[Fic Creepypasta] The girl of the three murders

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    11 ส.ค. 62

Vayø


          "แกดูซิ!! ดูของเล่นที่ลูกฉันเล่นแล้วแกไม่เก็บสิ!!!! มันทำลูกฉันหัวแตกเลยเห็นมั้ย!?!?!?"

เสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น พร้อมกับจิกหัวเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบอย่างรุนแรง วาโยโดนผลักล้มลงกับพื้นที่มีของเล่นเต็มไปหมด ทำเองไม่ใช่รึไงนะ ร่างเล็กคิดแต่ภายนอกกลับยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

"ค่ะ ขอโทษนะคะ หนูจะเก็บเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

โยหันหลังเก็บของเล่นให้กับแม่เลี้ยงของเธอ พ่อเหรอ? ไม่ต้องถามหาหรอก แม่เลี้ยงเธอเล่นแสดงละครใส่ร้ายเธอสุดฝีมือเลยนิหวา ยิ่งลูกติดแกนี่ยิ่งนักไปใหญ่

"แม่คะ พี่เขาผลักหนูด้วยค่ะ"

เสียงเล็กๆที่มีเสียงสะอื้นพร้อมน้ำตาที่เริ่มจะคลอเบ้า วาโยที่หันหลังฟังอยู่เบ้ปากนิดๆก่อนจะโดนเท้าของหญิงมีอายุยันหน้าทิ่มลงกับพื้น เธอกัดฟันทนแต่ยังคงยิ้มประดับใบหน้าไว้อยู่เช่นเคย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นไหว มือเล็กเก็บกวาดเศษพลาสติกที่แตกไปทิ้ง พร้อมกับถือไม้กวาดมากวาดทำความสะอาดอย่างเจ็บปวด

"กลับมาแล้วครับ"

เสียงพี่ชายต่างแม่ของเธอดังขึ้น เขาเดินเข้ามาพร้อมโยนกระเป๋าใส่เธออย่างไม่แยแสอะไร

"ทำการบ้านให้ด้วย"

"...ค่ะ..."

การบ้านม.ปลายนะเว้ย!!! เด็กสาวกัดปากทนก่อนจะทำความสะอาดบ้าน ทำอาหาร ทำการบ้านของตน น้องและพี่ ซักผ้าและอีกมากมาย


          วันนี้บิดาของเธอกลับบ้านมาเร็วกว่าปกติ ทำให้ครอบครัวได้ทานอาหารเย็นพร้อมหน้าพร้อมตา เว้นเธอที่ต้องมายืนหลบมุมคอยบริการให้กับพวกเขาจนทานอาหารเสร็จ

"อีขี้ข้า มึงทำการบ้านกูเสร็จยัง"

"เสร็จแล้วล่ะค่ะ"

เด็กสาวยิ้มกว้างก่อนจะยื่นชีทใบงานการบ้านให้คนตัวสูงกว่าที่ทำหน้าสะอิดสะเอียนเต็มที่ก่อนจะออกจากห้องของเธอก็ไม่วายที่จะเอาการบ้านที่พึ่งได้ตบกรอบรูปแม่ของเธอแตก แล้วเอาเท้าขยี้จนขาดยุ่ย

"..."

"ถุ้ย"

พร้อมถ่มน้ำลายลงพื้นเย้อเธอ วาโยมองนิ่งแต่ก็ยังคงยิ้มเพียงแต่มันต่างไปจากทุกที เธอยิ้มอย่างเลือดเย็น มือเล็กจับตัวคนเป็นพี่ชายต่างสายเลือดลงเตียง คว้าหมอนมาปิดใบหน้าไม่ให้ร่างสูงได้รับออกซิเจน

"-2*8฿-(/!"

เสียงครวนครางไม่ได้ศัพท์ดังขึ้น ดวงตาของเด็กสาวผมสั้นว่างเปล่าแต่ยังคงยิ้มกว้างให้กับร่างที่หมดลมหายใจไปแล้วอยู่ดี เมื่อเอาหมอนออก เด็กสาวผมน้ำตาลอ่อนอย่างวาโยก็นำเชือดที่ใช้ทำงานมาผูกคอของเหยื่อจนแน่น

"...ฉันทนมาพอแล้วล่ะนะ มาตายไปเลยดีกว่า"

กล่าวเสร็จเด็กสาวก็เดินออกมาจากห้องของตนเปลี่ยนเป็นชุดฮู้ดสีเขียวปลายขาวปักลายดอกคาโมมายสีขาวสวย และกระโปรงสีดำสนิท เธอเก็บของที่จำเป็นและทำให้สามารถค้นตัวเธอได้ใส่กระเป๋าสะพายข้างรูปแมวของเธอ

"เอาล่ะ พร้อมหนีเรียบร้อย"

ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มรูปไข่ยกยิ้มแสยะ เก็บมือถือใส่กระเป๋า และนำเชือกของตนมาด้วยเช่นกัน ร่างเล็กเลือกจะไปหาน้องสาวของเธอก่อนเป็นคนแรกหลังจากพี่ชาย เพราะตอนนี้เด็กนั้นคงนอนแล้ว

ร่างบอบบางเดินเข้ามาในห้องนอนสีชมพูหวาน มองสำรวจรอบๆห้องหาเด็กหญิงวัยห้าขวบที่นอนหลับสบายบนเตียง โยเดินนำเชือกมาผูกคอเด็กสาวผู้เป็นน้องหลวมๆไม่ให้เธอรู้ตัวตื่นมากแหกปาก ก่อนจะถอยออกมาดึงเชือกให้รัดแน่นจนเด็กบนเตียงเบิกตากว้างแล้วขาดอาการหายใจตายไป

"เหลืออีกสอง"

เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนเดินออกมาจากทางหลังบ้าน ปีนหลังคาไปด้านบนห้องของผู้เป็นพ่อและแม่เลี้ยง วาโยจัดการแงะหลังคาบ้านออกอย่างเบามือ ด้านในเธอเห็นพ่อของตนนั่งทำสมาธิอยู่ จึงย่อนเชือกผูกบ่วงลงไปคล้องคอคนอายุเยะแล้วดึงสุดแรงให้แน่นที่สุด จัดการดึงเชือกขึ้นแล้วปิดหลังคาอย่างรวดเร็ว แล้วเดินไปที่ห้องน้ำที่แม่เลี้ยงอยู่ เธอย่อนอุปกรณ์ไฟฟ้าลงที่อ่างน้ำจนหญิงตรงหน้าโดนช็อตตาย ร่างเล็กโดยเชือกมัดคอให้แน่ใจว่าตายแน่ๆ ก่อนจะรีบหนีออกมาโดยเก็บหลังฐานทั้งหมดที่จะสาวตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมจะเอาเงินทั้งหมดในบ้านมาด้วย


Øłpa


          เสียงพูดคุยจอแจดังขึ้นอย่างสนุกสนาน เว้นเด็กสาวคนวัยแปดขวบคนหนึ่งที่นั่งอ่านหนังสือเงียบอย่างไร้ตัวตน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มรับกับผมสีดำน้ำตาลยาวประบ่า

"คุณพ่อบอกว่าวันนี้คุณพ่อจะกลับมาเร็วล่ะ"

เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกกับลูกชายของหล่อน ก่อนจะหันไปทำความสะอาดบ้านต่อ โดยไม่สนใจโอปาที่นั่งอยู่ไม่ไกลราวกับเธอเป็นธาตุอากาศ ส่วนคนเป็นลูกก็นั่งทำการบ้านอยู่โดยไม่สนใจเธอเช่นกัน

"คุณแม่ครับ!! ผมอยากกินสปาเก็ตตี้อ่ะ"

"ได้เลยครับคนเก่ง คุณพ่อคงอยากทานเหมือนกันเนอะ"

เสียงสองแม่ลูกหัวเราะมีความสุข โดยมีโอนั่งฟังเงียบๆราวกับเงา


          ตกเย็น คนพ่อเป็นกลับมานั่งทานอาหารร่วมกับครอบครัว โอปาหลบมานั่งทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ห้องนั่งเล่น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเรียบเฉยจดจ้องหนังสือเรียนตรงหน้า

"วิชาคณิตได้3.94 ต้องอ่านสูตรเพิ่มซินะ"

เสียงเรียบเอ่ยคุยกับตนแผ่วเบา มือขาวซีดที่อมชมพูเล็กน้อยคว้าหนังสือคณิตมาอ่าน แต่ก็พอดีกับที่พ่อและแม่เดินออกมาจากห้องอาหารพอดี

"อ่านเรียกร้องความสนใจรึไง"

เด็กชายเอ่ยขึ้น พร้อมกับจับถ้วยอาหารขยะเธอมาสาดใส่ตัวเองและร้องลั่น โอหาผ้ามาหวังจะช่วยเช็ดให้ แต่กลับโดนเท้าของผู้เป็นพ่อยันออกจากร่างเด็กชายเสียก่อน

"จะเรียกร้องความสนใจก็ให้มันน้อยๆหน่อย!!! นั่งเงียบๆเป็นเงาไปซะ!!"

"แต่หนูไม่..."

"หุบปากไปนังสวะ!!"

ผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นดังลั่น พร้อมปาถ้วยกระดาษใส่เธอ โอปาเม้มปากแน่นก่อนจะข่มอารมณ์ของตนลง แต่ร่างกายของเธอกลับขยับไปเองเสียแล้ว เธอใช้คัตเตอร์แทงเข้าที่อกซ้ายของผู้เป็นพ่อจนเลือดทะลักราวสายฝน แล้วปาคัตเตอร์ใส่ลำคอของผู้เป็นมารดาอย่างแม่นยำ

"มันถึงจุดที่เงาจะออกมาแล้วล่ะ"

มือบางดึงมีดออกจากคอร่างไร้วิญญาณของหญิงที่ได้ชื่อเป็นแม่ของเธอ โลหิตสีชาดสาดกระเสนโดนเด็กชายที่ทำให้เธอโดนดุด่าว่ากล่าว รวมทั้งทำให้เธอเกือบตายมาหลายรอบ โอปาฉายรอยยิ้มเว้นเสียงดวงตากลับหม่นแสงฉายไว้เพียงแววแห่งความเคียดแค้นและความเฉยเมย

"Hey, It's raining"

ของมีคมในมือปักลงกลางอกของผู้เป็นน้องมิดด้าม ก่อนจะดึงออกอย่างรวดเร้ซจนเลือดสาดกระจายไปทั่วผนังและเฟอร์นิเจอร์ ร่างบางนำเลือดของศพมาขีดเขียนข้อความทิ้งไว้ |Raining| ก่อนจะเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดสีกรมทับด้วยเสื้อโค้ชคอสูงสีน้ำเงินพร้อมกางเกงสีฟ้าเข้มจนเกือบเป็นสีน้ำเงิน

โอปาค้นของที่จะสาวตัวเธอได้มาเก็บไว้ แล้วหาเงินในห้องของพ่อมาทั้งหมดแล้วนำสิ่งของต่างๆใส่เป้แล้วปีนออกมาทางหน้าต่างหลังบ้านอย่างรวดเร็ว

"ใครว่าเงามันจะหันขึ้นมาบนแสงไม่ได้กัน"


Łayła


           ร่างบางในชุดสายเดี่ยวสีดำยาวนั่งอยู่บนเตียงนอนของตน เรือนผมยาวสีเดียวกับชุดสยายเต็มที่นอน ใบหน้าสวยหวานดั่งตุ๊กตากระเบื้องชิ้นงามเรียบนิ่งฉายแววหม่นมอง ผิวขาวซีดราวสีกระดาษมีรอยจ้ำสีกุหลายประดับประปราย รวมถึงรอยฟันหลายแห่งด้วย บนเตียงของเธอมีคราบสีขุ่นและของเล่นมากมาย

"อยากหนีไปจากที่นี่"

เสียงนุ่มเอ่ยแผ่วราวสายลม ห้องมืดสนิทไม่มีแสงใดสว่างขึ้นเมื่อมีแสงไฟจากด้านนอกส่องเข้ามาทางประตู

"เจ้าหญิงของพ่อ"

เสียงแหบแห้งดังขึ้นอย่างน่าขยะแขยง ดวงตาสีดำสวยของเลล่าหลับลงอย่างเหนื่อยหน่ายและเจ็บปวด

"คิดถึงพ่อมั้ย? คิดถึงซินะพ่อคิดถึงลูกมากๆเลยล่ะ ฮ่าๆๆๆ"

พ่อของเธอหัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะปีนขึ้นเตียงไปหาร่างเล็ก ชายวัยกลางคนซุกไซร์ซอกคอของลูกสาวอย่างหื่นกาม มือสากลูบไล้ทั่งร่างเล็กอย่างหลงใหล แต่ใบหน้างามกลับเรียบนิ่งราวกับไม่มีอารมณ์ความรู้สึก


          เสียงเสียดสีของเตียง ร่างเนื้อและเสียงหอบหน้าใจของผู้เป็นบิดาดังไปทั่วห้อง เลย์นอนบนเตียงโดยที่มีพ่อบังเกิดเกล้าข่มขืนอยู่อย่างนิ่งเฉย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอเสียงหน่อย ดวงตากลมโตคู่งามเหลือบไปสบตากับตุ๊กตาเด็กผู้หญิงพลาสติกตัวหนึ่ง ดวงตาที่เธอมักอยากจะเห็นแววอื่นกำลังสะท้อนภาพเธอและบิดากำลังร่วมรักกัน ถึงจะมีแค่ผู้เป็นพ่อที่รู้สึกดีก็ตามที หลังจากที่เหม่ออยู่นานความรู้สึกอุ่นร้อนก็พุ่งเข้ามาในร่างกายของเธอ ก่อนคนกระทำจะยิ้มแป้นมองมาที่เธออย่างหลงใหลในราคะอย่างชัดเจน

"ลูกรักของพ่อ ลูกสวยมากเลยรู้มั้ย? ลูกเป็นนางฟ้าตกสวรรค์แน่ๆเลย"

คำพูดราวคนสติเฟื้องดังขึ้นมาจากปากของชายวัยทอง เด็กสาววัยแปดขวบมองนิ่งแม้ภายในนั้นขยาดเต็มทนก็ตาม มือเรียวยกดึงแขนผู้เป็นพ่อแล้วกดลงมาบนเตียง

"จะเอาอีกเหรอคนเก่ง"

"..."

เลล่าเงียบ มือเล็กลูบใบหน้าคนใต้ร่างเบาๆ ก่อนจะลูบลงมาที่กระเป๋าตรงหน้าอก หากุญแจที่สามารถปลดโซ่ให้เธอได้ และไม่นานเกินรอ เลย์ก็พบมัน เด็กสาวยิ้มอ่อนก่อนจะไขกุญแจข้อเท้าตน แล้วนำโซ่มาล็อคข้อมือพ่อแทนอย่างรวดเร็ว

นิ้วเล็กกดลงจิ้มกับลูกตาบิดาที่ล่ะข้างอย่างกับเป็นเรื่องปกติ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมาอย่างแรง เมื่อลูกตาขวาของเขาโดนควักโดยลูกสาวสุดรักของตน

"ละ เล- อ้ากกกกกก"

เสียงร้องดังอีกครั้งเมื่อตาอีกข้างโดยควักออก เด็กสาวถือลูกตาสีน้ำตาลแก่ของพ่อมาดูก่อนจะบีบมันแหลกคามือ คว้าหยิบมีดตัดกระดาษบนโต๊ะมาแทงเข้าที่หน้าผากของเหยื่อเพียงหนึ่งเดียวของตนอย่างบ้าคลั่ง รอยยิ้มกว้างประดับหน้าสวยอย่างสยดสยอง ดวงตาสีดำเบิกกว้างอย่างสนุกสนาน ราวกับเรื่องที่เธอทำมันเป็นความรู้สึกที่ดีที่สุด เลล่าดึงมีดออกจากหน้าผากแหวะออก เปลี่ยนชุดของตัวเองให้เป็นชุดเสื้อเชิทสีดำสั้น กางเกงขาสั้นและฮู้ดสีดำของแม่ที่เสียไปของตน เธอเก็บกวาดของอันน้อยนิดของตน ถือเป็นโชคดีที่เธอไม่เคยได้ออกมาดูโลกภายนอก เนื่องเพราะศพบนเตียงหวงแหนเธอเกินขอบเขต ทำให้เธอได้เก็บเพียงมีดและข่าวของอย่างสร้อยและแหวนที่ได้เป็นของขวัญจากแม่เท่านั้น บนตัวของร่างไร้ชีวิตมีเงินจำนวนหนึ่ง เด็กสาวเก็บใส่กระเป๋าสะพายของตนก่อนจะเดินไปค้นเงินในบ้านอย่างเงอะงะเพราะไม่ชินกับแสงเท่าไหร่นัก


หนึ่งคน.....เป็นเด็กสาวผู้ถูกกดขี่

หนึ่งคน.....เป็นเด็กสาวผู้ถูกเมินเฉย

และ

หนึ่งคน.....เป็นเด็กสาวผู้ถูกย่ำยี


ผู้ประดับรอยยิ้ม.....เด็กสาวแห่งเชือก

ผู้ประดับความเรียบเฉย.....เด็กสาวแห่งฝนเลือด

ผู้ประดับความบ้าคลั่ง.....เด็กสาวแห่งดวงตาสีโลหิต


โศกนาฎกรรมอันเลื่องชื่อ จะเริ่มอีกเรื่องแล้ว


****Talk Writer****

สวัสดีรีดทุกคนนะคะ ตอนนี้ไรต์ลงบทนำแล้วเรียบร้อย ก็มาลงดึกมากเลยด้วย สามารถติ-ชมได้ตามสบายเลยนะคะ ถ้าตัวหนังสือน้อยเกินไปต้องขออภัยอย่างยิ่ง เพราะไรต์แต่งในโทรศัพท์นะคะ ไรต์อ่านทุกคอมเมนต์ค่ะ!!!


1เมนต์=1,000,000กำลังจายยยยยยยย

แอดไลน์นู๋ได้น้า ID : ajev.2

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #1 มากิโกะ โฮกิ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 14:55
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากครับ
    #1
    1
    • #1-1 jill chung(จากตอนที่ 1)
      11 สิงหาคม 2562 / 15:07
      ขอบคุณมากๆนะคะ
      #1-1