CLEMENCY

ตอนที่ 33 : แอนโทรพอยด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ก.ย. 49


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!! ชาร์ลีนกรีดร้องลั่นหลับตาปี๋กอดแขนเมซีเน่กับออโรร่าไว้แน่น ขณะเครื่องบินส่วนตัวขนาดเล็กสิบที่นั่งเกิดขัดข้องกำลังพุ่งดิ่งลงสู่พื้นเบื้องล่าง 

ทุกคนตกอยู่ในอาการหวาดกลัวสุดขีด  ทั้งที่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้พวกเขากำลังพูดคุยสนุกสนานวางแผนว่าจะเที่ยวเล่นอะไรกันที่ สาธารณรัฐแอนโทรพอยด์ บ้านเกิดลูฟี่  ในช่วงปิดเทอมหลังสอบไฟนอลเทอมแรกเสร็จ

โครม!  เพล้ง! เสียงข้าวของรอบตัวหล่นแตกหักพังกระจัดกระจาย  ทุกคนคาดเข็มขัดนั่งเกร็งอยู่กับที่

ชาร์ลีนหวีดร้อง  เมซีเน่สวดภาวนาอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์  จินกอดกับออตโตร้องไห้โฮกลัวตายกันทั้งคู่  ลูฟี่นั่งเกร็งปากอ้าค้างร้องไม่ออกตัวสั่น  ออโรร่าพยายามคิดหาวิธีพาตัวเองและเพื่อนให้รอดเช่นเดียวกับเจมส์และวิลเลี่ยม   

กัปตันมนุษย์ลิงขนสีเทาใบหน้าเครียดเหงื่อแตกพลั่ก  มือขวาเกร็งกำคันบังคับแน่น  อีกมือรัวกดปุ่มบนแป้นพยายามประคับประคองเครื่องบินให้เชิดหัวขึ้นเหนือน่านฟ้าประเทศแอนโทรพอยด์ดินแดนกลางหุบเขาหิมะ

นี่ไม่ใช่ภารกิจแรกของเขา  แต่เขาก็ไม่คิดให้มันเป็นภารกิจสุดท้ายที่ต้องจบลงด้วยการสังเวยชีวิตตนเอง  รวมถึงชีวิตผู้โดยสารระดับวีไอพีเบื้องหลังเช่นกัน   

ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ  กัปตันดึงคันบังคับเข้าหาตัว  เครื่องบินเชิดหัวขึ้นได้ในที่สุด  แล้วกลับสั่นกระตุกอย่างรุนแรง  เขาจำต้องบังคับเครื่องให้ลงจอดอย่างรวดเร็ว  แต่เครื่องยนต์ปีกขวาเสียหายหนักทำให้การลงจอดไม่ราบเรียบเหมือนปกติ 

โครมมมมม!!! ล้อขวากางไม่สมบูรณ์  ตัวเครื่องเอียงไปด้านหนึ่ง  ก่อนจะล้มกระแทกพื้นเสียงสนั่นทั้งที่ยังจอดไม่สนิทพาเครื่องบินไถลครูดกวาดพื้นหิมะ  แล้วกระแทกโครมหยุดลงกับต้นสนจนหักโค่น 

หลายนาทีต่อมาเมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง  ชาร์ลีนเป็นคนเดียวที่ยังมีสติท่ามกลางเพื่อนที่ต่างสลบไสล  บ้างด้วยความช๊อค  บ้างเพราะแรงกระแทก  และหลายคนได้รับบาดเจ็บ

ฮือ ฮือ ทุกคนออโรร่า...เมซี่ ชาร์ลีนร้องไห้พลางเขย่าตัวเพื่อนสาวทั้งสองที่สลบอยู่ข้างตัว  เธอปลอดภัยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเพราะเพื่อนทั้งสองที่ขนาบข้างเอาตัวเข้าบังปกป้องไว้

ชะ...ชาร์ลีน  ปะ...เป็นอะไรรึเปล่า เมซีเน่ฟื้นขึ้นมาในที่สุด  แล้วทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บโดนกระจกบาดเข้ากลางหลังเลือดไหลนองย้อมปีกสีขาวแดงฉาน  ซ้ำปีกซ้ายยังหักบิดผิดรูป  เธอกลับไม่ห่วงตัวเองเลยสักนิด

ฮือ...ฉันไม่เป็นไร  ตะ...แต่เธอ ชาร์ลีนทำอะไรไม่ถูก  ได้แต่สะอื้นไห้น้ำตานองหน้า  สองมือที่เปื้อนเลือดเพื่อนซึ่งเขย่าตัวปลุกเมื่อครู่สั่นสะท้าน 

แล้วความเจ็บปวดก็เข้าเล่นงานจนเมซีเน่ล้มฟุบสลบไปอีก

ชาร์ลีน ออโรร่าฟื้นขึ้น  เธอบาดเจ็บเล็กน้อยเพียงมีแผลถลอกฟกช้ำจากการกระแทกนิดหน่อยเท่านั้น

ออ...ออโรร่า  เป็นไงบ้างจ๊ะ ชาร์ลีนหันมาช่วยประคองตัวออโรร่า

ฉันไม่เป็นไร ออโรร่าตอบหลังจากทรงตัวนั่งได้  สำรวจตัวเองแล้วว่าไม่บาดเจ็บมากนัก  จากนั้นก็รื้อค้นข้าวของจากกองสัมภาระที่ตกหล่นกระจัดกระจายอยู่ใกล้ตัว

เอ้านี่...ทำแผลให้เมซี่ ออโรร่ารื้อกล่องปฐมพยาบาลที่จำได้ว่าชาร์ลีนจัดเอามาด้วยส่งให้ 

ชาร์ลีนรับมาด้วยมือที่สั่นเทา  เธอเงียบเสียงร้องลงแล้ว  แต่ตัวยังสั่น  น้ำตาไหลไม่หยุด  และยังไม่อาจคุมสติตนเองได้

ฉันจะไปดูคนอื่น ออโรร่าลุกขึ้น  ส่งสายตาจ้องลงมายังชาร์ลีนเป็นเชิงสั่ง  ชาร์ลีนจึงลงมือทำแผลให้เมซีเน่

เธอก็ต้องให้ชาร์ลีนทำแผลด้วย วิลเลี่ยมฟื้นแล้ว  เอ่ยสั่งออโรร่าอย่างเป็นห่วง  เขานั่งอยู่กับพื้นห่างไปไม่ไกล  ข้างเขาเจมส์ยังสลบอยู่ 

ออโรร่าเดินไปหาพวกเขา  ยังไม่ทันไต่ถามอาการ  เพียงแค่เดินเข้ามาใกล้เธอก็ต้องตกใจสุดขีด  ขาทั้งสองของวิลเลี่ยมถูกเหล็กกับกองข้าวของพังทับอยู่  ออโรร่าลงมือช่วยรื้อออกทันที 

เจมส์ฟื้นขึ้น  เขามีแผลถลอกเล็กน้อยไม่บาดเจ็บร้ายแรงนัก  แต่ทันทีที่ขยับตัวลุกขึ้นจะช่วยวิลเลี่ยม  เขาก็ปวดอย่างรุนแรงที่ไหล่ซ้ายและรู้ตัวว่าไหล่หลุด  จนต้องทรุดตัวลงนั่งอีก  แต่แล้วเพราะความห่วงใยน้องชายต่างสายเลือด  เขาสลัดความเจ็บปวดในใจ  ลุกขึ้นช่วยออโรร่ารื้อกองของที่ทับขาวิลเลี่ยม

ให้ออโรร่าจัดการเถอะจ๊ะ ชาร์ลีนตั้งสติได้ในที่สุด  เข้ามาประคองตัวเจมส์  แต่เขาสะบัดมือเธอออกจะเข้าไปช่วยวิลเลี่ยมอีก

ฉันไม่เป็นไรหรอก  นายดูแลตัวเองก่อนเถอะ วิลเลี่ยมส่งยิ้มให้เจมส์  ทั้งที่ใบหน้าซีดเผือดด้วยความเจ็บปวด  พลางหยิบจับเศษเหล็กสิ่งของที่กดทับขาตัวเองทิ้งไป

ให้ชาร์ลีนดูอาการนายเถอะ  แล้วจะได้ไปดูจินกับออตโต  สองคนนั่นยังสลบอยู่เลย ลูฟี่ฟื้นขึ้นมา  เขาแทบไม่บาดเจ็บ  มีแผลถลอกฟกช้ำนิดหน่อยเท่านั้น  เขาเข้ามาช่วยวิลเลี่ยมอีกคน  ทำให้เจมส์วางใจยอมให้ชาร์ลีนรักษาได้

อาการบาดเจ็บของกัปตัน  ออตโต  และจิน  ค่อนข้างน่าเป็นห่วง  กัปตันกับออตโตศีรษะถูกของแข็งตกกระแทก  ส่วนจินถูกกระทบกระเทือนอย่างแรงที่กลางหลัง  ทั้งสามได้สติแล้วแต่มีอาการมึนงง  ปวดศีรษะกับสันหลัง  และไม่อาจขยับเคลื่อนไหวร่างกายได้ตามปกติ

เพราะฉันเสนอให้ขึ้นเครื่องบินเล็กมาแท้ๆ ลูฟี่พึมพำสำนึกผิด  ขณะมองเพื่อนๆ 

วิลเลี่ยมหลุดออกจากกองของที่ทับถมแล้วแต่กระดูขาขวาร้าว  เจมส์ไหล่หลุด  เมซีเน่ปีกหักหลังบาดเจ็บ  ออตโตหัวแตก  จินถูกกระแทกที่กลางหลัง  ออโรร่ามีแผลถลอกฟกช้ำแทบทั้งตัว  และชาร์ลีนก็ยังน้ำตาไหลไม่หยุด 

ไม่...ไม่ใช่ความผิดนายหรอก  นายอยากให้พวกเรานั่งเครื่องบินเล็กจะได้บินต่ำชมวิวก่อนถึงเมือง  นายไม่ได้มีเจตนาร้ายซะหน่อย ออตโตปลอบเสียงแผ่ว  เขาส่งยิ้มให้  ทั้งที่ปวดหัวหนักจนใบหน้าสีเข้มซีดเซียว

ใช่ฮะ  อย่าคิดมากเลย จินที่นอนเคียงกันกับออตโตปลอบใจบ้าง

เพราะหม่อมฉันต่างหากพะยะค่ะที่บกพร่อง  ทำให้ฝ่าบาทกับสหายต้องประสบเคราะห์  แล้วยังไม่สามารถแก้ไขวิทยุสื่อสารให้ใช้ขอความช่วยเหลือได้อีก กัปตันมนุษย์ลิงขยับตัวจะลุกขึ้น  ลูฟี่จับตัวเขาให้กลับลงนอนอีก

ไม่ใช่ความผิดท่าน...ผิดที่เราต่างหาก  ถ้าเราไม่ขโมยแฮเบลมา  ถ้าเราไม่ชวนเพื่อนมาเที่ยวเพื่อจะอวดลูกแฮเบลที่เพาะพันธุ์ได้สำเร็จ  และถ้าเราเชื่อท่านไม่พาทุกคนนั่งเครื่องบินเล็กเพื่ออวดภูมิประเทศอันสวยงามที่เราภาคภูมิ...ทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น ลูฟี่เสียงเศร้า  สีหน้าหม่นหมอง  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองทุกคนอย่างสำนึกผิด

ไม่ใช่ความผิดใครหรอกนะ ออโรร่าที่นั่งอยู่ใกล้กันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ใช่จ๊ะ  อย่าโทษตัวเองเลย ชาร์ลีนที่กำลังทำแผลให้ออโรร่าพูดขึ้นบ้าง

ใช่แล้วพะยะค่ะ...ที่ฝ่าบาทยอมลดศักดิ์ศรีแห่งสายเลือดขัตติยา  กระทำการเยี่ยงขโมยก็เพื่อประเทศชาติเราทั้งสิ้น  เศรษฐกิจแอนโทรพอยด์แดนหิมะที่แร้นแค้นนี้กลับฟื้นฟูขึ้นมาได้  เพราะแฮเบลที่ฝ่าบาทนำมา...อย่าทรงตำหนิพระองค์เองเลยพะยะค่ะ กัปตันมนุษย์ลิงเอ่ยปลอบอย่างเข้าอกเข้าใจ

แทนที่จะมัวหาคนผิด  ฉันว่าเรามาคิดกันดีกว่าว่าจะรอดจากสถานการณ์นี้ได้ยังไง วิลเลี่ยมพูด  เขานั่งเหยียดขาที่เข้าเฝือกอย่างง่าย  พลางเอนหลังพิงเบาะที่ดึงออกจากเก้าอี้ซึ่งหักพัง

ไม่ใช่เวลามาโทษว่าใครผิด เจมส์สนับสนุนเสียงเข้ม

พวกเรามาเที่ยวกันนะ  นายเป็นเจ้าบ้านต้องพาเรารอดให้ได้ซิ เมซีเน่นอนคว่ำอยู่ข้างออโรร่า  ส่งสายตาดุพูดเชิงออกคำสั่งตามนิสัย

ขอบใจ...ขอบใจมาก…” ลูฟี่คราง  เอ่ยขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า  นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเอ่อคลอด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตันซาบซึ้ง  แล้วยิ้มออกในที่สุด  ตัดสินใจทำตัวให้สมเป็นเจ้าบ้านที่ดี ฉันจะรีบไปขอความช่วยเหลือ  

แต่มันอันตรายนะพะยะค่ะ! กัปตันร้องเตือน

มีวิธีนี้เท่านั้น  ที่จะทำให้ได้รับความช่วยเหลือเร็วที่สุด  ฉันกับท่านรู้จักภูมิประเทศแถบนี้ดี  แต่ท่านบาดเจ็บก็เหลือแต่เราที่ต้องเป็นคนทำ  ห่วงแต่ทางนี้มากกว่า  พวกเราอยู่ชายป่าสน  อยู่ในถิ่นพวกมัน  กลิ่นเลือดพวกเราคงเรียกพวกมันมาในไม่ช้า ลูฟี่พูดจริงจัง  สีหน้าขึงขัง  ไม่แสดงความอ่อนแอต่อหน้าข้าราชบริพารของเขาด้วยทิฐิสายเลือดแห่งกษัตริย์  ซึ่งผิดกับตัวตนแท้จริงยามอยู่ในหมู่เพื่อน

อะไรจะมาเหรอจ๊ะ ชาร์ลีนถามสีหน้าฉงน  แต่ออโรร่าที่เคยอ่านหนังสือภาพสัตว์  เจมส์  และวิลเลี่ยมซึ่งรู้คำตอบ  ยิ่งหน้าซีดหนักกว่าเก่า

ฟีแลนหิมะฮะ จินตอบแทน  ตัวเริ่มสั่นหวาดกลัวคุมไม่อยู่

ชาร์ลีน  เมซีเน่  ออตโตเมื่อได้รับรู้ก็หวาดวิตกจนหน้าซีดเผือดไปตามกัน

พวกมันดุร้ายและขนาดใหญ่กว่าฟีแลนในป่าเทพที่พวกเราเคยเจอ  ที่สำคัญมันอยู่กันเป็นฝูงขนาดใหญ่  แถมยังอดอยากสุดๆ วิลเลี่ยมขยายความด้วยเสียงแผ่วอย่างหวาดหวั่น 

ชาร์ลีนยิ่งหน้าซีดจนเกือบเขียว  ตัวเริ่มสั่น  และน้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วก็ปริ่มคลอจวนจะไหลออกมาอีกรอบ

อย่าห่วงเลยฉันจัดการเอง ออโรร่ายิ้มให้ความมั่นใจ  แล้วลุกขึ้นจะไปส่งลูฟี่

ฉันจะรีบกลับมา ลูฟี่ยิ้มให้ทุกคนก่อนเดินออกไป

ออโรร่าช่วยลูฟี่รื้อค้นที่เก็บสัมภาระท้ายเครื่อง  หาสโนว์บอร์ดไฟฟ้า

ยังใช้ได้!” ออโรร่าหาพบ  สำรวจสโนว์บอร์ดสีน้ำเงินเก่านั้นทั่ว  เมื่อรู้ว่ามันยังใช้งานได้ก็ดีใจ

เฮ้อ...กลัวแทบแย่  ถ้าไม่มีไอ้นี่พวกเราจบกัน  ถึงจะใช้เดินทางไกลได้ไม่ดีนัก  แต่ก็ดีกว่าไม่มี ลูฟี่ถอนหายใจโล่งอก  หลังจากทั้งคู่ใช้เวลาหานานเกือบสิบนาที

ไกลมากเหรอ ออโรร่าถามสีหน้าวิตก

ข้ามเขาไปตั้งสองลูกแน่ะ ลูฟี่แกล้งพูดเสียงหวั่นหยอกล้อ  ออโรร่าตาโต แต่ไม่เป็นไรหรอกแป๊บเดียวก็ถึง...ทางนี้น่ะซิ  ออโรร่า...ระวังให้มากนะ  ฟีแลนหิมะน่ะมีขนสีขาวกลมกลืนกับหิมะ  มันจะแอบเข้ามาใกล้ล้อมรอบเหยื่อหาโอกาสเข้าขย้ำ  อย่าให้มันเข้ามาใกล้ได้ระวังให้ดี ประโยคหลังไม่มีความเสแสร้งแกล้งหยอกแม้สักนิด  ซ้ำเจือความหวั่นวิตกห่วงกังวลอย่างชัดเจน

อย่าห่วงเลย ออโรร่ายิ้มให้ความมั่นใจ 

ลูฟี่เปิดการทำงานสโนว์บอร์ดไฟฟ้า

ฉันจะรีบกลับมา เขาย้ำ  ส่งยิ้มให้ออโรร่า  ขึ้นไปยืนแล้วกดปุ่มใช้ความเร็วสูงสุด  สโนว์บอร์ดวิ่งฉิวไป  พลังอัดแน่นแหวกหิมะฟุ้งกระจายด้านหลังออกเป็นทาง 

ออโรร่ายืนส่งจนสโนว์บอร์ดวิ่งลงเนินไปไกลลับสายตา

ฮู้ววววววววว!!!” เสียงหอนของหมาป่ายักษ์เขาเดียวขนสีขาวดังแหวกสายลมหวีดหวิวมาไกลๆ

เวลามีไม่มากแล้วออโรร่าคิด  พลางมองไปยังทิศที่ได้ยินเสียง

สัตว์ป่ากลัวไฟ เจมส์เดินออกมาพร้อมกับชาร์ลีน

ช่วยกันก่อกองไฟรอบๆเถอะจ๊ะ ชาร์ลีนออกความเห็นอย่างกระตือรือร้น ลากต้นสนที่หักตรงโน้นมาจุดไฟ แล้วออกเดินตรงไปยังต้นไม้ที่หักโค่นเพราะถูกเครื่องบินชน ออโรร่าใช้วินด์เจิคซิจ๊ะ  ดึงต้นสนไปรวมกันตรงนั้น เธอสั่งเสียงคึกคัก

ออโรร่ากับเจมส์โล่งใจที่ชาร์ลีนหายจากอาการตระหนกตกใจ  หันมาส่งยิ้มกันโดยไม่ได้นัดหมาย  แล้วออกเดินไปตามคำสั่ง 

แต่ดีใจกันได้เพียงครู่... 

ฉับพลัน!! ฟีแลนตัวหนึ่งกระโดดจากป่าสนด้านหลังชาร์ลีน  กางเล็บแยกเขี้ยวหมายขย้ำเคี้ยวฉีกทึ้งเหยื่อตรงหน้าอย่างหิวกระหาย

ฟรีสซิ่งแอโร่!” เจมส์เรียกศรน้ำแข็งยิงใส่หมาป่าหิมะได้ทัน

วินด์เจิค! พร้อมกันออโรร่าส่งพลังลมฉุดร่างเพื่อนสาวให้พ้นจากคมเคี้ยว

หมาป่าสีขาวถูกศรน้ำแข็งแทงทะลุทั่วร่างดับดิ้น  เลือดไหลนองย้อมพื้นหิมะขาวโพลนจนแดงฉาน

กรี๊ดดดดดดดดดดด! ชาร์ลีนหวีดร้องลั่น  ทั้งตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่  และหวาดกลัวเมื่อฝูงฟีแลนหลายสิบตแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่คำรามอย่างบ้าคลั่งตีวงล้อมย่างเข้ามาใกล้ทุกขณะ

ทำไมเร็วแบบนี้ ออโรร่าพึมพำ  ไม่อยากเชื่อว่าพวกฟีแลนจะมาถึงเร็วเช่นนี้  ไม่มีเวลาให้เตรียมตัวเลย

ออโรร่าใช้ไฟไล่พวกมัน! วิลเลี่ยมได้ยินเสียงกรีดร้องของชาร์ลีน  ออกมาเห็นเหตุวิกฤต  ออกคำสั่ง  แล้ววิ่งลากขาที่เข้าเฝือกมุ่งเผชิญหน้าฝูงฟีแลนเพียงลำพัง

ธันเดอร์สตอร์ม!” วิลเลี่ยมใช้พลองเรียกพายุสายฟ้า  อานุภาพพลังทำลายยิ่งร้ายแรงกว่าครั้งที่ใช้ถุงมือในกีฬาน๊อคบอร์ด 

สายฟ้าคำรามกึกก้อง  พายุไฟฟ้ารุนแรงฟาดเปรี้ยงใส่ฟีแลนหลายตัว  แล้วฟาดลงพื้นพาเกร็ดหิมะสีขาวฟุ้งกระจายขาวโพลนไปทั่ว  ขณะพื้นทาทาบด้วยสีแดงฉานกับกลิ่นคาวเลือดหมาป่า

แต่เพราะความเจ็บปวดทางร่างกาย  ทำให้พลังที่ปลดปล่อยยากแก่การควบคุม  และไม่อาจคงอยู่ได้นาน  เพียงชั่วครู่พลังก็หมด  วิลเลี่ยมลดพลอง  ร่างซวนเซยืนแทบไม่อยู่ไร้การป้องกัน...เปิดโอกาสให้ฟีแลนที่เหลืออีกหลายสิบตัวเข้าขย้ำอย่างง่ายดาย!!

ฟรีสซิ่งอาร์เมอร์! เจมส์เข้ามาพยุงร่างวิลเลี่ยม  แล้วเรียกเกราะน้ำแข็งขนาดยักษ์สร้างเป็นโดมกางกั้นป้องกัน

ไฟร์บอมม์! ออโรร่าตามมาติดๆเรียกระเบิดไฟส่งเข้าใส่กลางฝูงฟีแลน  ตัวที่โดนบาดเจ็บไฟเผาไหม้ดับดิ้น  ตัวอื่นๆหวาดกลัวแตกกระเจิงวิ่งหนีเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว

วิล...ออโรร่า...เจมส์! ชาร์ลีนที่ออโรร่าพาไปหลบอย่างปลอดภัย  รีบวิ่งเข้ามาประคองเพื่อนทั้งสาม

พาเขาเข้าไป เจมส์ส่งวิลเลี่ยมให้ชาร์ลีน  แต่เจ้าตัวกลับฝืนดึงดันเกาะแขนเจมส์ไว้แน่น  ส่งสายตามุ่งมั่นว่ายังไหว  ทั้งที่ปวดขาหนักแทบไม่มีแรงพอจะยืนได้เอง  และเหนื่อยหอบจนพูดไม่ออก

ที่เหลือเราจัดการเอง ออโรร่าแกะแขนวิลเลี่ยมที่เหนี่ยวรั้งเจมส์ไว้  แล้วประคองส่งตัวเขาให้ชาร์ลีนอย่างเบามือ  นัยน์ตาสีน้ำตาลเบือนหนีไม่อาจก้มลงมองขาขวาที่บาดเจ็บ  ด้วยเกรงว่าไม่อาจกลั้นน้ำตาแห่งความห่วงสงสารไว้ได้

เจมส์จ้องหน้าวิลเลี่ยม  แล้วส่งสายตาดุ  ทว่านัยน์ตาสีเทานั้นไม่อาจซ่อนความห่วงใย

เฮ้อ…” วิลเลี่ยมจึงถอนใจ  ยอมตามชาร์ลีนไปทั้งที่ไม่เต็มใจ  เพราะรู้ตัวว่าไม่อาจทำอะไรได้อีก  ขืนอยู่ก็จะเป็นภาระ

รีบก่อไฟ  ก่อนพวกฟีแลนจะย้อนกลับมา เจมส์พูด  แล้วลงมือทันที  เขาเดินไปยังต้นสน  เปิดพลองแสงตัดไม้ออกเป็นท่อนๆ  แล้วถอยห่างจากกองท่อนไม้นั้นเปิดทางให้ออโรร่าใช้พลังลากดึงไป

วินด์เจิค! ออโรร่าลงมือทันทีโดยไม่ต้องพูดซ้ำ

ทั้งสองช่วยกันอย่างแข็งขันเร่งรีบ  ครู่เดียวกองไฟใหญ่โชติช่วงก็ถูกจุดขึ้น  แต่อากาศกลับไม่เป็นใจ  สายลมเย็นแผ่วเบาเริ่มรุนแรงขึ้นทุกขณะ  และคงกลายเป็นพายุหิมะในไม่ช้า  ที่จะพัดพาเกร็ดหิมะกับความหนาวเย็นเยือกมากยิ่งกว่ามา  ทั้งดับไฟที่ก่อขึ้นจนมอดลง

ออโรร่ากับเจมส์ช่วยกันเติมฟืน  หาหินและซุงมาก่อขึ้นทำบังเกอร์กันลม  จนฝ่ามือของทั้งคู่แดงก่ำปริแตกเลือดซิบ  แต่พวกเขาไม่คิดจะหยุด  เพราะถ้าหยุดหมายถึงยอมแพ้  ฝูงฟีแลนที่ซุ่มอยู่จะเข้าโจมตี  และไม่เพียงตัวเองที่อันตราย  แต่หมายรวมถึงชีวิตของเพื่อนด้วย 

ลมแรงขึ้นๆ  พัดหอบเกร็ดหิมะมาด้วย 

กองไฟจะยังลุกไหม้โชติช่วงอยู่ได้นานเท่าไหร่  ทั้งสองจะมีแรงไปอีกนานเท่าไรที่จะเติมฟืนใส่ไฟให้ลุกไหม้  เพื่อนที่บาดเจ็บต้องเผชิญกับความหนาวเหน็บจะทนได้สักเท่าใด  พวกเขาได้แต่รอ  และฝากความหวังไว้กับลูฟี่เท่านั้น... 

...............................……………...................

 

                 “นี่คดีความตอนที่แล้วยังไม่ได้ชำระสะสางกันเลยนะ...มาตอนนี้นายกะจะฆาตกรรมหมู่ตัวละครเอกทั้งหมดของชั้นเลยใช่มั้ยเนี่ย! ฉันกราดเกรี้ยว  ขึ้นเสียงกับลูฟี่  มนุษย์ลิงขนขาวตัวจ้อย  ที่นั่งจ๋อยก้มหน้าหลบแสงโคมไฟอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

                  “เขาก็สำนึกผิดแล้วนี่คะ...คุณจะมาคาดคั้นอะไรกับเขาอีกคะเนี่ย มาคราวนี้มีตัวช่วย  เมซีเน่ตัวเอกสาวสวย  ผมยาวตรงสลวยสีนิล  นัยน์ตาคมดุสีเดียวกัน  ผู้มีจุดเด่นด้วยปีกขาวที่กลางหลัง  มาเป็นทนายแก้ต่างแทน

                  “ใช่ฮะ...ถึงขนาดลงทุนบุกเดี่ยว  ขึ้นสโนว์บอร์ดไปขอความช่วยเหลือคนเดียว...ให้อภัยลูฟี่เถอะนะฮะ จิน  มนุษย์แพนด้าร่างอ้วน  เพื่อนผู้แสนดีมาช่วยเกลี้ยกล่อมอีกต่างหาก

                  “อย่าไปว่าคนอื่นเลย...เธอนั่นแหละตัวดี...หึ! มาเขียนให้เราขาเดี้ยงซะได้ วิลเลี่ยม  ตัวเอกผมทอง  นัยน์ตาสีน้ำเงินที่ต้องรับบทหนักในตอนนี้  ออกมาสมทบ  ตัดพ้อต่อว่าฉันอีกราย

                 “โว๊ย! แล้วเธอจะเขียนให้เรารอดมั้ยเนี่ยหาถามจริงเหอะ! ออตโต   ตัวเอกผิวเข้ม  ร่างใหญ่  ผมเกรียนติดหนังศีรษะ  รายนี้มาแบบโวยวาย  เนื่องจากบทน้อย  แถมโดนเขียนให้นอนเจ็บหนัก  อดโชว์เด่น  น้ำเสียงเกรี้ยวกราดกับรูปร่างเทอะทะใหญ่โตของเขา  ทำฉันหวาดๆอยู่เหมือนกัน

                 “อย่าว่าคุณ St. Pisces อย่างนั้นซิจ๊ะ... ชาร์ลีน  ตัวเอกสาว  ผมลอนยาวสลวยสีทอง  นัยน์ตาสีฟ้า  ผู้น่ารัก  เข้ามาไกล่เกลี่ยเข้าข้างฉัน  ทว่าไม่ทันได้พูดจบก็ถูกแทรก

                 “คุณเกือบจะฆ่าชาร์ลีน เจมส์  ตัวเอกผมดำเรียบ  นัยน์ตาสีเทา  ผู้มีบุคลิกเคร่งขรึมเป็นนิจ  เอ่ยต่อว่าฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  แต่สะกดใจฉันซึ่งเป็นฝ่ายถูกต่อว่าให้ละอายได้อย่างจัง

                  “ลูฟี่ทำดีที่สุดแล้ว ออโรร่า  นางเอกผมยาวตรงสลวยสีน้ำตาลแดง  พูดสนับสนุนปิดท้าย  พร้อมนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ส่งประกายอ้อนวอน

                   แล้วเมื่อยิ่งหันมาเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของลูฟี่  ตัวก่อเรื่อง  ที่ส่งประกายปิ๊งๆ ออดอ้อนมาอีกราย  ฉันเลยต้องยอมแพ้ยุติการสืบสวนแต่เพียงเท่านี้     

 

                  เสาร์หน้ามาติดตามกันต่อนะคะ

อ่านสนุก  ช่วยกันโหวต  ช่วยกันโพสวิจารณ์ติชมหน่อยนะคะ 

ขอบคุณค่ะ J

 

PS. ท่านที่แวะเข้ามาอ่านใหม่  หรือเข้ามาอ่านบ่อยๆ แต่ยังไม่เคย Add Favorite ถ้าไม่รบกวนเกินไปช่วย Add ให้หน่อยนะคะ  จะได้เป็นกำลังใจให้ St. Pisces นะคะ  ขอบคุณค่ะ

 

1,454 ความคิดเห็น