นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

SF: Baby Donghyuk - JunDong -

โดย kattungen

ก็แค่คุณอาคนหล่อกับหลานชายสุดน่ารัก อยากรู้ก็เข้ามาอ่านสิจ๊ะเบบ^^

ยอดวิวรวม

786

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


786

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 พ.ย. 58 / 18:27 น.
นิยาย SF: Baby Donghyuk - JunDong -

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


SF แก้บน มาชวนเหล่ามีแม่ยกจุนดงไปติดคุกด้วยกัน 



SF เป็นช+ช ไม่พอใจกดออกนะคะ 

 ปล.ถ้าหากไม่พอใจอะไรก็คอมเม้นท์ติชมกันได้นะคะ 
สำหรับใครที่ไม่อยากเม้นท์ขี้เกียจล็อคอินไอดีก็ไปติดแท็กกันได้ที่ #อาจุนเน่ 
หรือเมนชั่นไปคุยกันได้ที่ @krislay_fanxing 


ใครเม้นท์น้องด๊งรักตายเลย
CR.SHL

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 พ.ย. 58 / 18:27


 


 

#อาจุนเน่



จุนฮเวเป็นผู้ชายที่ไม่ได้รักเด็กมาก แต่เขาก็อยู่กับเด็กได้ เขารู้วิธีการเข้าหาและเล่นกับเด็ก

แต่มันก็ใช่เหตุผลที่อยู่ดีๆพี่ชายที่มีศักดิ์เป็นเป็นพี่ชายในกฎหมายจะมายัดเยียดหลานชายวัย 10ขวบ ให้เด็กอายุยี่สิบกว่าๆ ที่ยังดูแลตัวเองไม่ได้แบบเขาดูแล ด้วยเหตุผลเพียงแค่ว่า




“ พี่มีธุระต้องเดินทางไปต่างประเทศ คุณม๊าของดงฮยอกเองก็ด้วย ธุระที่จะไปสะสางนั้นใช้เวลาหลายเดือนแต่พี่ไม่อยากฝากลูกไว้กับคนอื่นนายน่ะดูน่าไว้ใจสุดแล้ว เพราะงั้นพี่รบกวนเราหน่อยนะจุนฮเวอ่า "


.

.

.

.

.

.

.


“ คุณป๊าต้องรีบกลับมาหาน้องด๊งนะฮะ " เด็กน้อยวัย 10 ขวบเกาะแขนคนเป็นพ่อแน่นราวกับไม่อยากจากกันไปไหนไกล ดวงตาใสแจ๋วนั้นกำลังจ้องมาราวกับอ้อนวอน



คนเป็นพ่อได้แต่ทำท่าหนักใจ ใจจริงเขาอยากจะพาดงฮยอกไปด้วย แต่เขาต้องไปทำงานและที่นั่นคงไม่มีใครดูแลแก้วตาดวงใจของเขาได้



คุณพ่อติดลูกแบบเขาก็ไม่อยากแยกจากลูกนานๆเหมือนกัน แต่ที่ไกลๆแบบนั้นมันก็ไม่น่าพาลูกไปด้วยเพราะมันจะทำให้เกิดปัญหากับดงฮยอกเช่นกัน



“น้องด๊งต้องอยู่กับคุณอาจุนฮเวนะครับ ห้ามดื้อ ห้ามซนนะ แล้วก็ถ้าหนูคิดถึงคุณป๊าก็โทรไปหาคุณป๊าก็ได้เนอะ หนูจำได้ใช่ไหมว่าเบอร์ไหน” จีวอนพูดพร้อมกับดึงลูกชายตัวเล็กเข้ากอด ก่อนที่จะกดจมูกฝั่งลงไปบนกลุ่มผมนุ่มนั้น



“น้องด๊งจำได้ฮะ คุณป๊าต้องรีบกลับมานะ น้องด๊งคิดถึง•ㅅ• ” ร่างเล็กที่ดูตัวเล็กมากกว่าเด็กรุนราวคราวเดียวกันถูกคุณป๊ารวบเข้าไปกอดพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้ มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นกำเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำของจีวอนจนเป็นรอยยับ




การร่ำลาที่ดูอ้อยอิ่งของสองคุณป๊าและลูกน้อย(?)ทำให้จุนฮเวที่ยืนท้าวประตูห้องมองอยู่เริ่มรำคาญ



คือไม่ใช่อะไรนะ จะอีกนานไหม



ถ้าคิดถึงก็แค่คอลวิดีโอหากันก็ได้มั้ง เดี๋ยวนี้โลกมันก็ไม่ได้ล่าสมัยเหมือนยุคหินรึเปล่า อินเตอร์เน็ตก็มีนะคิมจีวอน ยวู โนว์ อินเตอร์เน็ต!!


ดูปากจุนฮเวนะครับ อิน เตอร์ เน็ต




“เมื่อไหร่ฮยองจะไปซักทีเนี่ยเดี๋ยวก็ตกเครื่อง พี่ยุนฮยองรออยู่นะ” เสียงที่ติดจะหงุดหงิดของจุนฮเวทำให้จีวอนต้องปล่อยให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนออกจากอ้อมกอด ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า เขาจะไม่ได้ฟัดจะตัวนุ่มนิ่มนี่ตั้งหลายเดือน คิมจีวอนรับบ่ด้ายยย พูดแล้วเศร้าขอเหล้าเป๊ก



“นายต้องดูแลลูกฮยองดีๆนะ น้องด๊งไม่ชอบกินผัก ชอบดูการ์ตูน บลาๆบลา”




“พอแล้วมั้ง น้องด๊งอายุ10ขวบแล้วนะฮยองไม่ใช่เด็กสามขวบ” จุนฮเวรีบยกมือขึ้นมาห้ามพี่ชายที่กำลังร่ายยาวถึงสิ่งที่ลูกชายตัวเองชอบหรือไม่ชอบ คือน้องด๊งก็เรียนอยู่ประถมแล้วไหม รู้เรื่องแล้วด้วย ไม่ใช่เด็กสามขวบที่ต้องมานั่งดูดนมขวด



เขาก็เคยไปเล่นกับดงฮยอกบ่อยจนสนิทกันพอที่จะรู้ว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไร แม้ตอนนั้นน้องด๊งจะอายุแค่สิบเดือนก็เถอะ


เป็นห่วงลูกมากเกินไปรึเปล่าถามใจคุณคิม บ๊อบบี้ดู*กรอกตามองบน*





“คุณป๊าไปเถอะฮะน้องด๊งอยู่กับคุณอาจุนเน่ได้ คุณป๊ารีบๆไปจัดการธุระเถอะฮะ” ดงฮยอกเอ่ยย้ำคำพูดตัวเองอีกครั้งกับผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มสดใส ถึงจะคิดถึงและไม่อยากให้คุณป๊าไปแต่เขาก็รู้ว่ามันจำเป็นจริงๆ



พอเสียงใสๆของดงฮยอกที่เอ่ยคำพูดต้องห้ามออกมา มันยิ่งทำให้น้ำตาของผู้เป็นพ่อต้องไหลริน



ไม่ใช่ไรคือกูแค่จะไปทำงานไหมเดี๋ยวก็กลับ

ทำประหนึ่งลูกจะออกเรือน(?)


แล้วกูจะมโนไปไกลทำไม!!




“ฝากด้วยนะจุนฮเว”



“อือ รีบๆกลับมาด้วยล่ะ มีเด็กอยู่บ้านผมไปเที่ยวไม่ได้” จีวอนได้แต่ทำเสียหน้าเอือมๆใส่น้องชายตัวเอง เขาหวังแค่ว่ากลับมาแล้วน้องด๊งคนดีของคุณป๊าจะไม่เสียคนตามจุนฮเวไปก็พอ อาเมน



“บ๊ายบายฮะคุณป๊า”



“บายครับลูกชายคนเก่งของคุณป๊า” ร่างสูงเดินเขาไปส่วมกอดลูกชายตัวเองแน่นพร้อมกับกดจมูกลงไปที่แก้มนุ่มๆ เสียงหัวเราะคิกคักของดงฮยอกทำให้จีวอนยิ้มออกมา เขาผละออกจากลูกชายตัวเล็กก่อนที่จะเดินจากไป



หลังจากที่แผ่นหลังกว้างอันคุ้นเคยของคุณป๊าจากไปดงฮยอกก็ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน



“เข้ามาก่อนสิดงฮยอก”



ภาพของห้องขนาดไม่ใหญ่มากข้าวของทุกชิ้นล้วนเป็นสีขาวดำปรากฏอยู่ในสายตาของเด็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้ดงฮยอกดวงตาเป็นประกายก็คงเป็นหน้าจอทีวีเครื่องใหญ่ที่ฉายอยู่ที่กลางห้องนั่งเล่นนั้น


เขาเป็นคนที่ติดการ์ตูนมาก ถ้าอยู่บ้านนะ อยู่แต่ที่หน้าจอไม่ผละไปไหนเลยล่ะ




จุนฮเวที่กำลังยืนพิจารณาดงฮยอกอยู่ก็หลุดยิ้มออกมา ดูก็รู้ว่าเด็กนั้นสนใจจอสีดำเครื่องใหญ่นั้นน่าดู



จากตอนแรกที่กำลังหมุนไปรอบๆห้องอยู่สนุกสนานกับหยุดนิ่งราวกับเจอของเล่นที่ถูกใจ ดวงตาใสนั้นกำลังเป็นประกาย




แรงดึงเบาๆจากกางเกงทำให้ร่างสูงต้องก้มหน้าลงมา ดวงตาใสแจ๋วของดงฮยอกทำให้จุนฮเวต้องเลิกคิ้วขึ้น




“มีอะไรรึเปล่าครับน้องด๊ง”



“คุณอาจุนเน่ฮะ น้องด๊งอยากดูคุณโพนี่” ชื่อที่ถูกตั้งขึ้นมาใหม่ทำให้จุนฮเวหลุดหัวเราะออกมา เจอกันไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ได้ชื่อใหม่แล้วหรอเนี่ย



ชายหนุ่มย่อตัวลงไปเพื่อให้มีใบหน้าระดับเดียวกับเด็กน้อยตรงหน้าก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ทำดงฮยอกยิ้มร่าพร้อมกับกระโดดไปมา


“น้องด๊งดูได้นะครับ แต่ต้องไปเอาของไปเก็บในห้องคุณอาก่อนเนาะ”






หลังจากที่เขาและดงฮยอกช่วยกันเก็บของเข้าตู้เสื้อผ้าแล้วเจ้าตัวก็รีบวิ่งมาเฝ้าหน้าจอสีเหลี่ยมสีดำนั้นทันที เสียงการ์ตูนของเจ้าม้าหลากสีที่กำลังฉายอยู่หน้าจอพอกับเสียงพากษ์ทำให้ผู้ชายตัวโตที่ในมือมีจานขนมมากมายอยู่อมยิ้ม


“น้องด๊งขนมมาแล้วครับ”



จานขนมที่ถูกเลื่อนมาบนโต๊ะทำให้ดงฮยอกที่กำลังสนใจคุณแอปเปิลแจ็คอยู่ยกยิ้มสดใสพร้อมกับเอ่ยขอบคุณคุณอาใจดีแล้วก็กลับไปสนใจภาพเคลื่อนไหวข้างหน้า



รอยยิ้มสดใสของเด็กตรงหน้ากับทำให้ชายหนุ่มถึงกับใจเต้นเร็ว


ไอ้จุนฮเว มึงต้องตั้งสตินั้นหลาน!!






เวลาล่วงเลยมาจนค่ำแต่เสียงของหน้าจอจากห้องนั่งเล่นไม่ได้ลดลงเลยซักนิด


จุนฮเวเลยไล่ให้ดงฮยอกไปอาบน้ำพร้อมกับกดปิดหน้าจอโทรทัศน์



“ดงฮยอกมานอนได้แล้วครับ”


“คร้าบบบบบบบ” ร่างเล็กในชุดนอนลายน่ารักยิ้มร่ามาแต่ไกฃ ก่อนที่จะวิ่งขึ้นมาบนเตียงอย่างไว จุนฮเวมองการกระทำนั้นอย่างยิ้มๆก่อนที่ล้มตัวลงนอน



“พรุ่งนี้อามีเรียนครึ่งวันเดี๋ยวอาให้เพื่อนอามาเล่นด้วยเนาะ” ร่างสูงได้ยินเสียงขานรับเบามาจากดงฮยอก ในขณะที่หนังตากำลังจะปิดลงก็เห็นดวงตาของดงฮยอกจ้องมาที่ตนอย่างใสแจ๋ว



“คือน้องด๊งนอนไม่หลับฮะ ปกติคุณป๊าจะโป๊ะโปะน้องด๊งตลอด เพราะมันจะทำให้ฝันดี คุณอาจุนเน่โป๊ะโปะกัน” พูดจบเด็กน้อยตรงหน้าก็ยื่นปากเล็กๆมาที่ริมฝีปากของเขา



…จุ๊บ…



“ฝันดีนะครับ”



เขามองภาพของเด็กน้อยที่กำลังหลับตาพริ้มข้างตน ตอนที่ริมฝีปากเล็กๆนั้นยื่นมาใจเขามันเต้นแปลกๆ

รู้สึกกลิ่นคุกก็ลอยมาแต่ไกล!


พ่อครับแม่ครับถ้าผมถูกจับอย่าลืมไปประกันตัวด้วยนะครับ อาเมน~ㅠㅠ







หนึ่งเดือนผ่านไป~


“คุณอาจุนเน่ฮะ มาอาบน้ำกับน้องด๊งนร้า” เด็กน้อยเอ่ยพร้อมกับเกาะแขนร่างสูงของคุณอาไปพร่างๆ จ้องเข้าไปที่ดวงตาคมด้วยความออดอ้อน หัวทุ่ยๆก็ซบลงไปที่ไหล่กว้างราวกับลูกแมวตัวน้อยๆ



“แต่น้องด๊งครับ ถ้าอาบคนเดียวมันจะไวกว่านะครับ”



“ก็คุณป๊าเคยบอกว่าอาบหลายๆคนสนุกดีนี่ครับ ช่วยกันขัดหลัง” แขนเล็กที่ถูกทิ้งลงข้างตัว ดวงตาใสที่มีแววหม่นหมองน้ำใสเอ่อล้นดวงตา ใบหน้าใสนั้นกำลังมุ่ยลงเล็กน้อย น้ำเสียงหง่อยๆนั้นทำให้บุคคลที่แพ้ลูกอ้อนน่ารักๆแบบนั้นยิ่งรู้สึกผิด



คือดงฮยอกนายมันเก่ง!! นายมันทำให้คนอื่นรู้สึกผิด!! นายมันน่ารัก!!



“ก็ได้ครับ” แต่สุดท้ายก็ต้องยอมไง สุดท้ายคนลำบากก็กูจุนฮเวนี่แหละครับ



ดงฮยอกยิ้มร่าก่อนที่วิ่งไปที่ห้องน้ำ เดินลงไปที่อ่างที่มีน้ำอุ่นเตรียมรอไว้อยู่แล้ว



ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยความประหม่า

คือเอาจริงดิ ถ้าเกิดอะไรขึ้นนี่ไม่ใช่ความผิดจุนเน่นะครับ โทษความน่ารักของดงฮยอกล้วนๆ




เดินเข้ามาถึงในห้องน้ำก็ต้องตกตะลึงอ้าปากค้าง เด็กน้อยตัวเล็กที่กำลังเล่นฟองสบู่อยากสนุกสนาน ผิวขาวที่เนียนนุ่มน่าสัมผัส ริมฝีปากบางกำลังยิ้มอน่างสดใส จุนฮเวได้แต่ลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก



เขาเดินไปอ่างน้ำก่อนที่จะก้าวลงไปหย่อนตัวให้ชิดกับขอบอ่างแต่เหมือนกับเจ้าตัวเล็กคงไม่เข้าใจเพราะเอาแต่ดึงมือเขาให้เขาไปนั่งกลางอ่างกับตัวเอง



“คุณอามาขัดหลังให้น้องด๊งหน่อยฮะ” มือเล็กยื่นฟองน้ำมาให้ร่างสูง



“งั้นน้องด๊งหันหลังให้คุณอาหน่อยครับ” ร่างสูงรับฟองน้ำขึ้นมาขัดหลังให้ร่างเล็กไปมา ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่องบอกตัวเองในใจ ยุบหนอ พองหนอ คุกหนอ ตารางหนอ ผิวน้องด๊งขาวจังหนอ เนียนด้วยหนอ พยายามกอบโกยสติที่มันหลุดลอยไปของตัวเอง ด้วยการตบหน้าตัวเองเบาๆ



“คุณอาหยุดทำไมหรอฮะ งั้นมาตาน้องด๊งขัดให้บ้าง”



“ไม่เอาดีกว่าน้องด๊ง หนูรีบขึ้นเถอะ”



“แต่เค้าอยากช่วยขัดหลังให้คุณอาจริงๆนะฮะ” ร่างเล็กพูดพร้อมกับช้อนตาใสขึ้นมาจ้องคุณอาอย่างออดอ้อน



“ก็ได้ๆ อายอมแล้ว”



ดงฮยอกรับฟองน้ำมาจากมือร่างสูงก่อนที่ลงมือขัดแผ่นหลังกว้างนั้นไปมา จนทำให้คนที่นั่งหันหลังเริ่มรู้สึกว่าเขาคิดผิดจริงๆที่ยอมให้ดงฮยอกขัดหลังให้


น้องด๊งครับถ้าหนูจะขัดหนูก็ขัด อย่าเอานิ้วมาลูบหลังคุณอาแบบนั้น อาไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ แต่หนักกว่านั้นก็ฟันหน้าของคุณป๊าผนูนี่แหละ…



“หลังคุณอากว๊างกว้าง น้องด๊งชอบจังฮะ เหมือนหลังของคุณป๊าเลย”



“อ่า…ครับ~”



“คุณอาฮะ คุณอาทำไมเสียงคุณอามันแปลกๆจังฮะ”


เด็กน้อยลุกขึ้นมาจ้องคุณอาอย่างสงสัย ละมือจากฟองน้ำก่อนที่จะพลิกขึ้นมานั่งบนตักกว้าง



“อะ อื้อ”



“คุณอาโอเคแน่ใช่ไหมฮะ ทำไมทำเสียงแบบนั้น” ดงฮยอกเอ่ยถามคนที่อยู่ใต้ร่าง(?)ด้วยความเป็นห่วง



“อาโอเคครับ แต่ว่าน้องด๊งรีบขึ้นไปล้างตัวก่อนเนาะ” ก่อนที่คนจะไม่โอเคคือตัวหนูนะครับ เพราะคุณอารู้สึกว่าหนอนน้อยของคุณอามันกำลังแปลกๆไปครับ



“คุณอาฮะหนอนน้อยของคุณมันตัวใหญ่ขึ้นด้วยแหละO.o”



“น้องด๊งหนูรีบลุกออกไปเร็ว ไปเร็วๆแล้วไปแต่งตัวให้เรียบร้อยนะ!!” จุนฮเวพยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองมันสั่นจนเกินไป คือน้องเน่น้อยทำไมหนูทำกับพ่อแบบนี้ล่ะลูก ทำไมหนูมีอารมณ์กับเด็กสิบขวบได้ล่ะ พ่อยังไม่อยากโดนฟันของคิม จีวอนเฉาะนะลูกㅠㅠ







บ่ายของวันหนึ่ง


วันนี้เป็นวันที่ภายในห้องดูวุ่นวายนิดหน่อยเนื่องจากเหล่าเพื่อนๆของจุนฮเวมาเที่ยวหาหลานชายต้วน้อย



ดงฮยอกที่หลับไหลไปเนื่องความเหนื่อยล้าจากการวิ่งเล่นเป็นเวลานาน


ร่างบางกำลังขยุกขยิกอยู่บนเตียงมือเล็กก็ไล่หาบุคคลที่เคยนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่มันกับว่างเปล่า



ดงฮยอกลุกขึ้นพร้อมกับขยี้ตาเองเล็กน้อย สายตาก็ไล่หาคุณอาคนโปรด

แต่กลับว่างเปล่า คุณอาไปไหนนะ?



เด็กน้อยเดินลงมาจากเตียงก่อนที่ใช้ขาเล็กๆก้าวไปที่ห้องครัวเพื่อจะตามหาคุณอา


แต่เสียงดังของคนคุยกันทำให้ร่างเล็กรีบๆเดินย่องเข้าไปไม่ให้อีกฝ่ายรู้




“ฮันบิน…พอก่อน…อือ” ร่างเล็กของจินฮวานถูกฮันบินยกขึ้นมานั่งบนเคาเตอร์ครัว ทั้งๆที่เพียงแค่กำลังจะเข้ามาหาน้ำดื่ม พอกำลังจะหันหลังกลับก็ถูกป้อนจูบโดยไม่รู้ตัว


แต่ฮันบินก็ไม่ได้สนใจร่างสูงยังคงป้อนจูบให้คนรักของตัวเอง ทั้งสองเอียงหน้าเพื่อปรับองศาของการจูบ เรียวแขนถูกยกขึ้นมาคล้องคอร่างสูงเรียวขาก็แยกออกเนื่องจากฮันบินที่ดันตัวเข้ามา ความใกล้ชิดของทั้งสองฝ่าย ทำให้ในหัวไม่มีที่ว่างสำหรับคิดอย่างอื่นจนลืมสังเกตเห็นเด็กน้อยที่กำลังยืนมองภาพนั้นอย่างสงสัย




ภาพของพี่ชายคนสนิททั้งสองทำให้ดงฮยอกตาโตด้วยความแปลกใจ มันเป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับเขา เด็กน้อยเคยเห็นเพียงคุณป๊าคุณม๊าที่จุ๊บแก้มกันเท่านั้น แต่พี่ชายทั้งสองมันมีอะไรที่พิเศษกว่านั้น เด็กน้อยจ้องมองมันด้วยความสงสัย โดยที่พี่ชายทั้งสองไม่มีทางได้รับรู้เมื่อความหวานของอีกฝ่ายกำลังเข้าครอบง่ำ




จุนฮเวที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนกับพบเพียงเตียงที่ว่างเปล่าไร้กายนุ่มนิ่มที่นอนอยู่ เขาเดินไปที่ครัวรอยยิ้มถูกประดับบนใบหน้าเนื่องจากเห็นร่างเล็กที่ตามหา


“นี่น้องด๊งทำอะไร… ไอ้ฮันบิน พี่จินฮวาน!!”



เสียงทุ้มที่โวยวายเสียงดังทำให้ทั้งคู่ตกใจจนผละออกจากการกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยของจินฮวานเบิกขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่จะรีบกระโดดลงมาจากเคาเตอร์ เขากำลังเคอะเขินอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน



“พวกพี่ทำอะไรกันหรอฮะ?” คำถามซื่อๆตามความสงสัยทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองถึงกับหน้าเจื่อน ไปตามๆกัน ไม่รู้จะตอบดงฮยอกว่าอย่างไรเพื่อให้คำตอบเหมาะสมกับเด็กในวัยนี้





“คุณอาฮะเมื่อกี้พวกพี่เขาทำอะไรกันหรอฮะ”



“เอ่อ…พี่ๆเขาแค่โป๊ะโปะกันธรรมดาเท่านั้นแหละครับ เหมือนที่คุณอาโป๊ะโปะน้องด๊งก่อนนอนไง“ จุนฮเวได้แต่นั่งตบหน้าผากตัวเองอย่างคิดไม่ตก เขาต้องมาตอบคำถามที่เพื่อนตัวแสบก่อไว้แล้วตอนนี้ตัวต้นเรื่องหนีหายไปแล้ว



“งั้นคุณอาโป๊ะโปะน้องด๊งหน่อยสิฮะ” เอ่ยพร้อมกับยื่นริมฝีปากไปใกล้กับร่างสูงของคุณอา



จุ๊บ…



“แต่เอ~ ที่พี่ฮันบินกับพี่จินนี่ทำมันไม่ใช่แบบนี้นี่ฮะคุณอา” ใบหน้าน่ารักกำลังยุ่งเหยิงเนื่องจากความสงสัย



ดงฮยอกนั่งลงไปที่ตักของจุนฮเวก่อนที่ยกเรียวแขนขึ้นมาคล้องคอร่างสูงไว้



น้ำหนักที่กดทับลงมาทำให้จุนฮเวนิ่งงั้น ริมฝีปากเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาสงสัยว่ามันจะหอมหวานขนาดไหน



ไม่ทันให้ความสงสัยเข้าครอบง่ำ เขาก็กดริมฝีปากลงไปแตะกับดงฮยอกที่นั่งอยู่บนตัก



ริมฝีปากเล็กๆที่อ่อนนุ่มนั้นทำให้เขายากที่ควบคุมตัว จุนฮเวบดคลึงริมฝีปากบางอย่างลืมตัว ลิ้นร้อนๆถูกส่งเข้าไปในโพรงปากเล็ก ปลายลิ้นร้อนไล่กวาดต้อนจนทั่ว



“อือ…อึก“ เสียงหอบหายใจของดงฮยอกสามารถเรียกสติของจุนฮเวกลับคืนมาได้ เขาผละออกจากท่าล่อแหล่มเมื่อครู่



ความแปลกใหม่ที่คุณอามอบมาทำให้เด็กน้อยหอบตัวโยน



“ที่พี่ฮันบินทำกับพี่จินฮวานเมื่อกี้เขาเรียกว่ามันคือการจูบ การจูบเป็นวิธีแสดงความรักของผู้ใหญ่อย่างนึงน่ะครับ” จุนฮเวตัดสินใจบอกความจริงกับหลานชายตัวน้อยไป ดีกว่าให้ดงฮยอกอยากรู้จนไปพิสูจน์ด้วยตัวเอง



“งั้นดงฮยอกรักคุณอา โตขึ้นคุณอาอย่าลืมจูบดงฮยอกนะฮะ^^” ดงฮยอกยกยิ้มสดใส ดวงตาคู่สวยกำลังแพรวพราวไปด้วยสิ่งใหม่



จนทำให้คนที่มองอยู่อดใจไปไหวก้มลงไปสูดความหอมจากแก้มนุ่ม



คือถ้าดงฮยอกจะน่ารักขนาดจุนฮเวเอาเก็บไว้ที่บ้านได้ไหม 

ไม่คืนจีวอนแล้วได้ไหมมมมมมมㅠㅠ



Talk With Me

บอกเลยว่าเอสเอฟตอนนี้ไม่มีอะไรค่ะนอกจากความกามของคุณอาจุนเน่กับความน่ารักของน้องด๊ง 555555 

เม้นท์ติชมบอกกันได้ชอบหรือไม่ชอบได้นะ^^

#อาจุนเน่
-KATTUNGEN-
CR.SHL

ผลงานอื่นๆ ของ kattungen

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ChoiBLP
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 21:14
    คุกเเน่นอน ????
    #9
    0
  2. #8 RMJ_1204 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 18:48
    น่ารัก^^คุณอาน่ารักน้องด๊งก็น่ารัก ชอบๆ แต่งจุนดงเยอะๆน้าาา
    #8
    0
  3. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 18:12
    น่ารักชรุงงงงงงง ><
    #7
    0
  4. #6 bambarm
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 13:22
    อย่างที่คุณอารู้สึกนั้นล่ะค่ะ คุก ตัวโต้โตเลยค่ะ
    #6
    0
  5. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 20:53
    แง่.... น่ารักกกกกกกกกกกกก อาจุนเน่นี่ขาก้าวเข้าคุกไปแล้วขานึง
    #5
    0
  6. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 20:52
    แง่.... น่ารักกกกกกกกกกกกก อาจุนเน่นี่ขาก้าวเข้าคุกไปแล้วขานึง
    #4
    0
  7. #3 JJ_MA
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 19:52
    ไรท์คะ ขอพาร์ทโตได้ไหมมันฟินหนักมากจริงๆ //คุกเข่าอ้อนวอน 
    #3
    0
  8. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 19:03
    ทำไมตอนแรกเค้าฟินบ็อบดง 55555 อิจุน!!แกกามหนักไปไหม น้องดง 10 ขวบนะ 10 ขวบ!!! ไรท์ ถ้าจะน่ารักแบบนี้ บนบ่อยๆนะ เค้าชอบบบ 5555
    #2
    0
  9. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 18:20
    อาจุนเน่~~~~ กามจริงอะไรจริง 5555555 คุณหลานก็น่ารักน่าฟัดมากๆเลย คุณอาไม่จับปล้ำนี่ก็ถือว่าใจแข็งแล้วนะคะ 5555555 แอบอายแทนตอนท้ายมาก555555 ฟิคน่ารักมากค่ะ
    #1
    0