[Fic Creepypasta] The girl of the three murders

ตอนที่ 6 : Chapter V (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    1 ต.ค. 62


กำเนิดใหม่


         ผม เจฟฟ์ เดอะ คิลเลอร์ ฆาตกรที่โคตรหล่อ และในช่วงเวลาสามวันที่ผ่านมา พวกเราประสบปัญหาสุดแสนสาหัส โดยเรื่องมันเริ่มมาจากการกำเนิดใหม่ของยัยเด็กสามคนที่ไอ้เปรตมันหอบกลับมา...


         ช่วงเวลาสามวันที่ผ่านมาของสมาชิกครีปปี้พาสต้า นับว่าเลวร้ายพอๆกับช่วงกำเนิดใหม่ของคุณหมอประจำคฤหาสน์อย่างE.J เผลอๆจะเลวร้ายหนักกว่าเสียอีก
"ทำไมสกปรกแบบนี้วะ!? มึงอ่ะมาเช็ดเดี๋ยวนี้!!"
เสียงใสของวาโยที่มีรูปลักษณ์เปลี่ยนไป โดยเส้นผมที่เคยสั้นนั้นยาวขึ้น และมีรูปร่างคล้ายกับขาแมงมุม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปลี่ยนเป็นสีทองสวย และบนใบหน้ามีรอยร้าวจากดวงตา เจฟฟ์ที่นั่งเช็ดมีดและโดนเรียกหันไปมองด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์
"หา? มีปัญหาก็ทำเองดิ"
"ว่าไงนะ? ไอ้กระดาษหน้ายิ้ม..แกนี่คงสกปรกพอๆกับโต๊ะ...เผลอๆคงพอๆกับกองขยะเปียกซะอีก"
"มีเรื่องใช่มั้ยอีเตี้ย!?"
รอยยิ้มมุมปากของวาโยแสยะขึ้น มือเล็กตวัดเบาๆ เส้นใยคมกริบก็ลอยออกมาจากนิ้วมือราวกับแมงมุม เจฟฟ์จ้องมองอย่างท้าทายแต่ก่อนจะได้ตั้งตัว ขาเล็กก็เตะผ่าหมากกลางกล้องดวงใจของเขาทันที
"ยัย..เด็กผี"
"ทำความสะอาดห้องให้หมด"
เสียงใสเย็นยะเยือกดวงตาสีทองสว่างขึ้นอย่างน่ากลัว เจฟฟ์ที่ไม่รู้อะไรดลใจให้กลัวคนตรงหน้า ฟื้นทนลุกยืนขยับทำความสะอาดห้องนั่งเล่นทั้งน้ำตา ทางด้านเบ็นที่นั่งเล่นเกมพลางเหลือบมองเลล่าที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ ดวงตาสีแดงอ่อนจนเกือบจะเป็นสีชมพูนิ่งสงบ ขายาวสวยที่โผล่พ้นกางเกงยีนขายาวสีดำที่ขาดเป็นบางจุดจากการโดนกิ่งไม้ขูด เรือนร่างขาวผ่องราวกับตุ๊กตาชั้นยอด
"..สวยชะมัด.."
"สวยเหรอ?"
ไม่ทันได้ตั้งตัวร่างที่ควรจะอยู่บนโซฟาก็โผล่มายืนเหนือหัวเด็กหนุ่มเรียบร้อย เบ็นสะดุ้งเผลอกดเกมผิดไป เลย์มองร่างของเด็กหนุ่มที่อายุอยู่ราวสิบห้าปี นิ้วเรียวสวยที่เล็บเป็นสีดำสนิทลูบใบหน้าเขาเบาๆ ก่อนจะกดนิ้วลงกับดวงตาสีแปลกของเขา
"เฮ้ย!!"
เอลฟ์หนุ่มกระโดดถอยหลังทันที ก่อนจะมองร่างบางอย่างระแวง เลล่ายกยิ้มก่อนจะสาวเท้าก้าวไปหาคนที่แทบจะคลานเข้าไปในโทรทัศน์อยู่ล่อมล่อ
"....ไม่ให้หนี...จนกว่าจะได้ลูกตาเธอหรอกนะ"
"กรี๊ดดดดดดดด"
เสียงกรี๊ดของเบ็นดังขึ้นพร้อมกับเสียงมีดคมหลายเล่มที่พุ่งปักตามข้าวเครื่องใช้ของคฤหาสน์ห่าใหญ่ ตัดไปทางลูว์ที่กำลังขึ้นมาจากห้องใต้ดินพร้อมกับEJก็ต้องโดนขาเรียวของโอปาตวัดเสยสีข้างไปอย่างรวดเร็ว
"ขว้างทาง"
ดวงตาสีฟ้าคริสตัลและเรือนผมสีขาวจอนยาวที่ทำให้เธอดูเย็นชาขึ้นจนมีบรรยากาศรอบตัวราวน้ำแข็ง
"ดะ เดี๋ยว"
"อะไร"
เสียงเย็นตวัดเอ่ยถามจนเจ้าของผ้าพันคอและหน้ากากสีน้ำเงินขนลุกชัน ลูว์ที่กำลังจะต่อว่าอีกคนก็ต้องกลืนคำพูดให้หายไปจากโลกทันที พร้อมทั้งที่E.Jได้มายกตัวคนผมน้ำตาลหน้าบากไปจากบริเวณทันที ร่างระหงผมขาวก้าวมาย่อนตัวนั่งลงกับโซฟาที่มีเลล่าและวาโยนั่งอยู่

        วันที่สอง ฟร็อคซี่กลับมาจากภารกิจของมาสเตอร์แล้ว พวกเขาสามคนเปิดประตูหน้าแมนชั่นเข้าไป เสียงกรีดร้องของลูว์และเจฟฟ์ก็ดังขึ้น พร้อมกับมีดดำทั้งเล่ม มีการแกะสลักรูปดอกบัวมีใยหนามแผ่ออกสีเงินสวย
"อย่านะโว้ย!!!!!"
"ไปทางคุณEJซิครับ!!!!!"
สองพี่น้องตะโกนตะคอก วิ่งหนีมีดสีถ่านหลายเล่ม ร่างบางของเด็กสาวผมดำยาว ดวงตาสีชมพูวิ่งผ่านหน้าทั้งสามไปอย่างรวดเร็ว กับเจน เดอะ คิลเลอร์และคล็อควอคที่กำลังทำความสะอาดอย่างฟื้นใจ
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
"สมาชิกใหม่...ของเรา"
เอลฟ์ผมบลอนอยู่ในสภาพที่ถือว่าอนาจพอสมควร มาสกี้ขมวดคิ้วใต้หน้ากากสีขาวของตน ส่องดวงตาสีฟ้าสดของตนไปทางเด็กสาวสองคนที่หนึ่ง ไล่ฆ่าพี่น้องวู๊ด อีกหนึ่งยืนสั่งสองสาวทำความสะอาด และ..
"หลบดิ๊!"
พร้อมเสียงร่างของทิคกี้ โทบี้ ที่โดนร่มสีดำตัดกับเลือดสีแดงคล้ำที่ติดอยู่ตบเข้าสีข้างพร้อมกับโดนเขี่ยไปอีกทาง
"ฉันไปรายงานภารกิจกับมาสเตอร์ก่อนล่ะ"
"อา ฝากด้วยนะฮู้ดดี้"
ชายหนุ่มเจ้าของโม่งหน้าเศร้าเดินขึ้นไปชั้นสอง ตรงไปที่ห้องทำงานของเจ้าคฤหาสน์ ทิ้งชายหน้ากากขาวไว้หน้าประตู พร้อมกับร่างของโทบี้ที่นายหมดสภาพข้างๆ
"ตาของนายสวยมั้ย?"
เสียงหวานกระซิบขึ้นข้างหู พร้อมร่างบางของเลล่าที่ยืนอยู่ข้างๆตอนไหนไม่รู้ มาสกี้สะดุ้งก่อนจะหันไปมองร่างข้างกายที่ยืนบนตัวของหัวหน้ากลุ่มฟร็อคซี่
"อะไรของเธ-- เว้ย!!"
มือขาวสีซีดของเลย์ยกขึ้นช้อนหน้ากากสีขาวของมาสกี้ แต่เจ้าคนหัวรั้นนั้นรีบถอยหลัง ยกขาเตรียมถีบร่างบางออกทันที
"...."
ดวงตาสีแดงมองเจ้าของขาที่เธอย่อตัวนั่งอยู่ ชายหนุ่มขมวดคิ้วใต้หน้ากากสีขาว แต่งแต้มให้คล้ายกับใบหน้าของผู้หญิง
"...."
"สีฟ้า? สีดำ? เทาเข้มหรือเทาอ่อน? สีเขียว? ตานายสีอะไร"
"...ถามทำไม..."
"อยากรู้"
เด็กผีนี่กวนตีนชะมัด มาสกี้กรอกตาเป็นเลขแปด ก่อนจะตวัดขาตนทำให้เลย์ที่ได้ทีนั่งบนขาของเขาต้องโดดหลบลงมายืนบนตัวโทบี้ที่กำลังจะลุกขึ้น ทำเอาชายหนุ่มผู้มีอนาคตจะแต่งงานกับเหล่าแพนเค้กต้องล้มไปนอนติดพื้นอีกรอบ
"...คนที่ใส่โม่งด้วย...ตาสีอะไร?"
ฮู้ดดี้ที่อยู่ๆก็โดนจับลากมาเช็ดโต๊ะ ขัดเงาก็ต้องสะดุ้งอีกรอบ คนโดนเรียกหันซ้ายขวา ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าในคฤหาสน์มีตนคนเดียวที่ใส่โมง อ้าว ซวยแล้วตู
"ตอบมาซิ"
เสียงหวานเย็นดังขึ้นข้างหูจนต้องสะดุ้งถอยออกอย่างตกใจ จนเกือบทำแจกันดอกไม้ตกแตก
"ตะ ตาเหรอ? สะ สี สี สีฟ้าเทา...ล่ะมั้ง"
เสียงทุ้มแหบของชายหนุ่งเอ่ยคะกุตะกัก คิ้วเรียวของเลล่าขมวดเข้าหากัน ก่อนจะคลายออกพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่ทันจะได้ทำอะไร วาโยก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน
"ไม่ได้หรอกนะเลย์ เดี๋ยวไม่มีคนทำความสะอาด"
"ตาบอดก็ทำอะไรได้นะ ดูอย่างคุณหมอซิ"
"ก็ปล่อยไปซิ น่ารำคาญจะตาย"
เสียงเย็นของโอปาดังขึ้น เรียกรอยยิ้มสุดสยองจากคนผมดำได้อย่างดี ฮู้ดดี้ที่รับรู้ถึงชะตากรรมตัวเองจึงค่อยๆขยับถอยหนีไปอย่างเงียบๆ แต่ก่อนจะได้ขยับไปไกลกว่านี้ มีดประจำตัวของเลล่าก็ปักลงกับพื้นทำให้ไม่สามารถขยับได้ คาร์เลสยื่นมือหมายจะดึงโม่งที่เขาใส่ออก ก็โดนรยางค์สีดำของผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์จับรัดพัน ห้อยโต่งเต่ง
"แค่สองวันก็สร้างเรื่องแล้ว"
"หนักด้วย!!!!!!!!!!!"
เสียงผู้เคราะห์ร้ายทั้งหลายเอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างพร้อมเพรียง โอปาขมวดคิ้วก่อนจะปาร่มใส่หัวของโทบี้อย่างแม่นยำกลางหน้าผากพอดี
"เฮ้อ~ ฉันคงต้องเรียกLJมาแล้วซินะ"
"เรียกเลย!!!!"

        ภายในวันที่สาม ลาฟฟิ่ง แจ็คที่มาโผล่ที่บ้านใหญ่ของเหล่า ครีปปี้พาสต้า มองพวกตัวป่วนมหาภัยอย่าง เจฟฟ์ เบ็น มาสกี้ โทบี้
คล็อค ทำความสะอาดคฤหาสน์โดยมีร่างเล็กของเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนมีลักษณะคล้ายขาแมงมุม ชี้นิ้วสั่งเจ้าฆาตกรที่ปลุกเหยื่อมาฆ่าแล้วก็บอกไปนอน และพอหันไปอีกทางคือ ลูว์ เฮเลน หรือ เดอะ บลัดดี้ เพนส์และ ฮู้ดดี้ที่กำลังหลบหลังเคาท์เตอร์อย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับคนที่เหลือพยายามหาจุดยืนที่คับแคบจากเด็กสาวผมขาว
"อืม~ คงจะสร้างเรื่องเยอะจริงๆนั้นแหละ ฮี้ๆ"
น้ำเสียงต่ำสูงเป็นทำนองจากเสียงแหบแห้งชวนสยอง กับรอยยิ้มกว้างโชว์ฟันแหลมคลายฟันฉลามที่ราวกับพี้กัญชา
"คงต้องฝากนายดูแลด้วยล่ะLJ"
"เอายัยพวกนั้นไปไกลๆที!!!!!!"

          ในมิติของตัวตลกสยองขวัญ ที่มีรูปร่างคล้ายสวนสนุกร้างที่ชวนขวัญหาย แต่ยังไม่ทันทีพวกเธอทั้งสามคนจะได้ก่อความวุ่นวายก็โดนพันธนาการกับของเล่นแยกมุมกันอย่างรวดเร็ว
"ลุงตัวตลก ไมลุกถึงไม่ยอมเก็บกวาดห๊ะ!?"
เสียงใสตะคอกดังจากเสาม้าหมุนของวาโย ทำเอาชายตัวตลกขาวดำไปต่อไม่เป็น ก่อนจะหัวเราะฮี่ๆตามแบบตนเหมือนเดิม
"ให้ความสะอาดหมดนี้? บ้ารึเปล่าสาวน้อย~"
เสียงยียวนสูงต่ำตามแบบฉบับตัวตลกของเขาเรียกอาการกระตุกของหัวคิ้ววาโยและโอปาได้อย่างดี
"ไมลุงพี้กัญชาเกินขนาดมีตาสีน่าสนใจขนาดนั้น"
"ไม่รู้ซินะ ฮ่าๆๆๆ อยู่ที่นี่จนกว่าจะหายซ่าแล้วกัน"
LJจากไปพร้อมกับท่าทางอารมณ์ดีฉบับตัวตลกตามสวนสนุกต่างๆที่พบเห็นได้ทั่วไป โอพยายามจะใช้ดาบสั้นของตัวเองตัดเชือกสีสายรุ้งสดใสออกจากตัวอย่างเอาเป็นเอาตาย พอๆกับเลย์ที่ใช้มีดตัวเองเชือนเชือกไป ทำหน้าขยะแขยงไป โยที่ดูจะพยายามควบคุมเชือก หรือพยายามแปลกร่างเป็นแมงมุมก็ดูจะทำไม่ได้ทั้งสองอย่าง เลยตัดสินใจพยายามพังเสาซุ้มม้าหมุนอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ดูเป็นของพุๆพังๆแต่เสือกทนชิบหาย!!"
เสียงหวานของบุคคลที่มีใบหน้าราวตุ๊กตากระเบื้องชั้นดีสบถออกมาอย่างหัวเสีย พร้อมกับขยับตัวเองออกจากเสาไฟข้างกับทางเข้าซุ้มปาเป้าที่มีตุ๊กตาขาดๆชวนสยองห้อยอยู่
"เออ ทนสุดๆเลย"
คนผมสีหิมะเอ่ยขึ้นก่อนจะดิ้นให้หลุดออกจากหุ่นคอหักหน้าทางเข้าบ้านผีสิงที่ดูจะทำให้สีผมเธอเด่นมากขึ้นไปอีก ให้อยู่แบบนี้เสียงสุขภาพจิตพอดี

(50%)



****Talk Writer****

50%- มาดึกหน่อยนะเคอะ เค้าพยายามปั่นแล้วน้าาาา ถ้ามันสั้นต้องขอโทษรีดที่รักด้วยนะคะ ติ-ชม ได้น้าาา ฝันดีจ้า!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น