Diary of love 218(Whitepingeon)
เขียนโดย
nrintip(Whitepingeon)
มาจองเนื้อที่ อีกล่ะ ! " ฮ่า ๆ ถูกใจโก๋
...รายงานวันนี้ ต้องทำเป็นเล่ม ๆ นะแหละ อุ๊บ !
ไม่อยู่เฉยนะเราหน่ะ ได้ตอดนิดนึงก็นอนหลับ "
..." อิ่มซะทีนะ เจ้าปลวก มอด อดแทะมานาน "
อ่ะ .... คืนนี้เราต้องหลับลึกแหงม ๆ
" ภูมิใจน่าดู "
....ได้กระโปรงซีฟองมาหลายตัวเลย
ปรกติพันกว่าได้ตัวเดียว(นานกว่าจะซื้อ) คราวนี้ใกล้ปลายปี เค้าเเข่งกันลดใหญ่เลย บังเอิญที่ป้าจะใส่
มีแนว ๆ (โบ) ด้วยหล่ะ ไม่มีใครใส่ได้ นอกจากคนโบราณ .... " เนื้อผ้า ดีไซด์ เข้ากะขวบด้วยไง
มันก็เลยใช้ ถ้าธรรมดาไม่ค่อยจะเข้ากัน ใส่ไปมันจะดาวเลยเชียว "
" ช่วงนี้เราต้องถนอมชีวิตเอาไว้ ต้องใช้พลังงานเยอะกว่าปรกติ พรุ่งนี้ผ่านหน้าราม
เเวะไปกราบพ่อขุนราม ฯ จะบอกว่าลูกพ่อขุนรักพ่อขุน ว่างั้น ไม่แวะหาที่รักหน่ะนะ
คงไม่อยู่หรอก .... "
คงได้ตะลอนหลายที่แน่ ๆ เลย และท้าย ๆ อยากไปดูของแปลก จะมีให้ดูป่าวไม่รู้นะ " อ้อ แต่ไปนั่งหน้ารามทีไร พักหลังนะ นั่งหายใจสักหน่อย ป้ายรถเมล์หน้าตึกหนังสือ ...วันนั้นเจอป้าคนนึง แต่งตัวก็ดูสะอาดนะ เดิน ๆ ไปที่ถังขยะ ทำเหมือนจะคุ้ย แต่ก็แค่เขี่ย ๆ ดู แล้วก็เดินมานั่งข้าง ๆ เรา แล้วเขาก็ตัวสั่น ทุกคนที่นั่งอยู่ลุกพรึบพร้อมกันเลยทีเดียว
ไอ่เราก็นั่งทอดอารมณ์เฉย หันมองเขานิดนึง แล้วก็เฉยเหมือนเดิม แต่ป้าแกไม่เฉยดิ คนอื่นเขาก็กลัว ไอ่เราก็ไม่สนใจหล่ะ เเล้วป้าเขาก็หันมาพูดเหมือน ๆ ว่าบ่นเรา ก็เลยนิ่งแผ่เมตตาให้
โอ้โห วันนั้นแรงที่มีมันวูบไปตอนนั้นเลยนะ นั่งสักพักก็คืน แล้วป้าก็ก็ปรกติ ลุกขึ้นเดินหน้า แล้วก็เดินไปบ่นไป หันมามองเราอีก แล้วก็เดินต่อไป .... คนเต็มเลยหันมามองเรา
ส่วนเรานะรึ เฉยเหมือนเดิม ไม่อยากใส่ใจมาก เจอบ่อย "
เรื่องไม่เท่านั้นสิ พอขึ้นรถจะไปไม่กี่ป้ายนั่นหล่ะ ปอ.สีส้ม เราไปนั่งที่นั่งเดี่ยวที่ว่าง ๆ เเล้วก็มีป้าคนนึง เดินขึ้นมา พร้อมกลิ่นหมากพลูหึ่งเลยหล่ะ เขามานั่งด้านหลัง ไม่ได้หันไปมองหล่ะนะ แต่รู้ว่าเป็นป้าผมสั้น ๆ ....ตอนแรกได้ยินเสียงเขาคุย เหมือนคนไม่ค่อยปรกติ
" กลิ่นหมากพลูก็อยู่ เสียวต้นคออยู่เรื่อย ๆ ความรู้สึกตอนนั้นคือ เขาคนนั้นหมั่นใส้อยากตัดคอเรา(กรรไกร) เขาอยากทำอย่างนั้น แรงริษยานี่มันแปล๊บที่คออยู่เรื่อย ๆ เลยหล่ะ ทั้งกลิ่น
ทั้งสัมผัสความรู้สึก ความรู้สึกเสียวคอ ความรู้สึกมีคนอยากทำอย่างนั้น เขาอยากทำอย่างนั้น ....
สักพักใหญ่ ๆ ...ก็เลยกะว่าจะหันไปมองซะหน่อย
ก็เลยหางตามองนิดเดียว ใช่ด้วย เขาคือป้าผมสั้น แต่ตอนนี้ ทุกอย่างปรกติหมด เสียงเขาก็ปรกติ กลิ่นก็ได้หายไปแล้ว สรุปว่า เจอเรื่องแบบนี้บ่อย ๆ มาก ช่วงที่เจอที่รักอีกคน เขารักกันจริงนะ พี่ ๆ บอกว่า " ถ้าเขาไม่รักใครจริง ไม่มีทางให้ของสำคัญเป็นที่ระลึก "
**************************
" มันก็เป็นเพียงเรื่องเล่าหน่ะนะ เรื่องเล่าที่เราเจอมาตลอดชีวิต จนเป็นเรื่องปรกติ มันก็แค่หนึ่ง ที่อยู่ในธรรมชาติ จะไปกลัวมันทำไม
...แต่ ผ่านแล้วผ่านเลย เพียงเล่าได้ ถามว่าใส่ใจใหม ไม่เลย ไม่เคยใส่ใจมันมากกับเรื่องธรรมดาพวกนี้ เสียเวลาตายชัก เพราะมันก็งั้น ๆ
คนมันจะเจอก็ต้องเจอ เจอแล้วไง " สนใจก็สำคัญสิ ไม่สนใจไง ก็เลยไม่สำคัญ ...จบ "
"............ พรุ่งนี้คงได้เขียนต่อ ขอบคุณที่แวะมา ขอบคุณที่ยังอยู่เป็นเพื่อนกัน
ที่เขียนนี้ ไม่ต้องการเขียนเอาใจใครเพื่อให้มีใครอ่าน แต่ที่เขียนนี้ คืออยากเขียน และเป็นตัวของตัวเองเสมอมา จะให้เขียนอย่างอื่นไม่เป็น ก็เลยเขียนที่
เอ็กทีนยังไม่ได้ เพราะใจยังไม่อยากเขียน ยังไม่มีเรื่องจะพิมพ์จากใจลงตรงนั้น เท่านั้นเองหล่ะ ที่นี่ก็เหมือนกันถ้าไม่อยากเขียน จะพิมพ์ลงมาไม่ได้เลยหล่ะค่ะ บังคับใจตัวเองไม่ได้
ต้องขอโทษจริง ๆ ที่ได้อ่านของจริง
เวลาพูดถึง และขอบคุณที่มาเยี่ยมกัน เพราะรู้สึกได้ว่า มีเพื่อน ๆ พี่ ๆ แวะมา ก็นึกถึงก็พิมพ์
เท่านั้น ....ก็ เหมือนเดิมนะค่ะ หลับหูหลับตาพิมพ์เหมือนเดิม พอนึกถึงอยากบอกก็บอกเหมือนตอนนี้ และขอบคุณอีกครั้ง โชคดีนะค่ะ "
" ฝันดีค่ะ "
00.15
(ปล. พิมพ์เสร็จหาย ยังดีที่ก๊อปไว้
ช่วงนี้ไฟแรง คอมคงมึน )
******************************
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
3 ก.ย. 56
151
0
ความคิดเห็น