ละครรักแท้
(ขอบคุณพี่ ชอบภาพนี้ อิ อิ )
สวัสดีไดอารี่แห่งความคิดถึง วันนี้รู้สึกไม่ค่อยสบาย หยุดพักสักวัน มันก็ควรจะได้ ต้องเป็นเช่นนั้น ด้วยความจำที่อยากจำ ทำให้เรียนรู้อะไรเร็ว ในบางเรื่อง ทำให้ครูใหญ่อึ้ง ครูหลายคนยัดข้อมูลให้ จริง ๆ เขาทำกันแบบนั้นไม่ได้หรอก
ครูหญิงเค้ามอง แล้วลองเทส สุดท้ายก็รับมาครบสูตร เป็นอันว่าอยากจำก็จำ อยากลืมเพียงสลัดออกจากความทรงจำ เท่านั้นหล่ะ ทำให้ไม่สามารถจำมันได้เลย ทำให้ขอหยุดได้ ส่วนเพื่อน ๆ บินกลับไปแล้ว เจ้าน้องชายสวย เธอบินเรียนต่ออาทิตย์หน้า .... โทรถามข่าวกับเจ้าตัวโต ส่งเมล์ใหม่ให้ ไม่ค่อยอยากเล่นอะไรแล้ว การตั้งค่าที่ไม่ถาวร ทำให้เบื่อ ๆ อย่างบอกไม่ถูก
.... " พรุ่งนี้ก็ตะลอน เหมือนเดิม ใกล้ถึงเวลาย้ายไปบ้านพัก คงได้ทำอะไรหลาย ๆ อย่าง สะดวกมากมาย พื้นที่ให้นกบินได้บ้างหล่ะ นั่งมองสีน้ำมัน พู่กันเรียงราย หยิบขึ้นมาวาดรูป จิตวิญญาณแห่งความชอบก็ผุดขึ้นมาทุกครั้ง อยากขลุกอยู่กับสิ่งเหล่านี้ อยากทำอะไรที่เป็นศิลป สิงห์น้อยเปิดแกลอรี่ แต่ก็ไม่ได้ไปดูเลยสักครั้ง สิงห์น้อยสอนวาดรูปที่วิทยาลัย ได้รางวัลมากมาย หนังสือที่ออกได้รางวัล เค้าเอาให้ดู เห็นแล้วชอบภาพที่วาดทั้งชุดเลย อยากวาดได้แม้เพียงเศษเสี้ยวของศิลปิน แต่ก็อีกนั่นหล่ะ ต้องเรียนรู้ ใจรัก บวกพรสวรรค์
นั่งอ่าน ฟังเพลง หาข้อมูลที่ต้องการ สักระยะ เริ่มคิดถึงอะไรบางอย่าง มีคำถามในใจ " คุณเชื่อเรื่องโทรจิตใหม มันไวกว่าโทรศัพท์ .....ใช่ ฉันกำลังจะบอกว่า ไม่ว่าใครที่คิดถึงกันอยู่ หรือมีปัญหาอะไร สำหรับฉัน จะรู้เสมอ ... วันนี้ก็เช่นกัน ถึงแม้จะหลายที่หลายคน แต่คนคนหนึ่ง เค้าได้คิดถึงกัน มันไม่ต่างอะไรกับฉัน ที่ไม่ลืมกัน
สำหรับคนขี้งอน ไม่ว่าเราจะพูดถึงคนที่สำคัญกับเรา หากเค้าได้ยินจะรีบวางสาย ถ้าไม่แน่จริง มีหรือที่จะให้รู้อะไร ฉันไม่ได้หวังอะไรหรอกนะในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง แต่สำหรับวันนี้ ตอนนี้ ฉันอยากทำอะไร ตามที่อยากทำ เท่าที่ทำได้ก่อน ดูไปก่อนว่าจะสร้างความลำบากใจให้กันใหม .... เพราะความปรารถนาดี หรือความรู้สึกส่วนลึกที่มีกัน แต่ใช่ว่าจะทำให้ต้องไม่สบายใจ แต่เพิ่งนึกออกว่า เค้าต้องรู้สึกอะไรบ้าง ในเมื่อเรายังเจ็บจี๊ด ๆ เมื่อเห็นอะไรที่มันยังไม่รู้หรอกว่าอะไร
ในวันนี้นึกถึง ตอนนี้มีอยู่แค่นี้จริง ๆ ที่อยู่กับความเป็นจริง อนคตไม่แน่หล่ะ แล้วแต่จะเป็นไป .... ทุกวันจะรู้สึกว่าตัวเองอยู่บนความต้องการของหลาย ๆ คน ต้องการได้รับรักตอบ ต้องการให้กลับมารักกัน ต้องการให้มาเหมือนเดิม ต้องการให้ทุกอย่าง วันนี้มีเรื่องสิ่งของ วัตถุ เงินมากมายก่ายกอง ฉันกลับหัวเราะ หยันในใจว่า " ช่างพยายามจริง ๆ ทำไมถึงลดค่าตัวเองลง ในเมื่อรู้อยู่ว่าฉันเป็นคนอย่างไร ทำไมถึงพูดแล้วพูดอีก ...." แล้วฉันก็มิวายนิสัยหล่ะน่า พูดไปว่า " ไม่ยินดียินร้ายอะไร กับสิ่งเหล่านั้น ฉันทำงานของฉัน มีความสุขก็เป็นพอ " แถมท้ายโดยไม่ไว้ ไม่ได้ข่มใคร แต่เตือนให้รู้ว่านี่คือฉัน ลืมไปแล้วหรือ " ขนาดพระของฉัน " .... " ฉันยังเฉย ๆ ถึงมีเงินก็ซื้อไม่ได้ " (มันไม่ได้เป็นการอวด แต่เตือนสติ อย่าได้ลดค่าตน และอย่ามาดูถูกคนอย่างฉัน ไม่อย่างนั้นจะอยู่จนถึงวันนี้หรือ )
.... ความช้ำใจ ที่ใครบางคนที่เราเคยรู้สึกว่าคิดได้ดี ทำไมวันนี้ทำให้ความพยายาม ความอยากครอบครอง การเรียกร้อง ต้องทำให้ลืมไปว่า ทำวันนี้ให้ดีที่สุด คนดีที่คบได้ คือคนที่เราต้องการ
เมื่อนั่งทำอะไรไป ก็คิดไปเรื่อย คิดถึงความรักในใจ ถึงจะรู้สึกอย่างไรอยู่หรือเปล่า ก็ช่างเถอะ ตรงนี้ไม่ได้สำคัญ ฉันไม่ได้เรียกร้อง ทุรนทุรายเพื่อให้ได้มันมา หากว่าใช่ ถ้าควรเป็น แล้วสบายใจดี ฉันก็ควรเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง ก็เคยพูดครั้งหนึ่ง ว่า " ถ้าสบายใจ ก็อยู่กับสิ่งนั้นไป " (จริง ๆ แล้วเป็นคำใกล้เคียง ประโยคนี้ )..... ผู้ใหญ่ที่รักเรา ห่วงเรา เค้าพูดอะไร ก็รับฟัง คิด แต่หากให้ทำตามนั้นใหม อันนี้ไม่ใช่ตัวเราแน่ เราเป็นตัวของตัวเอง ใช่ว่าคิดเองไม่เป็นซะที่ใหนกัน
เมื่อวันวานยังคิดยังไง ก็แบบนั้น รู้สึกอย่างไรก็แบบนั้น ความไกลห่างไม่ได้ตัดทอนให้ลดความรักนั้นลง ฉันก็คือฉัน " พิราบขาว ที่รักอิสระภาพ ความถูกต้อง ความรักของฉันไม่ได้ซับซ้อน ไม่ได้ซ้ำซ้อน แต่ฉันปล่อยให้หัวใจเป็นอิสระต่างหากหล่ะ ฉันเคยได้รับความรักคือการให้จากคนที่รักฉันจริง ๆ มาแล้ว นั่นคือตัวอย่างที่ดี ทำให้ฉันรู้ว่า การให้มีค่ามากกว่าการได้มาครอบครอง ชีวิตเป็นสุขเมื่อเห็นคนที่เรารักมีความสุข "
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา พิราบสื่อสารใจดี เล่าให้ฟังว่า ดวงดาวสดใจขี้น คุณทำในสิ่งที่ฉันนึกไม่ถึง ไปกราบท่านมาด้วย หัวใจของฉันอิ่มเอิบ น้ำเสียงที่ฉันส่งไปตามสายคงทำให้พิราบสื่อสารยิ้มด้วย ทุกคนสบายดี นี่ต่างหากล่ะ ความสุขที่ฉันได้รับ ความจริงที่เราต้องมีให้กัน
ฉันอยากเจอคนที่ฉันรัก อยากอยู่กับคนที่เรารัก ดูแลกัน ซึ่งในชีวิตจริง มีใช่ว่าจะมีอะไรราบรื่น หรือเป็นได้แบบนั้นไม่ แต่ฉันก็หวังให้เค้ามีความสุข จากนี้หน้ากระดาษอิเล็คทรอนิคส์จะเต็มไปด้วยตัวหนังสือมีชีวิต การเล่าเรื่องการเดินทาง คงมีสักวัน ภาพสถานที่การเดินทางจะได้อยู่ในหน้ากระดาษที่ชอบเขียน ถึงจะดูเหงา ๆ มันดีกว่า ที่ต้องทำอะไรฝืนใจตัวเอง .... ฉันตัดทุกอย่างที่คาใจ ฉันละทุกสิ่งเพื่อเปิดทางให้กับตัวเอง ให้โอกาสตัวเอง แม้แต่ฟ้าก็ห้ามไม่อยู่แล้ว " ชีวิตเป็นของเรา หัวใจเป็นของเรา "
ทุกครั้งจะมีความห่วงใยส่งมา " คิดดีดีนะ ทนได้ใหมหากเป็นแบบนั้น ถ้าเป็นอย่างนี้ ... เราไปไกล ... เรามีหน้าที่ ที่ต้องทำเพิ่ม หรือคิดดีดีนะ เราอย่างนั้น อย่างนี้ (เยอะแยะมากมาย ) "
แต่ ฉันมองที่ความรักความเข้าใจ ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง อยู่ณ จุดใด แต่ก็คิดได้เหมือนกัน มีหัวใจไม่ต่างกัน .... " ฉันจะรอหมอกที่สายลมพัดพา จะสีเทาหรือสีดำ แต่ก็คือหมอก อยู่นั่นเองหล่ะ ฉันจะรอ จนกว่า จนกว่าหมอกอาจจางและหายไป ก็เป็นได้ เมื่อถึงตอนนั้น อย่างน้อย ฉันยังมีความทรงจำที่ดี มีค่าให้ฉันได้จดจำมัน มิใช่หรือ "
ปล. แล้วจะได้ยินเสียงของนักเดินทาง คนนี้ " คิดถึงนะเมื่อวันวาน "
ครูหญิงเค้ามอง แล้วลองเทส สุดท้ายก็รับมาครบสูตร เป็นอันว่าอยากจำก็จำ อยากลืมเพียงสลัดออกจากความทรงจำ เท่านั้นหล่ะ ทำให้ไม่สามารถจำมันได้เลย ทำให้ขอหยุดได้ ส่วนเพื่อน ๆ บินกลับไปแล้ว เจ้าน้องชายสวย เธอบินเรียนต่ออาทิตย์หน้า .... โทรถามข่าวกับเจ้าตัวโต ส่งเมล์ใหม่ให้ ไม่ค่อยอยากเล่นอะไรแล้ว การตั้งค่าที่ไม่ถาวร ทำให้เบื่อ ๆ อย่างบอกไม่ถูก
.... " พรุ่งนี้ก็ตะลอน เหมือนเดิม ใกล้ถึงเวลาย้ายไปบ้านพัก คงได้ทำอะไรหลาย ๆ อย่าง สะดวกมากมาย พื้นที่ให้นกบินได้บ้างหล่ะ นั่งมองสีน้ำมัน พู่กันเรียงราย หยิบขึ้นมาวาดรูป จิตวิญญาณแห่งความชอบก็ผุดขึ้นมาทุกครั้ง อยากขลุกอยู่กับสิ่งเหล่านี้ อยากทำอะไรที่เป็นศิลป สิงห์น้อยเปิดแกลอรี่ แต่ก็ไม่ได้ไปดูเลยสักครั้ง สิงห์น้อยสอนวาดรูปที่วิทยาลัย ได้รางวัลมากมาย หนังสือที่ออกได้รางวัล เค้าเอาให้ดู เห็นแล้วชอบภาพที่วาดทั้งชุดเลย อยากวาดได้แม้เพียงเศษเสี้ยวของศิลปิน แต่ก็อีกนั่นหล่ะ ต้องเรียนรู้ ใจรัก บวกพรสวรรค์
นั่งอ่าน ฟังเพลง หาข้อมูลที่ต้องการ สักระยะ เริ่มคิดถึงอะไรบางอย่าง มีคำถามในใจ " คุณเชื่อเรื่องโทรจิตใหม มันไวกว่าโทรศัพท์ .....ใช่ ฉันกำลังจะบอกว่า ไม่ว่าใครที่คิดถึงกันอยู่ หรือมีปัญหาอะไร สำหรับฉัน จะรู้เสมอ ... วันนี้ก็เช่นกัน ถึงแม้จะหลายที่หลายคน แต่คนคนหนึ่ง เค้าได้คิดถึงกัน มันไม่ต่างอะไรกับฉัน ที่ไม่ลืมกัน
สำหรับคนขี้งอน ไม่ว่าเราจะพูดถึงคนที่สำคัญกับเรา หากเค้าได้ยินจะรีบวางสาย ถ้าไม่แน่จริง มีหรือที่จะให้รู้อะไร ฉันไม่ได้หวังอะไรหรอกนะในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง แต่สำหรับวันนี้ ตอนนี้ ฉันอยากทำอะไร ตามที่อยากทำ เท่าที่ทำได้ก่อน ดูไปก่อนว่าจะสร้างความลำบากใจให้กันใหม .... เพราะความปรารถนาดี หรือความรู้สึกส่วนลึกที่มีกัน แต่ใช่ว่าจะทำให้ต้องไม่สบายใจ แต่เพิ่งนึกออกว่า เค้าต้องรู้สึกอะไรบ้าง ในเมื่อเรายังเจ็บจี๊ด ๆ เมื่อเห็นอะไรที่มันยังไม่รู้หรอกว่าอะไร
ในวันนี้นึกถึง ตอนนี้มีอยู่แค่นี้จริง ๆ ที่อยู่กับความเป็นจริง อนคตไม่แน่หล่ะ แล้วแต่จะเป็นไป .... ทุกวันจะรู้สึกว่าตัวเองอยู่บนความต้องการของหลาย ๆ คน ต้องการได้รับรักตอบ ต้องการให้กลับมารักกัน ต้องการให้มาเหมือนเดิม ต้องการให้ทุกอย่าง วันนี้มีเรื่องสิ่งของ วัตถุ เงินมากมายก่ายกอง ฉันกลับหัวเราะ หยันในใจว่า " ช่างพยายามจริง ๆ ทำไมถึงลดค่าตัวเองลง ในเมื่อรู้อยู่ว่าฉันเป็นคนอย่างไร ทำไมถึงพูดแล้วพูดอีก ...." แล้วฉันก็มิวายนิสัยหล่ะน่า พูดไปว่า " ไม่ยินดียินร้ายอะไร กับสิ่งเหล่านั้น ฉันทำงานของฉัน มีความสุขก็เป็นพอ " แถมท้ายโดยไม่ไว้ ไม่ได้ข่มใคร แต่เตือนให้รู้ว่านี่คือฉัน ลืมไปแล้วหรือ " ขนาดพระของฉัน " .... " ฉันยังเฉย ๆ ถึงมีเงินก็ซื้อไม่ได้ " (มันไม่ได้เป็นการอวด แต่เตือนสติ อย่าได้ลดค่าตน และอย่ามาดูถูกคนอย่างฉัน ไม่อย่างนั้นจะอยู่จนถึงวันนี้หรือ )
.... ความช้ำใจ ที่ใครบางคนที่เราเคยรู้สึกว่าคิดได้ดี ทำไมวันนี้ทำให้ความพยายาม ความอยากครอบครอง การเรียกร้อง ต้องทำให้ลืมไปว่า ทำวันนี้ให้ดีที่สุด คนดีที่คบได้ คือคนที่เราต้องการ
เมื่อนั่งทำอะไรไป ก็คิดไปเรื่อย คิดถึงความรักในใจ ถึงจะรู้สึกอย่างไรอยู่หรือเปล่า ก็ช่างเถอะ ตรงนี้ไม่ได้สำคัญ ฉันไม่ได้เรียกร้อง ทุรนทุรายเพื่อให้ได้มันมา หากว่าใช่ ถ้าควรเป็น แล้วสบายใจดี ฉันก็ควรเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง ก็เคยพูดครั้งหนึ่ง ว่า " ถ้าสบายใจ ก็อยู่กับสิ่งนั้นไป " (จริง ๆ แล้วเป็นคำใกล้เคียง ประโยคนี้ )..... ผู้ใหญ่ที่รักเรา ห่วงเรา เค้าพูดอะไร ก็รับฟัง คิด แต่หากให้ทำตามนั้นใหม อันนี้ไม่ใช่ตัวเราแน่ เราเป็นตัวของตัวเอง ใช่ว่าคิดเองไม่เป็นซะที่ใหนกัน
เมื่อวันวานยังคิดยังไง ก็แบบนั้น รู้สึกอย่างไรก็แบบนั้น ความไกลห่างไม่ได้ตัดทอนให้ลดความรักนั้นลง ฉันก็คือฉัน " พิราบขาว ที่รักอิสระภาพ ความถูกต้อง ความรักของฉันไม่ได้ซับซ้อน ไม่ได้ซ้ำซ้อน แต่ฉันปล่อยให้หัวใจเป็นอิสระต่างหากหล่ะ ฉันเคยได้รับความรักคือการให้จากคนที่รักฉันจริง ๆ มาแล้ว นั่นคือตัวอย่างที่ดี ทำให้ฉันรู้ว่า การให้มีค่ามากกว่าการได้มาครอบครอง ชีวิตเป็นสุขเมื่อเห็นคนที่เรารักมีความสุข "
เมื่อต้นปีที่ผ่านมา พิราบสื่อสารใจดี เล่าให้ฟังว่า ดวงดาวสดใจขี้น คุณทำในสิ่งที่ฉันนึกไม่ถึง ไปกราบท่านมาด้วย หัวใจของฉันอิ่มเอิบ น้ำเสียงที่ฉันส่งไปตามสายคงทำให้พิราบสื่อสารยิ้มด้วย ทุกคนสบายดี นี่ต่างหากล่ะ ความสุขที่ฉันได้รับ ความจริงที่เราต้องมีให้กัน
ฉันอยากเจอคนที่ฉันรัก อยากอยู่กับคนที่เรารัก ดูแลกัน ซึ่งในชีวิตจริง มีใช่ว่าจะมีอะไรราบรื่น หรือเป็นได้แบบนั้นไม่ แต่ฉันก็หวังให้เค้ามีความสุข จากนี้หน้ากระดาษอิเล็คทรอนิคส์จะเต็มไปด้วยตัวหนังสือมีชีวิต การเล่าเรื่องการเดินทาง คงมีสักวัน ภาพสถานที่การเดินทางจะได้อยู่ในหน้ากระดาษที่ชอบเขียน ถึงจะดูเหงา ๆ มันดีกว่า ที่ต้องทำอะไรฝืนใจตัวเอง .... ฉันตัดทุกอย่างที่คาใจ ฉันละทุกสิ่งเพื่อเปิดทางให้กับตัวเอง ให้โอกาสตัวเอง แม้แต่ฟ้าก็ห้ามไม่อยู่แล้ว " ชีวิตเป็นของเรา หัวใจเป็นของเรา "
ทุกครั้งจะมีความห่วงใยส่งมา " คิดดีดีนะ ทนได้ใหมหากเป็นแบบนั้น ถ้าเป็นอย่างนี้ ... เราไปไกล ... เรามีหน้าที่ ที่ต้องทำเพิ่ม หรือคิดดีดีนะ เราอย่างนั้น อย่างนี้ (เยอะแยะมากมาย ) "
แต่ ฉันมองที่ความรักความเข้าใจ ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง อยู่ณ จุดใด แต่ก็คิดได้เหมือนกัน มีหัวใจไม่ต่างกัน .... " ฉันจะรอหมอกที่สายลมพัดพา จะสีเทาหรือสีดำ แต่ก็คือหมอก อยู่นั่นเองหล่ะ ฉันจะรอ จนกว่า จนกว่าหมอกอาจจางและหายไป ก็เป็นได้ เมื่อถึงตอนนั้น อย่างน้อย ฉันยังมีความทรงจำที่ดี มีค่าให้ฉันได้จดจำมัน มิใช่หรือ "
ปล. แล้วจะได้ยินเสียงของนักเดินทาง คนนี้ " คิดถึงนะเมื่อวันวาน "
ความคิดเห็น