" ความคิดถึงแบบนี้ ไม่ดีเลยค่ะ มันร้อนรน ใจทรมาน ...คิด ถึง เธอ "
" จะอดทนไปได้สักกี่วัน มันต้องเป็นอย่างนี้อีกนานใหม ใจนี่นะ ไร้การควบคุมทุกทิศทาง
...แล้วจะบ้ากดดันไปทำไมเนี่ย ! "
" วันนี้เดินไปข้างนอกช่วงค่ำ ใส่ตาโตเดินเล่นปรกตินั่นหล่ะ ลุง น้า กลุ่มนึงหันมา ได้ยินเสียงพูดว่า " กลับไปอยู่ใต้เถอะ "
เป็นคนรู้สึกว่าบ้าน คือผืนแผ่นดินใหญ่ อยู่ที่ใหนก็เหมือนกันหมด วันนั้นมองไปที่ตะวันรอน พี่ถามขึ้นมาว่า " คิดถึงบ้านหรือ " ก็บอกเปล่า รู้สึกว่าผืนดินทุกที่ คือบ้านของฉัน
ชอบมองตะวันจะลับขอบฟ้านะ " ดูเหงา อบอุ่น มีความหวัง หลากหลายอารมณ์ความรู้สึก แสงจ้าอบอุ่นตา ก่อนจะลาลับ ทำให้อาวรณ์ ...
" คิดถึงจังเลยค่ะ ตะวันรอน ...
คิดถึง อาทิตย์อัศดง "
23.53
********************
สิบเอ็ดโมงครึ่งของวันนี้แล้วนะ เจ้าเอิงเพิ่งวางสาย ...ถามว่าพี่จะมาใหม ก็เพิ่งเสร็จงาน แต่งตัวตะลอนสักพัก ทีนี้แปลงร่างเป็นคนสวนดีกว่า ก็ว่าจะเอาผักที่เป็นทั้งผักและสมุนไพรไปให้ ที่นั่นมีพื้นที่ว่าง แล้วก็ลงกระถาง
เจ้านี่เขาสุขภาพดูอ่อนแอเหมือนกันนะ พี่มอง ๆ เห็น ก็คุยกันแล้วหล่ะค่ะ เขาก็ฟังนะ คนเราก็ค่อย ๆ คุย ฟังเหตุผล บางทีก็ใช้เวลาน้อย บางครั้งก็ต้องรอเหตุการณ์ หากใจเรายังหนักแน่นความเป็นเรา ไปใหนก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ใครก็เปลี่ยนเราไม่ได้ ยังคงดูแลกันได้อยู่เหมือนเดิม
บางครั้งความเหงา ความเบื่อ เพียงเพราะว่า เราไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี กับเรื่องราวขณะ เพราะจะทำอะไร คิดถึงคนอื่น พอจะทำอะไรก็นึกถึงคำพูด ไปไปมามา ก็คือ " เชื่อใจกัน ถึงจะรู้ว่าการรอคอย มีความหมายแค่ใหน "
ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลนักหรอก เพียงแต่ว่า
" อารมณ์ มันก็ต้องเป็นไป แบบนี้หล่ะ ณ ปัจจุบัน
... " อย่าปล่อยให้เธอเหงา " ประโยคนี้ เป็นสิ่งที่ใส่ใจ เช้านี้กำลังจะเปิดเรื่องใหม่ สักเรื่องไว้เป็นกำลังใจ ยามท้อ ยามเหงา เบื่อ ๆ แต่จริงแล้ว คือความอาทร แต่ก็เปลี่ยนเป็นคืนนี้ดีกว่า
กลางคืนนกเค้าแมวเขาออกหากิน แห่ะ ! "
พูดถึงเจ้าเอิง เขาเป็นคนจน สู้ชีวิตมากมาย เราเจอกันตอนที่ที่ดวงดาวอยู่ แต่ก็ไม่นาน เคยได้ร่วมงานกัน น้อง ๆ ทุกคนจะมองเราเป็นไฮโซ เพราะ
บุคคลิก และความนิ่งเฉย แต่เวลาเล่นพวกเขาจะสนุกกันมาก มีเรื่องราวบ้างก็ทะเลาะกันกับกลุ่มอื่น ก็เพราะผู้ใหญ่หล่ะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี แล้วก็ยุให้เด็กทะเลาะกัน มีท้าตบกันเหมือนเด็กด้วยนะ ถ่ายคลิปไว้อีก แหม มันน่านัก !
แต่ด้วยความเป็นพี่ไง เรียกมาด่าเรียงตัวเลย สอนไปหลายเลย พวกเขาไม่เถียงสักคำ ส่วนผู้ใหญ่นะหรือ ออกตัวกับเราว่า " เขาเปล่านะ ไม่รู้เรื่อง " เห็นใหมล่ะ (เราเชื่อมั่นในตัวเอง เพราะเราได้ยินกับหู ) .... ที่เขียนเกริ่น ๆ มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว และสืบเนื่องว่าทำไม จึงเข้าไปดูแลเจ้าเอิง
ฟังดู เหมือนตัวเองสำคัญนัก เเต่จริงแล้ว ทุกคนสำคัญหมดค่ะ เพียงแต่ฉันเป็นคนไม่สนใจใคร ความไม่สนใจไม่ใช่ไม่ใส่ใจนะ แต่ไม่สนใจเรื่องของเขา ไม่ยุ่ง แต่รับฟัง แล้วก็เป็นคนนิ่ง ๆ พูดน้อยแต่ต่อยหนัก เพราะเราถือว่า
" เป็นตัวของตัวเอง ไม่ทำใครก่อน แต่ใครอย่ามาทำเรา ไม่อย่างนั้นจะเจอเทศสั่งสอนเเบบนิ่ม ๆ "
มันน่ากลัวนะค่ะ การพูดนิ่ม ๆ แต่เจ็บ เพราะไม่ต้องออกแรง แต่กระตุ้นมันสมองน่าดู เจ็บลึก ใครโดนไอ้นี่ว่าให้ เป็นต้องจุกทุกรายไป ( เขาว่างั้น )
" พี่ใหญ่เคยบอกว่า ให้เราเรียกเจ้านายเขา ...ฉันไม่เรียกค่ะ ฉันบอกพี่ใหญ่ว่า เคยเรียกแบบนี้ก็คือคือกัน เรียกตั้งแต่ต้น แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ใช่ลูกน้องใคร " ฮ่า ๆ " ใจ " ... แต่ช้างใหญ่เขาสนุกนะค่ะ เจอตัวตัวทิ้งมาดเลย หัวเราะ ฮ่า ๆ กะเรา
เวลาที่อยู่ด้วยกันกับน้อง ๆ เขาจะไม่กล้าเล่นกับเรามาก แต่ให้ความเกรงใจ ถ้าเล่นด้วย ทุกคนจะมันส์มาก ฮากันทั้งแถบ เด็ก ๆ เมื่อจากกัน เจอกันยังหวัดดีทักทาย
ยังแบมือขอเงินพี่อยู่เลย มันจะตลก ไม่ยอมโตไปถึงใหน ...เจ้าเอิงหายไปเกือบห้าปี เพิ่งเจอกันสองครั้งนี่เอง เขาตะลอนไปร่ำเรียนวิชาเก็บสะสมหลาย ๆ เรื่อง แม้ภาษา ลงใต้ มีครูส่งส่องทาง
ไปนอก ครูจะให้ไปแข่งขัน แต่เจ้าไม่เอา เอาแค่ดูงาน เปิดร้านมาได้สักพัก แล้วก็เพิ่งย้ายมาที่นี่ ได้หกเดือนแล้วหล่ะ " คนเราอยู่ที่ใหน ก็ต้องมีหลากหลายเรื่องราว ผู้มาใหม่ ยังไม่รู้จักกัน ไม่รู้นิสัย ก็มีคนชอบและไม่ชอบ แกล้งกัน เจ้านี่เขาชอบทำบุญ มีพระที่วัดหลวงมาทำพิธี มาฉันเพลที่ทำงาน แต่ สำหรับพระท่าน ฉันไม่รู้จักหรอก ได้ยินคร่าว ๆ จากเจ้าเอิง
ต้องดูว่า เป็นพระอาจารย์ ยังไง (ก็ต้องดูต่อไป)
ต้นแบบบล็อกดี ก็ดีไป ต้นแบบบล็อกเพี้ยน ต้องใช้ปัญญาพิจารณา รับเอาส่วนที่ว่าดี
ฉันเป็นเพียงผู้ผ่านทาง น้องเป็นยังไง ทำไมฉันจะไม่รู้ ไม่มีความบังเอิญ แม้มีงานมาเกี่ยวข้อง แต่ของจริงคือใจ ที่ต้องฝึกใจ ดำเนินไป ให้ถูกทาง
" ทุกอย่างที่เกี่ยวพัน มันก็จะมีบางอย่างซ่อนอยู่
ให้เราได้แยกแยะ กรองแล้ว ได้เนื้อ ๆ เลยหล่ะค่ะ
ความนี้หล่ะ คือช่องของบุญ ที่จะให้เราได้เดินถูกทาง "
วันนี้เจ้าเอิงต้องการเพื่อน คนเดียว เช่าตึกสามชั้นติดถนนใหญ่ทำงานคนเดียว จดทะเบียนการค้าเอง ถือว่าเก่งมาก จากคนที่อดทนสูง มุ่งมั่น
" ฉันเคยพูดกับดวงดาวประโยคหนึ่งคือ ว่า เมื่อเด็กเขาทำผิด เรารู้ แล้วจะไม่ให้โอกาสเขาหรือ เราจะไม่สอนเขาหรือ " ดวงดาวอึ้ง มองหน้า คงนึกไม่ถึง เมื่อเวลาฉันพูด ก็พูดอย่างนี้เลย (อันนี้ก็อีกหนึ่งเรื่อง )
( เพราะ ฉันส่วนมากจะเห็นบ้าบอ เริงร่า ก็คิดว่าจะเคร่งเครียดไปทำไมชีวิต รู้แล้วนี่ )
เข้าใจใช่ใหมค่ะ ที่ไปนี่ ฉันจะไปสถานที่ใหนก็ตาม " ความเป็นตัวของตัวเอง ก็คงมั่น ไม่มีใครลากความคิด ความรู้สึก แม้ใจฉันไปได้หรอกค่ะ อย่างใหนก็อย่างนั้น ไม่ใช่ไม้หลักปักขี้เลน "
ปรกตินะค่ะ เวลาที่เหลือ ก็จะหาประสบการณ์เพิ่ม เรียนสิ่งที่อยากทำจริง ๆ เท่านั้น เพิ่มก่อน ชอบอันใหนก่อน เอาอันนั้นหล่ะค่ะ ที่อยู่ที่นี่ก็เป็นแบบนี้ และเป็นอย่างนี้มาเสมอ จึงดูเหมือนไม่ว่าง แต่หากให้เลือกเรื่องส่วนตัว ฉันเลือกที่จะเป็นไปตามนั้น เพียงขอทำอะไรให้สำเร็จตามที่ตั้งใจสักครั้ง ...ทำเพื่อคนอื่นมาแล้ว ที่เหลือขอครั้งเดียว แล้ววางทุกอย่าง เพื่อเธอ
" ขอกำลังใจกันได้ใหมค่ะ ก็รู้คร่าว ๆ แล้วนะ ว่าทำเพื่ออะไร เพื่อความฝันเพียงครั้งเดียว แต่ก็เดินไปด้วยกันกับใจ เธอยังคิดอยู่ใหม ยังกังวลเรื่องอนาคตอยู่หรือ ใจหน่ะ บังคับกันไม่ได้ แต่
ความเข้าใจ ในเวลาและโอกาส เมื่อรู้สิ่งที่คนที่รักคุณต้องทำ คุณจะยังคิดอะไรอยู่ใหม ...แต่ฉันก็ยังยืนยัน ว่าคนอย่างฉัน ไม่ใช่คนเปลี่ยนแปลงอะไรง่าย ๆ โดยเฉพาะ ใจ หากรักใครแล้วยากที่จะรักคนอื่น นอกจากหมดใจเท่านั้นเอง "
จะไปแล้วหล่ะค่ะ เอาไว้คืนนี้มาเปิดเรื่องใหม่ ดูว่าตัวเองเป็นคนมีพละกำลังซะเหลือเกิน ยังไม่ได้แก้คำผิดหล่ะนะ รีบแล้ว บาย ๆ ค่ะ
ขอบคุณคนถ่ายรูปดอกไม้ค่ะ
ความคิดเห็น