nrintip(Whitepingeon)
ดู Blog ทั้งหมด

Diary of love 028 (Whitepingeon)

เขียนโดย nrintip(Whitepingeon)


***ปล.  หากท่านผู้ใดหลงเข้ามาอ่าน  ก็กด "  Ctrl พร้อม A "  
จะได้เป็นคลุมดำ อ่านง่ายกว่า ทำได้เท่านี้ก่อน ***















ไดอารี่หน้าที่ 28

เหมือนเราจะขยันเขียนนะช่วงนี้    ผื่นคัน
หายไปเยอะเลย  "  ต้องพูดถึงซะแล้ว
ป้าเช็ง  เป็นคนที่ให้ความรู้ เรื่องหมัก
เอ็นไซม์  (ไม่เเน่ใจว่าเขียนแบบนี้ป่าว)
เมื่อไม่นานมานี้  คิดว่าสักวัน  จะเขียน
เรื่องนี้   เพราะเราก็คงนำสิ่งดีดี เสนอ
เป็นทางเลือก  เเละก็ขอบพระคุณป้าเช็ง



เป็นคนนอนดึก  บางวันก็เช้าเลย  เช่น
เดียวกับวันนี้  ฟ้าสาง  ยังไม่หลับ ก็
มันชินแล้ว   เผลอหลับไปได้ชั่วโมงกว่า
เจ้าน้องเจ้าหน้าที่....  เธอก็โทรมา
" เรื่องราวที่ทุกข์ใจมากในชีวิตขณะนี้
เพราะห่วงแฟน  ที่อยู่ในเรือนจำ  มัน
เกิดอะไรขึ้นนั้น  เราคนกลางไม่รู้
รายระเอียด   ได้แค่รับฟังและให้คำปรึกษา


เวลาที่กระชั้นชิด  เหลือเวลาไม่ถึงสิบวัน
และสุดท้าย   ความทุกข์ก็คลายลง  เรา
ดีใจ   ที่คำพูดของเรา  ทำให้เขาดิ้นรน
สู้สุดใจ   มันไม่ใช่แค่ลูกสะใภ้หรอกนะ
คนที่ทุกข์มากยิ่งกว่าคือ  ครอบครัวของ
เขาเอง    เป็นพ่อแม่ พี่น้องเขาเอง  ก็
รู้อยู่ว่าคนใต้เขารักครอบครัว  รักเพื่อน



ไม่ถึงสิบวัน  กับประโยคที่เราแนะนำให้
เขา  "  มีอะไรที่เป็นหลักฐานสำคัญบ้าง
ไปเก็บมาให้ครบ อย่างรวดเร็ว  หยุดงาน
หรือพยายามให้เวลาที่มีน้อยนิดนี้  งัดข้อ
กับคนที่คิดว่าตัวเอง เอาแต่ได้ เอาเปรียบ
กินนอกกินใน   ทำร้ายหัวใจคนมากมาย
เพียงเพื่อเงินที่ตัวเองอยากได้จากผู้อื่น
ให้ทุกคนร่วมมือกัน  หยุดทุกอย่าง  และ
ทำสิ่งด่วนนี้อย่างเร็ว   ถ้าไม่ทำ  ต่อให้
เทวดาก็ช่วยไม่ได้  มันต้องงัดข้อ   "



และก็แนะนำวิธีการ  เพื่อต่อสู้  เพื่อความ
อยู่รอด  (ส่วนความเป็นไปเป็นมาตั้งแต่
ต้น  เราไม่รู้เรื่อง  มารู้ตอนท้ายๆ  ว่า  ไม่
ไม่ถูกต้อง  นี่เป็นอีกอย่างที่อยากเรียน
กฏหมาย  จนพอรู้เพื่อให้คำแนะนำคนได้)


ผลปรากฏว่า  "  วันนี้เขาได้เป็นอิสระ 
อย่างน้อย  ตอนท้าย ๆ  เรื่อง   เราก็
เห็นว่า  พฤติกรรมเจ้าหน้าที่  ทำไม่ดี
(จะใช้คำอื่น  มันก็ไม่เกิดอะไรขึ้น  เอา
คำว่าทำไม่ดีก็พอ )   เอาเป็นว่า เขียน
ในไดอารี่ไม่ได้  มันเป็นบันทึก  เว็ปจะ
เหล่ ๆ  อิ อิ  ไปเขียนในเรื่องนิยายดีกว่า
เขียนจดหมายดีกว่า   เพราะอย่างน้อย
อย่างน้อยก็ แห่ะ  !  อาจจะเขียนได้
หรือเปล่าก็ไม่รู้   เดี๋ยวก็รู้ว่าจะเขียน



หากมันเขียนไม่ได้  จบเห่เลยจดหมายฉัน
"  แต่อยากเอาไว้อ่าน  เป็นกรณีศึกษา 
เป็นตัวอย่าง  ให้คนที่เค้าสุดทาง  คิด
ไม่ออก   ต้องยอมจำนน  ทั้ง ๆ  ที่มี
เหตุผลหลายประการที่  สามารถทำให้
เรื่องมันดีได้  อย่างน้อย  ชีวิตที่เหลือ
เขาเหล่านั้น   จะได้กลับมาใช้ชีวิต
กลับตัวกลับใจ   และทำความดี  หรือ
อย่างน้อย  ก็ทำให้พ่อแม่เค้า  ได้ไม่
ต้องทุกข์ใจ   เพราะชีวิตคนเราไม่รู้ว่า
ความไม่แน่นอนนั้น  จะทำให้เราได้ทำ
อะไรได้แค่ใหนกัน  ในวันเวลาที่มีชีวิต
อยู่บนโลกนี้ " จะตายวัน  ตายพรุ่งยัง
ไม่รู้เลย  ตรง ๆ  "





          คนคนนี้  เคยพูดดูถูกเรา  เค้า
เคยไม่ชอบเรา (เพียงเพราะ การแต่งตัวดี
หรือเวอร์  เพราะมันไม่เหมือนคนส่วนมาก
  อยากได้อะไรก็ได้ ร่าเริงเกินไป
(อันนี้น้องเค้าเปิดเผย และเล่าให้ฟัง)
ส่วนตัวก็เพิ่งผ่านเข้าไปเจอกัน เสร็จงาน
ก็ไปฟิตเน็ต  ไปเจออีกสังคมหนึ่ง 
ที่เราอยู่กับเพื่อนๆ เรา  และกลุ่มที่

เราเรียน และเพื่อนที่ส่วนมากก็เป็น
เด็กกรุงเทพ  ซึ่งสังคมเค้าทำให้ได้
เรียนรู้ แต่ไม่ได้หลงไปกับสังคม 
ไปฟิตเน็ตเพื่อสร้างภูมิต้านทาน 
เมื่อตอนที่ตัวเราเริ่มสุขภาพไม่ดี 
อันนี้ก็ต้องมานั่งอธิบาย แล้วทิ้งท้าย
ให้น้องมันคิดอีกว่า "  คนเรานะค่ะ 
มันไม่เหมือนกัน จะเอาอะไรมาวัด 

และสรุปอะไรไม่ได้หรอกนะ  ดูกัน
ไปนาน ๆ  หากอยากรู้  แล้วพี่ก็
ไม่จำเป็นที่จะต้องมานั่งอธิบายว่า
เพราะอะไร เราทำไม  ทำอะไร 
มันมากไปนะ " แล้วทุกวันนี้ไม่ว่า
เราจะอยู่ไกลกัน  แต่น้องก็ยัง
นึกถึงเราไม่ลืม)) และเวลาทำให้เราได้
รู้จักกันมากขึ้น  ซึ่งคนอย่างเรา  ไม่ต้อง
ไปทำความรู้จักหล่ะนะ  เพราะมองก็รู้

น้องร้องให้  อย่างหมดอาลัย "  พี่หนู
จะทำอย่างไรดี  หนูขอโทษ  หนูเคย
ไม่ชอบพี่ตอนแรก ๆ   หนูเคยว่าพี่ลับ
หลัง  แต่หนู่รู้แล้ว  นั่นมันก็แค่ตอนแรก
หนูรู้จักพี่จริง ๆ   แล้ว  หนูนับถือพี่มาก
แล้วหนูยอมรับว่าหนูเคยว่าพี่  ฯลฯ "


ส่วนตัวเราก็ชักรำคาญ  "  เออ  แล้วเอง
จะพล่ามทำไม  พูดอยู่บ่อย พอแล้วมีอะไร
ว่ามา  " แล้วทุกอย่างที่เคยเล่าให้ฟังบ้าง
ก็ได้ทยอยออกมาจนหมด   และวิธีการ
ที่เราได้คิด เท่าที่ปัญญาเท่าหางอึ่งพอจะรู้
ก็ไม่ใช่จะได้เรียนสูง  ไม่ได้ว่าตัวเองเก่ง
"  แต่เป็นคนคิด  และหาวิธีแก้ปัญหา 
ไม่มามัวน้องสะตุ้ง  เศร้า  หรือสลดใจ
ก็หากใครเขาแสนเศร้าสุด ๆ  ร้องให้
จะเป็นจะตาย  ไม่มีทางออก  หากเรา
ไปสปอย  กำลังใจไม่แข็งแกร่งพอ  จะ
ไปแนะนำเขาได้ยังไง   แต่ชีวิตก็ไม่เคย
สลดกับอาการใด ๆ  ของใครเวลาใครเขา
อ่อนแอ  เรากับเข้มแข็งเกินร้อย  "


แต่เวลาที่เราอ่อนแอ  เพราะต้องการกำลังใจ
ก็เพียงเพราะเรามองเห็นคุณค่าของคนรอบตัว
เขาเป็นคนหนึ่ง  ที่สำคัญ  หากเราจะมอง และ
หันหน้าหาคนคนนั้น  อย่างดวงดาวหรือใคร 
ทำไมจะเป็นไปไม่ได้  "  เพราะถึงยังไง  เรา
ก็รู้ว่า  ทุกคนเก่ง  และมีมุมเเข็งแกร่ง  ขณะ
เดียวกัน  ก็ย่อมมีอ่อนโยน  อ่อนแอ  
อย่าไปพูดมันบ่อยเลย  ว่ามันเป็นเรื่อง
ธรรมชาติ   อย่าพูดมากเลยว่ามันต้องเป็น
ตามธรรมชาติ  เพราะมันก็ตายตัว  เเล้ว
จะไปพูดซ้ำซากทำไม   เราก็เลยใช้
เขียนเดินทางไปเรื่อย ๆ  ไม่ชอบจับจด



"  ดีใจนะค่ะ  ชีวิตเล็ก ๆ  ของฉัน  มี
ประโยชน์กับหลายคน  ไม่ได้อวดตัว
แต่ไดอารี่เรา   เขียนเรื่องของเรา ที่
เราดีใจ   อย่างน้อย   ก็ยังคิดได้เท่า
ที่พอมีทางบอกกัน   อย่างน้อยก็ยัง
ปลดเบื้องความทุกข์ที่อยู่ในใจของ
คนทั้งครอบครัว   ดวงดาว พี่ ๆ  เรา
ขอบคุณนะ  ที่มองทีไร  เราก็มีกำลัง
ใจ   และเดินทางอย่างดี   ทุกครั้ง
ที่เราอ่อนแอ   เราก็ฮึดสู้   แต่จะบอก
ว่า  อ่อนเเอแค่ไม่นาน  แต่ก็ต้องการ
กำลังใจ 

ขอบคุณนะค่ะคนดี  ที่ทำให้เราใช้
ชีวิตที่มี   และความรู้ที่ไม่มาก  แต่
ก็ยังสามารถ   ทำได้ดี   ฉันไม่รู้หรอก
ว่า  ชีวิตฉันจะเดินทางยังไง รู้อยู่อย่าง
ไม่ว่าจะทำอะไร  ก็คิดดีทำดี   หากว่า
ทำดีอยู่แล้ว  ผลต้องตอบกลับมาดี
ไม่ช้าก็เร็ว   นี่หล่ะค่ะ  ฉันจึงผ่านเรื่อง
เหลวไหลในสังคม  ที่บางครั้งช่าง
ซับซ้อน สับสน  บางครั้งก็ช่างวุ่นวาย


แต่ถามว่ากระทบอะไรใหม " ไม่เลย
ยิ้ม ๆ  แล้วมองมัน  ทุกอย่างไม่เข้า
มากระทบ  ทุกอย่าง  อยู่แค่รอบกาย
ให้ได้มอง  แล้วก็พูดว่า  ธรรมดา
ธรรมชาติของสัตย์โลก  แล้วก็ยิ้มๆ 
บอกตัวเองด้วยความภูมิใจเสมอว่า

เราเดินทางมาด้วยความดี  อภัยทาน
เราได้ทำมาเสมอ  "



จะทำค่ะ จะทำดีที่สุด  ตราบใดที่ยังอยู่
จะทำเท่าที่ทำได้เท่าที่ปัญญามี  ในเมื่อ
ทุกคนเขาก็ทุกข์เหมือนกัน ส่วนเราทุกข์
และรู้จักคำว่าทุกข์  มันก็เลยไม่ทุกข์
"  สัจจะอธิฐานของเรา  เป็นผล
แต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรให้ครบเลย  ยังไม่
ได้ทำเรื่องที่ตัวเองต้องทำให้เสร็จ พูด
ไว้หลาย ๆ  อย่าง  ต้องทยอยทำ เพราะ
งานตัวเองมันก็ต้องทำ  เอาเป็นว่าอันใหน
ก่อนอันใหนหลัง ด่วน ๆ ยังไง  ก็ทำก่อน
ขอบคุณพลังใจ  ฉันยังยิ้มได้อย่างมีพลัง
คิดถึงเสมอ "





ความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น