วันนี้มาฟิวส์นี้ค่ะ ไดอารี่เรื่อย ๆ
สวัสดีไดอารี่วันศุกร์ ผ่านไปนานเลยที่ไม่ได้เข้ามาเขียน หลังจากเคลียร์หลาย ๆ เรื่อง รวมทั้งย้ายบ้านพัก เพื่อน ๆ มาช่วยกันหลายคน เค้าบอกว่า เราย้ายคฤหาส
พรุ่งนี้พี่กับเพื่อน ๆ ร้านจิวเวอร์รี่ จะมาต่อเติมอะไรที่นี่ให้อีก รับเป็นเพื่อนอีกคน เพียงเพราะเค้าเป็นตัวของตัวเอง แคร์เพื่อนทุกคน ถึงแม้จะจีบน้องที่มาด้วย แต่เพื่อนคนนี้ก็รู้ถึงความเป็นตัวตนของเรา จากการเล่าสู่กันฟังเวลาเวลานาน จนเจอกัน พี่สาวเค้าจะดูแลร้าน ออกแบบเเหวนและอื่น ๆ ส่วนใหญ่ดาราจะมาสั่งทำกัน น้องชายรุ่นใกล้เคียงกันพอดีเป็นเพื่อนกัน พี่สาวเค้าแซว ๆ มา " ที่บ้านไม่เห็นทำให้เลย " ทั้งน้ำเสียง กระซ้ำเย้าแหย่กลายเป็นเรื่องขำ สนุกกันไปเลย
ฉันเอาเจ้าแตงโมสั่งทำตัวเรือน อืม ในชีวิตนี้ เห็นจะชอบมากที่สุดก็แหวนแตงโมนี่หล่ะ เค้าว่าหายาก น้องขายของเหล่านี้มาเกือบสิบปี ยังไม่เคยเห็นของจริง ซื้อมาเม็ดนี้เป็นอะไรที่มองมานาน แต่คิดถึงจึงหวลกลับไปเอา พี่เค้าบอกว่า รวม ๆ แล้วเจ้าแตงโมนี่ หกหลักซะแล้วซี นี่หล่ะชอบที่ไม่ใช่สิ่งสวยงาม เราชอบเพราะความชอบ มันออกกึ่งร๊อค ๆ ดี
เห็นมุกร้านพี่เค้าขาย อยากจะกินซะมากกว่า นอกจากมีมุกแล้วยังมีมุขอีกแน่ะ เพชรเกร็ดดี ทำไปทำมา จริง ๆ แล้วเรารู้ว่า " ตัวเองไม่อยากได้เพชร หรือของมีค่าใด ๆ ไปยึดติดไว้จริงจัง มันก็เป็นเพียงเครื่องประดับความชอบ ใส่ไปใส่มา แล้วก็ถอดวางก็เท่านั้น มีใส่และชอบ มันใช่ ก็สบายใจดี "
พรุ่งนี้สาว ๆ จะมารวมตัวทำกับข้าวกินกัน เป็นอะไรที่เปิดรับเสมอ เพราะที่นี่คือที่ทำงาน สังสรรค์ของเราเอง น้อง ๆ อยากมานอนด้วย ว่าเข้าไปนั่น ได้เลยคิดซะว่าเป็นวัด ว่ากันไปนั่นเลย เพราะไม่ค่อยจะอะไรกับมันนักหนา ใครจะไปจะมาก็พักห้องรับแขกนอนสบายใจ แต่อย่ามานอนกับข้าพเจ้า เพราะไม่ชิน จะรำคาญเอาซ๊า ! ยกเว้นไอ่เน่า มันก็คือตุ๊กตาหมี ที่เพื่อน ๆ ซื้อให้ อันนี้ก็จะเอาไว้ข้าง ๆ ส่วนคนอย่าคิด ! ตอนก่อนพี่สาวมา นอนใต้เตียง น้องก็เหมือนกัน เรามันโลกส่วนตัวสูง พี่ใหญ่บอกว่าใครเค้าจะเข้ามาในโลกส่วนตัวสูงอย่างเราได้ นึกในใจเหมือนกัน " ก็ต้องคนที่ทันกัน รู้ตัวตนแท้จริงของเราจริง ๆ เท่านั้นหล่ะ "
...ถึงแม้ว่าในแต่ล่ะวัน ทำอะไรได้มากมาย มีเพื่อน ๆ แวะมาเยี่ยมเยือน แต่ดูเหมือนกับว่า สิ่งที่เราตามหาอยู่ ยังอยู่ที่ใหนสักแห่ง แต่ถึงยังไง ก็ยังรู้สึกดี ก็ยังรอว่า สิ่งที่ใช่เค้าอยู่ที่ใหนกัน สรุปให้กับตัวเองได้แล้วว่า
ไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลแค่ใหน ถึงแม้ว่าสิ่งที่ใช่นั้นมันคือจริง แต่ก็ยังรู้สึกดีเสมอ ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ห่างคนล่ะฟากฟ้ากั้น แต่รู้ว่าเป็นเพียงตัวกำหนดขอบเขต แหละเส้นทาง หาใช่ตัวกำหนดกั้นใจเราก็หาไม่
" ฉันรู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร ทุกสิ่ง ทุกอย่าง เป็นเพียงส่วนประกอบที่เข้ามา เร่งรัด หัดให้เรียนรู้ ฉันไม่สามารถหลอกตัวเอง หรือใครได้ ว่ามันไม่จริง แต่ถึงกระนั้น ฉันก็ยังยิ้มกับความห่างไกลใกล้เพียงแค่ตามอง ฉันหวังว่าสักวัน ทุกสิ่งควรจะจบลงที่ตัวของมันเอง ทุกอย่างมันควรจะต้องเป็นไปตามความเป็นจริง ที่มันเป็นไปได้ เพิ่งรวบรวมทุกอย่างครบ เพิ่งรู้จริง ๆ เชื่อ จริงซะแล้วสิว่าพี่ ๆ เค้าพูดนั้นไม่ผิด เค้าเหล่านั้นคิดถูก ฉันเองต่างหากที่ขีดกั้น และหาสิ่งอื่นมาบดบัง เพียงเพื่อทำให้ดีที่สุด มันก็ไม่ผิดที่ทำดีที่สุด แต่มันหลอกตัวเอง ที่กั้นใจจนเรื่องราวมันจะไปกันใหญ่ จนหาจุดจบ สิ้นสุดลงมิได้ .... ฉันขอบใจกับวันวานที่ผ่านมา มันทำให้ฉันรู้ว่า อุปสรรคต่าง ๆ ไม่ใช่ปัญหา เราเองต่างหากที่ต้องพิจารณาเอา ว่าเราควรทำอะไร ได้ดีแค่ใหน จากนั้นก็ตามแต่ที่ควรเป็น ก็เท่านั้น ฉันยอมรับกับมันแล้วค่ะ ไม่ปิดกั้นทุกสิ่งที่รับรู้ หลายอย่างที่สัมผัสรู้ได้ด้วยใจ ไม่หักหาญความรู้สึกจากใจจนไม่มีช่องว่างให้หลาย ๆ สิ่งลอดเข้ามา มันจะเป็นไรไป ในเมื่อโตแล้ว คิดได้ดีแล้วว่าควรทำยังไง มันถึงจะดี ฉันจะทำดี ให้มันดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ ขอบคุณนะวันวาน กับประสบการณ์ที่สอนใจ "
.... พูดถึงเพื่อน ก็โทรเข้ามา ดูเหมือนว่าเค้าจะเอาใจใส่ ตั้งใจมากที่รับปากจะทำงานให้เรา ดีเหมือนกันหล่ะ มีเพื่อนใหม่ที่คอยช่วยเหลือกัน ถึงจะเป็นชายหรือหญิง มันอยู่ที่เราจริงใจ กับการวางตัวนั่นหล่ะ พอดีวันย้ายของ เพื่อนใหม่เจอเพื่อนเก่า ก็เลยกลายเป็นรู้จักเรามากขึ้นกว่าเดิม บางทีเราก็ออกเเมน ๆ นะ ดวงดาวว่าใหม (เอ้า เอาเข้ามาจนได้) ...ดีเหมือนกัน มานั่งเล่นกีตาร์กันด้วยเลย เค้าเล่นเพลงเก่งมากมาย แต่เราสิ สบายได้พื้น ๆ
.... อาทิตย์ที่แล้วเจอเพื่อน ณ. รู้สึกว่าเค้าดีขึ้น ไม่งอแงเท่าที่เคย ไม่ค่อยเอาแต่ใจเหมือนเก่า ก็ดีอย่าง ทุกคนพอรู้ว่าเราเป็นยังไง บทจะว่าเค้าก็ว่าตรง ๆ ให้ได้คิด และสุดท้ายก็ยังดีต่อกัน มีอะไรก็ช่วยกัน มันดีมากมาย มีแต่คนอยากมาช่วยต่อเติม เดินไฟ เดินท่อน้ำประปา ทำอะไรต่อมิอะไร เราคงโชคดีที่มีเพื่อนดีดี แต่เราก็รู้จักผู้ใหญ่ ครอบครัวของเพื่อนด้วยนะ อย่างตายายบ้านอยู่เขตปริมณฑล หลาน ๆ นี้เป็นเพื่อนกทม. กลุ่มสอง เวลาจะไปใหน มันอ้างเลย ไปกับฟากฟ้า แล้วผู้ใหญ่ก็จะให้ไป แต่จริง ๆ แล้วเเอบอ้าง น่าเตะมากเพื่อนเรา ทุกรายเลย ทั้งหญิงชาย มันน่านัก เป็นเพราะเราไม่กินเหล้า เค้าก็เลยสบายใจไปเปราะหนึ่งด้วยนั่นหล่ะ ส่วนที่เหลือเห็นลูกหลานกันมาสิบกว่าปี ดี ใจ จัง เรา
... " ถึงอย่างนั้นก็เถอะ หากสิ่งที่รออะไรก็ยังไม่รู้ เค้ามาอยู่เป็นที่ควรเป็นของมัน เราคงรู้สึกมีความสุขแล้วหล่ะชีวิตนี้ และอีกเช่นกัน ถ้าเรื่องราวบางอย่าง เดินทางอย่างที่ควรเป็นและสบายดี เราก็มีความสุขอีกเช่นกัน ถึงกระนั้นก็เถอะ จะลงเอย หรือลงท้ายด้วยอะไร หากมันดี เราก็มีความสุขอยู่เช่นกัน เพราะอย่างน้อยก็ได้ทำมันแทบทุกอย่าง ทุกเรื่องใกล้จบแล้วนี่นา จะบอกว่าเขียนจดหมายถึงดวงดาว ก็ได้บอก ให้รู้ว่ายังสบายดี ก็ได้รู้ ทุกคนที่ว่าเราจะห่างมา ถึงแม้เราจะพยายามทำใจ และทำทุกอย่างให้ดีที่สุด และแล้วเราก็ยังหนีมันไม่พ้น แม้แต่คิดว่าจะหยุดการติดต่อกับพี่ใหญ่สักระยะ เพื่อลดการรับรู้เรื่องราว เพื่อพักพื้นใจ เพื่อดูใจตัวเอง แต่สุดท้ายเป็นไงหล่ะ เจอคำว่า " ก็เราเป็นพี่น้องกันสามคนเเล้ว มีหรือที่พี่จะไม่ส่งข่าวกัน " นั่นเลยเจอไฟล์บังคับเข้าไป แล้วฉันจะไม่รับรู้อะไรต่อไปได้อีก ...ตัวเองได้แต่คิดว่า จะหนีไปใหนก็หนีไป แต่หนีใจกับเรื่องที่มันต้องเป็นไปได้หรือ ก็เลยช่างแม่ม รู้ก็รู้ว่ะ ติดต่อ ติดตามก็ได้โว้ยยย ! (ในใจคิด มีงี้ด้วยนะ) สุดท้ายก็ต้องอยู่ที่นี่หล่ะ ไม่ไปใหนไกลใจล่ะ ยอมแพ้ จำนน จบ ! "
ปล. เราเขียนไม่ทันเสร็จเลย พี่มาลงเพลงเสร็จล่ะ แอบหนุกอยู่ฝั่งนี้ เหมือนมีเพื่อนเล่นบล็อกเเข่งกันเลยแฮ่ะ เพลงกอด กอดใครดีหว่า ฮ่า ๆ หวังว่ายังไม่มาเจอตอนนี้นะเฟ้ย ! เหมือนจะรู้ว่าน้องบวม ๆ มันบ๊องเหงา เอาไว้ให้จิ๊กอีกน้า เขียนไป อ่านไป มีเพลงฟังด้วย บายดี
เห็นรูปโบราณประกอบ นึกถึงตอนนี้ เล่นอัญมณี ลูกปัดโบราณอยู่นะ พี่ร้านจิวฯ เค้าบอกว่าเเพงนะลูกปัดบ้านเชียง แต่เราซื้อไม่เเพง ด้วยความกะล่อน(รู้ตัว) ขอน้องบอกเอาพอประมาณนะ เดี๋ยวพี่จะกินแกรบ ก็ซื้อไม่แพง แต่ของจริง ของเก่าหรอกเราไม่ได้หรอก มาอยู่สักพัก ก็รู้แล้ว วันแรกมาเลยฝันเห็นคนแปดศอกเลยเชียว ได้ลูกปัดมาใหม่ ทีนี้ฝันเห็นพญานาคสีขาว เอ่ออันนี้ฝันเห็นทั้งนั้นหล่ะ ไม่ได้กลัวอะไร มันคือความฝัน แต่มันก็น่าสนใจแฮ่ะ !
พี่ที่ใต้จะให้ไปเอาวัตถุมงคลใต้ทะเลให้หน่อย คือเค้าไปดำน้ำดูมา เจ้าหน้าที่ก็พอได้อยู่ แต่ต้องเป็นสิ่งที่ได้จริง ๆ อย่างเราไม่กลัวไร ไม่ตายด้วย เอามาแล้วด้วย อยากให้เห็น ให้ไปเอาทำไมหล่ะ ฮ่า ๆ เขียนสนุกมือเลยเรา .... ก็นี่ไง อีกไม่กี่เดือนก่อนไป ยังคิดอยู่ว่าจะเอาดีไม่เอาดีว่ะ ระหว่างรอยต่อสองจังหวัดทางใต้ เจ้าหน้าที่รายงานมา นั่น เป็นเหมือนข่าวเลยแฮ่ะเรา พี่ถามว่า เป็นสมบัติของชาติ เค้ากำลังขุดหากันอยู่ เราจะเอาใหมหล่ะ หญิงอิสลามขุดให้ได้ มีลูกปัด อะไรอีกมากมาย เห็นว่าชอบก็เลยรีบส่งข่าวมา ส่วนเราก็ชอบนะ ตามกฏหมายเป็นสมบัติแผ่นดินนั่นหล่ะ
แต่ตามหลัก กฏหมายมันก็มีช่องว่าง ของแบบนี้อย่าเล่นเชียวไม่แน่จริง จะเจอดี " ตอนนี้ของโบราณชอบอยากมาอยู่กับเรา โดยเฉพาะคนโบราณ อย่างใครว่ะ เหอ ๆ พูดเล่นอยู่เรื่อยเลยเรา ไปหล่ะ หลายเดือนเพิ่งมาเขียน พูดเรื่องของเก่า โบราณไม่ได้ ชอบ แล้วจะหาเวลามาเขียนใหม่น่ะ ไดอารี่ที่รัก อย่างน้อยก็ทำให้ได้ระบาย สบายใจขึ้น "
ความคิดเห็น