ไฟละมุน

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 อุ่นละไม 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    7 มี.ค. 56


บทที่ 11     อุ่นละไม 1



           ชายหนุ่มทั้งสองหายกันเข้าไปในห้องทำงานของกุณฑ์ ซึ่งจัดเป็นห้อง

ทำงาน ที่มีบรรยากาศที่ดีมาก โต๊ะทำงานหันออกสู่ทะเล พนังด้านหน้าเป็นกระจกใส

สามารถมองเห็นชายหาดได้ในมุมกว้าง ติดผ้าม่านสีฟ้าอ่อน หากไม่ต้องการเห็นภาพ

ภายนอกก็สามารถรูดม่านปิดได้

          
กริชอ่านเอกสารที่กุณฑ์ส่งให้อย่างละเอียด ทั้งสองปรึกษาพูดคุยกันอย่าง

เคร่งเครียด

           “ กริช.. นายคิดว่า น้าเยาว์กับเอรี่จะรู้ถึง เรื่องตื้นลึกหนาบางทางธุรกิจของ

คุณสหัสไหม ? “

           “ สำหรับเอรี่ กันคิดว่าไม่น่าจะรู้ ส่วนน้าเยาว์ กันไม่แน่ใจ เพราะดูเหมือนน้า

เยาว์เอง ก็มีส่วนช่วยสามีในการทำธุรกิจด้วย “

           “ ถ้าเอรี่ ไม่มีส่วนรู้เห็น ก็นับว่าเธอน่าสงสาร “

           “ แล้วนายจะทำอย่างไรต่อไปหละ “

           “ กริช สำหรับกัน.. กฎหมายก็ต้องเป็นไปตามกฎหมาย กฎหมายย่อมไม่มี

ข้อยกเว้นสำหรับผู้ที่กระทำความผิด ถึงเราจะเป็นเพื่อนกันก็ตาม “

           “ อืม..ก็ถูก กันก็แค่อยากรู้ว่านายจะทำยังไงเท่านั้น “

           กุณฑ์ผ่อนลมหายใจช้าๆ พลางคิด เขาจะทำอะไรได้ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็ล้วน

เกิดจากสิ่งที่คนๆ หนึ่ง กระทำทั้งสิ้น เขาทำได้เพียง..เห็นใจหญิงสาวเท่านั้น กว่าที่ทั้ง

สองคน จะได้นอนพักผ่อน เวลาก็ล่วงเลยเที่ยงคืนไปมากแล้ว


           เช้าวันต่อมา หลังจากตื่นนอน กุณฑ์ออกไปวิ่งออกกำลังกายที่ชายหาดตั้ง

แต่เช้ามืด ส่วนกริชยังคงหลับอยู่บนที่นอนนุ่ม กุณฑ์วิ่งออกไปไกลพอสมควรจนถึงหน้า

โรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง ชายหนุ่มชะลอความเร็วลงจนกลายเป็นเดินช้าๆ เขาหันมองไป

ที่โรงแรมแห่งนั้นพลางคิด “ คุณคงกำลังหลับอยู่ใช่ไหม บัวบุษย์ ผมอยากให้คุณกลับ

มาที่นี่จัง อยากชวนคุณ.. ออกไปเดินเล่นด้วยกัน “ ชายหนุ่มยิ้มให้กับความคิดของตน

เอง “ นี่ใช่ไหม.. ที่เขาเรียกกันว่าความรัก ความคิดถึง เราคงเป็นเอามากนะ เข้าตำรา

ถึงไม่เห็นหน้าเจ้าเห็นหลังคาบ้านเจ้า.. ก็ยังดี เขาหมุนตัว แล้ววิ่งกลับมาทางเดิมอย่าง

สบายใจ

           “ อ้าว..คุณหนู ตื่นแต่เช้าเลยนะคะ “

           “ ครับ ป้า “

           “ เช้านี้จะรับเป็นอาหารไทย หรือฝรั่งดีคะ คุณหนู “

           “ ขอเป็นอาหารไทยดีกว่าครับป้า “

           “ ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวป้าทำข้าวต้มกุ้งทรงเครื่องให้นะคะ “

           “ ได้ครับป้า...แล้วนี่ เจ้ากริชยังไม่ตื่นอีกหรือครับ? “

           “ ยังไม่เห็นออกมาเลยค่ะ..คงจะเพลียหละมังคะ คุณหนู “

           “ ครับ งั้น..ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ แล้วจะเลยไปที่ห้องทำงาน ป้ามี

อะไรก็ไปเรียก.. ก็แล้วกันนะครับ “

           “ ค๊า..คุณหนู “

           ชายหนุ่มเดินเลยไปที่ห้องนอนของกริช ขณะกำลังจะเคาะประตูอยู่นั้น กริชก็

เปิดออกมาพอดี

           “ พอดีเลย เดี๋ยวกันจะไปอาบน้ำก่อน นายจะออกไปที่ไหนหรือเปล่า วันนี้.. “

           “ ว่าจะชวนนายข้ามไปตกปลาที่เกาะทะลุหน่อย สนใจไหม? หนีความเครียด

ไปอยู่กับธรรมชาติกันสักวัน ดีกว่านะเพื่อน “

           “ อืม!! ..ก็น่าสนใจ ไปช่วงบ่ายน่าจะดีนะกริช “

           “ ถ้านายโอเค เดี๋ยวกันจะเข้าไปในเมือง หาเสบียงไปด้วย “

           “ ตกลงว่าแกจะไปตกปลาหรือจะไปนอนค้าง..ที่โน่นกันแน่ “

           “ นั่นเป็นเรื่องที่จะคิดในลำดับต่อไป “  กริชยักคิ้วให้กุณฑ์อย่างทะเล้น ก่อน

เดินตัวปลิวออกไป

           “ แล้วนายจะไม่กินอาหารเช้าก่อนรึ? “ กุณฑ์ตะโกนถามไล่หลังไป

           “ เดี๋ยวไปหากินเอาในเมือง นายอยากได้อะไรไหมหละ “  กริชตะโกนตอบ

กลับมา

           “ ไม่หละ..นายไปเถอะ "


           กริชเดินออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นโบกเหนือศีรษะ ให้กับกุณฑ์โดยไม่ได้หัน

กลับไปมองเพื่อนรักเลยแม้แต่น้อย...



           กรี๊งงงงงงง !!.. เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่บัวบุษย์กำลังรับประทาน

อาหารเช้า
ก่อนออกเดินทาง หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปรับสาย

           “ สวัสดีค่ะ บัวบุษย์รับสายค่ะ “

           “ บุษย์หรอ อีกไม่เกิน 40 นาที เราจะไปถึงคอนโดฯ นะ “

           “ ตกลงจะไปด้วยกันใช่ไหม อั้ม .. ดีจัง ได้ๆ  ยังไงก็ขับรถมาดีๆ หละ อย่า

เที่ยวได้ไปชนกับใครเขาอีก น๊า.. “

           “ แหม.. ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วย่ะหล่อน เดี๋ยวเจอกันนะจ๊ะ เพื่อน “ 

           “ โอเค “ 

           บัวบุษย์วางสายพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ยังค้างอยู่บนใบหน้านวล เธอรู้สึกยินดีที่

จะมีเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วย ภัชรธิดาห่างหายไปจากการร่วมเดินทางไปกับเธอมานาน

เพราะงานและจังหวะเวลาที่ไม่ค่อยตรงกัน ภัชรธิดาสนิทสนมกับครอบครัวของบัวบุษย์

ประดุจเป็นบุตรสาวอีกคนหนึ่งของครอบครัววิริยะพงศ์

           หญิงสาวเดินกลับมานั่งรับประทานอาหารจนเสร็จเรียบร้อย จึงได้เก็บล้างทำ

ความสะอาดในครัว แล้วจึงเดินไปยกกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาวางรวมกับกระเป๋า

ใส่อุปกรณ์การทำงานและการสื่อสาร ซึ่งไม่เคยห่างกายเมื่อต้องออกเดินทางและเพื่อ

ความสะดวกในการทำงาน ทำให้เธอสามารถไปทำงานได้ทุกที่และทุกเวลาไม่ว่าไปที่

ใด จากนั้นจึงเดินไปนั่งเล่นที่โต๊ะริมระเบียงหญิงสาวมองออกไปด้านนอก เห็นตึกราม

บ้านช่องทิวทัศน์มุมสูงของนครหลวง ในยามเช้า พระอาทิตย์เริ่มทอแสงแรงกล้าขึ้น 

เรื่อยๆ หญิงสาวมองนาฬิกา “ ตอนนี้ก็ 7 โมงเช้าแล้ว กว่ายัยอั้มจะมาถึงคงสัก 8 โมง

ใช้เวลาเดินทาง..ถ้าหากขับไป เรื่อยๆ ก็คงจะถึงหัวหินสัก 10 โมงได้นะ “  

           หญิงสาวหันกลับไปมองด้านนอกอีกครั้ง พร้อมกับยกมือขึ้นวางบนโต๊ะ พลัน

สายตาก็สะดุดเข้ากับสร้อยข้อมือเส้นบาง บัวบุษย์ใช้มืออีกข้างลูบไล้ที่หัวใจดวงจิ๋วสอง

ดวงไปมาพลางคิดคำนึงถึงคนที่ให้มา  “ ป่านนี้.. เขาจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ เมื่อวาน

ดูเขาเครียดมาก คงมีบางอย่างที่ไม่ปกติเสียแล้ว ข่าวอะไรกันที่ทำให้เขากังวลได้ขนาด

นั้น “  หญิงสาวถอนหายใจช้าๆ

           เอ๊ะ! นี่เรา..เป็นห่วงเขาขึ้นมาแล้ว..หรือไร บัวบุษย์เอ๋ย..อย่าเชียวนะหล่อน

รู้ไหมว่า ถ้าเธอรักผู้ชายคนนี้หละก็เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง อย่างน้อยเธอคงต้องตก

เป็นเป้าให้ผู้หญิงทั้งเมืองเขม่นเอาแน่ๆ แค่เรื่องเข้าใจผิดของภัชรธิดา ก็ทำให้คุณเอรี่

ออกมาอาละวาดเสียขนาดนี้ แล้วเธอจะหาความสงบสุขจากที่ใดกัน ถ้าจะต้องออกไป

ยืนให้คนทั้งเมือง.. เอาไฟส่อง ให้สื่อทุกแขนงมาขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวและอะไรต่อมิอะไร

อีกมากมาย เธอจะรับมือไหวหรือ? ในเมื่อเขา.. เป็นบุคคลสาธารณะออกอย่างนั้น อีก

อย่างก็ไม่อาจแน่ใจได้เลย.. ว่า เขาจะจริงจังกับเธอได้ขนาดไหนกัน ผู้ชายหล่อ รวย

การศึกษาดี หน้าที่การงานดี ครบสูตรอย่างเขา..จะไม่เลือกผู้หญิงที่เหมาะสมกับฐานะ

ของเขาหรอกหรือ.. แม้เธอจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกดีๆ  ที่เขาหยิบยื่นให้ก็ตาม หญิงสาว

หลับตาลง.. สัญญากับตนเองในใจว่า เราจะไม่รักเขา.. จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าเขา

รักเราจริงๆ เท่านั้น
เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น มันก็คุ้มกับที่ต้องเสี่ยงไม่ใช่หรือ.. บัวบุษย์ 

           หญิงสาวลืมตาขึ้น เมื่อนึกได้ ว่าเขาเคยพูดเหมือนทำนองว่า เขาเคยเจอหรือ

รู้จักเธอดี..
มันหมายความว่าอย่างไร ในเมื่อเธอมั่นใจ ว่าไม่เคยรู้จักหรือเคยพูดคุยกับ

เขามาก่อนหน้านี้เลย ดูสิ..เจอกัน ก็ตั้งหลายครั้ง ทำไมถึงไม่คิดจะถามเขาให้กระจ่าง

น๊า..ยัยบุษย์เอ้ย..แต่ก็เอาเถอะ ไม่ว่ายังไง สักวันก็คงต้องมีโอกาสได้ถามแน่ ในเมื่อ

เรายังต้องตามข่าวท่านนายกฯ ไปอีกนาน
ถ้าคุณไม่ลาออกไปเสียก่อนนะ.. ท่านเลขาฯ

สุดหล่อ ..

           และแล้วโทรศัพท์ของบัวบุษย์ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง..

           “ ฮัลโหล..อั้ม  มาถึงแล้วหรอ “

           “ ช่ายย...จะให้ชั้นขึ้นไปหรือเธอจะลงมาเลยหละ..บุษย์ “

           “ ชั้นลงไปเลยดีกว่านะ  รอแป๊บ..นะจ๊ะ “

           หญิงสาววางสายพร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าและสัมภาระทั้งหมดออกมาจาก

ห้อง
เมื่อปิดประตูเรียบร้อย จึงตรงไปกดลิฟท์เพื่อลงไปด้านล่าง

           บัวบุษย์ลงไปถึงลานจอดรถ ก็เห็นภัชรธิดายืนรออยู่ วันนี้นางแบบสาวสวยมา

ในชุดเสื้อเชิ้ตบางเบาสีขาวตัวใหญ่ใส่เสื้อสายเดี่ยวด้านในผูกชายเสื้อไว้ด้านหน้าพร้อม

กางเกงขาสั้นลายพรางคล้ายทหาร อวดช่วงขาที่ยาวสวย ผิดเนียนละออตา

           “ โอ้โห.. สวยจริงๆ เพื่อนชั้น..”

           “ แหง๋หละ..ชั้นเป็นนางแบบนี่จ๊ะ.. “

           “ ดู๊!!...แม่คุณ ปล่อยให้คนอื่นเขาชมบ้างเถอะนะ แม่คนหลงตัวเอง “

           ภัชรธิดาหัวเราะเสียงดังอย่างร่าเริง

           “ ไปกันเถอะบุษย์ ชั้นอยากเห็นทะเลจะแย่แล้ว ลงไปภูเก็ตอยู่แต่ในโรงแรม

ไม่ได้โผล่ออกไปมองทะเลกันเลย..สักนิด “

           บัวบุษย์เปิดท้ายรถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรี่ส์ 3 สีแดง ของตนเอง แล้วขนสัมภาระ

ไปใส่ไว้ ก่อนหันมาช่วยยกกระเป๋าของภัชรธิดาที่ดูใบใหญ่กว่ามากไปใส่ท้ายรถด้วย

           “ สาบาน.. ว่านี่หล่อนจะเดินทางไปแค่สองวันนะ อั้ม..”

           “ เอ๊า!.. ยังไม่ชินหรอจ๊ะเพื่อน.. “    พูดพลางหยิบแว่นกันแดดอันโตมาใส่

โพสท่านางแบบให้เพื่อนดูเล็กน้อย ก่อนหัวเราะไปพร้อมกันกับบัวบุษย์


           หญิงสาวเดินไปขึ้นรถด้านคนขับ และรอจนภัชรธิดาขึ้นรถเรียบร้อย จึงติด

เครื่องยนต์
และขับออกไปอย่างช้าๆ มุ่งหน้าขึ้นทางด่วน ตรงไปจนลงถนนพระราม 2


เข้าสู่เขตจังหวัดสมุทรสาคร หญิงสาวขับไปแบบไม่รีบร้อนอะไรนัก ไปเรื่อยๆ จนเข้าสู่

เมืองหัวหิน



           บัวบุษย์ จอดรถที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำ ที่ต้องมารับประทานเสมอ

เมื่อกลับมาที่นี่ แม้เธอจะรับประทานอาหารเช้ามาแล้วบ้าง แต่ภัชรธิดานั้น.. บ่นหิวมา

ตลอดทาง
หญิงสาวจึงพามาร้านนี้ ที่ซึ่งภัชรธิดาคุ้นเคย และถูกปากในรสชาด ทั้งสอง

สาวเดินเข้าไปในร้านเพื่อหาโต๊ะนั่ง สายๆ อย่างเวลานี้ ผู้คนยังไม่มากมายนัก มีเพียง

โต๊ะเดียวที่มีลูกค้านั่งอยู่
เขากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือพิมพ์อย่างไม่สนใจใคร หลัง

จากหญิงสาวทั้งสองเดินเข้าไป
ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้น ทำให้ทั้งสองฝ่ายต่างชะงักกัน

ไปเมื่อเห็นกันชัดๆ ว่าใครเป็นใคร

           “ คุณบุษย์ คุณอั้ม มาได้ยังไงครับเนี่ย “

           “ นี่คุณ.. พวกชั้นสิต้องถามคุณ ว่าคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่า ท่าน

นายกฯ
เดินทางมาที่นี่ด้วยอะ “  ภัชรธิดาถามขึ้น

           “ อ๋อ.. เปล่าหรอกครับ ท่านเดินทางไปต่างประเทศเป็นการส่วนตัว ผมก็เลย

ว่างงาน เลยมาเที่ยวพักผ่อนหนะครับ หนีความวุ่นวายมาสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง ตอนไป

ภูเก็ตก็ไม่ได้ไปไหนเลย ทำงานตลอดเวลา พอว่างก็เลยต้องรีบใช้ สำหรับการพักผ่อน

ก่อนกลับไปสู้ใหม่ นะครับ “

           กริชหันไปทางบัวบุษย์   “ คุณบุษย์ก็คิดอย่างผมใช่ไหมครับเนี่ยถึงได้มาที่นี่

ว่าแต่ พวกคุณพักกันที่ไหนหรือครับ “   ชายหนุ่มทำท่าชะงักอย่างนึกได้

           “ อ้อ..ลืมไปเลย เชิญนั่งด้วยกันสิครับผมเพิ่งสั่งก๋วยเตี๋ยวไปเมื่อสักครู่นี้เอง “

           บัวบุษย์หันมองภัชรธิดาเห็นไม่ได้พูดอะไรเธอจึงเดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับกริช

ส่วนมือก็ลากภัชรธิดาให้นั่งลงด้วยกัน กริชเรียกเด็กในร้านมารับรายการอาหาร เมื่อทั้ง

สองสาวสั่งอาหารเรียบร้อย

           “ ยังไม่ได้ตอบเลยครับว่า พวกคุณพักที่ไหนกัน “

           “ ที่นี่เป็นบ้านของดิฉันหนะค่ะ ครอบครัวทำธุรกิจโรงแรมเล็กๆ อยู่ที่นี่ “

           “ อ๋อ...มิน่า “  กริชนึกไปถึงกุณฑ์ ที่ชอบมาพักที่นี่บ่อยๆ เช่นกัน หรือเจ้าตัว

แสบ มันจะรู้ว่า หวานใจมันอยู่ที่นี่หว่า..

           “ มิน่า..อะไรมิทราบคะ คุณกริช “  ภัชรธิดาสอดขึ้น

           ชายหนุ่มมองหน้าภัชรธิดาแล้วอมยิ้ม “ ก็..มิน่าที่เจอพวกคุณที่นี่ไงหละครับ

คุณอั้ม.. “

           ภัชรธิดาค้อนกริชเข้าให้ ด้วยความหมั่นใส้ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของชาย

หนุ่มขยายออกมากยิ่งขึ้น จนกลายเป็นหัวเราะ

           “ คุณค้อนได้น่ารักดีนะครับ.. คุณอั้ม “

           “ นี่..คุณ!!.. “

           “ เอาๆ ยัยอั้ม ก๋วยเตี๋ยวมาแล้ว กินก๋วยเตี๋ยวก่อนดีกว่าให้ใจเย็นๆ อย่างอื่น

เดี๋ยวค่อยว่ากัน “ พลางหันไปบอกกริชว่า “ อย่าไปถือสายัยอั้มเลยนะคะ คงโมโหหิว

เพราะเห็นบ่นว่าง.. หิว หิว หิว.. มาตลอดทาง “

           ทั้งสองฝ่ายต่างสงบศึกลง ด้วยการรับประทานก๋วยเตี๋ยวแสนอร่อย กริชแอบ

ชำเลืองมองภัชรธิดาอยู่หลายครั้ง ไม่รู้เป็นยังไง..รู้สึกอยากแกล้งผู้หญิงคนนี้เสียจริงๆ..

เธอดูน่ารักมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรับประทานอาหารเรียบร้อย กริชเรียกเด็กมาเก็บเงินที่เขา

แล้วจึงพากันเดินออกมาที่รถ พลันชายหนุ่มก็คิดขึ้นมาได้

           “ พอดีวันนี้ช่วงบ่ายๆ ผมจะออกไปตกปลาที่เกาะทะลุ เอาเรือสปีดโบ๊ทของ

เพื่อนไป ไม่ทราบว่าคุณสองคนสนใจจะไปด้วยกันไหมครับ “

           “ ข้ามไปเกาะหรอคะ ..ดีจัง ไปไหมบุษย์ ชั้นอยากไปอะ ไหนๆ ก็มากันทั้งที

ข้ามไปเที่ยวเกาะก็ดีเหมือนกันนะบุษย์ นะ ๆ ๆ “  ภัชรธิดาแสดงความเห็นอย่างกระตือ

รึอร้น

           “ แต่ว่า.. ดิฉันคงต้องเข้าไปที่บ้านก่อนนะคะสารวัตร ยังไงๆ ก็คงต้องไปเห็น

หน้าคุณพ่อกับคุณแม่ก่อน คุณจะไปช่วงบ่ายไม่ใช่หรอคะ น่าจะมีเวลาพอนะคะ “  บัว

บุษย์ท้วงขึ้น

           “ ก็เอาอย่างนี้สิครับ พวกคุณเข้าไปที่บ้านก่อนโรงแรมของคุณอยู่ติดชายหาด

ใช่ไหมครับ คุณบุษย์ “

           “ ใช่ค่ะ “

           “ งั้นก็ดีเลย สักบ่ายสองโมง ผมจะขับเรือไปรับพวกคุณที่หาดหน้าโรงแรมก็

แล้วกันนะครับ
ตอนนี้เราแยกย้ายกันไปก่อน จริงๆ ผมออกมาหาซื้อเสบียงเพื่อไปนอน

ตกปลาหนะครับได้คุณสองคนไปเป็นเพื่อนด้วย ก็ดีเลย.. ผมจะได้ไม่เหงานะครับ อ้อ..

ว่าแต่โรงแรมของคุณชื่อว่าอะไรนะครับ “

           “ โรงแรมบัว ค่ะ “

           “ ชื่อคุณ สินะครับ คุณบุษย์ “

           บัวบุษย์ยิ้มเล็กน้อยก่อนตอบ “ ไม่ใช่ค่ะ  ชื่อคุณแม่ดิฉันค่ะ “

           “ อ้าว หรือครับ “ กริชหัวเราะเสียงดัง..แก้เก้อ “ คุณพ่อคุณ คงรักคุณแม่มาก

นะครับ “ 


           บัวบุษย์ยังคงยิ้มละไม “ ใช่ค่ะ และท่านก็เป็นตัวอย่างที่ดี ของคนรักเดียวใจ

เดียวด้วยค่ะ “

           “ โอ่ววว.. “ ชายหนุ่มถึงกับเกาศีรษะทีเดียว “ ผมก็ไม่เจ้าชู้..นะคร๊าบบบ.. “

           “ อ๋อเหรอ........ น่าเชื่อตายหละ “  เสียงภัชรธิดาแทรกขึ้นมา

           “ อยากลองพิสูจน์ดูไหมหละครับ คุณอั้ม รับรองว่าผมร๊ากกก.. เดียว ใจเดียว

แน่นอน “

           “ ชิส์... “  หญิงสาวย่นจมูกใส่เขา แล้วเดินสะบัดสะโพกไปขึ้นรถทันที

           “ ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปก่อนนะคะ คุณกริช แล้วบ่ายๆ พบกันค่ะ “

           “ ครับผม “ ชายหนุ่มทำท่าตะเบ๊ะให้หญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตามอง

ไปที่ภัชรธิดา ซึ่งขึ้นไปนั่งคอแข็งอยู่บนรถเรียบร้อยแล้ว


           เมื่อสองสาวขับรถออกไปแล้ว ชายหนุ่มจึงผิวปากหวือ..และเดินอย่างอารมณ์

ดี ไปขึ้นรถของตนเองแล้วขับออกไปเช่นกัน



           บัวบุษย์เลี้ยวรถเข้าจอดภายในบริเวณบ้านเป็นเรือนไม้สักสองชั้น หลังใหญ่

บริเวณบ้านกว้างขวาง ร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ ปลูกอยู่ด้านหลังของโรงแรม

มีรั้วรอบขอบชิดเป็นกำแพงที่มีระแนงไม้ ให้ไม้ดอก และไม้เลื้อยหลายชนิด ขึ้นพันกัน

ไปมา จนกลายเป็นกำแพงต้นไม้ เช่นพวงชมพู และเฟื่องฟ้า

           หญิงสาวทั้งสองลงจากรถแล้วจึงพากันเดินเข้าไปในตัวบ้านที่สงบร่มเย็น บัว

บุษย์ไม่เห็นว่ามีใครอยู่ในบ้านจึงเดินเลยไปด้านหลังบ้าน พบมารดากำลังเอนหลังอ่าน

หนังสือพิมพ์รายวันอยู่ที่ศาลากลางน้ำ ที่ในสระน้ำนั้นเต็มไปด้วยดอกบัวหลวงหลากสี

           คุณบัวเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ที่กำลังอ่านอยู่ เมื่อรู้สึกได้ถึงการมาของผู้

มาเยือน นางมองลอดแว่นสายตา มาที่หญิงสาวทั้งสอง ก่อนยิ้มอย่างยินดี

           “ อ้าว บุษย์ มาถึงเมื่อไหร่ลูก ไม่เห็นบอกล่วงหน้าเลยว่าจะมา.. “

           “ สวัสดีค่ะ คุณแม่ “ หญิงสาวเดินเข้าไปนั่งข้างๆ มารดา พร้อมกับยกมือไหว้

และสวมกอด หอมแก้มนางอย่างรักใคร่   “ คิดถึงคุณแม่..ที่สุดเลยค่ะ “

           คุณบัวหันมากอดบุตรสาวลูบหลังลูบไหล่อย่างอ่อนโยน “ แม่ก็คิดถึงลูก..น๊า “

ก่อนจะหันมารับไหว้เพื่อนของบุตรสาว และโอบกอดภัชรธิดาไว้ด้วยอีกคน

           “ เจริญ ๆ นะลูก.. ขอพระอวยพร  หายไปนานเลยนะ.. หนูอั้ม “

           “ งานเยอะหนะค่ะคุณแม่ เวลาที่จะเจอกับยัยบุษย์ยังยากเลย นี่ก็เพิ่งกลับมา

จากภูเก็ตหนะค่ะ คุณแม่สบายดีนะคะ “

           “ สบายดีลูก ที่บอกว่า.. เพิ่งกลับมาจากภูเก็ตหนะ ใช่งานทิ่หนูไปเดินแบบใน

งานโปรโมทการท่องเที่ยวของรัฐบาลรึเปล่า แม่เห็นข่าวแล้ว ดูโกลาหลพิกลนะหนูนะ “

           “ ค่ะ.. คุณแม่  พอดีหนูถูกแกล้งนิดหน่อยหนะค่ะ ดีแต่ว่าสารวัตรกริช การ์ด

ท่านนายกฯ เขาช่วยเอาไว้ได้ทันนะคะ ไม่อย่างนั้นหนูคงได้เข้าโรงพยาบาล เพราะว่า

เวทีมันค่อนข้างสูงนะคะ คุณแม่ “

           “ นางแบบคนที่หนูคว้ากระโปรงเค้ารูดลงมาหนะรึ..เวรกรรมจริงๆ คิดเสียว่า

ใครทำสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้นนะลูก เดี๋ยวนี้เวรกรรมมันติดจรวดกันแล้ว ทันตาเห็นดีจริงๆ “

           คุณบัวลูบหลังภัชรธิดาไปมาอย่างรักใคร่

           “ แล้วนี่ ทานอะไรกันมารึยังหละ.. ลูก ถ้ายัง แม่จะได้ให้เด็กๆ มันจัดมาให้ “

           “ เรียบร้อยมาแล้วค่ะ.. คุณแม่ บุษย์พาไปทานก๋วยเตี๋ยวมาแล้ว พอดีเมื่อเช้า

หนูไม่ได้ทานอะไรมาเลยก็เลยหิวมาก คงหิ้วท้องมาถึงที่นี่ไม่ไหวอะค่ะ เลยต้องแวะทาน

ก่อน ขอบคุณนะคะ
คุณแม่ “

           “ แล้วจะมาพักกันกี่วันหละลูก “  คุณบัวหันไปถามบุตรสาว

           “ 2 วันค่ะ คุณแม่  แล้วนี่คุณพ่อไม่อยู่หรือคะ “

           “ คงอยู่ที่โรงแรมนะลูก ไปสิ.. พาหนูอั้มไปพบคุณพ่อหน่อยไม่ได้เจอกันนาน

เห็นบ่นๆ อยู่ ว่าลูกสาวหายไปคนนึง “ คุณบัวขยับกายลุกขึ้น สองสาวจึงลุกขึ้นตามไป

ด้วย

           “ มา แม่พาไปเอง “

           เมื่อทั้ง 3 คน เดินไปถึงบริเวณโรงแรม พนักงานที่พบเห็นต่างยกมือไหว้และ

ยิ้มให้ก่อนจะหันไปซุบซิบกันไปมา

           “ นี่ไงๆ นางแบบคนที่ว่า มีข่าว.. ว่าเป็นแฟนกับท่านเลขาฯ  นายกรัฐมนตรี

ไงแก “

           “ สวยเน๊อะ “

           “ ใช่ๆ ดูไม่หยิ่งด้วย “

           “ ก็ไหนว่า แฟนท่านชื่อ คุณเอรี่ ไม่ใช่หรือ “

           “ ใช่ที่ไหนกัน ชั้นตามข่าวตลอด ยัยคนนั่นหนะ  อุปโลกตัวเองนะสิ คุณกุณฑ์

เพิ่งให้สัมภาษณ์หนังสือของคุณบุษย์ เมื่ออาทิตย์ก่อนว่าไม่ใช่ย่ะ เป็นแค่เพื่อนกัน “

           ภัชรธิดาได้ยินแว่วๆ จึงหันมายิ้มให้ ก่อนจะเดินตามสองแม่ลูกเข้าไปด้านใน

ส่วนของสำนักงาน เมื่อเคาะประตูและเปิดเข้าไป จึงเห็นว่าคุณพุฒนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน

เป็นชายวัยเลยกลางคนไปแล้ว ผมบนศีรษะเริ่มแซมสีดอกเลาให้เห็นประปรายแต่สีหน้า

และแววตาแจ่มใส ใบหน้ามีเค้าว่าสมัยหนุ่มๆ นั้น คงหล่อมากเลยทีเดียว

           คุณพุฒ เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน พลางยิ้มอย่างยินดี เขารีบลุกขึ้นจากโต๊ะ

           “ อ้าว บุษย์ มาถึงเมื่อไหร่ ลูก “

           “ สวัสดีค่ะคุณพ่อ “ หญิงสาวยกมือขึ้นกระพุ่มไหว้บิดาก่อนจะเดินเข้าไปกอด

           “ บุษย์พาลูกสาวของคุณพ่อที่หายไปมาให้ได้แล้วนะคะ “

           “ สวัสดีค่ะ คุณพ่อ “  ภัชรธิดายกมือไหว้คุณพุฒและเดินเข้าไปกอด พ่อของ

เพื่อนเช่นเป็นบิดาของตนเอง

           “ ไหว้พระเถอะ ลูก หายไปนานเลย แล้วไปยังไงมายังไงถึงมาได้หละลูก “

           “ พอดีหนูว่าง พอ.. ยัยบุษย์ชวน ก็เลยรีบมาเลยค่ะคุณพ่อ ตั้งใจว่าจะมาไหว้

คุณพ่อกับคุณแม่ด้วยค่ะ หนูไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้วคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่เสมอนะคะ “

           “ นี่พ่อก็บ่นกับแม่เขาบ่อยๆ ว่าหนูหายไป ทุกคนก็คิดถึงลูกเหมือนกัน มาก็ดี

แล้ว เย็นนี้ต้องฉลองกันเสียหน่อย ตอนรับลูกสาวทั้งสองคนเลย ดีไหมลูก “

           “ ดีค่ะ..คุณพ่อ แต่ว่า..คุณพ่อขา เดี๋ยวช่วงบ่าย บุษย์กับอั้มจะไปเที่ยวเกาะ

ทะลุกันก่อนนะคะ “

           “ อ้าวหรอ ได้สิ เดี๋ยวพ่อให้เขาเตรียมเรือไว้ไห้ “

           “ ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อ พอดีว่า เดี๋ยวจะมีเพื่อนมารับหนะค่ะ “

           “ ใครกันลูก “ คุณพุฒขมวดคิ้วทันที

           “ ออ .. สารวัตรกริช นาคา ค่ะคุณพ่อ “ บัวบุษย์รู้ถึงกิตติศัพท์ในการหวงลูก

สาวของคุณพ่อดี

 

           “ เป็น การ์ดท่านนายกฯ หนะคะ คุณพ่อ .. ไม่ต้องห่วงนะคะ “

           “ คนที่เห็นในข่าว เมื่อไม่นานนี้หนะรึ ใช่คนที่เดินตามท่านนายกฯ ตลอดเวลา

นั่นรึเปล่า “

           “ ใช่ค่ะ “

           “ เมื่อก่อนไม่เห็นนะ เพิ่งมาเห็นเมื่อสัปดาห์ 2 สัปดาห์ นี่หละ “

           “ ค่ะ เรารู้จักกันตอนไปทำงานที่ภูเก็ตหนะคะ “

           “ แล้วจะกลับมากี่โมงหละลูก “

           “ คงเย็นๆ ค่ำๆ หนะค่ะ จะกลับมาให้ทันงานเลี้ยงที่คุณพ่อจะจัดให้ดีไหมคะ “

           “ ดีลูก “ คุณบัวพูดขึ้นมาบ้าง “ ถ้าขึนหนูไม่กลับมา แม่ว่าคุณพ่อคงเอาเรือ

ออกไปตามหนูแน่ๆ “  

           “ ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณพ่อ สัญญาค่ะว่ากลับมาแน่นอน “ บัวบุษย์เข้าไปกอด

เอวบิดาอีกครั้ง

 

           “ อืม.. ดูมันอ้อนพ่อ..” พูดพลางยกมือขึ้นขยี้หัวลูกสาวอย่างเอ็นดู

           “ เอาหละ..ไปนั่งคุยกันให้หายคิดถึงก่อน นะลูก “

 

            ทั้งหมดพากันไปนั่งที่โซฟาในห้องทำงานนั้น ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ทั้ง


คุณพุฒและคุณบัวต่างพากันหัวเราะอย่างสนุกสนาน กับเรื่องที่บุตรสาวและภัชรธิดาเล่า

ให้ฟัง

 

            กว่ากริชจะกลับไปถึงบ้านของกุณฑ์ ก็เป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว เขาขนของ

ลงจากท้ายรถแล้วจึงให้ลุงเม่น จัดการขนสัมภาระทั้งหมดไปใส่เรือ ที่กุณฑ์ให้ลุงเม่น

เตรียมไว้ให้แล้ว ก่อนจะเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าไปในบ้าน ตรงไปหากุณฑ์ที่ห้อง

ทำงาน

             “ เป็นไงไอ้เสือ อารมณ์ดีขนาดนี้เลยรึ..  “

             กริชยักคิ้วให้กุณฑ์ ก่อนจะนั่งลง “ พอดีได้เพื่อนร่วมเดินทางไปตกปลาเพิ่ม

หนะ “

             “ อืม..ที่อารมณ์ดีเนี่ย แสดงว่าเพื่อนร่วมเดินทางของนาย คงจะเป็นผู้หญิง

หละสิ “

             “ ฮะ..ฮ่า.. นายนี้มันรู้ใจจริงๆ ว่ะเพื่อน ถูกต้องแล้ว..เธอเป็นสาวสวย น่ารัก

บังเอิญไปเจอกันในเมืองก็เลยชวนไปด้วย นัดไว้บ่าย 2 โมงจะไปรับเธอ ที่หน้าโรงแรม

บัว “

             “ ที่ไหนนะ!.. “

             “ โรงแรมบัว.  นายตกใจอะไรวะ “

             “ เปล่า.. ไม่มีอะไร “

             กริชยิ้มพลางคิด ไอ้หมอนี่ปากแข็งจริงๆ มัวแต่เฝ้าดูเฝ้ามองเมื่อไหร่นายจะ

สมหวังเสียที แต่บ่ายนี้นายจะต้องรู้สึกขอบใจกันแน่ๆ ไอ้คุณไฟ

             “ แล้วนี่นายจะไปค้างหรือเปล่า “  กุณฑ์ถามขึ้น

             “ คิดว่านะ แต่ยังไม่แน่ใจ นี่ก็เตรียมเสบียงไปเผื่อ ถ้าต้องพักก็จะได้พักได้

เลยไง แกจะเอาอะไรกับคลื่นลมในทะเล.. ว๊า เผื่อมันปรวนแปรจนกลับไม่ได้ ยังไงก็

ต้องพักหละ “

             “ อืม..ก็ถามดู เห็นว่าพาสาวไปด้วยเผื่อไม่สะดวกกันจะได้กลับมาคนเดียว “

             “ หึ หึ.. “  กริชหัวเราะอยู่ในลำคอ นี่ถ้ามันรู้ว่าใครไปด้วย มันจะพูดแบบนี้

ไหมวะ

             “ แล้วนี่นายทำอะไรอยู่..ฮึ! “

             “ อ่านรายงาน กันว่าพวกมันน่าจะเริ่มเคลื่อนไหวหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ เพราะว่า

เราปิดเส้นทางการส่งเงินของมันไปเยอะ พวกมันต้องดิ้นรนหาหนทางใหม่แน่ “

             “ อืม.. “

             “ อีกไม่นาน สินค้าล๊อตใหญ่กำลังจะถูกส่งออกไป ต่างประเทศ “

             “ รู้แหล่งที่พักยาไหมวะ ไฟ “

             “ ท่าเรือคลองเตย “

             “ อืม.. อาจต้องตะลุยตรวจโกดังแถบนั้น “

             “ กันส่งหน่วยลับลงพื้นที่แล้ว “

             เสียงโทรศัพท์มือถือของกุณฑ์ดังขี้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูก่อนจะกดรับสาย

             “ ครับ คุณแม่ “

             “ เป็นยังไงบ้างลูก พอดีแม่จะโทรฯ มาถาม เรื่องโกดังที่คลองเตยของลูก

หนะ คุณน้าเยาวภาเขาอยากจะขอเช่าให้คุณสหัสเอาไว้พักสินค้าเซรามิก ยังพอมีที่ว่าง

ให้เช่าไหมลูก “

             “ พวกสินค้าเซรามิกหรือครับคุณแม่ “

             “ ใช่ลูก เห็นน้าเยาวภาเขาบอกแบบนั้นนะ อ่าว..แล้วไฟรู้ได้ยังไงหละลูก “

             “ ครับ ก็มีรายงานเข้ามาหนะครับ เกี่ยวกับธุรกิจของคุณสหัส อืม..ผมขอ

เช็คดูก่อนนะครับว่าได้หรือเปล่า “

             “ จ้า..ลูก  ว่าแต่ไฟจะกลับวันมะรืนใช่ไหมลูก “

             “ ครับ “

             “ งั้นแม่ไม่กวนแล้วนะลูก มะรืนค่อยเจอกัน บายจ้า..”

             กุณฑ์วางสาย แล้วจึงหันมาที่กริช   “ เดี๋ยวกันจะให้หน่วยลับที่เราส่งลงไป

ตรวจสินค้าจำพวกเซรามิกเป็นพิเศษ “

             “ ทำไมวะ “

             “ คุณแม่บอกว่า น้าเยาวภาจะเช่าโกดังที่คลองเตย ให้คุณสหัสไว้พักสินค้า

เซรามิก “

             “ นายสหัสกับสินค้าเซรามิกเนี่ยนะ “

             “ มันดูแปลกๆ ใช่ไหมหละ “

             “ ก็เออสิวะ คนอย่างนายสหัสไม่มีวันขายสินค้าเซรามิกแน่ นอกจากว่าข้าง

ในสินค้ามันจะมีอย่างอื่นอยู่ด้วย “

             “ นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาให้เจอนะ กริช “

             “ อืม..“ กริชชำเลืองมองนาฬิกา “ นี่ก็ใกล้เวลานัดแล้วนายเตรียมตัวพร้อม

รึยังเนี่ย “

             “ ต้องเตรียมอะไรวะ กันไม่ใช่ผู้หญิงนะโว้ย..”

             “ เอ๊า..ไอ้นี่  ถามด้วยความหวังดีนะเนี่ย “

             “ เออ... ไปเหอะ  พร้อมแล้ว “

 

            กุณฑ์ลุกขึ้นเดินนำออกไป กริชยักไหล่ก่อนจะเดินตามเพื่อนรักออกไปอีกคน

 

            ลุงเม่นรออยู่ที่เรืออยู่แล้ว เมื่อเขาทั้งคู่ไปถึง เป็นเรือเร็วหรือที่เรียกกันว่า

สปีดโบ๊ท นั่นเอง ชายหนุ่มทั้งสองปีนขึ้นเรือเรียบร้อย กริชจึงเดินไปที่หัวเรือ

            “ ลุงเม่น เดี๋ยวผมขอขับเองนะครับ ลุงนั่งเฉยๆ กริชจัดการให้..ลุงนั่งข้างผม

บอกทางให้หน่อย ผมจะไปรับเพื่อนที่โรงแรมบัว นะครับ ”

            “ ได้ครับ คุณกริช “ ลุงเม่นลุกออกมาให้กริชเข้าไปนั่งแทน 

            ส่วนกุณฑ์นั่งลงยังที่นั่งผู้โดยสาร พลางเหยียดขาออกสองข้าง วันนี้เขาแต่ง

ตัวสบายๆ ด้วยกางเกงขาสั้น สีออกน้ำตาลเข้ม ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำตาลอ่อนไม่ติด

รังดุม เปิดให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวด้านใน สวมแว่นกันแดดสีชา เขามองออกสู่ทะเลเบื้อง

นอก ฟ้าใส แดดแรงพอสมควร ท้องน้ำเป็นสีคราม

            เรือแล่นเร็ว ฉวัดเฉวียนไปมา ตามความคึกคะนองของผู้ขับเรือ กริชมีนิสัย

ร่าเริง อารมณ์ดีอยู่เสมอ ช่างพูดช่างคุย ส่วนกุณฑ์เป็นคนเงียบๆ ชอบฟังมากกว่าพูด

แต่ถ้าถึงเวลาที่เขาพูด กริชมักจะต้องหยุดและฟังเพื่อนเช่นกัน

            เรือแล่นมาถึงหน้าโรงแรมบัว จึงตีวงกลับเพื่อถอยเอาท้ายเรือเข้าสู่ชายหาด

เมื่อจอดสนิท กริชจึงลุกออกมาจากที่นั่งคนขับ

            “ เห้!... ไฟ นายจะลงไปกับกันไหม “

            “ ไม่หละ นายลงไปเถอะ เดี๋ยวกันรออยู่ที่เรือนี่หละ “

            “ เออ.. ตามใจ “ ว่าแล้วกริชก็ปีนลงจากท้ายเรือไป เขาเดินลุยน้ำขึ้นไปบน

ฝั่งและเดินไปจนถึงโรงแรมบัว ซึ่งภัชรธิดาและบัวบุษย์ออกมานั่งรอเขาอยู่แล้วที่หน้า

โรงแรม

            “ พร้อมแล้วใช่ไหมครับ คุณบุษย์ คุณอั้ม “

            “ ค่ะ “

            “ ไปกันเลยไหมครับ เอ..แต่ว่าพวกคุณ ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าไปเผื่อค้างคืนกัน

บ้างหรือครับ “

            “ เราคงไปค้างไม่ได้หรอกค่ะ เพราะว่าเย็นนี้คุณพ่อดิฉัน ท่านจะจัดงานเลี้ยง

ต้อนรับยัยอั้มหนะค่ะ “ บัวบุษย์กล่าว

            “ อ้าว.. หรอครับ “

            “ เชิญคุณกริชด้วยสิคะ.. งานเล็กๆ กันเองหนะค่ะ “

            “ ออ.. ครับ  ถ้าอย่างนั้นผมรบกวนฝากท้องไว้ด้วยคน นะครับ “

            “ ยินดีค่ะ.. แต่ว่าตอนนี้ดิฉันคิดว่าเชิญคุณกริชไปทำความรู้จักกับคุณพ่อดิฉัน

ก่อนจะดีกว่า นะคะ “

            “ เอ่อ.. ผม “  ชายหนุ่มมีอาการอึกอักเล็กน้อย  “  ได้สิครับ ว่าแต่ ท่านดุ

มากไหมครับ คุณบุษย์ “

            “ ไม่ดุหรอกค่ะ ใจดีม๊ากกก... “  พูดพลางอมยิ้มน้อยๆ จนกริชชักใจไม่ดี

            “ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เชิญค่ะ “ บัวบุษย์เดินนำเข้าไปก่อน โดยมีภัชรธิดาเดิน

ตามหลัง กริชจึงต้องเดินตามไปอีกคน บัวบุษย์เคาะประตูห้องก่อนจะเปิดเข้าไป คุณ

พุฒ กำลังนั่งคุยอยู่กับภรรยา ที่โซฟารับแขก ก่อนหันกลับมาดู เห็นบุตรสาวพาชาย

แปลกหน้าเข้ามาด้วย

            “ คุณพ่อขา คุณแม่ขา นี่สารวัตรกริช นาคา ค่ะ “

            “ สวัสดีครับ “ กริชรีบยกมือขึ้นไหว้คุณพุฒและคุณบัวทันใด

            “ สวัสดีครับ สารวัตร “   คุณพุฒรับไหว้ พลางมองกริชนิ่งๆ จนชายหนุ่มเริ่ม

ประหม่า เฮ้ย.. สายตาแบบนี้ ไม่เรียกว่าดุ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรว๊า.. เออแต่..สายตา

แบบนี้มันคุ้นๆ   อ๋อ..นึกออกแล้ว ไอ้คุณไฟเลย.. ใช่เลย เหมือนกันเป๊ะ

            “ เรียกผมว่ากริช ดีกว่าครับ คุณ..พ่อ “

            “ อืม.. “ คุณพุฒพยักหน้า “ ว่าแต่จะพาลูกสาวผมไปถึงไหนกันหรือครับ “

            “ เอ่อ.. ไปเกาะทะลุ เกาะสิงห์ เกาะสังข์ครับผม ว่าจะไปลอยเรือตกปลากัน

หนะครับ “

            “ อ้อ.. ก็กลับมาเย็นๆ หน่อยใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นค่ำนี้ผมเชิญคุณอยู่ทานข้าว

เย็นด้วยกันสิ พอดีผมจะเลี้ยงตอนรับลูกสาวกับเพื่อนเขาหน่อย ไม่ได้มาที่นี่เสียนาน “

            “ ได้ครับผม จะรีบ... กลับมาเลย ครับผม “

            “ ถ้าอย่างนั้น.. ก็ไปกันเถอะ ยัยบุษย์ “  คุณพุฒหันไปบอกกับบุตรสาว

            “ ค่ะ คุณพ่อ “

            “ สวัสดีอีกครั้ง..ครับ “  กริชรีบยกมือขึ้นไหว้ลาผู้ใหญ่ ก่อนจะเดินตามสอง

สาวออกไป เมื่อทั้งหมดออกมาที่ชายหาดหน้าโรงแรม กริชผ่อนลมหายใจออกอย่าง

โล่งอก ภัชรธิดาเห็นเข้า

            “ เป็นยังไงหละคุณ ถึงกับถอนใจเลยหรอ “

            “ โอ้โห..คุณ ผมไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนนี่ครับ ว่าจะต้องไปขออนุญาตผู้หลัก

ผู้ใหญ่ ว่าจะ พาลูกสาวเขาไปเที่ยว เพิ่งจะเจอนี่หละ “

            “ ก็ใช่หละซี้.. เคยเจอแต่ง่ายๆ หละสิคุณหนะ “  ภัชรธิดาพูดพลางค้อนให้

เขาไปพลาง

            “ อ้าว..คุณ  นี่อย่าบอกนะว่า หึงผมหนะ “ กริชแซวกลับบ้าง

            “ นี่คุณ.. จะบ้าหรอ.. “

            “ เอาๆ ยัยอั้ม จะได้ไปตกปลากันดีๆ ไหมเนี่ย..คุณสองคนนี่เข้าใกล้กันไม่ได้

เลยนะคะ “

 

            กริชจึงหัวเราะเสียงดังออกมา.. เขาหันไปยักคิ้วให้ภัชรธิดาอย่างล้อเลียน  

ก่อนจะเดินนำออกไปที่เรือที่จอดอยู่

 

 

=========================================

 

รบกวนแฟนคลับที่เข้ามาอ่าน Vote ให้ คะแนนในแต่ละ ตอน ได้ที่ด้านล่าง
ของแต่ละตอน
คลิกเลือก คะแนน ก่อนกดส่งคะแนนนะคะ
ไรเตอร์จะได้ทราบระดับความพอใจ
ของแฟนคลับ ต่อนิยายในแต่ละตอน ค๊าา  ขอบคุณ ค่ะ

 

ไรเตอร์ ฝากเพลงเพราะๆ นี้ให้ แฟนๆ ทุกคน ฟังนะคะ ระหว่างรอค่ะ
มากกว่ารัก พีท the star



 

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

# ❤ ...❤ Numfonart ❤ ...❤  (✿◠‿◠)


อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมกด บันทึกเป็น Favorite
เพื่อเป็นแฟนพันธ์แท้ กันด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ค๊าาา

 

 
ตัวอย่างเว็บไซต์ .WS เริ่มต้นสร้างเว็บไซต์ ง่ายๆ ที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

949 ความคิดเห็น

  1. #820 yeen2029 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 11:46
    คุณไฟ พลาดโอกาศได้เจอ ว่าที่พ่อตา เลย
    #820
    0
  2. #637 wivi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 01:50
    มุกจีบสาวของเฮียกริชเสี่ยวมาก แต่เรียกรอยยิ้มจากคนอ่านได้ตลอดเลย ชอบอะ
    #637
    0
  3. #364 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 06:49
    ขอบคุณค่ะ คุณspring ไรท์เตอร์ ตั้งใจเขียนให้เป็นเรื่องของความรักสีขาวหนะคะ

    เพราะว่าละครไทย และนิยานไทยเดี๋ยวนี้ บางเรื่องเข้าไปอ่านแล้ว แทบจะท้องกันออกมาเลยทีเดียว

    เลยอยากเขียนถึงความรักในมุมที่ดีงามให้เด็กๆ ได้อ่านกันหนะคะ หากไปแนะนำต่อก็จะขอบคุณมากเลยค่ะ..

    #364
    0
  4. #363 shasha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 05:43
    ไรเตอร์ค๊าาา อ่านมาถึงตอนนี้แล้ว เพลินอ่ะ! พึ่งได้มาคอมเม้นต์ อิอิ แบบว่าเพลินงัยอ่านรวดเดียวเลย อยากบอกว่าช๊อบชอบ(มากกกกก) ละมุนจริงๆด้วย เหมือนชื่อเรื่องเลย หวานๆมีสาระ ชอบทั้งสองคู่เลยค่ะ อ่านสบายๆยิ้มตามไปด้วย เรื่องนี้น่าจะเป็นนิยายรักสีขาวที่น่าแนะนำให้อ่านอีกเรื่องหนึง :)) อ่านแล้วมีความสุขค่ะ ขอบคุณน่ะค่ะ

    ปล. ชอบครอบครัวนางเอก บทพูดในครอบครัวเป็นธรรมชาติจริงๆ แม่พระเอกก็ดี
    #363
    0
  5. #319 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 20:23
    คริ คริ ...ขอบคุณคุณอิจิโกะนะคะ... แก้ไขแล้วค๊าาา... ช่วยๆ กันค่ะ จะได้ไปรอดนะคะ..5555
    #319
    0
  6. #317 อิจิโกะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 20:18
    มองลอดแว่น ไม่ใช้รอดค่ะ
    #317
    0
  7. #303 jaopear (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2555 / 10:44
    อ่าว ฝ่ายชายเขาจะไปค้าง ฝ่ายหญิงเค้าจะไม่ค้าง ...แล้วทำไงเนี้ย ต้องวนเรือมาส่งหรอ -0-!?!
    #303
    0
  8. #301 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กันยายน 2555 / 22:56
    สำหรับแฟนๆ ตอนนี้นะคะ....ใจเย็นๆ นิสสสสสนุง.......แบบว่ากะลังจัดหน้าอยู่จร้า

    พอดีเจอคำถามวิชาการเข้าไปเลยต้องไปตอบไว้ให้ก่อน..น๊าาา...ตามไปอ่านได้ใน

    ตอนที่ 14 ค๊าาา..............
    #301
    0
  9. #295 มนต์ฟ้า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 10:05
    อยากไปเที่ยวทะเลจัง กรี๊ดด พระเอกน่ารัก นางเอกก็น่ารัก
    #295
    0
  10. #294 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 06:32
    ขอบคุณคุณ Snows   และคุณ Natta นะคะ ที่มาให้กำลังใจ

    ยังไงก็อย่าลืม เป็นแฟนพันธุ์แท้ กันด้วยนะคะ...^_^
    #294
    0
  11. #293 jub11245 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 06:18
    สนุกมาก น่ารักทั้งสองคู่เลยและน่าติดตามคะ
    #293
    0
  12. #292 snows (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 01:46
    สนุกง่า

    น่าติดตาม

    พระนางทั้งสองคู่ก้อน่ารัก

    ชอบจังเลยค่ะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณล่วงหน้า ^^
    #292
    0
  13. #289 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 10:57
    และแล้ว ไรเตอร์ก็เขียนผิดอีกแล้ว อิ อิ ผิวเนียนค๊า.. เดวเย็นๆ ค่อยกลับไปแก้ไขนะคะ ข้าพเจ้าผิดไปแล้ว..งื้อ ๆ ๆ
    #289
    0
  14. #288 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 11:02
    ตอบคุณเมเปิ้ล  ใช่ค่ะ  ตั้งใจให้เป็นเพลงประจำตัวพระเอกของเรา ท่านเลขาฯ สุดหล่อ
     
    เพราะเฝ้ารอ เฝ้ารักมานานค่ะ  อิ อิ


    ตอบคุณ yuechan  นิยายเรื่องนี้ยืนยันว่าโลกกลมม๊ากกก...ค่ะ... ^_^
    #288
    0
  15. #287 yuechan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 10:09
    แหม โลกมันกลมจริงๆ
    #287
    0
  16. #286 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 09:10
    เพลงนี้แทนตัวคุณไฟขารึป่าวนะ







    เป็นเพลงโปรดเพลงหนึ่งค่ะไรเตอร์
    #286
    0
  17. #283 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 00:13
    ตายแล้ววว.......คุณไฟหายยยย.....ถูกคุณป้าหัวฟู ฉกไปเสียแล้ว เง้อ..
    #283
    0
  18. #282 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2555 / 23:36
    จะได้เจอกันป่าวน้า

    แอบหยิบคุณไฟไปไว้ในฝันดีก่า
    #282
    0
  19. #272 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 23:52
    มาจองรอบดึก กะจะฉกคุณไฟไปไว้ในฝัน55555
    #272
    0
  20. #271 kaenja (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 14:50
    จองแถวกลางจ้า 
    #271
    0
  21. #270 citra25 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 14:22
    ขอข้างหน้านะค้า
    #270
    0
  22. #261 numfonart (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 07:00
    เปิดจอง..ที่แล้วจร้า...........แฟนคลับ ไฟละมุน ทั้งหลาย...เล่เข้ามา ๆ...
    #261
    0