♥♬♥ Taking back my love ♥♥♬♥
ไดอารรี่หน้าที่ 22
" ขอบคุณนะค่ะคนดี ถึงแม้ไม่ได้เจอ แต่ก็ยังคิดถึงกันเสมอ เพียงไม่มีคำพูด ที่ไม่ต้องพูด ไม่ต้องมีคำตอบ หรือคำถามอะไร มันคงไม่จำเป็นอะไร ทำวันนี้ให้ดีที่สุดค่ะ วันนี้เคลียร์ใจ เคลียร์ตัวเอง เข้าใจตัวเอง เข้าใจหลาย ๆ อย่าง หมายถึงสรุปอะไรได้ อะไรก็ได้ค่ะ
มีความสุขมากมาย หลังจากโหลดเพลงทั้งวัน จะว่าบ้าใหมนั่น เป็นอะไรที่นึกถึงกันเสมอ ฮา ฮา เราจิ๊กในการโหลดเพลงได้อย่างสนุกสนานเบิกบานใจ นี่คือความชอบที่สุดในโลกเลย ฮ่ะ ๆ ถูกใจโก๋มากมาย ขอบคุณแล้วจะไปเติมหัวใจเครื่องให้มันอีกที ไม่รู้ว่าเค้าทำไงกัน เรื่องอื่นช่างมัน แยกเป็นเรื่อง ๆ ไป (ไว้คิดบัญชีทีหลัง เมื่อมีโอกาส หากไม่มีการสารภาพจากจำเลย ข้าพเจ้านี่หล่ะ ดุสุดแล้ว ! นอกเวลา คิดบัญชี สารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ถือว่าคนเราเสมอกัน ) "
คิดถึงทุกคนนะค่ะ ดวงดาวดูสดชื่นขึ้นบ้าง เห็นนะ แต่ก็ไม่รู้วันเวลาเปลี่ยนไปจะเป็นยังไง ช่างมัน ทำวันนี้ให้ดีที่สุด เดือนนี้เข้าไปหาพี่ใหญ่บ่อย ฝากชุดไว้ วันงานไปดูเรื่องชุดกัน เพื่อนให้เป็นเพื่อน เย็นเดินเป็นเพื่อนแม่รับแขกเก็บซองให้ เหมือนจะไว้ใจอยู่คนเดียว นี่หล่ะคนซื่อ แต่ไม่ค่อยจะบื้อนะเออ มีบ้างบางเรื่อง บื้ออยู่หรอก เค้าว่างั้นนะ ... จริง ๆ ญาติเค้าเยอะนะ คนกรุงเทพ ไอ่เพื่อน ๆ ก็แปลก เป็นแบบนี้ตลอด อันใหนสำคัญเรารับไว้ ไม่ได้คิดว่าตัวเองสำคัญ เพราะไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้ คือไม่ได้มายึดติดลาภยศสรรเสริญ แต่ว่า ทำหลายอย่างกลัวไม่งาม อิ อิ เด๋วจะหาเวลาปลีกตัวมาหาพี่ใหญ่ช่วงบ่าย เย็น ๆ ค่อยไปงานพร้อมกันอีกรอบ
ทำหน้าที่เกือบครบแหน่ะ ดีนะไม่ให้เป็นเจ้าสาวด้วย ฮา ...ไม่งั้น
ตายแหงม ถ้าเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าว ก็พอได้ อิ อิ ..... วันนี้นั่งคัดพระรอดลำพูน ปี2500 ก็เก็บไว้ให้คนสำคัญ อีกหลายสิบองค์ส่งให้คนที่เค้าทำหน้าที่เพื่อบ้านเมือง และจำเป็น ไม่รู้เป็นยังไง ต้องไปรับพระมาให้หลาย ๆ คน ทั้ง ๆ ที่ไม่สบาย แล้วก็เก็บไว้ให้ใครเหมือนจำเป็นต้องเก็บไว้
คุยกับพี่ใหญ่ ให้เจ้าตัวเล็กองค์ ส่วนตัวเราไม่ได้ยึดติดหรอก แต่พอดีรู้ว่าต้องมีไว้เพื่อทำบุญเสริมบารมีตัวเอง คิดแบบนี้ คิดว่าสักวันก็ต้องส่งต่อ เหมือนครูบาอาจารย์เราเก็บไว้ให้นั่นหล่ะ ส่วนเรื่องพระสมเด็จ เก็บลิ้งค์ไว้ก่อน ยังไม่ให้โชว์หน้าGoogle เพราะคนรู้จักมีพระรุ่นเดียวกันดูหน้านั้นอยู่ คือไม่อยากให้มาถึงที่นี่ อยากอยู่เงียบ ๆ ตามเรื่องเรา
ถึงเวลาก็ค่อยว่ากันใหม่ แต่รู้ว่าพี่ ๆ ที่วัด เค้าทำเว็ปพระอยู่แล้วหล่ะ รู้ว่าทุกคนเป็นคนดี ก็เมื่อถึงเวลาทุกคนคงมาอ่านอะไรขำ ๆ แต่ถ้าคนรู้จักมีพระด้วยกัน วันนั้นไปจังหวัดนั้น เขาก็เอาพระมาให้ดูกันอย่างสนุกสนาน ก็ความชอบของเราอีกหล่ะ ไม่ใช่ว่าชอบเก็บ แต่ชอบดี แล้วก็แค่นั้น หากอ่านไปเรื่อย เด๋วเค้าเอาเราไปออกงานวัด จะว่ายังไงอ่า หุ หุ แค่วันนั้นก็แบบนั้นแล้ว ผู้ใหญ่เยอะด้วยหล่ะ เค้ารู้จักกันล่วงหน้าหล่ะมั้ง รู้จากพี่คงเล่าถึงเราบ่อย ๆ ก็เลยกลายเป็นอะไรที่ อืม ....
ว่าจะยังไม่เขียนนะเนี่ย แต่พักแล้วหล่ะ พักไม่นาน แบบว่าไฮเปอร์ บ้าพลัง " อ้อ พระสมเด็จ ของเรามีอยู่รู้ปีแล้วหล่ะค่ะ เป็นกรุวัดพระแก้ววังหน้า ปี2411 สมเด็จโตเป็นประธานสร้างพระ ฯ ก็รู้จนได้ อยากรู้ตามนิสัย แต่ไม่มีให้เห็นในเน็ต สำหรับคนที่เค้ากำลังหาประวัติทำประวัติ ก็คงตามหาให้ได้เองหล่ะ ถ้าอยากรู้ อย่างคุณโอมก็ไปที่วัด ถามผู้ใหญ่ ที่นับถือทั่วประเทศก็รู้ ก็ทำหน้าที่ตัวเองได้ไม่ต้องรอนาน ก็เขียนเผื่อ ๆ ไปงั้นหล่ะ พักหลังชอบไปอยู่หน้ากลูเกิล เเบบถึงกันซะด้วย แป้วเลย ฮ่ะ ๆ แต่ก็ไม่อะไรมากมาย รู้แล้วว่าตัวเราเองต้องมาแบบนี้แน่ อะไรตามมาก็คิดแล้วยอมรับ หากวันนี้ได้เงียบ ๆ เพื่อทำอะไรให้เรียบร้อย วันหน้าจะยังไง ก็ไม่เป็นไร ชีวิตเราไม่เคยเงียบอยู่แล้วตั้งแตเกิด
ที่เขียนไดอารี่ มันเป็นการผ่อนคลาย บางครั้งเรามีอะไรมากมาย มากกว่าคนอื่น หากเราไม่ระบาย ก็จะเครียด การเขียนเป็นการระบายอย่างหนึ่ง " เป็นการกวาดขยะในใจ " ดวงดาวเคยถามว่า มีเรื่องมากมายเลยเหรอ .....ใช่เลยหล่ะดวงดาว คนอย่างเราไม่ได้นิ่งเงียบ แต่แก้ปัญหาให้คนอื่น ตัวเองเลยต้องเงียบ คิดหาวิธีแก้ไข ต้องคิดเร็วแก้ไว้ แต่ใช้สติ ดวงดาวที่ลับลาสอนแบบนี้ ทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก เวลามีเรื่องอะไร ก็จะแก้ไขได้ไว ถึงแม้เจ็บย่ำแย่ แต่หายไว เพราะเราคิดไว แก้ปัญหาได้ไว ตัดสินใจเร็ว ที่เข้ามาโลกอินเตอเน็ต เพราะดวงดาวพามา เข้าบลูกี้ได้เพราะชื่อจริงดวงดาว ก็เลยไปเจอ
มันก็วนไปวนมาอยู่ในนี้ อยู่ปัจจุบันก็ไม่เคยนิ่ง ในนี้มีหรือจะเฉย
อีกสักพักใหญ่ ๆ ว่าจะเขียนประวัติพระ พูดแล้วต้องทำ อีกอย่าง เดินมาไกลแล้ว ถ้าลงประวัติไปแล้ว รู้ว่าพี่ ๆ ต้องเจอ รู้ว่าข้าพเจ้า แถม มาอ่านประวัติ เล่นซ๊า ! หมดกัน ไม่ได้กังวล เคยพูดไว้ว่าอะไรจะเกิดก็ยอมรับมัน คุยกับพี่ ๆ ทีวัด เรื่องพระ เค้าทำเว็ปกัน ถ้าสักวันมาถึง ก็ไม่ว่าอะไร อย่างน้อยคงงง ส่วนมากจะรู้จักกันเเบบหัวโจกด้วยสิ บางคนเค้าก็ไม่คุยกับเรา เราก็ไม่คุย แต่เรารู้ว่าเราคุยกัน มันยังไงก็ไม่รู้ คุยภาษาต่างดาว หุ ห .... เซียนคอมซะด้วยสิ มาอ่านเจอหล่ะ ฮ่า ๆ ก็นะ ออกตัวไว้ในหน้านี้ เพิ่งนึกได้ว่า เล่นซ่ะ หมดเลย อยู่วัดอีกอย่าง ไม่ขนาดนี้ แต่ก็ขอไว้ก่อนแล้ว
วันนี้เหมือนจะรู้ว่าใกล้เข้ามาแล้วหล่ะค่ะ พี่ ๆ ก็คงรู้ไต๋ .... อ้อ ! ตอนนี้วางได้แล้วหล่ะ ที่กังวลเมื่อวันก่อน ช่างมันเถอะ ใครเห็นเราแปลก ก็ไม่แปลก เพราะเจอแต่ครูบาอาจารย์ ท่านก็ไม่ได้ว่าแปลก กลับเป็นเรื่องดี หลากหลายสังคม ต่างชนชั้น หลายความคิด เมื่อวานคุยกับน้องที่ทำสร้อยพระให้ พอดีเค้าทำหัวแหวน พี่เจ้าของร้านพูดว่า " โอ้ ลายกระหนก นี่มันรุ่นใหนหล่ะนี่ " เท่านั้นหล่ะ น้องรีบบอกเลย " พี่ ๆ อย่าพูดอย่างนั้นนะ หนู่โดนมาแล้ว กำลังกินข้าว หัวใจเต้น ตุ๊บ ๆ ตัวสั่นไปหมดเลย เลยรีบนึกถึงแล้วขอโทษจึงหาย " ส่วนเราฟังเค้าเล่า หัวเราะกร๊าก !!! กลายเป็นเรื่องขำ ๆ มันส์ น้องเล่าต่อว่า " เฮ้ย ! จริงเหรอ อะไรกัน จริง ๆ เหรอ อะไรขนาดนั้น " ... เราก็คุยกัน หัวเราะกันไป ก็สอนน้องเค้าว่า อย่าไปยึดติดกับเรื่องอะไร ผ่านแล้วผ่านเลย ก็เล่าให้เค้าฟังคร่าว ๆ ว่า " ถ้ามัวคิดสับสน วนไปมา ก็ใช้ชีวิตเดินหน้าต่ออยาก หลงตัวเอง หลงทาง ให้มันผ่านไป แล้วพี่ก็ปล่อยมัน วางเฉย อะไรก็มองมันแล้วก็เฉย ๆ ก็คุยกันประมาณนี้ แต่ก็คุยกันนานมาก สรุปว่าเราก็ยังเดินออกมาจากวังวลได้ เรื่องใครเรื่องมัน มันก็เป็นเช่นนั้นเอง "
" ไดอารี่หน้านี้ สักวันพี่ ๆ ที่วัดเข้ามานะ เจอหล่ะก็ เข็กหัวก็ได้นะ อ้อ ! อาจจะเจ็บมือ แห่ะ ! แต่สักวันเราก็คงไม่ได้ว่างแล้วหล่ะ อีกไม่กี่ปี มันเป็นไงช่างมันเถอะ แต่ก็ต้องไปเจอพี่ ๆ ที่วัดเหมือนเดิม ไปเยี่ยมครูบาอาจารย์เหมือนเก่า ขอบคุณผู้ใหญ่ ทีให้ข้อมูลที่อยากรู้ ต่อ ๆ มาให้กับเรา ออกนามไม่สะดวก เขียนตรงนี้โผล่หน้า ๆ ....ก็เลยต้องระวังเล่นมากเด๋วโดน เจ็บ หุ หุ ....
" เด๋วใครบางคนผ่านมา จะบอกว่า มันก็คือบันทึก ที่ยาวเหยียด ก็ยังเป็นพิราบขาวเหมือนเดิมคนเดิม หลับหูหลับตาเขียน ไดอารี่ เพียงเพื่อบันทึกเก็บเรื่องราวความเป็นตัวของตัวเอง ไม่มัวไปสนใจเรื่องอะไร ไม่อย่างนั้นจะเขียนได้ยังไง ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นไดอารี่ของเราได้หรือ วันหน้ามีประโยชน์ มีประโยชน์แล้วทางใจกับตัวเอง
พี่ เราเก็บไว้ให้แล้วนะ ถ้าผ่านมา รู้ว่ามาบ้างหล่ะ ก็จะบอกว่าเก็บไว้ให้เหมือนเดิมนั่นหล่ะค่ะ ถ้าวันใหนนึกอยากได้ก็ตามข่าวมานะ ของของเราก็คือของของเรา คำนี้มันใช่ ยังไงติดต่อมาด้วย ไม่งั้นตาม
เพลงนี้เป็นอะไรที่ชอบมาก วันนี้ก็กะไม่เขียน แต่มันต้องเขียน เหมือนเจอไฟล์บังคับ อะไรบางอย่าง ชีวิตเราไม่ค่อยจะนิ่ง ช่างมันเถอะค่ะ ยอมรับแล้วหล่ะ มันก็เป็นเช่นนั้นเอง ดีอย่าง ดวงดาวไม่กัด เอ้ย ! ไม่ดุ ไม่งั้นร้องตายเเหงม คนยิ่งกลัว ๆ เสียงดังอยู่ด้วย ตอนเล็ก ๆ แม่ปล่อยให้นอนคนเดียว ฟ้าร้องด้งมากกกก ฟ้าผ่าเปรียง ๆ กลัว ผวาตั้งแต่นั้นมา พอมาเจอใครต่อใครเสียงดัง ผวา นี่หล่ะหัวใจอ่อน .... ใจอ่อน ฮา.. ก็ยังรมณ์เดิม ไม่ว่าเรื่องใด ๆ ก็ยังแกมบ้าบวม เล่นไม่เลิก ตัวเองไม่เครียด แล้วก็ไม่อยากอะไรมากมายแล้ว มันผ่านมาแล้วเรื่องกรอบ ระเบียบ นานไป หลุดแล้วค่ะ สบายดี ...
ความคิดเห็น