ปล. ป้าพิราบเข้าไปหารูปมาแปะบล๊อก เจอเจ้าลูกลิง ณภัทรโดนรุม อิ อิ
คิดถึงจังเด็ก ๆ ..............
(เก็บในไดอารี่ซะเลย)
**********************************************************************
อย่าลืมว่าฉันรักเธอ-โจ้ |
กับวันเวลาที่ผันผ่าน ในบางเรื่องฉันกลับไม่เข้าใจ เพียงเท่านั้น
เรื่องที่น่าจะรู้กับไม่ทันเอาซะเลยนะ.... มันนานไปแล้วนั่นหล่ะ
เนิ่นนานเกินไปสำหรับใคร แต่ฉันกลับเห็นว่าเพิ่งผ่านมาไม่นาน
...สิ่งนี้หล่ะมั๊ง ที่ทำให้ฉันต้องเศร้าเสียใจ คนนั้นช่างเล่ห์เหลี่ยม
เพื่อใขว่ขว้าไม่ว่าจะวิธีทำร้ายใจ " ฉันเสียความรู้สึก " เสียง
ส่วนลึกมันบอกเช่นนั้น " ขอบใจเหตุการณ์ ที่คร้าย ๆ กัน
ไม่อย่างนั้น ฉันก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้หรอกนะ ในวันนี้ "
มีคนบอกว่า " ให้ฉันถอยหลังกลับมา แล้วหยุดสักพัก เพื่อ
หัวใจตัวเอง มันต้องเป็นแบบนั้น ถึงจะมีคำตอบให้ " ฉัน
เป็นคนเศร้า ๆ แม้บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่นาน .... รู้ดีเสมอ
รู้ว่าตัวเองเดินไปไกลเกิน ฉันคิดถึงอะไรบางอย่าง มอง
ไกลสุดขอบฟ้า นิ่งเสมอ ยามเห็นแสงอาทิตย์อัศดง
จะอีกนานแค่ใหนกันมันจึงจะจบลง จะนานใหม ที่ความ
เศร้าเพราะรออะไรบางอย่าง ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่า มันจะมี
ปาฏิหาริ์ให้แก่ฉันใหม ... จะดีใจ หรือเสียใจกันนะ ใน
เมื่อทุกคนตามหาความรักกัน ส่วนฉันก็ตามหาคนคนนั้น
และความรักของเรา " หาใช่ความรักที่ทุกคนตามหา ฉัน
หมายถึง ฉันกำลังห่างมา เดินออกมาจากความรักของ
ทุกคน ... จะดีใจ หรือเสียใจดี ถ้าหากฉันจะบอกว่า
สิ่งที่ฉันตามหายังไม่เจอ ฉันเห็นเพียงความรักของคนอื่น
"แต่ ! ฉันไม่เห็นความรักของเรา " ...............
หลังจากไปแล้วหากฉันกลับมา ยังจะเจอคุณอยู่ใหม ถ้า
ฉันจะถามว่า " ยังมีกันอยู่ใหม รอกันหรือเปล่า " แต่
ฉันก็ถามตัวเองอีกครั้ง " นี่ฉันพูดกับสายลม ฉันก็เป็นเพียง
สายลม พูดอะไรลอย ๆ ... ตัวเองยังสับสน เอ่อ ไม่ใช่สิ
ไม่ใช่สับสน แต่อยู่ในคำถามสุดท้ายต่างหากหล่ะ .... "
ทุกครั้งที่ฉันนั่งตั้งคำถามกับสายลม ฉันซึมเมื่อนึกถึงใครบางคน
ไม่มีอะไรเป็นแก่นสาร ไม่มีความแน่นอนในตัวเองให้เหมือนใคร
เคยพูด .... ให้เวลาฉันได้ใหม มันนานไปแล้วสำหรับใครอย่าง
นั้นหรือ .... " คำถามของคนหวังดี ได้ตั้งขึ้น แล้วเค้าหล่ะ
เธอจะเอายังไง " คำถามที่ทำให้ฉันแปลกใจ ทำไมมีคำถาม
นี้ขึ้นมา เค้าหน่ะใคร คนบนฟ้าเขาก็ต้องอยู่บนฟ้า ฉันคือ
พิราบขาว ความรัก ความสันติ ความเป็นอิสระต่างหากหล่ะ ที่
ฉันหวัง ....มันผ่านมาแล้ว มันช่างเนิ่นนานเกินไป ฉันเดินทาง
มาหลายตลบ ฉันตามช่วยไม่ทัน ปล่อยเขาไปก่อน ให้จบสิ้น
" เสียงคำถามตามมาเป็นข้อ ๆ .... คำตอบที่ฉันตอบให้กับเธอ
แม้ฉันจะถอยมา และหยุดสักพัก เพื่อใจตัวเอง ฉันก็ทำได้...
หากโลกภายนอก เรามองได้เท่ากัน ถ้าโลกปัจจุบันเรา
เห็นเหมือนกัน ฉันคงเดินไปคู่กัน จะเหมือนเส้นขนาน ก็
ยังดีกว่า ดีกว่าที่ฉันจะต้องหันกลับมา เพื่อนเดินต่อ
... แต่ฉันเขียนมันขึ้นมา นี่คือช่วงหนึ่งของชีวิต ไดอารี่
แห่งความทรงจำ ฉันจะเก็บมันไว้กับใจ รัก "
ความคิดเห็น