Diary of love 235(Whitepingeon)

      หนทางมีไว้เลือก และก็เลือกแล้วมาตั้งแต่เด็ก
ชีวิตที่เดินมาระหว่างทาง ก็เป็นไปตามปรกติธรรมดา
แบบฉบับของตัวเอง

เมื่อถึงเวลาหนึ่ง วาระหนึ่ง ที่ชีวิตต้องมี   มันก็ต้องเปลี่ยนไปตามวาระของสิ่งที่ควรจะเป็น

กำลังพูดถึงการเดินทางของชีวิต   วันนี้ครูพูดเรื่อง จะให้มาเป็นวิทยากรวาดสีน้ำมัน   แต่ไม่แน่ใจว่าได้พูดว่าอะไรบ้าง   จำได้เลา ๆ ว่าตัวเองยิ้ม ๆ แล้วก็ทำงานต่อ พูดอะไรนะ เหมือนคนไม่สนใจอะไรเลย

ลืมไปว่า เขาพูดคืองาน    ไอ่เราก็ลืมนึกถึงความเป็นจริง   ...

                     งานสองชิ้น บอกวันนี้ว่า ที่สอนไม่ใช่พื้นฐาน   ก็เลยถามว่า " อย่างเราต้องเรียนอะไรก่อน   แล้วมองยังไงว่าทำได้   คำตอบคือดูแล้วไปได้เลย ก็เลยสอน "

ส่วนตัวก็นั่งคิดขณะพิมพ์นี้ว่า " แล้วพื้นฐานที่เขาเรียนตรง   มีทฤษฏีอะไรบ้าง คงเยอะมากมาย   แล้วเขาต้องฝึกมานาน    แล้วเรามาจับสองชิ้น วันนี้ชิ้นที่สามขั้นเพิ่มขึ้นอีก    ...ครูเอาหนังสือเล่มใหญ่มาให้เลือก   โดยวางแนวว่าจะเรียนอะไรต่อ
ก็เลือกที่ชอบเลยสิ   แต่ที่เราเลือก ดูมันจะสวยยาก
ครูทำหน้าอึ้งเลย
(ก็ใหนวางแนวมา ก็เลือกภาพแล้วเรา)
แต่ก็ถามเขานะว่า " แล้วเราทำได้หรือ " คำตอบว่าได้    แต่ก็ดูในเน็ตเพิ่ม ดูสีที่มีด้วยจะพอใหม
...ถึงจะแนวมี แต่เราเลือกแต่ละภาพ ครูบอก
ไม่เคยเห็นผู้หญิงเลือกภาพแบบนี้
ฮ่า ๆ   เราชอบทุกแนว ( แต่ไม่เก่งหรอกไปเรื่อย ๆ)

ไม่รู้ไง มองภาพที่ว่าใช่ แล้วก็เลือกเลย ...

*******************************

" ทำงานอะไรก็ได้ แต่มีสิ่งที่ตัวเองทำอยู่แล้ว
ก็สบายใจดี ไปได้เรื่อย ๆ ไม่ตกงานหรอก หุ หุ ...
เพียงเป็นกำลังให้ชีวิตได้เดินทางอย่างสบาย ๆ
เพราะเราเลือกของเราเอง

วาดรูปก็เป็นสิ่งที่ชอบใจอยากทำได้   จะทำจริง ๆ ส่วนต่อไปข้างหน้า ตอนที่ไปเรียนก็ไม่ได้คิดต่อ   คิดแต่ว่าจะทำ จะเก็บภาพด้วยศิลปะสีน้ำมัน

อันนี้คิดเท่านั้น พอครูบอกขายได้เลย   ยังสงสัย เพราะไม่ได้คิด ไม่ทันคิด    (แต่ทำที่บ้านจะไปได้เรื่อย ๆ มากกว่า เพราะดูแบบแล้วก็ทำไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องพิจารณาสิ่งรอบข้างไปด้วย   นี่ก็เพราะทฤษฏียังไม่มี ก็ต้องรับด้วย ทำด้วย
พิจารณารอบข้าง อารมณ์ภายนอก อาการ ฯ แล้วก็ล้น ๆ ด้วยบางที แต่อยากถามเยอะ ๆ ไปหมด ครูบอกว่าชอบให้ถาม ชอบแบบนี้ )

วันนี้กะไม่เขียนเรื่องนี้ แต่ว่า " หนทางชีวิต กับวาระ เมื่อวาระหนึ่งมาถึงชีวิตเราก็ต้องเดินตรงไป จะมัวไปทำอะไรย้อนรอยทำไม    ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมต้องเปลี่ยนไป เพื่อพัฒนาระดับจิต   และ...
สำหรับทั่วไป ต้องเข้าใจว่า ชีวิตสรรพสัตว์
การทำงานก็คือการศึกษาธรรมะ ปฏิบัติธรรม เพราะขณะทำอะไร   ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะมีให้ตั้งสติ
ใช้สติ ใช้ปัญญา   แต่เมื่อถึงระดับหนึ่ง ที่จิตพัฒนาเรื่อย ๆ แล้ว   ก็จะเป็นวาระของชีวิต   แล้วจะไปจับจด ไปยึดติดโดยความไม่เข้าใจต่อไปเรื่อย ๆ   อีกได้ยังไง
ต้องรู้สิ ว่าเรามากี่ตลบแล้ว แล้วจะหาทางหลุดพ้นมิใช่หรือ   "

วันนี้ก็เขียนเรื่อง " วาระ เมื่อถึงเวลาควรเเล้ว
ก็ต้อง ปล่อย เพื่อเดินตามทำหน้าที่ตามวาระต่อไป และต่อไป "

" ถ้าใครพูดว่า อาชีพใหนดีที่สุด คนนั้นคิดผิด "

อะไรที่ทำให้คิดว่าอาชีพตัวเองดีที่สุด
แล้วอะไรที่ทำให้คิดว่าชีวิตคนอื่นเขาทำอาชีพไม่เหมือนตัวเองนั้นไม่ดีที่สุด " ใหน ลองมองเรื่องกฏแห่งกรรม ย้อนกลับไป "

( " ดี ชั่ว อยู่ที่ตัวทำ      สูง ต่ำ อยู่ที่ทำตัว " )

*************************

                  อยากทำงานตัวเอง เพราะเรารู้ดี ว่าชีวิตเราเดินทางมาแล้ว และสายใหน   ด็ต้องเดินตามทำหน้าที่ของตัวเอง ตามวาระ   ทุกสิ่งทุกอย่าง มีคุณค่าในตัว ทำประโยชน์ได้ในระยะเท่ากำลังตน   ก็พูดถึงสายทางชีวิต และวาระไง
ไม่อย่างนั้น จะมีหรือในโลกสมมุติจะมีการเลื่อนตำแหน่งตามวาระหรือ
แต่ตรงนี้ก็สะสมอะไรไปเรื่อย    ....ส่วนหน้าที่ตามวาระของเรา มันคือสละออก วางออก ละออก จนไม่เหลือนั่นหล่ะ สักวัน

" ถ้ามีคนรู้ธรรมะขั้นสูงอย่าง คนคนหนึ่ง ที่เห็นอยู่ขณะนี้ อันนั้นหล่ะ ถูกต้องหมดเลย แต่ยากที่ทั่วไปจะเข้าใจ   เพราะระดับสูงขึ้นไป แต่ยังมีกับดักเรื่องจิตวิญญานรอทดสอบอีกมากมาย แล้วจะเจอด่านที่ยากขึ้นเรื่อย ๆ   สติสำคัญ นั่นหล่ะคืออาวุธป้องกันกายกับจิตแตกซ่าน สาธุอนุโมทามินะค่ะ
...ถึงแม้ตัวเองจะไม่รู้ภาษา แต่สายปฏิบัติ
หากเขียนมาแล้วมันใช่ จะบอกได้เลยว่า
คนนั้นหล่ะ เข้าถึงจริง ๆ และถูกหมดที่เขียนมา "

*************************

                 " พอล่ะ เขียนเรื่องทางเราดีกว่า   ใจนะพอเวลาเรารับและสัมพันธ์ทางใจกับใคร
ก็จะรู้สึกดี นั่นหล่ะคือสิ่งที่เราเลือกเดินทางแล้ว   แต่มันคนละเรื่องที่ผ่านมา เพราะตอนนี้มาคู่กับธรรมะ ความเข้าใจชีวิต   ความทุกข์มันแทบจะไม่มี ก็ชอบพูดเสมอว่า   หากจะทุกข์
ก็น้อยและหายเร็ว "

ที่เขียนมาบน ๆ ทั้งหมด เพียงเล่านะค่ะ " ใจไม่ได้สนใจเรื่องเปลือก หน้ากาก หัวโขนอะไรทั้งนั้น
เกิดมาก็ไม่เคยสนใจเรื่องราวเหล่านี้อยู่แล้ว
ใจมันเป็นอย่างนี้มาตลอด
ไม่แยแสกับเรื่องเหล่านั้น  ใครมีหน้าที่อะไรก็ทำไป อย่าหลงไหลลืมตัว

ก็แค่นี้   .... หน้านี้นอกจากเขียนตามปรกติ ก็เพื่อเล่าให้ใครบางคนฟัง   " ถ้าเราเลือกอะไร ตามที่ใจเราสบาย   เราชอบแล้ว มันก็คืออย่างนั้น ใจมันใช่อย่างนั้น เรื่องอื่นปลีกย่อย มันไม่มารบกวนใจอะไรเราหรอก ถ้าเป็นคนเห็นแก่ได้แล้วหลงไปกับสิ่งสมมุติต่าง ๆ   ที่มนุษย์นั่นหล่ะสร้างมาให้กันเห็น ว่านี่หล่ะดีแล้ว แท้แล้ว ถ้าอย่างนี้หล่ะก็
ป่านนี้ ไม่ใช่พิราบขาวแน่นอน
และนรินทิพย์ก็จะไม่มีโผล่มาเลย   ในที่ต่าง ๆ
จะไม่มีคนคนนี้เลย   ไม่รู้เป็นไงสิน่า วันนี้อยากเขียนให้เธอเท่านี้จริง ๆ
เป็นอย่างไรบ้างหล่ะค่ะ อ่อนแอบ้างใหมใจ   "

" เป็นกำลังใจให้กันเสมอนะค่ะ "

00.45

(หายไปบางส่วนเล็ก ๆ )

***************************

Diary of love 235(Whitepingeon)

ความคิดเห็น