[Fic Creepypasta] The girl of the three murders

ตอนที่ 2 : Chapter l

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    13 ส.ค. 62

 การรวมตัว


         หลังจากวันนั้น ผ่านมาได้สองวันกว่า เลล่าเดินโซซัดโซเซเพราะยังไม่สามารถปรับตัวกับสภาพแวดล้อมได้ เธอเดินเข้าซอยตันเล็กอย่างยากลำบาก ด้วยตาสีทมิฬพร่ามัวกับแสงสว่างภายนอก

"มองไม่เห็น แสบตา"

เอ่ยบ่นแผ่วเบาก่อนจะทรุดลงข้างกำแพงอย่างเหนื่อยอ่อน เธอเลือกจะไม่ใช้เงินจ่ายฟุ้มเฟื้อง(จนซื้อเพียงขนมปัง)และหาที่นอนตามซอยมากกว่า

"นี่เธอเป็นไรมั้ย?"

เสียงใสเอ่ยขึ้น พร้อมสัมผัสมือที่แตะลงบนตัวเธอ เลย์สะดุ้งเฮือกก่อนจะหันไปมองอีกฝ่าย เด็กสาวร่างเล็กที่อายุคงประมาณเจ็ดถึงแกดขวบพร้อมเสื้อผ้าที่ดูสกปรกเล็กน้อยพอๆกับเธอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนและผมสีเดียวกัน ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มน่ารักพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆประดับบนหน้า

"ไม่เป็นไร"

เลล่าตอบวาโยไปอย่างห้วนๆ เพราะเธอไม่เคยได้ออกสังคมเลยไม่รู้ควรตอบยังไง แต่ก็อ่านออกเขียนได้ มีความรู้อยู่ในระดับที่สามารถเอาชีวิตรอดได้อยู่ โยมองอีกฝ่ายที่หรี่ตามองตนและแสง

"แพ้แสงเหรอ"

"อือ ไม่ชิน"

คนตัวเล็กกว่าพยุงร่างบางของเด็กสาวผมยาวถึงขาอ่อนมาที่มุมๆหนึ่งในซอย ที่นั้นมีผ้าเก้าๆผื่นหนึ่ง หมอนและอาหาร

"ฉันพึ่งฆ่าคนมาเลยหนีน่ะ"

"..เหมือนกันเลย.."

บรรยากาศพลันเงียบ ก่อนจะเกิดเสียงหัวเราะเบาๆของทั้งสองดังขึ้น

"ฉันชื่อวาโยนะ เรียกโยหรือวาก็ได้ เจ็ดปีเอง"

"เลล่า..แปดปี..มั้งนะ"

"ทำไมใส่มั้งล่ะ"

เด็กสาวผมดำสยายส่ายหน้า เธอเอ่ยเสียงแผ่ว

"ไม่เคยออกจากบ้าน"

"ว้าว พ่อแม่คงรักเธอมากซินะ"

โยเอ่ยตกใจก่อนจะนั่งลงข้างๆเลย์ ดวงตาสีอ่อนมองหน้าสวยราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชิ้นเยี่ยม

"แม่เสียนานแล้ว พ่อก็...'ข่มขืน'น่ะ"

"...ขอโทษนะ"

"ไม่เป็นไร ตอนนี้หมอนั้นตายไปแล้ว ตายไปพร้อมกับดวงตาน่าขยะแขยงนั้น"

เลล่าเอ่ยขึ้น ดวงตามองตรงไปด้านหน้า วาโยเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปจับกับมือเย็นของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

"ฉันก็ด้วย ที่บ้านฉันเป็นลูกเมียเก่าพ่อ โดนแม่เลี้ยงกับลูกหล่อนจิกหัวใช้อย่างกับขี้ข้า พ่อก็ไม่สนใจ อุสาทนมาตั้งนาน แต่กลับมาทำให้รูปของแม่ฉันตกต่ำ เลยจัดการผูกคอพวกเขา"


          ร่างเล็กของเด็กสาวสองคนเดินตามทางเท้า ใช้จ่ายเงินให้ประหยัดที่สุด ก่อนจะเดินหาซอยมืดๆเพื่อเป็นที่พักสำหรับคืนนี้

"พวกเธอเป็นใคร"

เสียงนุ่มเรียบเอ่ยขึ้น ดวงตาของวาโยและเลล่าหันไปทางตนเสียง เด็กสาวที่คงอานุรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กสาวผมดำ เลย์เลือกจะเล่าที่มาที่ไปของเธอพร้อมกับวาโย คนผมสีน้ำตาลเข้มมองทั้งสองก่อนจะกวักมือเรียกทั้งสองเบาๆให้มาหาตน

"ตามมา กลิ่นมันก็จะไม่โอเคหน่อยๆอ่ะนะ"

ทั้งสามปีนลงมาทางท่อน้ำของเมือง กลิ่นเหม็นเน่าลอยเข้าจมูกอย่างรวดเร็ว

"ฉันชื่อโอปา เรียกโอก็ได้นะ ฉันโดนครอบครัวทำเหมือนไม่มีตัวตน และโดนด่าแทนน้องทุกครั้ง ทั้งๆที่เด็กนั้นทำฉันเกือบตายหลายรอบ"

"เหมือนกันซินะ"

เด็กสาวพยักหน้า เจ้าของใบหน้าสวยเย็นชาหันมามองร่างของทั้งสองหน่อยๆ

"มาอยู่ด้วยกัน...มั้ย"


          ตกดึก ทั้งสามคนขึ้นมาจากท่อน้ำที่อยู่อย่างเงียบเฉียบ ดวงตาคมสวยสไตล์คนไทยทั้งสามแบบส่องประกายน่าหวาดหวั่น

"เจอกันที่นี่ จำทางได้อยู่นะ"

เลย์และโยพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ทั้งสามเดินไปตามถนนด้วยกันอย่างเงียบสงบ แต่ก่อนจะทำตามที่คิด กองทัพต้องเดินด้วยท้อง พวกเธอเดินเข้ามาที่มินิมาร์ทข้างทางที่เปิดอยู่ ซื้อขนมปัง หรืออาจจะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อที่พบทั่วไปตามท้องตลาด

"เป็นอะไรไปเลล่า"

โอเอ่ยขึ้นหลังจากซดบะหมี่เข้าไปได้คำหนึ่ง ทางวาโยก็หันมามองอย่างสงสัยทั้งๆที่กำลังเขี้ยวขนมปังตุ้ยๆอยู่ ทั้งสองมองถ้วยบะหมี่ที่เห็นเด็กสาวซื้อมาอย่างไร้เดียงสา

"...ไม่เคยกิน..."

พรวด!!

"ห๊า!? ไม่เคยกินบะหมี่ถ้วยจริงดิ๊!?"

เลล่าพยักหน้ากับคำถามของวาโยเบาๆ

"ปกติกินอะไรงั้นเหรอ"

"ตอนอยู่บ้าน หมอนั้นเอาพวกเบอร์เกอร์ สปาเก็ตตี้ อะไรประมาณนี้มาให้ เพราะฉันออกจากห้องไปไหนไม่ได้"

เธอตอบ พร้อมกับลูบข้อเท้าซ้ายที่เป็นรอยโซ่อยู่เบาๆ

"แล้วตอนพ่อเธอตายล่ะ"

"ซื้ออาหารที่เคยได้กินจากบ้าน โดยอิงรูปภาพน่ะ"

'ปวดหัว' วาโยถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัดขนมปังต่อไปอย่างเหนื่อยอ่อน ส่วนโอปาก็กุมขมับพร้อมนวดเบาๆแล้วนั่งทานบะหมี่ถ้วยของตนต่อ

"หัดกินเยอะๆ หลากหลายๆล่ะ"

"อือ"


Layla part


่          ฉันเดินตามทางในสวนสาธารณะ ตอนนี้ไม่คนอยู่มาก ฉันหันไปเจอเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำท่าสิ้นหวังอย่างสุดขีด

"นี่..คุณ"

"คะ?"

เธอเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ดวงตาของเธอเป็นสีฝางอ่อนสวย อยากได้

"เห็นมานั่งอยู่ตรงนี้...เป็นอะไรรึเปล่า"

"เปล่าจ้ะ ฉันแค่ตกงานน่ะ"

ฉันเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหญิงสาว ดวงตาสีคืนเดือนดับจ้องมองดวงตาสีฝางอ่อนตรงหน้า

"ใครกล้าทิ้งคนที่มีดวงตาสวยๆแบบคุณกัน"

"ขะ ขอบคุณที่ชมนะ"

นิ้วยาวเรียวของฉันลูบใบหน้าของหล่อนเบาๆ ก่อนจะเชยคางคนตรงหน้าให้สบตาของตัวฉัน

"ฉันขอตาเธอนะ"

"อะไรของเ- กรี๊ดดดดด!!"

ดวงตาสีฝางของเธอถูกฉันควักออกมาข้างหนึ่ง เลือดไหลออกมาจากรูโบ๋ ไม่นานอีกข้างก็ตามมาติดๆ เลือดไหลออกมาจากดวงตาจนอาบย้อมใบหน้าของหล่อนไปบางส่วน ฉันใช้มีดที่พกมาตั้งแต่เหยื่อคนก่อนมาแทงหน้าผากจนเละ เหมือนศพที่ผ่านมา ริมฝีปากบรรจงวาดรอยยิ้มขึ้น ก่อนจะแทงมีดงไปที่หน้าผากเธอสุดแรงอีกรอบแล้วดึงออก โดยไม่ลืมพูดประโยคที่ลอยเข้ามาในหัว

"I ask your eyes"


Olpa part


          ฉันเดินตามทางในย่านการค้าพร้อมกับกางร่มสีดำที่เปื้อนเลือดจากการฆ่าครอยครัวเดินหาเหยื่อเรื่อยๆ เจอชายวัยรุ่นที่เดินสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกล

"นี่เธอน่ะ!!! ส่งเงินมาซะ"

"Hey, It's raining"

เขาทำหน้าสงสัย ก่อนจะต้องร้องลั่นเมื่อฉันดึงด้ามร่มที่อุสาทำให้กลายเป็นฟักดาบที่ไม่เชิงดาบ เป็นมีดสั้นที่ยาวครึ่งหนึ่งของดาบเฉยๆ

"ยะ อย่าเข้ามานะ!!!"

เขาตะโกนตะเกียดตะกาย พยายามที่จะเดินออกจากที่นี่ให้ได้ ฉันปาร่มใส่เขาจนสะดุดขาตัวเองล้มอย่างเหมาะเจาะ มันน่าพอใจทีเดียวถึงแม้หน้าจะไร้ความรู้สึกก็เถอะนะ ไม่รอช้าฉันรีบก้าวเท้าไปหาอีกฝ่ายทันที ลงมือเอามีดปักขาอีกฝ่าย

"อ้ากกก!!! ปล่อยฉันไปเถอะ ขะ ขอร้องล่ะ"

เขาเอ่ยเสียงเว้าวอน พร้อมกับพนมมือไหว้โดยไม่กลัวจะเสียศักดิ์ศรีเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของฉันกรอกไปมา ก่อนจะนำมีดอีกเล่มปักขาอีกข้างของเหยื่อ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมาอีกรอบ ฉันมองอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะค้นกระเป๋าหาเงินจากอีกฝ่ายทันที

"อะ เอาไปหมดเลยก็ได้นะ อย่า อย่าฆ่าฉั--"

แล้วเจ้าตัวก็เลือดพุ่งตายไปเรียบร้อย ฉันลุกยืนหลังจากเขียน|Raining|เสร็จ

"ฝนตกแล้วล่ะนะ"

พลางนับเงินไปด้วย


Vayo part


          ก่อนจะไปหาเหยื่อ ฉันต้องแวะซื้ออุปกรณ์ก่อนเลย

"แถวนี้จะมีมั้ยน้า"

เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ดังแว่วมาเรื่อยๆ ร้านค้าเริ่มปิดไปเป็นแถบๆ ฉันมองเชือกในกระเป๋าตัวเองที่เหลืออยู่ไม่มากเลยตัดสินใจเดินไปหาเหยื่อแบบนี้เลยนิแหละ

"ว้าว~ มีสาวน้อยมาเดินตอนกลางคืนแบบนี้ด้วยว่ะ"

เสียงผู้ชายที่มีหุ่นราวหมีควายดังขึ้นมาจากด้านหลังของฉัน ความได้เปรียบทางกายภาพคืออีกฝ่ายชนะชัวร์ๆ แต่ท่าด้านความเร็ว ฉันได้เปรียบ

"หนูหลงทางเหรอจ๊ะ เดี๋ยวลุงพาไปกินขนมเอามั้ย?"

"จริงเหรอคะ?"

ดวงตาอีกฝ่ายฉายแววพอใจไม่น้อย ฉันแอบยิ้มในใจ ก่อนจะเดินตามอีกคนไปทางซอยเปลี่ยวๆอย่างช้าๆ และพอดีกับที่เมฆมาบังพระจันทร์ทำให้ฉันใช้โอกาสนี้โยนบ่วงเชือกผูกคออีกฝ่ายแล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดฉุกเฉินของตึกข้างๆอย่างรวดเร็ว

"โอ้ยยยยย หนักชะมัดเลย"

"ปล่อยกูอีเด็กเวร!!"

 ดิ้นหาหวยเหรอลุง!! ตัวเท่าหมีควายหนักนะเฟ้ย!!! แขนน้อยๆของฉันดึงเชือกที่มีหมีควายไม่ระบุนามเพราะไม่อยากถามให้เปลื้องความจำ ขึ้นมาให้ขาอีกฝ่ายลอยพื้นพอสมควร แล้วจัดการมัดเชือกแน่นๆดึงอีกนิดให้แน่ใจว่าจะไม่หลุด

"เฮ้อ~ ขนมปังไม่พอจริงๆซินะ"

ปากบ่นอุบอิบก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นถังน้ำเน่าๆอยู่หัวมุมบันได เลยค้นหาเครื่องช็อตไฟฟ้าในกระเป๋าอย่างไวเลยค่ะคุณนักอ่าน

"เจอแล้วๆ"

มุมปากกระตุกยิ้มขึ้น ก่อนจะจัดการราดน้ำใส่ร่างฉกรรจ์ที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ด้านล่างทั้งๆที่มีเชือกผูกคออยู่

"ลุงเนี่ย...ทำหนูคิดถึงหมีควายจริงๆอ่ะนะ"

เครื่องช็อตไฟฟ้าเปิดกระแสไฟสูงสุดจิ้มลงกับเชือกเปียกลามลงไปถึงร่างผู้เคราะห์ร้ายอย่างรวดเร็ว

"คิกๆ Beautiful necklace?"


Writer part


          หลังจากนั้นไม่นาน เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้น เลล่า โอปาและวาโยที่แอบอยู่มุมถังขยะในซอยโผล่แอบมาดูน้อยๆ

"ใกล้ถึงแล้วล่ะ เดินไปอีกสองซอย"

"..มันไม่ได้เชื่อมกันทุกท่อเหรอ"

เสียงใสหวานดังจากปากเด็กสาวผมดำที่มองลูกตาสีฝางอ่อนอย่างหลงใหลไปมา ทำให้ร่างของคนทั้งสองหยุดชะงักกันทันที

"เลล่า"

"อะไรเหรอ?"

โอและโยกระโดดกอดร่างคนผมดำยาวอย่างรวดเร็วจนคนโดนกอดถึงกับเอ๋อ

"ฉลาดเหมือนกันนะเนี่ย!"

"ฉันลืมคิดเรื่องนี้ไปจริงๆ"

ตอนนี้สมองของคนที่ถือลูกตาสองข้างกำลังมีเครื่องหมายคำถาม กับคำว่า อะไรนะ ยังไงอ่ะ ฉลาดอะไร ตีกันวนไปหมด แต่ไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป เสียงฝีเท้ามากมายก็ดังขึ้น โอมุ่งตรงไปเปิดฝาท่อน้ำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปีนลงไปอย่างชำนาญ ตามมาด้วยวาที่กระโดดลงไปพร้อมกับเลย์ที่ตามลงมาโดยไม่ลืมปิดฝาท่อ

"ฉันได้ยินเสียงคนนี่ ทำไมไม่มีกันละ?"

ตำรวจที่มุ่งมาดูต่างเกิดอาการสับสบ ก่อนจะกลับสถานีไปเปิดคดีฆาตกรรมอย่างรวดเร็ว


คดีฆาตกรรมในครั้งนี้

จะทำให้คนทั่วทั้งประเทศได้หวาดกลัว

กันไปอีกเท่าไหรกันนะ =)



****Talk Writer****

hello ตอนหนึ่งคลอดมาแบ้วน้าฮับ มันจะกาวๆงงๆกันหน่อยๆ เพราะแอบปั่นตอนเรียนบ้างซักครึ่งตอนได้ ถูกผิด ติชม ได้นะครับ See you.


1เมนต์=1,000,000 กำลังใจ

1กำลังใจ=1,000,000 กำลังใจปั่น

Thank you Reader.♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น