Diary of love 219(Whitepingeon)

            เช้านี้เหมือนเดิมเลย  กาแฟ  ....แต่งตัว  ออกไปกินเกาเหลา(เตี๋ยว)  เจ้ถามเอาข้าวเปล่าใหม   เราบอกไม่เอาหล่ะ   (แปะยังไม่มา)  

ก็เลยคุยกันกับหลายคนที่ขายของอยู่ร้าน ทำขนมให้เรากิน   รู้จักกันจนมีอะไรก็แบ่ง   ..." บอกว่ายังไม่ถึงเวลาหรอก  แต่กินรองท้องไว้ก่อน " 
...(กลับมากินข้าวเช้า เกือบทุ่มนึงนั่นหล่ะ)


   คุย ๆ  กันจนรู้ว่า  เราก็เป็นแบบนี้  ความเคยชินตั้งแต่เกิด   กินเมื่อหิว   ก็บอกเขานะว่า ไม่ได้อด  แต่มันอิ่ม  ท้องไม่รับ   ....
(แต่กินขนม ผลไม้ จุกจิก  ก็ได้)



        แวะเข้าไปใหว้พ่อขุน  ลูกสาวพ่อขุนมาเที่ยวนี้  
"  ความรู้สึก ไม่มีอะไรเลย จริง ๆ  ค่ะ  ไม่เหมือนนานมา  
มีทุกความรู้สึก   ...แต่ตอนนี้  เห็นทุกสิ่งทุกอย่าง 
เป็นธรรมดา   เฉย ๆ ว่าง ๆ เห็นทุกคน  
เขาทั้งหลายร่าเริง ทำงาน  มองมาที่เรา(วันนี้เงียบ ๆ  แต่งตัวเรียบ ๆ  แต่ก็เป็นสิ่งที่ไม่เงียบเหมือนเดิม สำหรับผู้คนเพิ่งพบเจอ  เห็นเขาคุยกันว่า  เพิ่งเคยเห็น)  
     ...เจ้าหน้าที่คุยดีนะ 
อารมณ์เราปัจจุบัน   มันต่างจากสมัยก่อน  นั่นอาจเพราะเราโตไปเกินว่า   เรานิ่งด้วย  ....อารมณ์นิ่งเพราะ  " ถึงยังไง  ก็แวะมา ไม่ลืม เหมือนเดิม "

      ...ไม่ได้เเวะหาที่รักเลยหล่ะค่ะ  อยู่คนละตึก  และคิดว่าไม่อยู่  พอเดาได้    ตอนก่อนไม่ใช่อย่างนี้นะ   ตอนเจอกันใหม่  ๆ  เขาเขม่นเรามาก  จะ ๆ  เลยหล่ะ มีเหน็บเล็ก ๆ   (เพราะอะไร เราพอรู้หล่ะ  เป็นทุกที่  แต่พอเราเปลี่ยนเป็นเล่นฮา บ้าบอ 
ครูเขาก็เลยเปลี่ยนไป   เป็นศิษย์เอก  
ก็เลยเป็นที่รักกันนั่นหล่ะ  มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง  ถ้าผู้หญิงจะประมาณห้าว  ๆ ลุย  แมน  ๆ  อะไรทำนองนี้ และก็อยู่ในธรรม  มองกันออก นอกนั้นไม่ใช่  และไม่มี)

 

ไม่ได้แวะที่ทำงานน้อง ๆ  หน้ารามเลย  เขาเช่าที่ทำที่ทำงาน บ้างก็ร้าน  เจ้าพวกนี้เรียนจบก็มีธุรกิจตัวเอง   มีครอบครัว....



*********************




           "  มีธุระต้องแวะ  มาทั้งที  ทำให้ครบเลย  ถ้าเป็นตอนก่อนจะร้อน  เพลียเเดด  
ตอนนี้ไม่เป็นไร   ไม่เหนื่อยเลย   
           เดินเล่นหน้ารามช่วงบ่าย  แดดร้อนนะ   
กางร่มเดิน  ใจไม่ได้ร้อน อยากดูที่นี่ช่วงเวลานี้เป็นไงบ้าง    เด็กรามมีน้ำใจ  ถ้าเราไม่ถามเขาก็จะเฉย  ถ้าถาม 
เขาบอกอย่างดีเลยหล่ะ   ยิ้มแย้มเเจ่มใส 
เหมือนน้องคุยกะพี่  ทั้งผู้หญิงผู้ชายเลย  ที่เจอวันนี้ทั้งหมด    

       ก็เลยทำให้นึกถึงเมื่อนานล่ะ  ตอนนั้นก็เป็นแบบนี้หล่ะ   ความรู้สึกกันเองเดิม  ก็ได้บอกอีกครั้ง

          "  ฝรั่งสาวน่ารัก  ถามทาง  กางแผนที่ด้วย  ถามสายรถเมล์   ...เราไม่รู้ว่าสายใหนที่จะไปหรอก 
รอเขาผ่านมาแล้วจะอ่านให้   ... เราหันไปถามน้องข้าง ๆ  เขาก็บอก
      ก็เลยเขียนสายรถลงในแผนที่ให้เขา   พอดีรถมาเขายิ้ม   บอกขอบคุณ  ทั้งเราและน้องคนนั้น   
เออนะ   ภาษาไม่ได้ใช้  มันก็หายไปเยอะเลย  แต่ถนัดอ่านมากกว่า 
(แบบว่า นิสัยไม่ดี  ไม่อยากท่องศัพท์  เขียนยังต้องนึกเลย  ต้องเเปลตัวเขียนเป็นตัวพิมพ์  ถึงจะเขียนตัวพิมพ์ได้ 
เฮ่อ ! นี่หล่ะปัญหา )



*******************************


       นั่งรถเล่นดีกว่า  ก็เลยนั่งไปไม่ไกลมาก  มีเพื่อนด้วยนะ  หยิบ ๆ มาอ่านแล้วก็อมยิ้ม  เก็บ
เดี๋ยวจะหาว่าเกาจอ  ฮ่า ๆ  ...

แวะซื้อของใช้  ที่อยากได้   แล้วก็อยากนั่งรถไฟฟ้าที่อนุสาวรีย์   แต่ไม่ทันซะแล้ว คิดช้าไป
....กลับบ้าน   กว่าจะเข้าบ้านก็นั่นหล่ะค่ะ 
กินข้าวเสร็จ   ก็ยังคิดอยู่  เอาไง  สุดท้าย  พิมพ์ซะหน่อย




"  วันนี้ตะลุยตะลอนมากเลย   แต่ไม่เหนื่อยนะ   จริง ๆ แล้ววันนี้จะต้องไม่มีแรง   มันจะต้องเหนื่อย  โดนแดดต้องร่างกายอ่อนแอ ปวดหัว   ปวดขา (ไม่เคยปวดท้องเหมือนเพื่อน ๆ  เพื่อนส่วนมากเขาจะปวดท้องทรมานตัวงอเป็นกุ้งเลย )  อะไรไปทำนองนั้น  แต่ว่า     ไม่เป็นไรสักอย่าง   ก็เลยได้รู้ว่า     
ดีขึ้นมากมาย  สบายใจเลย  ....
แต่ตอนนี้  กำลังจะบอกต่อว่า    "  ไม่เหนื่อย  แต่ง่วงอ่ะงับ  เราจะนอนละนะ  ขอบคุณค่ะ  แล้วจะมาเขียนใหม่นะ 
อยากเขียนแล้ว 


" ดีใจนะที่เข้าใจ  เวลามีอะไรก็บอก  ขอบคุณมาก  เราเป็นคนอยากฟัง  และอยากรับรู้  เหตุผล  ถ้ามีอะไรที่ บางทีต้องพูด  ก็พูดเถอะนะ    เราเกิดมาเป็นคนรับฟังและพูดด้วยเหตุผล
มาตั้งแต่ใหนแต่ไร  

               แต่จะบอกต่อไปอีกว่า  ก็ใหน  ๆ ก็ใหน ๆ  แล้ว  ขอเป็นคนไม่มีเหตุผลบ้างนะค่ะ  แห่ะ !  คือ  ก็  ก็อยากเป็นมั่งหล่ะ นะ นะ  ....  ก็ช่วยไม่ได้นี่  อยากเรียกกลับมาทำไมหล่ะ   ก็ตามนั้น

                  แต่ตอนนี้  หลับก่อนล่ะนะ  ไม่นอนดึกใช่ใหม  ดูแลตัวเองบ้างนะ   ยังอยู่ ๆ ไม่หายไปใหน  เหมือนเดิม ....  บาย ๆ  นะค่ะ    "







23.43


 ********************




ช่วงสาย ๆ  ของวันต่อมา












"   อยากมีมือเป็นพัน พัน 
จะได้เอาไว้ปั่นงานที่ค้างคา  

....ถ้าฉันมีสิบหน้า อย่างทศกัณฐ์ 
สิบหน้านั้น ฉันจะหันไปยิ้มให้เธอ "

อิ อิ .....







12.15




*****************************************
























"  วู๊ ! จะตีหนึ่งล่ะ 

กระดาษวางเกลื่อนเลย

พรุ่งนี้ไปถอยโต๊ะคอมใหม่ดีกว่า 

... มีจำ มีทำ มีส่งงานอีกแน่ะ  เยอะ !!!


ไปล่ะ  .... นอน ดี กว่า  "



**************************