Diary of love 210(Whitepingeon)

          วันนี้ฝนตกตั้งแต่บ่ายโมง จนถึงหนึ่งทุ่มเพิ่งออกจากร้านเจ้าเอิง
เพิ่งเอากระโปรงยีนส์ที่เตรียมให้คราวที่แล้ว
ไปให้สี่ตัว   เห็นดีใจมากเลย ลองแล้วชอบกรี๊ดสะใจ ถูกใจมาก ๆ ว่างั้น    ไอ่เราก็ยิ้ม ๆ เห็นแล้วสบายใจ     ดีใจที่ตัวเองไม่ได้ใช้   น้องชอบก็สุขใจนะ  " ใส่แทนด้วยนะ   พี่ยังไม่ได้ใส่สามตัว "   ก็พูดอย่างนี้หล่ะ

ถ้าคนฟัง ฟังดีดี ก็จะรู้ว่า ความชอบเราเอง แต่ให้
เลือกเพราะชอบ ใส่ไม่ได้ ใส่แล้วเซ็กซี่ ( ฮ่า ๆ อีกแล้วนะอีกแล้ว )
...น้องบอกว่า เราใส่มันก็เซ็กซี่ไง
มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม   (ฮื้ย ! นึก ๆ ในใจ เจ้านี่ พูดอีกแล้วนะ อีกแล้ว ...อย่างนี้เราก็คิดหนักกว่าเก่าสิ ... นะ ขำ ๆ ค่ะ )

               ผักที่เป็นยาไปสามชนิด  เขาก็ดีใจมากเลย    ชอบอะไรทำอะไรที่คัดเเล้ว   " วันนี้ยอมรับว่าเพลียค่ะ ง่วงมาก ๆ เลย แต่จะเขียนให้เสร็จ อย่าว่ากันนะ   ยังเปิดเรื่องใหม่ตามที่พูดไว้ไม่ใหว   ขอโทษ  โดนฝนมาไอเล็กน้อย    ...มาถึงก็โทรคุยกับแม่ก่อน   จริง ๆ ด้วย แม่รอ   คุยชั่วโมงเดียว   ก็สี่ทุ่มพอดี   แม่ถามว่าอาบน้ำ กินข้าวยัง ก็บอก กินที่บ้านน้องมาแล้ว(แต่ไม่ได้บอกหรอก ว่านั่นข้าวเช้ากินบ่ายสาม มีหวังห่วงอีก)

แม่จะเจ็ดสิบแล้วนะ แต่เขาก็ห่วงคนนั้น ห่วงคนนี้   พอมีช่องก็เลยพูดบอกแม่ว่า "  อย่าแบกเรื่องของคนอื่นเลยแม่ ทุกคนมีทางเดินเป็นของตัวเอง ใครเป็นยังไง ก็หลีกหนีสิ่งที่ควรเป็นไม่ได้   ก็ได้แต่มอง และสอนเน๊าะแม่เน๊าะ  "   สามทุ่มแล้ว
ยังไม่นอน ยังฟังธรรมะทางวิทยุทุกวัน   ชอบ

จริง ๆ แม่เขารู้หล่ะ แต่เพียงต้องการกำลังใจ เราก็เพียงเสริมทัพ   อันใหนที่ทางบ้านยังไม่รู้ ไม่มีสิ่งเพิ่มเติม ในเรื่องธรรมะ   แม่ก็เล่าและถาม   ก็อธิบายให้ฟัง แล้วก็บอกว่า มันเป็นแบบนั้นหล่ะแม่   ที่นี่จะมีพระอาจารย์อยู่เยอะ  พอให้รับรู้ ท่านสอน   ได้ฟัง  ฯลฯ ....   คุย ๆ ไป พอเขาสบายใจแล้ว ก็ไล่เราวางซะงั้น ก็เลยแซว ๆ
" แหม วันนี้มีพอใจแล้วก็ไล่เลยนะ   ไปก็ได้ "
หัวเราะ แล้วก็วางสาย   ก่อนวางก็ไม่ลืม ให้แม่ถามญาติให้ว่าจะเอายารักษาตัวเองใหม   จะนั่งรถไปหามาให้  " แม่ทำบุญด้วยกันนะ เพียงแค่บอก
ที่เหลือเดี๋ยวจัดการให้เอง "   แล้วก็ดีมากมาย เพราะรู้เลยว่า     คนที่รักเราเขาก็รอข่าวดี   ลุงนี้กับป้าเขาเห็นเราตั้งแต่เล็ก เขาเอ็นดูนะ   เจอกันก็ให้พร   เรียกมา สวดคาถาให้พร เเล้วก็เป่าหัวให้โชคดี   ลุงศึกษาพระธรรม   เป็นผู้หนึ่ง ที่รู้เรื่องกฏระเบียบ   บอกได้ว่าอันใหนถูกผิด

*******************************

                ส่วนเรื่องวันนี้ เจ้าเอิง ... หน้าที่ของพี่ คือ " รับฟัง ดูแล ให้คำแนะนำ ช่วยแก้ทีละปม
ที่มีในใจ "    วันนี้เจ้าเอิงร่าเริงขึ้นเยอะ  ความมีชีวิตชีวา ที่เคยเห็นมาน้อยครั้งนั้นได้พลุดขึ้นให้เห็นวันนี้   ...หัวเราะสนุกสนานตามประสา   เรียกเราเหมือนน้องเล็ก ๆ   ที่สนิทใจ   เปิดใจปรึกษาเมื่อเริ่มใจสบาย เปิดเผยความเป็นธรรมดาให้เห็น   อีกหลาย ๆ อย่าง   ที่เขียนไม่หมด    มันทำให้รู้ว่า วันนี้ทำหน้าที่ดีที่สุด   เท่าที่คนอย่างเรา ต้องเดินทางผ่านพบเจอ  ....สิ่งเหล่านี้ ต้องใช้พลังใจ พลังสติอย่างมาก จิตต้องว่าง ไม่อย่างนั้นจะมองไม่เห็นความเป็นจริง   จะตกเป็นทาสจิตวิทยา บวกโทสะที่เขาแสดงเเฝงออกมา   ฯลฯ "

มันก็ไม่ใช่เรื่องมองอะไรไม่ขาด หรือมองยากหรอกนะค่ะ   เพียงมองตัวบุคคล เรื่องราว ความเกี่ยวข้อง ผู้คนที่เกี่ยวข้อง ที่เหลือ ตัวเราสำคัญ คือคนที่มองเหตุ ผลที่เกิด เกิดจากอะไร

นั่งกินข้าวด้วยกัน คุยกัน   รับฟังเรื่องราว ก็ยังพูดกับน้องอยู่เลย ว่า   " เหมือนเรื่องน้ำเน่าเลยหว่ะ   มันเยอะเกิน มันมาก จนน้ำเน่า " น้องก็ยืนยันว่าเรื่องราวที่เกิดมันเป็นอย่างนั้น

เราก็เลยคิด ๆ อ๋อ ที่เจ้าเอิงหน้าเศร้า ๆ   เหมือนข้างในมีเรื่องมากมาย ปะปนกันเละเทะไปหมด พอเราได้ฟัง   โอ้   มันไม่ใช่น้อยแฮ่ะ มิน่าหล่ะ

               สามเดือนที่แล้วเจ้าของบ้านบีบให้ออก
ทั้งที่ทำสัญญาสามปี     ยอมออกจากบ้านแต่ต้องจ่ายค่าตกแต่ง ค่าต่าง ๆ มากมาย เขาไม่ยอมกัน จนถึง น้องเขาอยู่คนเดียว เงินก้อนสุดท้ายเกือบล้านที่จะมาตั้งตัว    ...เจ้าของบ้านเอาตำรวจมาล็อคบ้าน เจ้าเอิงมีทนาย หรวจเลยลากลับ
เจ้าเอิงไม่รู้จะทำไง ทุกข์มากไปกราบพระองค์หนึ่ง ซึ่งมารู้อีกครั้งจำได้ว่า พระองค์นี้เคยไปฉันเพลที่บ้านต่างจังหวัด    ขอคำแนะนำจากท่าน พระบอกให้ไปสคบ.     แล้วมันก็กลายเป็นไฟสิทีนี้

จากนั้นเจ้าของบ้านก็โกรธ ทีนี้น้ำเน่ากว่าเก่าอีก   " เอากระดูกผีเจ็ดป่าช้า " (น่าน ! เริ่มเล่นคุณไสย์มนต์ดำกันล่ะ   ฉันคิด ก็หัวเราะในใจ เพราะขำมนุษย์ ทำอะไรกัน ) ... เขาเอาโกฐกระดูกมาตั้งไว้หน้าร้าน ไม่ให้คนเข้า    เสกของ ( นะ อะไรก็ว่ากันไป แต่เอ มันเป็นยังไงหว่า ! ) ....เห็นว่าเอาพระมาหน้าร้าน มาถ่ายรูปพระอาจารย์ดังที่ติดป้ายไว้หน้าร้าน  วัตถุมงคลเกี่ยวกับค้าขาย
ส่งคนมาดูทั้งหมดในร้าน   (อืม ๆ คนเดียวเนี่ยนะ น้องเอ้ย ทำไมชีวิตมันช่างน่าสงสารขนาดนี้เนี่ย !)

     ทุกอย่างจัดเอง ตกแต่งคนเดียว สามชั้นน้องร้องไป ทำไป ( ก็เลยถามเขาว่า ไม่มีเบอร์พี่ เพื่อน ๆ ไม่มีเรอะ ทำไมไม่โทรตาม )
....หลวงพ่อท่านเมตตาสงสารค่ะ ก็เลยมาทำพิธี มาดู สิ่งดีดีให้

ฉันฟังแล้ว ก็รู้สึก และสรุปสั้น ๆ ตรงนี้ว่า " แยกได้หลายเรื่องราว   เรื่องสามีที่รักที่โดนแย่งไปด้วย ทำของใส่ คุณไสย์มนต์ดำอะไรทำนองนั้นหล่ ...แต่สำหรับตัวเองแค่ฟัง เพราะไม่ได้ใส่ใจเรื่องราวตามธรรมชาติเหล่านี้ (เขาว่างั้นนะ แล้วก็แก้ ก็โดนทำอีก ... แต่ อันนี้มันเป็นความเชื่อนะค่ะ เขียนตามที่ชีวิตเล่ามา ) เป็นไงหล่ะค่ะ พอเห็นลาง ๆ แล้วใช่ใหม ทั้ง " เรื่องจริง กับหลอน มันก็เลยปนกัน ทำให้จิตประสาท
ทำให้ต้องปกป้องตัวเอง     " นี่หล่ะ   เวลาที่เรากินข้าวอยู่วันนี้ คุยกันอยู่นั้น ถ้าน้องพูดเรื่องนี้ หากฉันจิตไม่ว่าง      สติไม่มั่น เจอความเเรงของจิตเขา รับรองได้ว่า ไปทุกราย เพราะหนึ่งในความเป็นจริง ก็จะมีความหลอนปน ๆ เข้ามา
มีน้ำเสียงของพลังสมาธิที่ฝึก กับพลังของความแรง(เพราะเกิดจากการป้องกันตัวเอง จนรับเข้ามา แล้วนำออกมาปลดปล่อย เมื่อแสดงตัว หรือเรียกว่าอวดอุตริ เเฝงมาให้ได้เห็น ) ...แต่ฉันก็นั่งฟัง พอมีช่อง ก็จะใช้น้ำเย็นเข้าลูบ นี่ตามปรกตินิสัยตัวเองอยู่แล้วหล่ะ   แล้วก็ฟังดู มีช่องที่ใจเขาพร้อมจะรับฟังใหม   ก็เลยถามเขาว่า
" หากพี่จะพูด จะฟังใหม "   เจ้าเอิงฟัง ก็เลยบอกเขาไปว่า " มนุษย์ ไม่ว่าพระ หรือฆราวาท ตราบในที่ยังมีกิเลศ ก็ยังมีหลากหลาย  ก็ต้องแยกแยะเอานะ ...แล้วอีกอย่าง พี่ไม่อยากให้พูดเรื่องพระ เรื่องชี ไม่อยากให้ไปพูดว่ามากนัก และไม่อยากให้ไม่ว่าเณรคำ เรื่องใครมัน ฯลฯ "

   โอ๊ะ เยอะแยะค่ะ วันนี้ได้อธิบายไปด้วยเลย เรื่องเณรคำเหมือนกัน   ก็อธิบายให้เขาฟังนะค่ะ ว่าทำไมไม่อยากให้พูดว่า ไม่ต้องไปเหยียบใครเขา แต่ก็เล่าเรื่องในสิ่งที่ตัวเองมองพอรู้ว่า
ในตัวคนคนหนึ่ง มีอะไรปะปนกันไป   แต่เขียนคงเยอะไปหน้านี้เนื้อที่น้อยนิด

          แล้วก็ได้ปลดทีละปม ทีละปม   ให้น้อง   เห็นความเป็นคนขึ้นมาล่ะ   ดีนะ ยังฟังเหตุผล
ยังเข้าใจ เริ่ม ๆ ล่ะ เขาเริ่มแยกได้ล่ะ   " มีจริง ในความเป็นคน ทั้งจริง และหลอก เพื่อให้เราหาทางออกให้ได้ มันเป็นกลไกธรรมชาติค่ะ "

ก็คุยกันหลายเรื่อง บางทีเขาก็เล่าความคับข้องใจ ใหนจะแม่ ใหนจะพี่ มีแต่คนรอรับผลประโยชน์ ส่วนเจ้าเอิงเอาเงินไปทำบุญต่อ ส่วนที่เหลือจะเอาจากเจ้าเอิง นี่หล่ะค่ะผลประโยชน์   ที่บีบบังคับให้คนทุกข์ใจ  ...นั่งทำนู่น นี่ นั่นไป อยู่เป็นเพื่อน

    เห็นเขาเล่นกับเจ้าแมวสีขาวน่ารัก เจ้าแมวนอกตาสีฟ้าและน้ำตาล   เจ้าคงเหงาหล่ะ ออกไปใหนไม่ค่อยได้   เล่นกันสองคน
หากฉันเป็นคนคิดไม่เป็นนะ จะเชื่อสิ่งที่เห็นและเขาพูดทั้งหมด หนึ่ง เจ้าแมวมีอะไรแฝง อันนี้ฟังแล้วเฉย ...แมวขี้เล่น วิ่งเล่นกันสนุกสนาน ไอ่เราก็นั่งมอง ก็คิดนะ อืม ๆ เจ้าคงเหงาทั้งคู่ เราอยู่เห็นเขาเล่นกันมันส์มาก   แล้วเจ้าเหมียวก็ตาสีแดง อีกตาสีเขียว น้องก็บอกให้มาดู เขาก็วิ่งหนีไป
น้องก็บอกว่า   เจ้าเหมียวต้องการให้เขาเห็น
คนเดียว ฉันก็เลยบอกว่า " มันเป็นอย่างนั้นหล่ะ ธรรมชาติ เขาวิ่งเล่นแล้วแรงขับเคลื่อน พลังงาน ความเหนื่อย เลือดวิ่งไหลเวียนสูบฉีด
หัวใจเต้นแรง ก็จะส่งผลไปที่ตา " ( อ่ะแน่ะ ! แหม เรานะเรา ทำเป็นรู้ดี ฮ่า ๆ )  ...แต่เจ้าเอิงก็ฟังนะ หน้าตารับฟัง
เเล้วก็ไม่เห็นว่าจะขัดหรือค้าน



               ทีนี้มาเรื่อง จิตใจผู้คน   คนแถวนั้นตอนแรกก็ไม่ชอบเจ้าเอิง ก็เลยอธิบายให้ฟังว่า
" อย่าไปโกรธ อย่าไปถือเขาเลยนะ    คนหน่ะ อันดับเเรก สัญชาติญาณเมื่อเกิดความกลัว ก็ต้องปกป้องตัวเองก่อน   แล้วเขาเห็นคนอย่างเรานะ เป็นลักษณะเเบบนี้   เขาก็ต้องคิดไว้ก่อนหล่ะ ว่าเล่นของ (พูดแล้วมองหน้าเจ้าเอิง ยิ้มขำ ๆ )

เขาก็ต้องมองก่อนเลย   ในแง่ไม่ดี คนเราปัญญาไม่เท่ากันนะ การปฏิบัติไม่เท่ากัน เขาทำมาหากิน เจ้าเดินทางสายธรรมะ   เมื่อเห็นแบบนี้ เขาก็ต้องมองในระดับความคิดเท่านั้น จะไปโกรธเขาไม่ได้ ต้องเมตตาเขานะ   (เจ้าเอิงก็นิ่ง รับฟังอย่างเรียบร้อยเลย ...เอ้า ! ทีนี้ได้ช่องทางแล้ว ฟังหว่ะเฮ้ย ! แถมรับอีกแนะ เออ ๆ   น่าบอกมันอยู่หรอก (คิดแมน ๆ ในใจ )

              " คนเรานะ ทำดีไปเถอะ อย่าไปคิดว่าใครจะมองเห็น หากเขาจะเห็น ก็ต้องใช้เวลานะ   สักวันเขาเห็น   เข้าใจแล้ว เขาก็จะมองเราในอีกแบบ " ก็บอกอย่างนี้หล่ะ
(เห็นเจ้าเอิงใจร่มเลยหล่ะ เหมือนสมัยเกือบห้าปี
ที่เเล้ว ที่เห็นเขาไปทำบุญ สร้างพระ  ผ้าป่า กับสามีวัยห้าสิบกว่า อืม เริ่มมีทางเดิมแล้วหล่ะ  นะ ตัวเองก็เริ่มเห็นว่า   เขาเริ่มสว่างแล้วหล่ะค่ะ )

เจ้าเอิงบอกว่า รับดูดวงด้วย รู้ว่า ดูดวงให้คนอื่นมันทอนอายุตัวเอง  ฉันก็เลยพูดว่า " แล้วดูทำไม "

ก็เล่าให้เขาฟังนิ่ง ๆ ว่า " เห็นใหม สังเกตุใหม พระท่านปฏิบัติธรรมมาได้อภิญญาก็มาก ได้อะไรมาก็เยอะ ทำไมท่านวางเฉยได้ นี่ก็เพราะท่านเดินทางสายกลาง ปล่อยวาง " พี่คิดอย่างนี้เสมอ
แม้เราอยากช่วยอะไรใคร
     แต่อย่าลืมว่า " สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม   ถ้าเรายังเป็นอยู่อย่างนี้ เราก็จะไม่ไปถึงใหน
ก็จะวนทำอะไรอยู่อย่างนี้
แต่บางครั้งที่คนเขามีบุญสัมพันธ์   พระท่านเห็นแล้วต้องช่วย นั่นก็เพราะเขามีบุญ ช่วย
บุญสัมพันธ์ไง " (เจ้าเอิงเริ่มเข้าใจ นิ่งมากกว่าเก่า อืม ๆ วันนี้ฉันใช้สมาธิไม่หนัก จิตไม่เหนื่อยเลย เพราะเย็น และว่างมาตลอด )

มีอีกหลายเรื่อง ที่ทำให้เจ้าเอิงเข้าใจ ฉันดีใจนะ ที่ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว      ก่อนกลับฝนปรอย ๆ อยู่เลย ทุ่มกว่าแล้วหล่ะ   ก็นั่งใส่รองเท้าอยู่   เจ้าเอิงก็มานั่งข้าง ๆ แล้วก็พูดว่า " พี่ ตอนนี้ทางเจ้าของบ้าน เขาก็เริ่มเข้ามาคุยดีกะหนูแล้วหล่ะ (ตอนแรก เจ้าเอิงแค้น ก็เลยแสดงออกให้เห็น ก็เตือนเขาไป ) ... ทำดีกับเขานะเอิง เริ่มเลย มันก็จะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง คนทุกคนเขาแพ้ความดี เเล้วเขาจะทำความเข้าใจเราเอง
(ตอนแรกเขาจะขายบ้านให้นันหล่ะค่ะ เจ้าเอิงอยากซื้อไว้ทำงาน)
..ให้อภัยเขานะ คนแถวนี้ด้วยนะ "

เจ้าเอิงฟังด้วยสีหน้าเบาใจ    ฉันก็ดีใจหน่ะ มนุษย์ชีวิตน้อย ๆ ที่เจอหลากหลาย เพียงมีเพื่อนที่ดี แนะนำสิ่งดี   เขาก็จะมองเห็นทางเอง

วันนี้เห็นหลาย ๆ อย่าง รู้ต้นสายปลายเหตุหลาย ๆ เรื่อง   และทำดีที่สุดแล้ว เท่าที่คนคนนี้จะทำได้

               ฉันเดินทางด้วยความรู้สึกอิ่ม   รู้สึกว่า วันนี้มาทำหน้าที่เต็ม      ... ฉันไม่รู้หรอกว่า ต้องเตรียมอะไรล่วงหน้า สิ่งที่ฉันพูด ทำ คือสถานการณ์ปัจจุบันทุกเรื่องราว   มันจะมีช่องให้ความเย็นใจ ได้แทรกซึมค่ะ    แล้วทุกอย่างก็จะคลี่คลาย แม้ว่าจะเป็นเพียงชีวิตเดียว ก็มันเกี่ยวพันธ์กับอีกมากมายหลายเรื่อง หลายชีวิตดีเดียวหล่ะ    เรื่องร้าย ๆ เหล่านี้ได้มีอยู่จริงตามเรื่องสมมุติของมนุษย์ที่อยู่บนโลกสมมุติ ที่ยังหลงในสมมุติ    ....

         ก็ยังไม่สรุปเรื่องพระท่านหรอกนะค่ะ เพราะไม่รู้จักท่าน รู้แต่ว่าเป็นพระดัง   และคิดว่า ท่านเมตตา สงสารเจ้าเอิง คงเป็นเนื้อนาบุญกันมาด้วยหล่ะมั้งนะ   แต่ว่า เรื่องที่เหลือเรื่องของพระ อันนี้ไม่รับรู้ ไม่เขียนค่ะ แต่เมื่อวันนึง ฉันเจอท่านจริง ๆ จะรู้เอง   คาดว่า ต้องเจอ ก็อยู่แค่ตรงนี้เอง

             " ค่ะ ทุกอย่างมีที่มาที่ไปเสมอ   ทุกสิ่งบนเรื่องสมมุติ ในโลกสมมุตินี้ หากเราไม่หลงในสมมุติ เราก็มีสติมั่น   มีจิตที่มีพลังระดับหนึ่ง เป็นช่องทางให้เราแยกแยะทุกเรื่องราวออกจากกันได้ เราสามารถจัดเรื่องออกเป็นกอง ๆ แล้วเลือกเขี่ยอันที่ไม่ใช่ทิ้งไป   แล้วก็เริ่มเดินหน้าทางตรงต่อไปได้ค่ะ เพียงลองรับฟังกัน  ลองตัดสมมุติทุกสิ่งออกแล้วรับฟังอย่างคนธรรมดาจิตใส ๆ ดูนะค่ะ เราจะเห็นช่องทาง ที่จะนำพาให้ชีวิตเราเดินได้ดีทีเดียวหล่ะ    มีเรื่องราวที่ฉันเขียนได้อีกมากมาย อันนี้ที่เขียนวันนี้ แค่พื้น ๆ   แต่ก็ต้องเขียนให้จบหน้า ยาวดีนะ เขียวเป็นพรึดเลย   ....แต่เปิดเรื่องใหม่มันเป็นเรื่องที่เกิดจากแรงบันดาลใจ   และเกี่ยวเนื่องไดอารี่ด้วย แต่ว่าเปิดวันนี้ไม่ใหว   ....เก็บสังขารไว้เขียนต่อ      ไปหล่ะค่ะ "

" ฝันดีค่ะ "

01.47

(ขอบใจ เอิง เจ้าของอานิสงค์ผลบุญนี้  )

*********************

Diary of love 210(Whitepingeon)

ความคิดเห็น