี่ยจงอินล็อคตัวไอ้เซฮุน!!

 

            “เชี๊ย!!!

 

            ไม่ทันขาดคำโทรศัพท์เครื่องหรูสีดำก็ตกมาอยู่ในมือของแบคฮยอน เซฮุนรวบรวมแรงทั้งหมดดีดดิ้นไปมาแต่ก็ไม่สำเร็จ ไอ้แบคฮยอนเงยหน้ามองด้วยสายตาอมหิตพร้อมกับมือของมันที่สไลด์หน้าจอพร้อมกรอกรหัสสี่ตัวด้วยความพริ้วและชำนาญ

 

          ชิบหายแน่ๆ ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยย

 

            ฟึ่บ~

 

            “ไอจีมันมีอะไรวะไอ้พี่ฮุนหื๊มมมมมมมมม”

 

            “ควายแบคฮยอนปิดเลยนะไอ้สัดดดด” ตีนนี่ลอยมาก่อนเสียง อย่าให้รอดไปได้นะมึงงงงง

 

            “โอ๊ะๆๆๆๆมึงฟอลใครใหม่เนี่ยร้อยวันพันปีเห็นฟอลแต่กูไอ้ดำแล้วก็มิแรนด้า” แบคฮยอนมองด้วยสายตากรุ้มกริ่มแต่น่าเตะปากสัดๆ มันพูดพร้อมนิ้วที่จิ้มกดไปที่ปุ่มฟอลโล่วด้วยท่าทางดัดจริตที่สุดในชีวิต

 

            โอเซฮุนกลั้นใจแล้วแหล่ะมาถึงจุดนี้ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆน้อมรับความอับอายที่จะมาถึงภายในไม่กี่วินาที

 

            กูไม่รอดแน่ๆ

 

            “...”

 

            “แอค luexolu ดิสรูปไอติมนี่ใครหรอมพี่ฮุน”

 

            เซฮุนพูดเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ“เพื่อน...”

 

            “ตอแหลกูคบกับมึงมาตั้งแต่อนุบาล มึงไม่มีเพื่อนเรียนสาธิต”

 

            “...”

 

            “กดไลค์เค้าทุกรูปเลยนะมึง งามไส้ที่สุด”

 

            “...”

 

            ไอ้แบคฮยอนมันไม่พูดต่อหลังจากจบประโยคนั้นมันจิ้มหน้าจออยู่ซักพักก่อนจะยื่นโทรศัพท์ยัดใส่มือเซฮุนอย่างง่ายดาย ตัวเซฮุนที่ได้รับมานี่รีบเปิดหน้าจอด่วนเลย ตาคมเบิกกว้างตะโกนร้องเหี้ยทันทีเมื่อเห็นวีรกรรมส้นตีนที่เพื่อนฝากไว้อยู่เต็มรัก

 

 

 

            oohsehun : @luexolu เด็กสาธิตน่ารักจัง ขอจีบหน่อยดิ

 

 

 

          “มึงกลับมาให้กูเตะได้นี้ เหี้ยยยยยยยยย!!!!

 

 

            ในทุกวันๆโอเซฮุนคิดมาเสมอว่าการเดินสยามมันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ

          หอบกระเป๋าวิ่งไปเรียนด้วยกิจกรรมเดิมๆในวงจรชีวิตแบบเดิมๆ ... เซฮุนคิดว่ามันน่าเบื่อ

          จนกระทั่งโลกของโอเซฮุนเปลี่ยนไปเมื่อดันไปวิ่งชนกับสิ่งมีชิวิตหน้าตาน่ารัก

          ที่ชื่อว่า...ลู่หาน

 

            18.30 น.

 

            เซฮุนระบายยิ้มบางพลางกระชับฝ่ามือของตัวเองที่ประคองแก้วพลาสติกสีเขียวยี่ห้อดังเอาไว้แน่น สายตาคมสอดส่องมองทะลุกระจกใสของสถาบันกวดวิชาสังคมศึกษามีชื่อแห่งหนึ่งจนร่างแทบจะผสานเซลล์เข้ากับกระจกได้อยู่แล้ว

 

            “มึงจำเวลาไม่ผิดใช่มั้ยวะไอ้เซฮุน” เสียงจงอินเอ่ยขึ้นในขณะที่สายตาก็ยังคงจดจ้องไปที่เป้าหมายเดียวกับเซฮุนไม่เคลื่อนไปไหน

 

            “ก็เมื่อวานไอ้เซฮุนก็มาสมัครเรียนเวลานี้ กูคิดว่าใช่นะ” ไม่มีเสียงตอบรับจากเซฮุน มีแต่แบคฮยอนที่เอ่ยตอบ

 

            “แต่นี่มันเลยเวลามาครึ่งชั่วโมงแล้วนะเว้ย ไม่นานไปหน่อยหรอ” จงอินโอดครวญมือลูบท้องหมีๆของมันไปมาอย่างหิวโหย เมื่อเห็นนักเรียนเริ่มทยอยออกมาจากสถาบันไหล่กว้างถูกเพื่อนเขย่าด้วยความตื่นเต้นของทั้งตัวเซฮุนเองและตัวพวกที่มารอด้วยจนตัวสั่นไปทั้งร่าง

 

            “เชี่ยๆๆๆๆมาแล้ว”

 

            “กรี๊ดไอ้ฮุนมึงส่องเร็ว”

 

            “เขย่าจนไหล่กูจะหลุดอยู่แล้วโว้ยปล่อยๆ” เซฮุนสะบัดไหล่ให้พ้นจากการเกาะกุมของแบคฮยอน คนตัวสูงกำแก้วกาแฟสีเขียวพิมพ์ลายนางเงือกแน่นแม้น้ำแข็งในแก้วจะละลายจนน้ำจืดชืดไปแล้วก็ตาม

 

            เด็กนักเรียนรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาเดินออกจากสถาบันกันอย่างขวั่กไขว่ เซฮุนยืดคอจนสุดชะเง้อมองหาเจ้าของนัยน์ตากลมโตหน้าตาคล้ายตุ๊กตาเจ้าของชื่อลู่หานคนนั้นแต่ผ่านไปคนแล้วคนเล่า

 

ก็ยังไม่พบซักที

 

            เซฮุนหลุบสายตาลงมองแก้วน้ำในมือที่เจือไปด้วยน้ำสีใสแทนที่สีน้ำตาลด้านบนเมื่อเห็นนักเรียนกลุ่มสุดท้ายผลักประตูเดินออกไปพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความผิดหวังเต็มอก รับรู้ว่าความพยายามทั้งวันมันไม่สำเร็จ

 

            สงสัยคงจะจำเวลาผิดอย่างที่ไอ้จงอินบอกซะหล่ะมั้ง

 

            “ไม่เป็นไรหน่า พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” เสียงตบไหล่ข้างเดิมดังปุๆ พร้อมใบหน้าแบคฮยอนที่เดินมาหาตรงหน้า เซฮุนทำได้เพียงแต่ส่งยิ้มแหยไปให้เพื่อนตัวจ้อยเพราะไม่อยากให้พวกมันต้องมาไม่สบายใจความไร้สาระของตัวเองหรอก

 

            เซฮุนแค่นยิ้ม “ไม่มาแล้วอ่ะขี้เกียจรีบกลับบ้านไปตีฮอนดีกว่า สงสัยไม่ใช่พรหมลิขิต” พูดจบก็หัวเราะให้กับความงี่เง่าของตัวเองตลอดทั้งวัน

 

เออนี่ยอมรับว่าหลงเขาจนไปสืบเรื่องราวมาเยอะพอสมควร บ้าพอที่จะเอาชื่อลู่หานพร้อมชื่อโรงเรียนไปเสิร์จในกูเกิ้ลแล้วพบว่าเจ้าของชื่อนี่ฮอตใช่เล่น พอเล่นซักพักก็เริ่มเซฟรูปเพลินจนเผอิญไปเห็นไอจีอย่างไม่ตั้งใจ โหตอนเจอครั้งแรกใจเซฮุนแทบดิ้นตายตรงหน้า นิ้วที่พิมพ์ตัวอักษรชื่อแอคไอจีลู่หานลงบนคีย์บอร์ดสั่นไปหมด

 

แต่คนที่เจอกันแค่ครั้งเดียวจะไปหวังไรมากวะ

 

“หูยพิฮูนอย่ายอมแพ้แค่นี้ดิเว้ย”

 

“ไม่เอาแล้วเหนื่อย”

 

“ปะๆรีบกลับบ้านตีฮอนกันแก้เครียด” จงอินกอดคอเพื่อนแน่นก่อนจะได้ยินเสียงทุบหลังดังขึ้นจากเรียวแขนพร้อมสายตาคมกริบฟาดฟันมาจากคนตัวเตี้ยที่สุดของกลุ่ม

 

“เชียร์เพื่อนไม่ใช่ชวนเพื่อนเล่มเกมส์ ไอ้ดำ!

 

“แหมๆอินเลิฟอีกคนถ้าไม่ติดไอ้ฮุนเหี่ยวเป็นหมาหงอยกูแซวมึงแล้วไอ้เตี้ย” จงอินหรี่ตามองคนที่ทุบหลังอย่างมีเลศนัยจนแบคฮยอนกระฟัดกระเฟียดเป็นตุ๊ดงอนเดินนำตูดโด่งไปก่อนแล้วจึงเบนสายตามามองแก้วน้ำในมือเซฮุน “ทิ้งๆไปพรุ่งนี้ค่อยซื้อมาหาเขาใหม่”

 

“กูม่ะ..”

 

“ปากเถียงแต่ใจมึงอะฝากไว้ที่นี่แล้วไอ้ฮุน” จงอินพูดขัด

 

“มึงก็พูดไปเรื่อย..”

 

“เรื่อยห่าไรกูเห็นกระดาษสมัครคอร์สเรียนที่นี่มันโผล่ออกมา ไอ้ฟาย” ว่าแล้วจงอินก็ยิ้มขำกระแทกศอกลงต้นแขนเพื่อนแกนเย้ยหยันจนไอ้คนหน้ามุ่ยมันแอบยิ้มได้มานิดนึง

 
 

โถกากทำเป็นดราม่าไอ้เชี่ยฮุน 5555555555
 

“เค้ายัดใส่มือกูมาต่างหาก” เซฮุนตอบเสียงอ้อมแอ้มมือหนายกขึ้นยัดใบสมัครเรียนให้ลงไปลึกกว่าเดิมแก้เก้อก่อนจะขยับปากพูดต่อ “ว่าแต่กูขอรออยู่ตรงนี้อีกแป๊บได้ปะ”

 

“ไหนบอกรีบกลับบ้านไปตีฮอน?”

 

“ฮู้ยเซิร์พเค้าปิดไงมึงงงงง”

 

“วันนี้ไม่ปิดมั้ง”

 

“เกมส์จะเล่นวันไหนก็ได้ ไม่เอาดิกูไม่ได้ติดเกมส์”

 

“ตอแหลมากจ้า” ไอ้จงอินขำลั่น ซักพักเสียงริงโทนโปรแกรมแชทชื่อดังพร้อมระบบสั่นก็แสดงขึ้นที่กระเป๋าเสื้อของมัน

 

“ใครวะดำ?”

 

จงอินรัวแป้นตอบกลับแล้วจึงเงยหน้าขึ้นตอบคำถามเซฮุน “ไอ้แบคส่งมาบอกว่าให้รีบลงมา มันหิวจนแทบแดกยามได้แล้ว”

 

“เออๆงั้นไม่รอแล้วก็ได้เกรงใจพวกมึงอะ” พูดพร้อมทำหน้าละห้อย “เดี๋ยวไปทิ้งแก้วน้ำก่อนถังขยะมันอยู่ตรงห้องน้ำ มึงไปหาไอ้แบคก่อนเลย”

 

“โอเค รีบๆลงมา” สิ้นเสียงทุ้ม จงอินก็วิ่งสี่คูณร้อยไปหาแบคฮยอนที่รออยู่ด้านล่างตึก ฟากเซฮุนก็ลากขาตัวเองเนิบนาบมาที่อีกฝั่งด้านหลังแล้วหย่อนแก้วน้ำสองแก้วลงถังขยะด้วยความเสียดาย

 

นอกจากไม่ได้กินแล้วยังเสียตังฟรีอีก

 

แพงนะเว้ยลู่หานแม่งไม่เข้าใจหรอก

 

ขณะที่บ่นพึมพำเซฮุนก็ได้ยินเสียงจอแจดังมาจากประตูด้านหน้าของสถาบันเรียนเจ้าเดิม สายตาที่ล่องลอยไปอย่างไม่มีจุดหมายโฟกัสเข้ากับกลุ่มนักเรียนกางเกงดำสามคนที่เดินออกมาจากที่เรียนพิเศษโดยบังเอิญ คนแรกตัวสูงโปร่งเสื้อหลุดรุ่ยออกนอกกางเกงตามประสาวัยรุ่นทั่วไป ส่วนอีกคนมีเส้นผมสีดำสนิทเหมือนกับเค้ากำลังนัดแนะกับใครบางคนซักพักก่อนที่เด็กทั้งสองคนจะโบกมือลาเพื่อนตัวเล็กคนนั้นแล้วเดินจากไป

 

คนตัวเล็กนั่นปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกงจนหมด เรือนผมสีน้ำตาลเข้มเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครนั่นทำให้ดวงตาคมทอประกายอีกครั้ง เซฮุนพุ่งตัวเดินเร็วไปโดยอัตโนมัติ เป็นจังหวะเดียวกันที่คนๆนั้นหันหน้ากลับมาราวกับมีอะไรบางอย่างดลใจ

 

และแววตาทั้งสองคนสอดประสานกันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว...

 

เซฮุนหยุดเดินเมื่อขาทั้งสองข้างพามายืนอยู่ตรงหน้าลู่หาน

เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก รอมาตั้งนานไม่ยักกะเจอ

แต่พอจะเจอก็ต้องเวลาหน้าตัวเองเหวอตลอด

ทำไมพรหมลิขิตของเซฮุนมันหน้าตาพิลึกแบบนี้กัน

 

แม้เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเซฮุนจะดังไม่หยุด แต่สายตาก็ยังไม่คงห่างไกลไปจากคนตัวบางเลยแม้แต่วินาทีเดียว....

 

(“จะลงมาไม๊เนี่ย พวกกูหิววววววว”)

 

เซฮุนทอดมองใบหน้ากลมนั่นไม่วางสายตาจนฝ่ายที่ถูกมองต้องเบนสายตาหนีจากการจับกุมด้วยแก้มกลมทั้งสองข้างที่ขึ้นสีระเรื่อ

 

ใบหน้าน่ารักของลู่หานเรียกรอยยิ้มให้เซฮุนได้อย่างไม่ยากเย็น

 

“หาไรกินกันไปก่อนเลย .. กูว่ากูไม่ว่างแล้วหว่ะ J

 


 

ไร้บทสนทนาแทรกขึ้นมาตั้งแต่ได้เจอหน้ากัน

 

ขอโทษพรหมลิขิตที่เมื่อกี้โยนทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

รู้มั้ยเซฮุนกำลังตีหน้าขรึมแต่ตัวจริงนี่โคตรอยากจะยิ้มแรงมากๆเมื่อได้เจอหน้าลู่หานแบบไม่คิดว่าวันนี้จะเจอ แม้น้ำสองแก้วที่เป็นค่าแท็กซี่กลับบ้านจะถูกทิ้งไปแล้วตามสภาพแต่มันคงไม่เสียชาติเกิดแล้วหล่ะ เซฮุนมั่นใจอย่างนั้นเมื่อเห็นคนที่ยืนจ้องตากับเขานานสองนานเริ่มพยายามจะหลบสายตาของเขาแถมที่แก้มเนียนทั้งสองข้างจะเริ่มขึ้นสีแดงซะจนน่าจูบ

 

อ่า...จะบอกว่าที่นี่แอร์หนาวยังกับขั้วโลกเหนือ

 

แก้มแดงเพราะร้อนเป็นไปไม่ได้แน่นอน

 

อ่า...เขาคิดว่าตัวเองควรจะง้างปากพูดก่อนที่คนตัวเล็กนี่จะชิ่งหนีกลับบ้านไปอีกหน

 

“นึกว่าจะไม่ได้เจอแล้ว..”

 

“เรามาเรียนสายอะเลยต้องเรียนกับคอมย้อนหลังนิดหน่อย” ใบหน้าน่าหยิกแก้มอมลมนิดหน่อยพร้อมทำปากคล้ายกับเป็ดขี้เหร่แต่มองยังไงก็น่ารักได้เสมอ เซฮุนยิ้มกับตัวเองในใจ

 

“เรารอตั้งนานน้ำแข็งในแก้วละลายจนกินไม่ได้ ต้องเอาไปทิ้งเลย” แกล้งทำเสียงดังเล็กน้อยจนลู่หานทำหน้าหงอย คนน่ารักทำหน้าเลิ่กลั่กอย่างคนรู้สึกผิด

 

“เราขอโทษ ...”

 

“เราโกรธจริงนะ”

 

“งื้อเซฮุน..เราขอโทษ”

 

ลู่หานยังคงทำหน้าเศร้าไม่หยุด เซฮุนยิ้มมุมปากก่อนจะฉวยโอกาสนี้ยื่นไปคว้าข้อมือเล็กกระทัดรัดแล้วพาอีกคนวิ่งลงบันไดเลื่อน ลู่หานทำตาโต อ้าปากเหวอเมื่อจู่ๆก็ถูกคนหน้าหล่อกระชากลากถูไปเรื่อยอย่างไม่ได้สติจนตอนนี้มายืนอยู่หน้าตึกเรียนชั้นล่างเฉยเลย

 

เซฮุนปล่อยข้อมือเล็กโดยจับวางข้างลำตัวเหมือนเดิม ใบหน้ากลมยังคงอ้าปากอึ้งอยู่อย่างนั้นจนเซฮุนหัวเราะ นิ้วเรียวอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นจิ้มเจ้าจิ้มลิ้มนั่นจนลู่หานสะดุ้งโหยง

 

“ในฐานะที่ทำให้เรารอเก้อ ลู่หานต้องไถ่โทษด้วยการเดินเที่ยวเป็นเพื่อนเรา”

 

“หื๊อ?”

 

“แล้วเราจะหายโกรธทันทีเลย” เซฮุนยกยิ้มกว้าง ภายนอกทำตัวเหมือนโกรธแต่ภายในใจนี่หายตั้งแต่เจอหน้าแล้วอะจริงๆนะ ลู่หานทำแก้มพองลมอีกครั้งจนอยากจะเข้าไปหยิกให้เนื้อหลุด

 

“ว่าไง..ไม่งั้นไม่หายโกรธนะ”

 

“งื่อ”

 

“มาง่งมางื่อผิดหนักนะรู้เปล่า” เขายื่นหน้าเข้าไปจนปลายจมูกแทบสัมผัสกับจมูกแท่งเล็กของคนน่ารัก ลู่หานก็สะดุ้งอีก

 

เซฮุนกลั้นขำตีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะแกล้งหันหลังเดินหนีไปสองสามก้าว เป็นไปตามที่คิดไว้เมื่อรู้สึกถึงแรงกระตุกที่แขนเสื้อนักเรียนเบาๆ คนตัวสูงหันกลับมามองเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มหน้าตาน่ารักคนเดิมที่เดินตามมาดึงแขนเสื้อของเขา ลู่หานทำปากยู่กอดสายกระเป๋าโรงเรียนแน่นไม่ยอมพูดจาซักนิด

 

“หืม?”

 

“ฮื่อโกรธจริงหรอ”

 

เซฮุนไม่ตอบอะไรยังคงทำหน้านิ่งพร้อมกลับเตรียมตัวจะหันตัวเดินหนีอีกครั้งจนเหยื่อตัวจ้อยใจไม่ดี ลู่หานสูดลมหายใจลึกเข้าเต็มปอดก่อนจะพุ่งตัวไปชาร์ตตัวเซฮุนจนคนขี้แกล้งถึงกับลมหายใจกระตุก

 

แขนเรียวเล็กกำลังกอดแขนแกร่งของเขาแน่น แก้มยุ้ยแนบซบกับบ่ากว้างอย่างออดอ้อน นัยน์ตาคมเหลือบมองใบหน้าของลู่หานก่อนจะพบว่ากำลังหลับตาปี๋อย่างหน้าเอ็นดู ปลายจมูกรั้นนั่นขึ้นสีแดงฉ่ำจนน่าจับบีบไปมา

 

ทุกอย่างบนตัวลู่หานทำให้เซฮุนแทบบ้า!

 

โหเชี่ยแม่ง...

 

“เรายอมตั้งแต่เซบอกตั้งนานแล้ว!

 

“...”

 

“เรายอมแล้วๆๆๆๆ! เราขอโทษนะๆๆๆๆๆ” ลู่หานทำหน้าจะร้องไห้ปากก็พร่ำบอกแต่คำว่าขอโทษจนตัวเล็กลีบไปกันใหญ่ เซฮุนดึงสติของตัวเองกลับมาเมื่อพบว่าลู่หานยังคงพร่ำบอกจนผู้คนที่เดินขวั่กไขว่ไปมาเริ่มหันมองด้วยความสนใจ เซฮุนตัดสินใจยกมืออีกข้างที่ไม่ถูกลู่หานจองจำขึ้นมาก่อนจะวางลงบนกลุ่มผมนุ่ม

 

ลู่หานชะงักกึกเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่กระจายไปทั่วศีรษะเล็กของตน ฝ่ามือหนาของใครคนนั้นกำลังลูบหัวเขาไปมาอย่างเอ็นดู

 

 

แน่นอนว่ามันได้ผล...

 

ได้ผลเกินคาดเลยหล่ะ...

 

“โอเคเราไม่โกรธแล้ว..”

 

“อื่อ...”

 

เซฮุนหัวเราะเบาๆเมื่อลู่หานเลิกงอแง เขาเลื่อนมือลงมาอีกนิดจนแขนพาดไหล่เล็กอย่างพอดิบพอดี เซฮุนก้มหน้าลงชิดใบหูจนลมหายใจเป่ารดต้นคอพร้อมเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

 

“แต่ที่จริงอะ...”

 

“เราหายงอนตั้งแต่เจอลู่แล้วนะ”

 

“เอ๊ะ”

 

“ที่ทำเป็นเดินอะคือแกล้งเว้ย!”

 

 

“ย๊า!!




#GrowingHH
เค้าจะรุกแล้วนะก๊ะ อิ_อิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

254 ความคิดเห็น

  1. #218 BBelliZ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:16
    น่ารักไปมั้ยยยยยยยยย
    คือดี เหมาะสมกันสุดๆ ดี๊ดี
    #218
    0
  2. #177 หมีคีบแตะ •♢• (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 10:31
    โอ้ยยยยย น่ารักกกกกก โอ้ยยยยยย เขิลลลลลลล โอ้ยยยยยย ดีงามอ่าาาาาาาาาา-//////////-
    #177
    0
  3. #148 Mlu.เอ็ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 08:43
    โอ้ยยยยยยย น่ารักกกกน่าฟัด ยอมตั้งแต่เห็นหน้าา
    #148
    0
  4. #140 Spongebob (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 19:18
    พี่ฮุนเท่ชรุงงง ><
    #140
    0
  5. #128 mltbb_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 13:14
    เซฮุน นายมันร้ายยยย
    โลกสีชมพูมากเลย เห็นแล้วอิจจจ
    #128
    0
  6. #117 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 09:10
    เบะปากแป้บ อะไรมันจะขนาดนั้นคะคุณ ออร่าสีชมพูวิบวับนี่ลอยฟุ้งเลยค่ะ นี่จะไล่ให้ไปรักกันไกลๆละชะนีหมั่นไส้อ่ะ ชะนีอิจมาก!!
    #117
    0
  7. #107 THE DEERY . (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 15:02
    น่ารักอะ ฮือออออ T///////T
    #107
    0
  8. #105 3lee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 22:02
    พี่ฮุน...ตาบั๊คอะถึงไม่ได้ให้แต่ก็ทำให้ได้เจอนะเว้ย!! ฟฟฟฟฟฟฟ
    ตอนท้ายๆนี่แทบสิ้นโอ้ยย พ่อคุณแม่คุณเอ้ยยยยง้อกันแบบลืมไปเลยว่าเพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียว!!
    น้องลู่ง้อขนาดนี้นี่อ่านเม้นในไอจียัง?? #จีบแน่นอน
    #105
    0
  9. #101 Atom Nutkamon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 19:59
    ร้ายกาจนายมันร้ายโอเซฮุน!!
    #101
    0
  10. #100 Lukiris Tink (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 18:52
    น่ารักมากไปละ
    #100
    0
  11. #99 ●°ฮุนฮานก็พอ•● (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 15:45
    พิฮุนรุกเร็วมากขรั่บยอมใจ 555555
    #99
    0
  12. #98 ฝานฝาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 11:16
    รุกเลยเซฮุน รุกเลยๆๆๆๆๆๆ
    #98
    0
  13. #97 พี่ฮานของน้องฮุน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 09:44
    กริ๊ดดดดด ว๊ายๆๆๆๆๆน่าย้ากกกกกกกก
    #97
    0
  14. #96 hpyfriday (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 08:39
    เขินมากกกก จิกหมอนแป๊บ
    #96
    0
  15. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 06:38
    น่าย๊ากก
    #95
    0
  16. #94 luhanbaekhyunkai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 03:02
    นั่นนพี่ฮุนนั่นนนนนน
    #94
    0
  17. #93 fairylu_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 02:50
    โอ๊ยย น่ารักกก อยากจับน้องลู่มากินจริงๆ แสดสอมำนเนนำสดวบกสแ คบกันๆๆๆๆๆๆๆ
    #93
    0
  18. #92 Atom Nutkamon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 17:21
    ร้ายฮุนมันร้ายยยยย
    #92
    0
  19. #91 จีเซย์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 16:43
    เขินนนนนนนนน อร้ายจิกหมอน 55555
    #91
    0
  20. #90 THE DEERY . (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 22:08


    พรมลิขิตบันดาลชักพาาา~ กรี๊สสสสสสสสสสสสสสส

    #90
    0
  21. #89 SongKran (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 02:00
    จย้าาาาาา ฮามากกกกก 55555555555
    #89
    0
  22. #88 BaekTiw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 00:27
    ลุยย!!
    #88
    0
  23. วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 21:21
    อะไรไม่ว่างจ๊ะ หัวใจไม่ว่างอํะป่าววว
    #87
    0
  24. #86 hpyfriday (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 21:27
    เอาล่ะฮับงานนี้ 5555
    #86
    0
  25. #85 exoicekl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 19:12
    รีบต่อเถอะะะ เขินมากๆ พลีสสสส~
    #85
    0