สวัสดีไดอารี่หน้าที่16
ถึงอย่างไร เราย่อมรู้ตัวดี ว่าเวลาไม่ช่วยอะไร หากใจคนไม่มั่นคง สุดท้าย สิ่งที่คิด และรำลึกเสมอ คือ เราทำดีที่สุดแล้ว เราถือว่าดีที่สุดแล้ว รู้ว่าตัวเองเป็นยังไง ต้องการอะไร แต่ก็เอาชนะความต้องการของใจไม่ได้ แต่ก็เอาเถอะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของกาลเวลา ในเมื่อ ฉันเดินทางมาไกลขนาดนี้ รออีกสักหน่อย เพื่อสิ่งที่ดีที่สุดของชีวิต สำหรับการเดินทาง ที่ไม่รู้ว่า ชีวิตของฉัน จะได้ทำมันมากน้อยแค่ใหน มันไม่ใช่เพียงแค่คิดเรื่องส่วนตัว อยากทำอะไร ตามช่วงวัยบวกกับเวลา ตรงนี้มันก็สำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญกว่า เป็นที่สุด คือความรักความเข้าใจ สิ่งนี้ต่างหากหล่ะ เป็นเรื่องใหญ่ที่จะทำให้คนอย่างฉันอยู่ได้เพื่อใครคนนี้ .... ก็เลยตัดสินใจ ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ครั้งสุดท้าย เป็นการวัดใจตัวเอง ฉันก็เป็นคนแบบนี้หล่ะ มีผู้คนมากมายรายล้อม แต่ไม่ตกลงที่จะเดินทาง เพราะชอบในสิ่งที่ใช่
ฉันจึงได้รอเวลา เพียงอีกแค่ไม่นาน ไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องเวลามากมาย หากว่าชีวิตนี้ ต้องทุกตรม เพื่อต้องจดจ่ออยู่กับเรื่องอะไรบางอย่าง แล้วชีวิตฉันจะอยู่อย่างไรเล่า แล้วฉันจะรอค่ะ รอสิ่งที่ใช่ คอยสิ่งที่สำคัญจริง ๆ ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นไปได้ หรือไม่ก็ตาม เพราะถือว่า ชีวิตนี้ ทำอะไรได้หลายอย่าง และชีวิตของฉันมีค่าเสมอ ศักดิ์ศรีต้องอยู่คู่ความเป็นคน เพื่อคนที่เรารัก และรักเรา เราต้องเข้าใจกัน เท่านั้นหล่ะ ฉันจึงจะหยุดเวลานั้น เพื่อทุ่มเท และดูแลคนที่ฉันรอ เราต้องไปด้วยกันสิ "
...วันนี้อยากจะบอกว่า เป็นอะไรที่อยากเขียน ทุก ๆ อย่างตามความชอบ แต่ด้วยความไม่พร้อมของเครื่อง มีปัญหาบางอย่าง ที่ต้องไปให้ผู้รู้เค้าช่วยดูให้ แต่ก็อีกนั่นหล่ะ เขียนได้เพราะคิดว่า ต้องทำยังไงพอที่จะให้ตัวหนังสือ และอื่นๆ ลงในหน้าจอได้ ยังไงความตั้งใจก็ไม่เคยถอย แล้ววันนี้ เปิดดูหน้าGoogle เจอสิ่งนี้
ดีใจมาก มีอะไรนะหรือ ก็จดหมายจากฟากฟ้าถึงดวงดาว (5)
ลองคลิ๊กต่อไป แต่ก็ยังหาไม่เจอ เด๋วต้องออกไปข้างนอก คือแบบว่า ตามเก็บจดหมายอีก สิบฉบับอยู่ หาไม่เนื้อความยังไม่ครบ มันสำคัญต่อใจเรา มันย่อมมีคุณค่าทางจิตใจ ไม่ได้ยึดติดกับอดีตมากมาย แต่เป็นความรู้สึกดีดี เมื่อเวลาหนึ่ง ที่ได้ทำอะไร บนความรู้สึก ที่เรียกว่า " ความไว้วางใจ จึงเขียนด้วยความสบายใจ และรู้สึกดีเสมอ " ......
http://diary.bluegy.com/diary/?nrin&date=281009
สิ่งที่เห็นทำให้ดีใจมาก ก็เลยเขียนไดอารี่ก่อน แล้วค่อยไปทำธุระ ตอนนี้ใจมันเริ่มว่างเปล่า รู้สึกว่าตัวเองวางได้มากแล้วกับเรื่องบางอย่าง จะมีความยินดี ต่อสิ่งที่จะเกิด หากว่าเรามั่นใจแล้วว่า ทุกอย่างเรารู้แล้วว่ามันควรเป็นตามนั้น เรามองตัวเองว่าทำอะไรให้ใครได้ดีแค่ใหน แต่นั่นก็ต้องมองส่วนประกอบ คือทำอะไรก็ตาม เราต้องเดินไปด้วยกัน นั่นหล่ะ ฉันจึงจะอยู่ได้ เพื่อพยุงหัวใจและวิญญาณ ที่จะเดินไปคู่กับใคร จนถึงวันนี้ ใครจะมองว่าอย่างไร เจ้าลูกเจี๊ยบบอกว่า " จบซะที เค้าไปกันถึงใหนแล้ว " คำว่าจบคือเค้าอยู่กับครอบครัวกันหมดแล้ว แล้วเราจะเดินทางหาอะไรต่อไปหล่ะ .... คำตอบที่ให้คือ " หาความเป็นคนจริง " เท่านีหล่ะ
ห้องสว่างชวนไปพักผ่อน หาดทรายที่เงียบ สบาย ๆ มันก็คงได้ความสบายใจ แต่ก็ติดเรื่องที่ต้องทำ จะว่าไปแล้ว ทีฐานก็เงียบ ส่วนตัวดีเหมือนกัน เคยไปตะลอนเล่น นานแล้วหล่ะ เพื่อนเก่าแต่งงานและอยู่ที่นั่น ถ้าไปคงเจอกัน ส่วนตัวเเล้ว ยังไม่อยากเจอใคร เคลียร์ตัวเองยังไม่ลง เหลือเวลาที่ให้ได้ทำมัน เพียงไม่นานนัก ส่วนหัวใจก็ยังไม่ได้เข้มแข็งเท่าที่ควร แต่ก็ยอมรับนะ เพราะตัวเราก็มีส่วนที่ทำให้ตัวเองต้องมานั่งคิดอะไรสับสนบ้าง หากใช้เวลาสักนิด ก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร ก็หวังให้เป็นเช่นนั้น " อย่างน้อยก็รู้ว่ากำลังใจยังคงอยู่ "
คงจะได้คำตอบซะที ว่าจะทำอะไรได้เลยใหม ถึงแม้ว่าจะไม่ชัดเจน " มีคนเค้าพูดว่า ตัวเราย่อมรู้ดี ว่าเรารู้สึกอย่างไร และรู้ว่าจะทำอะไรดีที่สุด แล้วทำไมยังหลอกตัวเอง ยังลังเล ทำไมไม่เชื่อตัวเองสักทีนะ " อันนี้มันก็จริง ตัวเราเองรู้ดีที่สุด ว่าต้องการอะไร แต่ก็ยากที่จะทำอะไร ให้มันดีได้โดยไว มันทำใจยังไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็น ถึงยังไงก็ยังรักอยู่ แล้วจะให้ทำอะไร ทั้ง ๆ ที่รู้ดีกว่าใคร ได้อย่างนั้นหรือ "
" ขอบคุณนะค่ะ Blugy.com ที่อยู่ ๆ ก็โผล่ จดหมายของนริน (5) ไม่รู้ว่า คนสร้างเว็ปนี้ คือคนคนเดียวกันหรือเปล่า คนนั้นหรือเปล่า แต่ก็ขอบคุณ เพียงเดาเอา เพราะความรู้สึกดีกับที่นั่น ... มาช่วงนี้พอดี ช่วงเวลาที่อะไรทุกอย่างเริ่มเปิดเผย "
ความคิดเห็น