เพียงฟ้าเพียงฝัน

ตอนที่ 2 : ยินดีที่ได้รู้จัก...1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ส.ค. 62

บทที่ 1

      @ Come

ผับโคมเป็นผับที่มีชื่อเสียงติดต่อกันมานานหลายปี บวกกับเจ้าของที่เอาใจใส่ลูกค้าเป็นอย่างดี ทำให้ร้านฮอตฮิตติดอันดับที่เที่ยวกลางคืนมาหลายปีแล้ว เจ้าของหนุ่มนามว่าปทีปและหุ้นส่วนอีกคนคืออรุณ สองหนุ่มผู้ชื่นชอบชีวิตกลางคืนแบ่งงานกันบริหาร ปทีปรับดูแลในส่วนของการบริหารมีผู้ช่วยเป็นผู้จัดการร้านที่คอยออกหน้าให้ ส่วนอรุณดูแลในส่วนงานครัวที่จะคอยมาสุ่มตรวจมาตรฐานอยู่เรื่อยๆ โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้าพาลให้คนทำครัวไม่กล้าทำผิดมาตรฐานที่ได้ตั้งไว้แต่อย่างใด ทำให้ร้านขึ้นชื่อทั้งเรื่องสุรา นารี และเรื่องกับแกล้มที่ดูจะอร่อยจนบางคนสั่งอาหารกินมากกว่าดื่มก็มี เมื่อพูดถึงนารีจะไม่พูดถึงบรรดาเสือหนุ่มก็คงไม่ได้ ชื่อเสียงของสองเสือหนุ่มผู้เป็นเจ้าของร้านเองก็ดังในหมู่นักเที่ยวกลางคืนไม่แพ้กัน ทั้งคู่วนเวียนเปลี่ยนคู่นอนกันเป็นว่าเล่น ไม่มีทีท่าจะปักหลักลงเอยกับหญิงคนไหนเลย

                ภายในตัวร้านชั้นบนจะถูกออกแบบให้เป็นห้องทำงานและห้องนอนของสองหนุ่ม ส่วนชั้นล่างถูกออกแบบให้แบ่งเป็น 2 ระดับ เมื่อเดินขึ้นบันไดเล็กๆ ด้านข้างติดกับบาร์น้ำก็จะเป็นชั้นบนถูกจัดให้เป็นโซนที่นั่งดื่มชิลๆ บนโซฟาพนักสูงหันหน้าเข้าหาฟลอร์เต้นรำ ไต่ระดับตามขั้นบันไดราวๆ 2 สเต็ป ส่วนชั้นล่างแบ่งให้พื้นที่ตรงกลางเป็นฟลอร์เต้นออกสเต็ป รอบๆ จะเป็นโต๊ะกลมเล็กๆ กระจายเป็นจุดๆ แต่ไม่หนาแน่น เว้นระยะห่างให้เดินผ่านได้เต้นได้

เตชภณ...ทายาทร้านเพชร เพลย์บอยชื่อเสียงโด่งดังกันเป็นที่โจษจันไปทั่ว กับเพื่อนสนิทอย่างรามิล นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ แต่ผู้คนมักรู้จักเขาในนามของเพื่อนสนิทกับเตชภณมากกว่าจะรู้ว่าตัวจริงเขาเป็นใครทำงานอะไร ทั้งคู่เป็นขาประจำนั่งดื่มชิมบรรยากาศด้วยสุรารสเลิศอยู่บนโซฟาด้านบน สายตาก็สอดส่องหาคนที่พร้อมจะไปสนุกกันต่อในยามค่ำคืนนี้

ผู้คนในร้านเริ่มสังเกตเห็นสองหนุ่มที่นั่งดื่มกันอยู่เงียบๆ สาวๆ หลายคนส่งสายตาเชิญชวน เต้นยั่วยวนให้ชายหนุ่มสนใจ เตชภณกวาดสายตาไปรอบๆ ด้วยอาการเบื่อหน่าย...สาวๆ ที่นี้แจ่มๆ ก็จริง แต่กลับไม่มีคนไหนน่าสนใจที่จะเก็บมาเลี้ยงดูได้ระยะยาวเลยสักคน เขาเบื่อผู้หญิงที่ง่ายจนเกินไปอย่างพวกที่ส่งสายตาให้เขา

ชีวิตเขาเรียบง่ายเกินไป เขาต้องการความท้าทาย !

รามิลยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของเพื่อน เขาเข้าใจดี ทุกวันนี้เพื่อนได้อะไรมาง่ายๆ ทุกอย่าง เตชภณเป็นคนเก่ง แม้กระทั้งการที่พ่อของเตชภณส่งไปเรียนที่อังกฤษตั้งแต่มัธยมปลาย บังคับให้เรียนจนจบป.โทกลับมา เพื่อนก็เรียนผ่านมาได้เกรดดีเสียจนคนรอบข้างแปลกใจ ผิดกับความประพฤติที่เกเรเหลือทนจนถูกว่ากล่าวตักเตือนบ่อยครั้ง รามิลสังเกตว่าเพื่อนจะแหกกฎที่ตนเองพอใจจะฉีกกรอบออกไปทำตามอำเภอใจบ้าง แต่ก็ไม่เคยทำอะไรรุนแรงจนเป็นเหตุให้ตัวเองและคนรอบข้างเดือดร้อน ทั้งเขาและเตชภณจึงผ่านพ้นวัยเรียนวัยรุ่นเลือดร้อนมาได้สบายๆ ตามประสาเด็กบ้านมีเงิน

ทุกอย่างจะผ่านไปได้เพียงแค่คุณใช้เงินแก้ปัญหา...

“แกเบื่อมากขนาดนั้นเลยหรอว่ะ” รามิลถามเพื่อนขณะยกแก้วขึ้นจิบบรั่นดีชั้นดีสมราคา สายตาก็ไปสะดุดกับสาวนางหนึ่งเขาเห็นเธอมากับผู้ชายคนนั้น นฤวร...เสือหนุ่มน้องใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาโด่งดังในหมู่นักเที่ยวได้ปีกว่า เห็นข่าวว่ารายไหนรายนั้นเป็นต้องได้มาง่ายๆ พลาดก็อุดเงินได้ง่ายๆ เช่นกัน

“เออ...โคตรเบื่อเลย” เตชภณยักไหล่รับง่ายๆ เขาเบื่อมันไปทุกอย่าง ทุกวันนี้เขาไม่ค่อยพบเจออะไรท้าทายความสามารถสักเท่าไร เรื่องงานที่ลงไปทุ่มเต็มตัวตามประสาคนชอบความท้าทายก็เคลียร์หมดทุกด่าน งานที่วางระบบไว้อย่างรัดกุมพาลให้พ่อเขามีเวลาให้สาวๆ ในสต๊อกมากขึ้น จนคนเป็นพ่อลืมไปแล้วว่ามีลูกอย่างเขาอยู่อีกคน การที่เขาก้าวขึ้นมาเป็นรองประธานในธุรกิจของพ่อได้อย่างรวดเร็ว หลายคนดูถูกเขาว่าเป็นเพราะบารมีของพ่อ แต่นั้นเขาก็ทำให้เขาต้องตอบแทนความคิดคนพวกนั้นอย่างดีที่สุดและสาสมที่สุดเช่นกัน

“เห็นเด็กใหม่ไอ้นะไหม” รามิลยักหน้าเล็กน้อยให้เพื่อนหันไปมองหญิงสาวที่มานฤวร

“คนไหนว่ะ ที่เปรี้ยวๆ นั้นหรอ” เตชภณเห็นหญิงสาวสองคนยืนอยู่กับนฤวร คนหนึ่งเรียบๆ ดูสวยแต่จืด กับอีกคนดูเปรี้ยวจี๊ดตามสไตล์เด็กของนฤวร...เสือหัดเปย์

“ไม่ใช่ดิ เด็กนั้นเดินเข้ามาที่หลัง น่าจะเป็นคนรู้จักของเด็กจืดนั้นตั้งหากล่ะ” เตชภณพิจารณาหญิงสาวจืดชืดคนนั้นอีกที เขามองเห็นหญิงสาวงานดีน่าสนใจ รูปร่างหน้าตาผ่าน เพียงแต่การแต่งตัวค่อนข้างเรียบจนทำให้ดูไม่น่ามองเช่นเดียวกับหญิงสาวคนอื่นๆ ที่ต่างใส่เสื้อผ้าแข่งกันมาโชว์ของดี

“อือ...นายจะทำไม” รามิลยิ้มกริ่ม

“เด็กจืดนั้น แกไปแย่งไอ้นะมาสิ เด็กนี้น่าจะหวานกรอบอยู่นะ ดูสดดูไม่เหมาะกับไอ้นะสักนิด เสียดายของดีๆ ” เตชภณเข้าใจเจตนาเพื่อนแล้ว หากเขาได้เด็กนี้มาครอบครองคงสั่งสอนนฤวรให้เลิกซ่าได้ไม่น้อย จะทำอะไรที่ไหนกับใครไม่มีใครว่า แต่การมาใส่ร้ายป้ายสีสร้างเรื่องให้พวกเขาให้มัวหมองมันต้องสั่งสอนกันบ้างสินะ

“อือ...เด็กนั้นใสเกินไป อย่าไปยุ่งเลย” เตชภณบอกปัด เขาไม่ต้องการความยุ่งยากที่จะตามมาหากยุ่งกับเด็กแบบนั้น แม้ว่าเด็กจะน่าสนใจมากก็ตาม

“ถ้าแกแย่งเด็กนั้นมาจากไอ้นะได้ ล่องเรือคราวหน้ารามิลคนนี้เลี้ยงเอง” รามิลยื่นขอเสนออย่างใจป้ำ...เขากับเตชภณวางแผนจะไปพักผ่อนด้วยการล่องเรือสักอาทิตย์ โดยงานนี้จะให้แต่ละคนควงคู่ขาขึ้นไปให้ความสุขเพียงแค่คนเดียว

“มีปัญญาจ่าย” รามิลยกยิ้มแล้วยื่นขอเสนอเพิ่ม

“เหล้าขวดนั้น ที่แกอยากได้ด้วย ตกลงไหม” เตชภณยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายๆ ที่ปรากฎขึ้นพาลให้บรรยากาศรอบๆ เย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

ปัณณ์บอกกับเพียงฟ้าว่าไม่ให้คนนี้ผ่านนะ แต่...ในเมื่อเพียงฟ้าเป็นคนตอบรับ เขากับเพียงฝันจึงตกลงกันว่าจะไม่ห้าม พวกเขาตั้งใจจะปล่อยให้เพียงฟ้าได้ประสบพบเจอผลที่ตามมากับการตัดสินใจของตัวเอง เป็นวิธีเดียวที่ปัณณ์กับเพียงฝันเห็นตรงกันว่าพวกเขาควรจะสอนให้หญิงสาวรู้จักโลก...โลกใบนี้ที่มีทั้งสีดำและขาว เราก็ควรจะปล่อยให้เพียงฟ้าได้เผชิญหน้ากับผลของการตัดสินใจที่ตัวของเธอได้กระทำลงไป เช่นในวันนั้นหากเธอไม่ตอบรับก็สามารถทำได้ ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะกดดันเพียงฟ้าเช่นไร ถ้าเธอมั่นคงมั่นใจในการตัดสินใจก่อนจะเอ่ยออกไป ผลลัพธ์ที่ได้ก็อาจจะต่างออกไป พวกเขาจะใช้ประสบการณ์สอนให้เพียงฟ้าโตขึ้น

เย็นวันนี้นฤวรจึงถือโอกาสพาเพียงฟ้าออกมาทานข้าว ชดเชยกับที่เมื่อวันก่อนไม่สามารถเคลียร์กับพี่สาวฝาแฝดและปัณณ์ได้ ชายหนุ่มพาเพียงฟ้ามาทานอาหารอิตาเลียนร้านดัง เสร็จแล้วจึงเอ่ยชวนเพียงฟ้าไปต่อในค่ำคืนนี้ ร้านที่นฤวรเอ่ยชวนไปต่อคือร้านโคม ซึ่งเป็นผับยอดฮิตของปทีปกับอรุณ เพียงฟ้าเห็นว่าเป็นร้านของเพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกันจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย

นฤวรลอบอมยิ้มกริ่มอย่างพอใจ เขาไม่คิดว่าเพียงฟ้าจะยอมไปต่อกับเขา ด้วยในวันแรกของการคบกันนั้น เขาถูกปฏิเสธอย่างรุนแรงจากพี่สาวฝาแฝดและแฟนหนุ่มของพี่สาว ทำให้นฤวรคิดว่าตัวเขามีแววแห้วคงอดกินขอหวานที่หอมหวนอันเกิดจากหญิงสาวบริสุทธิ์เช่นเพียงฟ้าเป็นแน่ แค่คิดชายหนุ่มก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันตา และยิ่งหากเขาเกมทุกอย่างได้ในคืนนี้เขาก็จะได้รู้สักทีว่าตัวหญิงสาวคุ้มค่ากับเงินทองที่เสียไปไหม แค่นี้ค่าตัวของหญิงสาวนับว่ามากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว

ใช่แล้ว...ผมมันเป็นพวกชื่นชอบพรหมจรรย์ หึ! เลยก็ว่าได้

“ไปกันเลยไหมคะ” เสียงหวานถามขึ้นขณะเดินออกจากร้านอาหาร

“ไปเลยก็ได้ครับ น่าจะยังพอมีโต๊ะ” นฤวรดูนาฬิกาข้อมือ เมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มตรงแล้วก็คาดคะเนว่าพอไปถึงก็น่าจะพอเหลือโต๊ะข้างฟลอร์อยู่บ้าง

“ค่ะ” เพียงฟ้ายิ้มหวานให้อย่างน่ารักก้าวขึ้นรถที่นฤวรเปิดประตูให้ เพียงฟ้าอดยิ้มไม่ได้วันนี้เธอแต่งตัวได้ธรรมดามากถึงขึ้นเรียกว่าเฉิ่มได้เลย ตามความต้องการของเพียงฝัน

                เมื่อขับมาถึงร้านนฤวรอาศัยความเป็นเจ้าถิ่นลัดเข้าไปในร้านได้เร็วกว่าคนอื่นที่พากันมองตาละห้อยบ้างก็ชื่นชม โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วการ์ดของร้านให้เข้าได้เลยเพราะใบหน้าของหญิงสาวที่มาด้วยกัน เธอก้มหัวลงเล็กน้อยยามเดินผ่านการ์ดเป็นการขอบคุณ นฤวรหน้าบานที่คิดว่าตนเองจะได้หน้ากับการพาหญิงสาวผ่านเข้ามาได้อย่างรวดเร็วก็ยิ้มกรุ่มกริ่ม ตั้งใจว่าหากมีโอกาสจะเผด็จศึกเสียวันนี้เลย

                “ฟ้าดื่มอะไรดีครับ” แผนแรกแผนเด็ดของนฤวรทำประจำคือการมอมเหล้าให้อีกฝ่ายเมาก่อนพาไปเชือด !

                “ขอเป็นสกรูวไดรเวอร์ค่ะ” นฤวรทำหน้างงเล็กน้อยด้วยไม่เคยได้ยินแต่ก็สั่งให้หญิงสาวกับพนักงานพร้อมกับสั่งเบียร์มาจิบ พนักงานเสิร์ฟรับเงินชาร์จเต็มจำนวนเมื่อเพียงฟ้าไม่ได้บอกให้ใช้สิทธิ์ส่วนลด เขาเดินไปสั่งบาร์ให้ทำสกรูวไดรเวอร์สูตรพิเศษของเพียงฟ้าที่ลดปริมาณวอดก้าลงครึ่งหนึ่งและเพิ่มน้ำส้มสดให้มากขึ้น เรื่องนี้ถือเป็นคำสั่งสำคัญของปทีปที่อบรมพนักงานทุกคนให้รู้จักเพื่อนสนิทในกลุ่มเขาทุกคน และต้องผสมค็อกเทลที่มีปริมาณแอลกอฮอล์ตามสูตรพิเศษที่กำหนดไว้เท่านั้น

                “อร่อยไหมครับ” นฤวรถามเมื่อเห็นเพียงฟ้าจิบค็อกเทลตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี เพียงฟ้ายิ้มหวานแล้วยกแก้วชนกับขวดเบียร์ให้ฝ่ายชายดื่มเข้าไปอีก

                “อร่อยสิคะ อุ้ย...ขอตัวสักครู่นะคะ” เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น หญิงสาวเอ่ยขอตัวเบาๆ แล้วเดินออกไปรับโทรศัพท์พร้อมแก้วค็อกเทล ทิ้งให้นฤวรทำหน้างงที่หญิงสาวถือแก้วเดินออกไป

                สวัสดีจ๊ะชา เพียงฟ้าเอ่ยทักทายณัชชาที่โทรเข้ามาหาเธอ

                สวัสดีค่ะพี่ฟ้า พอดีชามาเที่ยวที่โคมค่ะ พี่พอจะช่วยพาชาเข้าไปข้างในได้ไหมคะณัชชารู้แค่ว่าเธอรู้จักกับเจ้าของจึงพอจะคุยกันได้

ชาอยู่ไหนแล้วจ๊ะ

อยู่ตรงทางเข้าค่ะพี่ฟ้า

งั้นรออยู่ตรงนั้นนะจ๊ะเพียงฟ้าที่เดินออกมาคุยโทรศัพท์ด้านนอก เธอวางแก้วบนถาดของน้องพนักงานที่เดินผ่าน หญิงสาวขอบคุณน้องก่อนจะเดินจากไป เพียงฟ้าเดินลัดเลาะไปจนเจอกับณัชชาก็พากันเดินเข้าไปในร้าน เพียงฟ้าบอกณัชชาว่าโต๊ะที่ตนนั่งอยู่ตรงโซนไหน บอกให้เธอแวะไปหาด้วยเพราะตัวเธอยังคงอยู่อีกสักพัก ณัชชารับคำดิบดีด้วยอยากรู้เป็นทุนว่าวันนี้เพียงฟ้ามากับใคร ถึงได้แต่งเนื้อแต่งตัวแบบนี้มาร้านดังเชียวนะ !

“ขอโทษที่ไปนานค่ะ” เพียงฟ้ากล่าวขอโทษที่เป็นฝ่ายทิ้งให้ชายหนุ่มอยู่คนเดียวเมื่อครู่

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่แก้วไปไหนแล้วครับ” นฤวรถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเดินกลับมาที่โต๊ะตัวเปล่า

“อ๋อ นั้นสิสงสัยวางลืมไว้ที่ไหนแน่เลยคะ” เพียงฟ้าสงวนท่าทีเกรงว่าแฟนหนุ่มจะหาว่าตนดื่มเก่ง แหม...ผู้หญิงบอบบางอย่างเราต้องแอ็บบ้างอะไรบ้าง

“งั้นเอาเหมือนเดิมนะครับ”

“ค่ะ” เพียงฟ้ากวักมือเรียกน้องพนักงานเสิร์ฟที่กำลังเดินผ่านให้รับออเดอร์จากนฤวรไปด้วย ชายหนุ่มสั่งสกรูวไดรเวอร์ให้หญิงสาวและเบียร์อีกขวดของตัวเอง

                นฤวรนำเพียงฟ้าโยกตัวเบาๆ ตามจังหวะเสียงเพลง ซึ่งหญิงสาวก็ยินดีที่จะทำตามชายหนุ่มตามบทบาทที่เขาต้องการ เมื่อเพียงฟ้าดื่มค็อกเทลหมดไป 3 แก้ว นฤวรคิดว่าหญิงสาวควรจะเริ่มมึนเมาได้แล้ว เขาสังเกตอยู่ตลอดก็กลับไม่พบอาการดังที่คาดไว้

                บ้าน่า...!!!

                เสียงในหัวของนฤวรตีกันมั่วไปหมดจนกระทั่งมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาขัดจังหวะความคิด นฤวรมองหญิงสาวที่ยิ้มหวานให้กับเพียงฟ้า เธอคนนี้ตรงสเป็คเขาทุกอย่าง และที่สำคัญคงง่ายด้วยแต่ไม่น่าจะสด นฤวรยิ้มกริ่มเมื่อฝ่ายนั้นก็ส่งยิ้มเชิญชวนมาให้กับเขาเช่นกัน

                “คุณนะคะ ฟ้าขอแนะนำน้องชาให้รู้จักค่ะ น้องชาเป็นรุ่นน้องมหาลัยที่สนิทกันตอนทำงานมหาวิทยาลัยน่ะค่ะ ชาจ๊ะนี้คุณนะแฟนพี่จ๊ะ”

                “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ณัชชายกมือไหว้ชายหนุ่มประหนึ่งงานประกวดมารยาท หญิงสาวช้อนสายตาส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างมีความหวัง ณัชชามองว่าชายหนุ่มเป็นหลักที่ลอยมาให้เธอเกาะพอดี ด้วยเสี่ยหนุ่มที่เคยเลี้ยงดูกันยุติความสัมพันธ์เพื่อเอาใจลูกสาวที่กำลังจะแต่งงาน ลูกสาวจึงขอให้พ่อของตนเลิกกับบรรดาเมียเด็กน้อยๆ ทั้งหลายให้หมดเป็นของขวัญวันแต่งงาน ณัชชาลอบยิ้มอย่างสมใจเมื่อเห็นความแวววับในดวงตาของชายหนุ่ม

                “สวัสดีครับ ยินดีเช่นกันครับ” นฤวรซ่อนท่าทีเอาไว้อย่างมิดชิดด้วยกลัวว่าเพียงฟ้าจะสังเกตเห็นเข้าซะก่อน

                 เพียงฟ้าอุทานเมื่ออ่านข้อความจากปทีปที่เรียกให้เธอขึ้นไปหาที่ห้องทำงาน

“อุ้ย เอ่อ...ฟ้าขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ ชาอยู่คุยกับคุณนะไปก่อนนะจ๊ะ”

เพียงฟ้าเดินหายไปตรงโซนห้องน้ำตามที่บอกกับนฤวรไว้ ทว่าในจังหวะที่จะเลี้ยวตรงไปยังเส้นทางนั้น หญิงสาวก็ชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งเข้า

“ขอโทษค่ะ” เสียงหวานรีบขอโทษชายหนุ่มตรงหน้า เมื่อเธอเงยหน้าสบตาแสดงความจริงใจ หญิงสาวก็ถึงกับใจสั่นยามที่ได้สบตากับดวงตาคม เธอเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน

               “ไม่เป็นไรครับ” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากให้เธอนิดนึงแล้วก็จากไป หญิงสาวมองตามไปจนสุดสายตา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางคิดว่าไม่น่ารีบตอบตกลงไปเลยจริงๆ ในยามที่คนกำลังเพลิดเพลินกับสุราชั้นดี เพลงเพราะๆ อันเย้ายวนใจชวนฝัน หญิงสาวก็แวบหายไปหลังประตูที่ล็อกด้วยรหัส ซึ่งหากไม่ใช่พนักงานที่ได้รับอนุญาตก็จะไม่สามารถเข้ามายุ่มย่ามในบริเวณนี้ได้

++++++++++

มาดูกันนะคะว่าความเป็นเจ้าถิ่นของเพียงฟ้าจะเอาตัวรอดจากแฟนหมาดๆ ได้หรือเปล่า 

ฝากติดตามด้วยค่ะ 

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น