First Love ปฏิบัติการตามล่าหาหัวใจของยัยคุณหนูตัวแสบ

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 Oki special (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มิ.ย. 58

11

Oki Special (2)

ผมตื่นสายไปหรือว่าพวกเธอตื่นเช้าไปกันแน่-_- ทำไมผมตื่นขึ้นมาถึงไม่มีใครอยู่บ้านสักคนหรือว่า..พายจะหลอกให้ยูกิไปไหนอีก ผมจะมัวใจเย็นอยู่ไม่ได้แล้ว!แต่ตอนนี้ผมก็ไม่ได้ใจเย็นนะแต่แค่ไม่รู้ว่าจะไปหาตัวทั้งสองคนที่ไหน แต่ระหว่างที่ผมกำลังคิดมากและกำลังจะฟุ้งซ่านไปต่างๆนาๆประตูบ้านก็ถูกเปิดคนที่เดินเข้ามาคือพาย เอ๊ะ คนเดียวแล้วยัยนั่นล่ะหรืออาจจะไม่ได้ไปด้วยกัน ไม่มีทาง ยัยนั่นไม่รู้จักที่นี่สักหน่อยคงไม่บ้าออกไปคนเดียวให้หลงทางเล่นหรอก นอกจากจะโง่เกินเยียวยา=__=;

นี่พาย เห็นยูกิบ้างมั้ย

มะ..มะ..ไม่เห็นค่ะ

ท่าทางตอนตอบกลับของพายมันแปลกๆหน้าดูซีดสั่นๆกลัวๆอะไรบางอย่างซึ่งมันทำให้ผมรู้เลยว่าคำตอบของพายมันเป็นคำโกหก

ยูกิออกไปพร้อมกับพายใช่มั้ย

มะ..ไม่ใช่ค่ะพะ..พายไม่เห็นพี่ยูกิ ตะ..ตั้งแต่เช้าแล้ว

อาการแบบนั้นไม่ผิดแน่ที่พายเริ่มหลบสายตา ตัวก็สั่นไม่หยุด ผมเริ่มกลัวแล้วสิ...มีอะไรเกิดขึ้นกับยัยนั่น!!

ยูกิอยู่ที่ไหน!”

พะ..พายไม่รู้เรื่อง

ถ้าไม่ยอมบอกพี่จะถือว่าไม่เคยมีน้องสาวแล้วเราจะได้ขาดกันตัดพี่ตัดน้องกันตั้งแต่วันนี้!”

คะ..แค่ผู้หญิงคนเดียวพี่ถึงกับทิ้งพายเลยเหรอคะ!”

“...พาย

พี่..โอกิ..ฮือออ..พี่ไม่เคยรักพายเลยใช่มั้ย

พี่ไม่เคยมีน้องสาวที่ทำร้ายคนที่พี่รัก คิดว่าคงเข้าใจที่พูดนะ

ฮือออ

ถ้าจะรอคำตอบจากปากพายคงจะไม่มีวันบอก ต้องลุยหาเองแล้ว! ผมไล่สายตามองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เห็นว่าที่ชายกระโปรงของพายมีใบไม้กับเศษดินติดอยู่แสดงว่าเพิ่งออกมาจากป่าหลังบ้าน

ผมวิ่งไปที่หลังบ้านแล้วเข้าไปในป่าแต่ก็ไม่มีอะไรที่ผิดปกติเลยสักอย่าง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน! ผมจะไม่แยกกับเธออีกเป็นครั้งที่สองผมทำตามคำพูดที่เคยพูดไว้ไม่ได้งั้นเหรอเนี่ย!!

ครั้งแรกที่ผมได้พบกับเธอคือเมื่อหกปีก่อนที่ประเทศไทย ผมไปเที่ยวกับครอบครัวเพราะเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นแต่ตอนนั้นที่ไปเที่ยวเขาหรือทุ่งหญ้าอะไรสักอย่างก็ได้ไปเจอเด็กผู้หญิงคนนึงเข้าเธอกำลังนั่งร้องไห้แล้วบอกว่าหลงทางผมไม่รู้จะทำยังไงก็เลยพาเธอไปผจญภัยในป่าเล็กตรงนั้นจนผมเห็นรอยยิ้มของเด็กคนนั้นที่มีชีวิตชีวาน่ารักสดใสผมก็เลยตกหลุมรักเธอสุดท้ายผมก็ให้สร้อยรูปดาวไป มันเป็นสร้อยคู่และเป็นที่ระลึกก่อนจากกัน สร้อยนั่นผมเคยได้มาจากแม่ที่บอกให้ผมเอาไปให้คนที่ผมรักส่วนสร้อยของผมเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เอาจริงๆผมใส่มันตลอดเวลาแต่แค่จะถอดมันเวลาอาบน้ำแล้วก็จะใส่แอบเอาไว้ในปกเสื้อเวลาอยู่ต่อหน้ายัยนั่น สรุปง่ายๆคือผมเป็นรักแรกที่เธอกำลังตามหาอยู่!มันเป็นเรื่องที่บังเอิญซะจนน่าเหลือเชื่อที่ผมกับเธอได้เจอกันตั้งแต่วันแรกแถมยังเป็นรูมเมทกันอีกแต่ผมเลือกที่จะไม่บอกความจริง

 แล้วทำไมมันกลับไม่เป็นอย่างที่ผมหวัง ยังไม่ทันได้บอกเรื่องทุกอย่างที่ผมปิดเอาไว้เธอก็ดันหายตัวไป ผมจะไม่ยอมแยกกับเธออีกครั้งหรอก!
ยูกิ!! เธออยู่ที่ไหน!!”

ให้ตายสิวิ่งเข้ามาในป่าลึกตั้งขนาดนี้แล้วยังไม่มีวี่แววใครสักคนที่อยู่แถวนี้เลยสักนิด ผมลองวิ่งแล้วมองรอบๆตัวอีกทีแต่คราวนี้ผมเจอพายที่เข้ามาตอนไหนไม่รู้กำลังยืนแล้วส่งยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันเหมือนเป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า...นี่ผมทำให้น้องของตัวเองเป็นแบบนี้เพราะเป็นห่วงยัยนั่นจนควบคุมสติไม่อยู่เลยงั้นเหรอ

พี่โอกิ..จะไปหาพี่ยูกิกับพาย...มั้ยคะ

แต่...”

ขอโทษกับเรื่องเมื่อกี้นะคะ..พายไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าไม่รีบเดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ยูกิอีกนะคะ

อืม งั้นช่วยนำทางให้ที

ระหว่างทางพายสารภาพออกมาหมดทุกอย่างเรื่องที่แกล้งยัยนั่นเมื่อคืนแล้วก็เรื่องที่ตอนเช้าที่หลอกยัยนั่นเข้ามาในป่าแต่สุดท้ายพายก็ยังไม่ได้ทำอะไรแต่ที่ยูกิหายไปก็เพราะเกิดหน้ามืดจนถอยหลังตกหน้าผา โชคยังดีที่หน้าผานั้นมันไม่สูงมาก พายที่ไม่รู้จะลงไปช่วยยังไงเลยกลับมาที่บ้านแล้วตัดสินใจทำเป็นไม่รู้เรื่องแทนเพราะกลัวจะโดนผมเกลียด...ผมไม่น่าบังคับให้เธอมาด้วยจริงๆนั่นแหละ ไม่งั้นคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

ถึงแล้วค่ะ

ขอบใจนะที่ช่วยนำทางแล้วก็รีบไปรอพี่อยู่ที่บ้านก่อน

แล้วพี่โอกิจะลงไปช่วยยังไงเหรอคะ?”

ก็ง่ายๆ...โดดลงไปไง!”

กรี๊ดดด พะ..พี่โอกิ! ระ..ระวังตัวด้วย!!”

ควากก~ แควกก~!

ผมไม่คิดอะไรทั้งนั้นเพราะหน้าผาที่พายพามาเป็นหน้าผาที่ไม่สูงก็จริงแต่ว่ามีต้นไม้สูงขึ้นมาจนมองไม่เห็นพื้นถ้าจะลงไปหาวิธีที่เร็วที่สุดก็ต้องโดด!แล้วผมก็กระโดดลงมาโดยใช้แขนเป็นที่บังหน้าเอาไว้แต่เสื้อมันดันโดนกิ่งไม้เกี่ยวจนขาดรุ่ย สุดท้ายก็จบที่ลงมานอนกองกับพื้น นึกแล้วก็แอบขำตัวเองแฮะ ทำอะไรที่มันเสี่ยงตายแล้วบ้าบิ่นได้ขนาดนี้

อึก..พอจะขยับตัวลุกก็เจ็บไปทั่วร่างกาย..คิดไว้แล้วล่ะว่ามันต้องมีอาการประมาณนี้

อ๊ากกกกก โอ๊ยยยย!”

ถึงจะเจ็บยังไงตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว!แต่ยังไม่ทันจะตะโกนหรือกำลังจะลุกไปไหนแค่เพียงหันหน้าไปทางขวาก็พบกับผู้หญิงที่ผมยอมเสี่ยงตายกระโดดลงมา! ดีจริงๆ!ที่ผมไม่กระโดดลงมาทับตัวเธอ ยูกินอนหลับตาพริ้มแล้วเธอก็ยังใส่เสื้อนอนที่เต็มไปด้วยรอยฉีกขาดนิดหน่อยเลอะเศษดินกับใบไม้ หรือง่ายๆคือสภาพเดียวกันกับผม

ยูกิ..ได้ยินฉันมั้ย

“…”

ท่าทางจะยังไม่ได้สติผมคงต้องอุ้มเธอไปแล้วรีบหาทางกลับ

 “...ไม่ต้องกลัวนะฉันอยู่ข้างเธอแล้ว

ผมก้มลงไปกระซิบเบาๆพร้อมกับถอดเสื้อนอกของตัวเองไปคลุมตัวยูกิเอาไว้แล้วช้อนร่างเล็กบอบบางที่มีแต่รอยช้ำขึ้นมาไว้ในมือ สองขาเริ่มออกเดิน แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าผมไม่เคยลงมาตรงนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าควรจะไปทางไหนถึงจะกลับขึ้นไปได้ ตอนลงก็กระโดดลงมา แต่ถ้าจะให้ขึ้นผมคงปีนขึ้นไปไม่ได้ คนนะไม่ใช่สไปเดอร์แมน=__=  จริงด้วยต้องโทรหาพายให้ไปเรียกตำรวจมาหาตัวเราสองคน

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด--

พี่โอกิปลอดภัยมั้ยคะ!”

อื้อ พี่เจอตัวยูกิแล้วด้วยนะ

ดีจังเลยค่ะตอนนี้พี่ทั้งสองคนอยู่ที่ไหน

อยู่ที่ป่าข้างล่างหน้าผานั่นแหละ จะว่าไงดีล่ะ...รู้สึกว่าจะไม่รู้ทางกลับ

พายโทรไปเรียกตำรวจให้ไปหาตัวพวกพี่เรียบร้อยแล้วค่ะ ช่วยรออีกหน่อยนะคะป่าตรงนั้นไม่ค่อยลึกมากไม่กี่วันก็หาเจอแน่นอน

ใช้คำว่าวันเลยเหรอ=_=”

งั้น..อาจจะไม่กี่ชั่วโมงนี้ตำรวจต้องหาพวกพี่เจอแน่นอนค่ะ!แล้วเดี๋ยวหนูจะไปช่วยหากับคุณตำรวจด้วยช่วยรออีกหน่อยนะคะ

เข้าใจแล้ว

ขอให้ยังปลอดภัยกันนะคะ

ขอบใจนะ

ติ๊ด-

ผมชักจะเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิว่าพายใช่เด็กอายุสิบขวบหรืออายุเท่ากับผมกันแน่ ยังไม่ทันได้โทรไปหาตำรวจก็ดันโทรตัดหน้าไปแล้ว-_-

อือ...-_O”

ยูกิ!”

ในที่สุดยูกิก็ลืมตาแถมยังลืมตาตอนอยู่ในอ้อมแขนผมพอลองอุ้มดูก็ไม่เห็นจะหนักตรงไหนแต่อีกไม่นานหรอกผมคงต้องวางเธอลงอยู่ดี เพราะอะไรน่ะเหรอ...

นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เอ๊ะ ที่นี่ที่ไหนแล้วทำไมนายต้องอุ้มฉันด้วย ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!” 

นั่นไง ว่าแล้วเชียวผมเดาถูก-_-

ฉันจะตอบเธอทีละคำถาม ข้อแรกฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงฉันมาอยู่ที่นี่ได้ก็เพราะกระโดดลงมาตามหาเธอ ข้อสองที่นี่ก็คือที่ที่เธอตกลงมาจากหน้าผา ข้อสามที่ฉันต้องอุ้มเธอไว้เพราะฉันจะเดินหาทางออกจากที่นี่  โอเค้?”

ดะ..โดดลงมา จะ..จากหน้าผาเนี่ยนะ!!O[]O”

ก็มันมีทางอื่นที่ไหนกันเล่า แล้วบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?”

แค่ปวดๆตามร่างกายนิดหน่อยแต่เริ่มจะหายแล้วเพราะงั้น...ปล่อย-ฉัน-ลง-เดี๋ยว-นี้!”

คนเขากระโดดมาช่วยแท้ๆจะพูดจาให้มันน่ารักสักหน่อยก็ไม่ได้ แถมยังมาเน้นคำแล้วตะโกนใส่หูผมที่อุตส่าห์กระโดดลงมาช่วย ผู้หญิงอะไรกันเนี่ย...

“...ไม่น่ารักเลยสักนิด อ๊ะ...  งานเข้าแล้วไง ดันเผลอพูดความคิดในใจออกไป-_-;;

ว่ายังไงนะพูดอีกทีซิ!“

ปละ..เปล่า ไม่มีอะไร

แล้วจะวางฉันลงได้รึยัง!“

ฟุ่บ~

 “อ้ากกก!” ไม่ใช่เสียงร้องของยูกิแต่มันเป็นเสียงร้องของผม พอวางเธอลงก็รู้สึกปวดร้าวที่แขนยังกับกระดูกจะหักขึ้นมา

นายเป็นอะไรน่ะ ฉันหนักขนาดนั้นเลยเหรอ

ไม่ใช่ ฉันจำได้ว่าตอนที่กระโดดลงมาฉันยกแขนมาขึ้นมาบังหน้าตัวเองสงสัยจะเป็นตอนที่ลงมานอนกับพื้นล่ะมั้ง  ไม่ต้องใส่ใจมากนักหรอก

ไม่ต้องใส่ใจอะไรกัน! นายเป็นคนลงมาช่วยฉันไว้นะยังไงฉันก็ต้องตอบแทนบุญคุณ

ยัยนั่นทำหน้าหงุดหงิดใส่พร้อมกับถอดเสื้อนอกที่ผมเอาไปคลุมเธอออกแล้วเอามันมาพันรอบแขนข้างที่ผมปวดคงจะทำเหมือนเฝือกที่เอาไว้ใส่กับคนกระดูกแขนหักทำนองนั้น แต่กลับดูคล่องแคล่วจนผมตะลึงไปพักใหญ่ ยัยนี่ก็มีมุมแบบนี้ด้วยเหมือนกันแฮะ ดูน่ารักขึ้นนิดหน่อยแล้วสิ...-_-///

เฮ้ย!...ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย!!


@@@@@


สวัสดีค่ะ รู้สึกกันมั้ยว่าความยาวของแต่ละตอนไม่เคยจะเท่ากันเลยT_T
พยายามปรับปรุงให้มันยาวเท่าๆกันแล้วนะแต่ทำยังไงก็ตัดตอนออกมาเป็นแบบนี้อ่า//Let it go
สุดท้ายย หวังว่าจะติดตามนิยายเรื่องนี้กันไปเรื่อยๆน้า อ่านให้สนุกงับ-w-

B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #7 Airi Shimizu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 18:38
    รออยู่เน้อ55555555
    #7
    0
  2. #6 CCharmmy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 09:15
    เมื่อไหร่จะเริกยอกความจริงหละเนี่ย โอกิเอ้ยยน
    #6
    0