TURN BACK [Fic Conan / AKAM]

ตอนที่ 21 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    12 พ.ย. 63

Chapter 19

 

 

ผลการตรวจสอบตัวยาที่ได้มาจากมิยาโนะ ชิโฮะออกมาแล้ว เป็นที่น่าตกใจสำหรับเจ้าหน้าที่ FBI และสันติบาล จากคำให้การของเด็กคนนั้นชื่อของมันคือ APTX4869 เหมือนองค์กรจะใช้มันเป็นยาพิษสำหรับฆ่าคนโดยที่ไม่ทิ้งสารพิษตกค้างไว้ในร่างกาย แต่ผลที่ได้จากการรับประทานยาตัวนั้นเข้าไป มิยาโนะ ชิโฮะที่เป็นเด็กสาวอายุสิบแปดกลับกลายเป็นเด็กประถม

 

“เป็นยาที่ร้ายกาจจริงๆ องค์กรต้องการสร้างมันขึ้นมาเพื่อทำอะไรกันแน่”

 

โมโรฟุชิ ฮิโรมิสึที่อ่านเอกสารในมือจบพูดขึ้นมา ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมแห่งนี้ต่างไม่มีใครแสดงความคิดเห็นออกมา เพราะพวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องที่ได้รับรู้ช่างเป็นเรื่องที่เหนือธรรมชาติจนยากเกินจะคาดเดา

 

น่าแปลกที่พวกเขาสามคนเคยแฝงตัวเข้าไปในองค์กรนั้นแต่ไม่เคยได้ยินเรื่องการวิจัยตัวยาชนิดนี้เลยสักครั้ง ตึกของบริษัทผลิตยาที่โดนทำลายบ่งบอกได้ว่าคนพวกนั้นไม่ต้องการให้ข้อมูลเรื่องยารั่วไหล นับว่าข้อมูลที่ได้มาใหม่นี้มีประโยชน์มากเลยทีเดียว

 

“น่าเสียดายที่ไม่มีคนของเราคอยส่งข่าวอยู่ในนั้นแล้ว”

 

ร่างสูงถอนหายใจออกมา โมโรฟุชิ ฮิโรมิสึยังคงรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่สามารถจับกุมบอสขององค์กรได้ในวันนั้น แถมยังเปิดเผยว่าตัวเองเป็นตำรวจอีก

 

ฟุรุยะ เรย์เห็นคนเป็นเพื่อนถอนหายใจเลยเอื้อมมือไปตบไหล่เบาๆ เพื่อให้กำลังใจ ชายหนุ่มคิดว่าโมโรฟุชิ ฮิโรมิสึทำได้ดีมากแล้วในฐานะสก๊อตซ์ ถ้าจะมีคนผิดจริงๆ คงเป็นเขาเองมากกว่าที่บุ่มบ่ามวิ่งเข้าไปช่วยอากาอิ ชูอิจิจนความลับแตก แล้วปล่อยให้เพื่อนของตัวเองอยู่ในองค์กรเพียงลำพัง

 

 

 

หลังออกมาจากสถานที่ทำงานอยู่ๆ ก็มีก้อนหิมะสีขาวร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า อุณหภูมิรอบกายต่ำลงจนอดที่จะยกแขนขึ้นมากอดอกไม่ได้ ฟุรุยะ เรย์กระชับเสื้อโค้ทสีดำตัวหนาที่สวมใส่อยู่ให้แน่นกว่าเดิม สองเท้ารีบเดินเข้าไปใกล้รถยนต์ของตัวเอง

 

ดวงตาสีฟ้าสบกับร่างสูงที่ยืนพิงFord mustang GT-500 สีแดงที่จอดอยู่ไม่ไกลกัน วันนี้ฟุรุยะ เรย์ต้องกลับห้องคนเดียวเพราะฮิโรมิสึจะเดินทางไปเยี่ยมพี่ชายในช่วงวันหยุด ซึ่งได้ติดรถไปกับคนในสันติบาลแล้ว

 

“นายมีธุระที่ไหนอีกหรือเปล่า”

 

อากาอิ ชูอิจิเอ่ยถามคนที่กำลังเปิดประตูรถ ฟุรุยะ เรย์จึงหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ

 

“ไม่มี”

“ยังไม่ได้ทานข้าวเย็นใช่มั้ยฉันรู้จักร้านราเม็งอร่อยๆ ไปทานด้วยกันมั้ย”

“ก็ได้”

 

ใช้เวลาไม่นานพวกเขาทั้งสองก็มานั่งอยู่ในร้านราเม็งขนาดกลางที่ตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นโบราณ ร่างสูงของคนเป็นFBI เดินเข้าไปจองที่นั่ง ฟุรุยะ เรย์มองไปรอบๆ ร้านด้วยความสนใจ ข้างในร้านไม่หนาวเท่าข้างนอก กลิ่นหอมของราเม็งลอยอบอวลไปทั่วทั้งร้าน

 

ตั้งแต่วันที่ทานหม้อไฟด้วยกันดูเหมือนอากาอิ ชูอิจิจะพยายามเข้าหาเขามากขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มรับรู้ว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไรกับตนแต่ก็ไม่อาจยอมรับหรือปฏิเสธความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ ฟุรุยะ เรย์ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอย่างไรกับอากาอิ ชูอิจิกันแน่ ตัวเขาเองก็ไม่เคยมีความรักมาก่อน เลยค่อนข้างรู้สึกสับสนอยู่บ้าง

 

คนที่เดินตามมาทีหลังนั่งข้างๆ ร่างสูงที่เข้ามานั่งก่อน พวกเขาสั่งเมนูขึ้นชื่อของร้านมาทานกัน อากาศหนาวๆ กับราเม็งร้อนๆ ก็ไม่เลว รสชาติกลมกล่อมของน้ำซุปทำให้คนเป็นเจ้าหน้าที่สันติบาลยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

“อร่อยใช่มั้ย น้องชายชั้นแนะนำร้านนี้มา”

“นายมีน้องชายด้วยเหรอ?”

“นายเคยเจอแต่น้องสาวของฉันสินะ ตอนที่ไปทำภารกิจด้วยกันตอนอยู่องค์กร”

“จำได้ว่าสก๊อตซ์สอนเด็กผู้หญิงคนนั้นเล่นเบส”

 

ฟุรุยะ เรย์นึกถึงความหลังตอนที่ยังอยู่ในองค์กรซึ่งมีครั้งหนึ่งที่เขาได้เจอกับน้องสาวของอากาอิ ชูอิจิ ซึ่งตอนนั้นอีกฝ่ายรับบทเป็นไรย์ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่เขาเริ่มสงสัยในตัวของไรย์ว่าเป็นสายลับหรือเปล่า

 

“ที่จริงนายเองก็อาจจะเคยเห็นหน้าตาน้องชายของฉัน หมอนั่นเป็นคนที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงพอสมควร”

“เป็นคนดังสินะ”

 

ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างกันไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ฟุรุยะ เรย์เองก็ไม่ได้สนใจชีวิตครอบครัวของอีกฝ่ายขนาดนั้นเลยไม่ได้ถามอะไรต่อ ในอดีตตอนที่ยังไม่ได้ตายชายหนุ่มก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของอากาอิ ชูอิจิมากเท่าไหร่ หากเมื่อก่อนหมอนั่นชอบเขาจริงๆ ป่านนี้จะทำอะไรอยู่นะ ดื่มเหล้าเมามายเหมือนคนอกหักทั่วไป หรือกำลังหาคนใหม่มาดามใจ

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หมอนี่ชอบเขา…

 

 

 

MAZDA RX-7 สีขาวหยุดจอดที่โรงจอดรถ กว่าจะถึงคอนโดก็ปาไปสามทุ่มแต่หิมะก็ยังคงไม่หยุดตก ฟุรุยะ เรย์คิดถึงที่นอนนุ่มๆ กับผ้าห่มหนาๆ ในห้องนอน คืนนี้ไม่มีฮิโรมิสึเตียงกว้างขึ้นตั้งเยอะ หมอนั่นเองก็บอกว่ากำลังดูห้องอยู่อีกไม่นานคงย้ายออกไป เขาเองก็ไม่ได้ซีเรียสที่จะมีเพื่อนร่วมห้องอาศัยอยู่ด้วยกันหรอกนะ คนเป็นเพื่อนคงต้องการความเป็นส่วนตัว

 

ชายหนุ่มมองรถคันสีแดงที่มาจอดทีหลังเล็กน้อยก่อนจะทำเป็นไม่สนใจแล้วเดินเข้าคอนโด ฟุรุยะ เรย์ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่เหมือนกัน ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตามจีบอยู่ก็ยังคงไปไหนมาไหนด้วย แบบนี้หมอนั่นจะคิดว่าเขาให้ความหวังหรือเปล่านะ

 

 

 

“ยังไม่เจอศพของเชอรี่เหรอ”

 

คาราสึมะ เร็นยะที่นั่งอยู่หัวโต๊ะรับประทานอาหารพูดขึ้นขณะที่ปลายนิ้วกำลังลูบไล้ปากแก้วไวน์ราคาแพง ตอนนี้เขาสูญเสียจำนวนคนในองค์กรไปมากจากเหตุการณ์ที่ท่าเรือในครั้งนั้น ที่ไว้ใจได้ตอนนี้มีอยู่เพียงไม่กี่คน เรื่องยา APTX4869 ถือเป็นความลับสุดยอดขององค์กร เขาไม่อยากให้เรื่องนี้หลุดออกไป ตำรวจหรือนักสืบสมัยนี้มีคนเก่งๆ อยู่มากมาย บางทีอาจจะสืบสาวความลับของเขาออกมาได้

 

“ข้อมูลทุกอย่างที่อยู่ในบริษัทถูกทำลายหมดแล้วค่ะ เพียงแต่ไม่พบร่างของเชอรี่ที่เข้าไปในบริษัทวันนั้น บางทีเธออาจจะยังมีชีวิตอยู่”

“ตามหาให้เจอ”

“ค่ะบอส”

“เบลม็อทดูเหมือนว่าช่วงนี้เธอจะสนิทกับคีย์ คนคนนั้นไว้ใจได้ใช่มั้ย”

“ตรวจสอบดูแล้วยังไม่พบพิรุธอะไรค่ะ คิดว่าไม่น่าจะเป็นพวกสายลับที่แฝงตัวมา”

“ก็ดี”

“แล้วพวกคนทรยศพวกนั้นล่ะคะจะให้จัดการเมื่อไหร่”

“เร็วๆ นี้แหละ ฉันไม่ปล่อยพวกมันไว้นานหรอก ไม่เช่นนั้นจะเป็นพวกเราที่จะโดนเจ้าพวกนั้นเล่นงานเอา”

 

ไรย์ สก๊อตซ์ เบอร์เบิ้นถือเป็นตัวท็อปขององค์กรในเรื่องความเก่งกาจและเฉลียวฉลาดไม่แพ้ยินเลยช่างน่าเสียดายยิ่งนักที่ต้องเป็นศัตรูกัน

 

 

 

มิซึนาชิ เรนะเบื้องหน้าคือนักข่าวสาวที่หลายคนรู้จัก แต่ความจริงแล้วเธอเป็นสายลับจาก CIA ที่กำลังปฏิบัติภารกิจแฝงตัวในองค์กรสีดำ โค้ดเนมของเธอคือ’ คีย์’ ตอนนี้เธอเข้าใกล้คนระดับสูงอย่างเบลม็อทได้แล้ว

 

“ถ้าไม่รังเกียจคุณมิซึนาชิไปรับประทานอาหารมื้อเย็นด้วยกันมั้ยคะ”

 

หลังเลิกรายการสดช่วงเย็น โอกิโนะ โยโกะหนึ่งในพิธีกรสาวชวนเธอไปทานอาการมื้อเย็นร่วมกับทีมงานคนอื่นๆ ซึ่งเธอก็ตอบตกลงไป เพราะวันนี้ก็ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่แล้ว

 

พอมาถึงร้านอาหารสิ่งที่คาดไม่ถึงสำหรับมิซึนาชิ เรนะคือการเจอยอดนั่งสืบมอปลายอย่างคุโด้ ชินอิจิ กำลังนั่งทานอาหารอยู่กับเด็กสาวคนหนึ่ง

 

“คุณยูกิโนะ โยโกะก็มาทานอาหารที่นี่เหมือนกันเหรอครับ”

 

ฝ่ายนั้นทักทายเมื่อพวกทีมงานทุกคนรวมถึงเธอนั่งลงตรงโต๊ะข้างๆ กัน ดูเหมือนคุณยูคิโนะ โยโกะจะรู้จักสองคนนี้เป็นอย่างดี

 

“จ้ะ พอดีเพิ่่งเลิกงานกัน”

 

ทักทายกันพอประมาณต่างฝ่ายต่างก็สนใจกับอาหารตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนอีเมลเข้าดังขึ้นจากมือถือของมิซึนาชิ เรนะ หญิงสาวเลยหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเบลม็อทว่าให้รายงานผลภารกิจที่ทำก่อนหน้านี้ให้บอสด้วย

 

นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความก่อนจะกดหมายเลขเพื่อพิมพ์อีเมลแอดเดรสของบอส เสียงทำนองของปุ่มกดทำให้เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่โต๊ะข้างกันชะงักเล็กน้อย หลังจากกดส่งข้อความมิซึนาชิ เรนะก็หันมาพูดคุยกับทีมงาน โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนยอดนักสืบมอปลายมองมาด้วยความสงสัย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..........................................................

ห่างหายไปนานเลยคับ หวังว่ายังคงไม่ลืมกัน._.

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #59 moomun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 18:16

    เราจะรอไรท์ต่อไป~
    #59
    1
    • #59-1 NOPNOM(จากตอนที่ 21)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 22:56

      จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ;_;
      #59-1
  2. #58 jKomkai (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 07:38
    ไม่ลืมไรท์หรอก มาเลยค่ะหนูชอบเรื่องนี้มาก
    #58
    1
    • #58-1 NOPNOM(จากตอนที่ 21)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 22:56

      ดีใจที่ชอบนะคะ;_;
      #58-1
  3. #57 eeyballaL (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 07:50
    แงง รหสห้หนกสแ้ยหวหสห คูมไรท์มาต่อแล้วว🥺🥺
    #57
    1
    • #57-1 NOPNOM(จากตอนที่ 21)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 22:58

      ขอบคุณค้าบบบ จะพยายามกลับมาอัพบ่อยๆ
      #57-1
  4. #56 jKomkai (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 22:02
    มาล้าวววววววววว วู้ววววว
    #56
    0