คัดลอกลิงก์เเล้ว

fic markbam ทางเดินแห่งรัก

คนรักที่มาที่หลังต้องยอมปล่อยมือเธอคืนให้เค้าใช่มั้ย???

ยอดวิวรวม

3,753

ยอดวิวเดือนนี้

29

ยอดวิวรวม


3,753

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


40
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.ค. 58 / 12:56 น.
นิยาย fic markbam ҧԹѡ fic markbam ทางเดินแห่งรัก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
 
 
 
                                       
 
 
 
แบมแบม  รุ่นน้องที่เฝ้ารักรุ่นพี่อย่างมาร์ค
 
 
 
 
       
 
 
 
มาร์ค    รุ่นพี่คนสำคัญของแบมแบม
 
 
 
 
 
        
 
 
จินยอง    แฟนเก่าของมาร์ค
102 fze?e

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 ก.ค. 58 / 12:56


คุณเคยรู้สึกว่าเป็นคนจิตใจโลเลบ้างมั้ย ที่ไม่สามารถตัดใจจากใครคนใดคนหนึ่งได้ สำหรับผม มาร์ค ต้วน ผมกำลังตกอยู่ในสภาพนั้นเต็มๆ

 

ย้อนไป เดือนก่อน

 

“ มาร์ค เราห่างกันสักพักเถอะนะ ” คำพูดจากคนตรงหน้าที่ทำให้หัวใจผู้ชายอย่างมาร์ค ต้วน เจ็บจนพูดอะไรไม่ออก

 

“ ทำไมหล่ะครับจินยอง มาร์คทำผิดตรงไหนเหรอครับบอกมาร์คมาเถอะครับมาร์คจะปรับปรุงตัวทุกอย่างเพื่อจินยองนะ ” มาร์คที่ตอนนี้กำลังพยายามขอร้องคนตรงหน้าเค้าให้เปลี่ยนใจกับสิ่งที่พูดออกมาเมื่อกี้

 

“ ไม่มีประโยชน์หรอกมาร์ค ให้เราสองคนห่างกันดูสักพักเถอะเพื่ออะไรๆมันจะดีขึ้นกว่านี้ ” จินยองที่ตัดสินใจแน่วแน่บอกมาร์ค

 

“ แต่มาร์คทำไม่ได้ครับ จินยอง ” มาร์คปฎิเสธกับจินยอง จินยองมองหน้ามาร์คอย่างเหนื่อยใจกับความดื้อรั้นของมาร์ค

 

“ ถ้าอย่างนั้นเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วหล่ะ ” จินยองบอกมาร์คก่อนจะหันหลังให้เพื่อจะเดินออกไปจากตรงนั้น แต่มาร์คก็จับแขนของจินยองไว้

 

“ จินยองครับ มาร์คขอร้อง ” มาร์คที่ตอนนี้ไม่เหลือสภาพของผู้ชายสุดหล่อแห่งคณะวิศวะเหลืออยู่แล้ว พยายามขอร้องแฟนตัวเองที่คบกันมากว่าสามปีอย่างจินยอง ที่วันนี้จินยองมาหาเค้าถึงคณะเพื่อคุยเรื่อง ขอห่างกันสักพัก

 

“ ปล่อยจินยองเถอะมาร์ค อย่าทำอะไรให้มันแย่กว่านี้เลย ”  จินยองหันมาบอกมาร์คด้วยสีหน้าที่รำคาญเค้าอย่างเห็นได้ชัด

 

“ จินยองครับ ให้โอกาสมาร์คอีกครั้งนะครับ มาร์คสัญญาว่ามาร์คจะไม่ทำให้จินยองเสียใจอีกเด็ดขาด ” มาร์คขอโอกาสจากแฟนตัวเอง แต่จินยองก็ยังคงทำหน้าเหมือนเดิมก่อนจะเอามือของตัวเองมาแกะมือของเค้าที่จับแขนไว้ออกก่อนจะพูดว่า

 

“ อย่าทำให้จินยองรู้สึกแย่กว่านี้เลยนะ ” จินยองบอกกับมาร์คแค่นั้นก่อนจะเดินไปขึ้นรถสปอตคันหรูที่จอดรอตัวเองอยู่ไม่ไกล รถสปอตที่เคลื่อนตัวออกไปแล้วเหลือเพียง มาร์ค ต้วน ที่ยืนมองภาพนั้นอย่างเจ็บปวด เค้าไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงทำให้ แฟนที่คบกันมากนานและเป็นคนที่เค้ารักมาก ถึงมาบอกยุติความสัมพันธกับเค้าง่ายๆแบบนี้ ทั้งๆที่เค้าไม่เคยจ้าชู้หรือนอกใจเลยสักครั้ง ทั้งๆที่เค้าเป็นถึงผู้ชายที่ทุกคนต่างชื่นชอบแต่เค้าก็ไม่เคยจะสนใจใครนอกจากแฟนตัวเองที่เรียนคณะนิเทศในมหาลัยเดียวกัน มาร์คที่ตอนนี้ยังคงไม่เข้าใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้ ขับรถกกับบ้านของตัวเองตลอดทางที่ขับกลับมา น้ำตาของลูกผู้ชายที่ไม่เคยให้ใครได้เห็นไหลออกมาอย่างเงียบๆ มาร์คที่ขับรถกลับมาถึงบ้านของเค้า ที่เป็นบ้านจัดสรรในหมู่บ้านที่ไม่ไกลจากมหาลัยที่เค้าเรียนมากนัก เป็นบ้านที่พ่อของเค้าซื้อไว้ให้เค้าอยู่คนเดียวเมื่อต้องเรียนมหาลัยที่เค้าสอบติด มาร์คเป็นลูกชายคนเดียว จึงอยู่เพียงลำพัง มาร์คเดินเข้าบ้านจัดการหยิบขวดเหล้าที่มีอยู่ติดบ้านตลอดเวลา มาเปิดรินใส่แก้วดื่มมันเพียวๆเพื่อต้องการคลายความทุกข์ใจ เค้าดื่มมันไปมากแค่ไหนเค้าไม่สนใจ มาร์คดื่มเหล้าเหมือนมันไม่มีรสชาติ น้ำสีอำพันถูกกรอกใส่ปากโดยไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดจนเสียงโทรศัพท์ของเค้าดังขึ้น มาร์คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับโดยไม่มองหน้าจอสักนิดว่าใครโทรมา

 

“ ไอ้มาร์ค มึงอยู่ไหนว่ะออกไปคุยกับแฟนมึงแล้วหายไปเลยนะมึง ” ทันทีที่มาร์ครับสาย แจ็คสันเพื่อนสนิทก็ถามทันทีโดยไม่รอให้มาร์คพูดอะไร

 

“ กูอยู่บ้าน ” มาร์คที่กำลังกรึมๆตอบแจ็คสัน

 

“ ทำไมเสียงมึงเป็นแบบนั้นว่ะไอ้มาร์คมึงแดกเหล้าเหรอ ” แจ็คสันที่แปลกใจถามเพื่อน

 

“ อืม กูแดกเหล้าอยู่แค่นี้นะ ” มาร์คตอบเพื่อนก่อนจะกดตัดสายทิ้ง แล้วนั่งดื่มต่อ

 

“ ไอ้เชี่ยพูดยังไม่ทันรู้เรื่องเลยตัดสายกูทิ้งซะงั้น ” ทางด้านแจ็คสันที่ถูกมาร์คตัดสายพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย

 

“ มันอยู่ไหนว่ะแจ็ค ” ยองแจถามแจ็คสัน

 

“ อยู่บ้านแถมมันยังแดกเหล้าด้วย เป็นบ้าอะไรของมันว่ะออกไปคุยกับแฟนมันดีๆแต่ไปแดกเหล้าอยู่บ้านซะแล้ว ” แจ็คสันยังคงหัวเสียกับอาการของเพื่อนอยู่

 

“ ทะเลาะกับจินยองรึเปล่าว่ะ ถึงเป็นแบบนี้ ” ยองแจเสริมความคิดเห็น

 

“ สงสัยว่ะแล้วจะเอายังไงต่อดีว่ะ จะถึงชั่วโมงเรียนแล้วด้วย ” แจ็คสันถามยองแจ ยองแจกับแจ็คสันมองหน้ากันว่าจะเอายังไงดี

 

“ หวัดดีครับพี่แจ็คสัน หวัดดีครับพี่ยองแจ ” ขณะที่แจ็คสันกับยองแจไม่รู้ว่าจะทำยังไงกันดี รุ่นน้องในคณะอย่าง แบมแบมกับยูคยอมก็เข้ามาทัก

 

“ เรียนกันเสร็จแล้วเหรอ แบมแบม ยูคยอม ” ยองแจยิ้มให้รุ่นน้องทั้งสอง

 

“ ครับ พี่ยองแจพวกผมเรียนเสร็จแล้ว แล้วพวกพี่หล่ะครับ ” แบมแบมตอบรุ่นพี่ก่อนจะถามบ้าง

“ พวกพี่กำลังจะไปนี่แหละ แต่ไอ้มาร์คดิเป็นอะไรไม่รู้หนีกลับบ้านไปแดกเหล้าซะงั้น ” แจ็คสันบ่นให้พวกน้องๆฟัง

 

“ พี่มาร์คกินเหล้าแต่วันเลยเหรอครับ พี่เค้ามีอะไรรึเปล่าครับ ” เป็นแบมแบมที่ถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

 

“ พี่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกันนะ จินยองมาหามันก่อนจะออกไปคุยกันหลังจากมันหายไปนานแจ็คมันเลยโทรถามถึงรู้ว่าหนีกลับไปกินเหล้าอยู่บ้านแล้ว ” ยองแจเป็นคนตอบคำถามให้

 

“ เค้าทะเลาะกับพี่จินยองเหรอครับ ” แบมแบมยังคงถามต่อ

 

“ สงสัยจะเป็นแบบนั้น มีไม่กี่เรื่องหรอกที่จะทำให้มาร์คมันเป็นแบบนี้ ” ยองแจพูดออกมา

 

แบมแบมทำหน้าเป็นห่วงมาร์คอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งทุกคนก็รู้เรื่องนี้ดีว่า แบมแบมนั้นอบรักมาร์คอยู่แต่เพราะมาร์คมีแฟนอยู่แล้วจึงได้แต่เป็นรุ่นน้องที่ดีเท่านั้น ยูคยอมที่เห็นอาการของเพื่อนจึงพูดขึ้น

 

“ ไปดูพี่มาร์คที่บ้านกันมั้ย เดี๋ยวยูคพาแบมแบมไป ” ยูคยอมที่เข้าใจความรู้สึกของเพื่อนเอ่ยถาม

 

“ จะดีเหรอยูค ถ้าพี่มาร์คเค้าไล่พวกเราออกมาหล่ะ ” แบมแบมถามด้วยความกังวล

 

“ ไม่เป็นไรหรอกก็บอกว่าพี่แจ็คสันกับพี่ยองแจใช้ให้มาดูก็ได้ ” ยูคยอมออกความคิดเห็น

 

“ ไปเถอะแบมแบม พี่ก็เป็นห่วงมาร์คมันเหมือนกันถ้าไม่ติดว่าต้องเข้าเรียนพวกพี่ก็จะไปเหมือนกัน ” ยองแจบอกกับแบมแบม เค้ารู้ดีว่าน้องคนนี้ทั้งรักทั้งห่วงมาร์คมากแค่ไหนแต่เพราะเพื่อนของเค้ามีคนรักอยู่แล้วจึงได้แต่สงสารรุ่นน้องที่นิสัยดีคนนี้ไม่ได้

 

“ ไปเถอะแบมแบม ถ้ามันทำอะไรก็โทรมาหาพี่แล้วกันเดี๋ยวเรียนเสร็จแล้วพวกพี่จะรีบตามไป ” แจ็คสันเสริมอีกคน แบมแบมมองทุกคนอย่างลังเลสักพักจึงพยักหน้ากับทุกคน ว่าตัวเองจะไปดูมาร์ค

 

ยูคยอมขับรถพาแบมแบมมาบ้านมาร์ค ที่พวกเค้าเคยมาประจำเมื่อพวกพี่ๆพามากินเหล้า เมื่อมาถึงจึงเห็นว่าประตูบ้านเปิดอยู่ พวกเค้าจึงเข้าไปในบ้านทั้งสองเดินเข้ามาข้างในจึงเห็นมาร์คที่ฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าที่หมดแล้ว แบมแบมที่เห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปดูมาร์ค

 

“ พี่มาร์ค พี่มาร์คครับ เป็นยังไงบ้างครับพี่มาร์ค ” แบมแบมพยายามเรียกคนที่ฟุบอยู่ ยูคยอมเดินเข้าไปดูอีกคน

 

“ โห้……. นี่พี่มาร์คเล่นกินเพียวๆเลยนี่หว่าถึงได้สลบขนาดนี้ ” ยูคยอมพูดขึ้นมาเมื่อเห็นในเหล้าในแก้วที่เหลืออยู่

 

“ ยูค มาช่วยแบมแบมจับพี่มาร์คให้นอนดีๆก่อนเร็วๆ ” แบมแบมเรียกให้ยูคยอมช่วยจับมาร์คให้นอนบนโซฟาตัวยาวให้ดีๆ ยูคยอมช่วยจับมาร์คนอนจนดีแล้วแบมแบมจึงไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็คหน้าให้มาร์ค ส่วนยูคยอมก็ช่วยเก็บพวกขวดเหล้าและแก้วที่ตั้งอยู่ไปทิ้ง

 

แบมแบมมานั่งที่พื้นตรงข้างๆโซฟาที่มาร์คนอนอยู่ก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำเช็คหน้าเช็คตาให้มาร์ค มาร์คที่กำลังเมา พยายามหันหน้าหลบอย่างไม่รู้ตัว

 

“ จินยองครับ อย่าทิ้งมาร์คนะครับมาร์ครักจินยองมากนะครับ ” มาร์คที่กำลังเมาพึมพำออกมา แบมแบมที่เช็คหน้าให้มาร์คอยู่ถึงกับชะงักมือ ก่อนจะร้องไห้ออกมาเมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองแอบรักกำลังเสียใจ ยูคยอมที่มาทันได้ยินเหมือนกันจึงเดินมาบีบไหล่ที่กำลังสั่นเทาของเพื่อนเอาไว้

 

แบมแบมที่รู้สึกแรงบีบที่ไหล่ของตัวเองจึงหันไปมองเห็นยูคยอมกำลังมองเค้าอยู่ โดยไม่ต้องพูดอะไรก็รู้ว่าเพื่อนของเค้ากำลังให้กำลังใจอยู่ แบมแบมเช็คน้ำตาที่กำลังไหลก่อนจะจัดการเช็คหน้าเช็คตาให้มาร์คจนเสร็จ แล้วจึงกลับมานั่งที่โซฟาอีกตัวเพื่อนั่งมองมาร์ค

 

“ สงสารพี่มาร์คจัง แบมแบมไม่เคยเห็นเค้าเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ” แบมแบมพูดกับยูคยอม

“ อืม สงสัยคงทะเลาะกับพี่จินยองจริงๆหล่ะมั้ง ” ยูคยอมออกความคิดเห็น

 

“ ยูค พาแบมแบมไปซื้อของหน่อยสิ แบมแบมจะทำอาหารไว้ให้พี่มาร์ค ตื่นมาจะได้ทาน ” แบมแบมบอกกับยูคยอม

 

“ อืม ” ยูคยอมรับคำเพื่อน ก่อนจะพากันออกไปซื้อของเพื่อมาทำอาหารไว้ให้มาร์ค หลังจากเลือกของได้ตามต้องการแบมแบมกับยูคยอมก็กลับมาบ้านมาร์คเพื่อทำอาหาร ซึ่งตอนที่พวกเค้ากลับมาถึงมาร์คยังคงนอนอยู่ ยูคยอมออกมานั่งเฝ้ามาร์ค ส่วนแบมแบมเตรียมอาหารอยู่ในครัว แจ็คสันกับยองแจที่เรีนยเสร็จแล้วจึงตามมา ก็เจอกับยูคยอมที่นั่งเล่นเกมในมือถือส่วนมาร์คก็ยังคงหลับอยู่ แจ็คสันกับยองแจถามยูคยอม ยูคยอมจึงเล่าให้ฟังถึงสภาพของมาร์คตอนที่พวกเค้ามาถึง

 

“ นี่มันเป็นมากขนาดนั้นเลยเหรอ ” แจ็คสัน พูดขึ้นมาหลังจากฟังจบ

 

“ ครับ พี่แจ็คสัน ผมกับแบมแบมยังแปลกใจเลยครับที่เห็นแบบนี้ ” ยูคยอมพูดกับแจ็คสัน

 

“ แต่ พี่ก็ไม่เห็นว่ามาร์คมันจะพูดอะไรเลยนะตอนที่จินยองมาหามัน ” ยองแจพูดออกมา

 

“ สงสัยต้องรอให้มันฟื้นก่อนแล้วค่อยถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ” แจ็คสันพูดกับยองแจ

 

“ แล้วแบมแบมหล่ะ เป็นยังไงบ้างที่เห็นสภาพมันแบบนี้ ” แจ็คสันถามถึงอีกคน

 

“ แย่อ่ะพี่ มันนั่งร้องไห้ไปเช็ดตัวไป ผมหล่ะสงสารมันแอบรักพี่มาร์คซะขนาดนี้ ” ยูคยอมพูดกับพี่ๆทั้งสอง

 

“ พี่หล่ะสงสารแบมแบม ทำไมต้องมารักไอ้คนที่มันมีเจ้าของแล้วอย่างไอ้มาร์คด้วยก็ไม่รู้ ” ยองแจพูดขึ้น

 

“ ก็ความรัก มันชอบเล่นตลกกับหัวใจคนยังไงหล่ะพี่ยองแจ ผมก็ได้แต่คอยปลอบใจเพื่อนตัวเองเท่านั้น ” ยูคยอมพูดกับยองแจ แล้วจึงไม่มีใครพูดอะไรอีก แบมแบมที่เตรียมอาหารเสร็จแล้วจึงเดินออกมาข้างนอก

 

“ เสร็จแล้วเหรอแบมแบม ” ยองแจทักน้อง

 

“ เสร็จแล้วครับ พี่ยองแจกับพี่แจ็คสันทานด้วยกันมั้ยครับแบมแบมทำไว้เยอะเลย ” แบมแบมถามพี่ทั้งสอง แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตอบคนที่หลับอยู่ก็ลุกขึ้นนั่งซะก่อน แจ็คสันที่เห็นว่ามาร์คลุกขึ้นมานั่งจึงทักเพื่อน

 

“ ฟื้นแล้วเหรอมึงไอ้ขี้เมา ” แจ็คสันประชดมาร์ค มาร์คมองทุกคนอย่างมึนๆก่อนจะลุกขึ้นยืน

 

“ จะไปไหนว่ะไอ้มาร์ค ” แจ็คสันถามมาร์คที่กำลังลุกขึ้นยืน

 

“ กูจะไปเอาเหล้า ” มาร์คตอบห้วนๆ

 

“ มึงจะบ้ารึไงพึ่งจะฟื้นจะกินอีกแล้ว ” เป็นยองแจที่พูดออกมา

 

“ กูจะกิน ” มาร์คไม่สนใจและกำลังจะเดินไปหยิบเหล้า แบมแบมที่เห็นแบบนั้นจึงเข้าไปขวาง

 

“ พี่มาร์คครับ ทานข้าวก่อนนะครับ แบมแบมเตรียมไว้ให้แล้ว ” แบมแบมบอกกับมาร์ค

 

“ หลบไป ฉันจะไปเอาเหล้าอย่าขวาง ” มาร์คกับไม่สนใจสักนิด

 

“ แต่พี่มาร์คพึ่งจะฟื้นเองนะครับ ทานข้าวสักหน่อยแล้วค่อยกินเหล้านะครับ ” แบมแบมพยายามขอร้อง

 

“ ไม่เข้าใจภาษาคนรึไง ฉันจะกินเหล้ายุ่งอยู่ได้ ” มาร์คตะคอกแบมแบม แบมแบมที่โดนมาร์คตะคอกก็น้ำตาคลอเบ้า

 

“ น้องมันหวังดีกับมึง มึงจะไปว่าน้องมันทำไมว่ะ ” แจ็คสันที่ทนไหวเดินเข้ามาดึงแบมแบมออกแล้วไปยืนขวางหน้ามาร์คแทน ยองแจที่ไม่พอใจเหมือนกันเดินไปโอบน้องเพื่อปลอบใจ ส่วนยูคยอมก็เดินมายืนข้างๆเหมือนกัน

 

“ กูไม่ต้องการความหวังของใคร กูต้องการแค่จินยองเท่านั้นคนอื่นกูไม่สนจำไว้ด้วย ” มาร์คขึ้นเสียงกับทุกคนและมองแบมแบมตาขวาง ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองที่เป็นห้องนอนของตัวเอง

 

“ ไอ้เพื่อนเวร ไอ้เพื่อนปากหมา ” แจ็คสันตระโกนด่าตามหลังขึ้นไป ก่อนจะมาดูแบมแบมที่ยืนร้องไห้โดยมียองแจยืนกอดอยู่

 

“ ไม่เป็นอะไรนะแบมแบม พวกพี่ขอโทษแทนไอ้มาร์คมันด้วย มันยังเมาอยู่คงไม่รู้ว่าพูดอะไรออกมา ” ยองแจแก้ตัวให้เพื่อนตัวเอง

 

“ ไม่เป็นไรครับพี่ยองแจ แบมแบมผิดเองที่มาวุ่นวายกับพี่มาร์ค แบมแบมไม่โกรธพี่มาร์คหรอกครับ ” แบมแบมบอกกับยองแจ ถึงแม้จะเสียใจที่ถูกมาร์คว่า แต่เค้ากับไม่รู้สึกโกรธมาร์คสักนิด เพราะตัวเค้าเองเป็นคนเลือกที่จะมาวุ่นวายเอง

 

“ กลับบ้านกันเถอะแบมแบม เอาไว้ให้พี่มาร์คเค้าสร่างเมาให้มากกว่านี้ก่อนพวกเราค่อยมาดูเค้ากันใหม่นะ ” ยูคยอมพูดกับแบมแบม แบมแบมพยักหน้ากับยูคยอมก่อนที่ทั้งคู่จะขอตัวกลับไปโดยที่ก่อนกลับ แบมแบมยังฝากฝังให้ยองแจ เรียกมาร์คมาทานข้าวให้ได้ด้วยความเป็นห่วง หลังจากแบมแบมไปแล้ว ยองแจกับแจ็คสันที่ยังอยู่ต่อจึงลงคุยกันด้วยความหนักใจ

 

หลังจากที่จินยองขอห่างกันสักพักกับมาร์ค มาร์คก็เอาแต่กินเหล้าไม่ยอมไปเรียน จนพวกแจ็คสันกับยองแจยังไม่รู้ว่าจะทำยังไง พวกเค้าได้รู้จากปากมาร์คตอนเมาว่า จินยองขอห่างกันสักพัก โดยที่มาร์คก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองทำอะไรผิด มาร์คที่พยายามติดต่อจินยองตลอดเวลาแต่จินยองก็ไม่เคยรับสายมาร์คสักครั้ง จนมาร์คทำตัวอย่างที่เป็นอยู่แบบนี้ หนึ่งอาทิตย์หลังจากวันนั้น มาร์คกินเหล้าเมาตลอดเวลา ข้าวปลาไม่ยอมกิน มหาลัยก็ไม่ยอมไป จนตอนนี้สภาพร่างกายของมาร์คจึงดูแย่มากๆ แจ็คสันกับยองแจที่มาหามาร์ค เห็นสภาพบ้านที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าและเพื่อนตัวเองที่นอนเมาอย่างไม่มีสติ

 

“ ไอ้มาร์ค กูทนไม่ไหวแล้วนะมึงจะทำตัวเหี้ยๆแบบนี้ไปถึงเมื่อไรว่ะ มึงไม่สงสารตัวเองบ้างรึไง ” แจ็คสันที่กำลังโมโหเดินไปกระชากคอเสื้อของมาร์คที่นอนอยู่ ยองแจที่เห็นแจ็คสันทำแบบนั้นจึงเข้าไปขวาง

 

“ ปล่อยมันเถอะแจ็คสัน พูดอะไรไปมันก็ไม่รู้เรื่องหรอก ” ยองแจพูดให้แจ็คสันใจเย็น

 

“ แต่กูจะทำให้มันพูดให้รู้เรื่องให้ได้ ” แจ้คสันพูดกับยองแจแค่นั้นก่อนจะลากมาร์คที่ยังเมาอยู่เข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะจัดการเปิดน้ำฉีดใส่มาร์ค

 

“ ทำเหี้ยอะไรว่ะ หยุดนะโว๊ย ” มาร์คที่เริ่มรู้สึกตัวเพราะความเย็นของน้ำตระโกนขึ้นมา

 

“ กูกำลังทำให้มึงกับมาเป็นคนไง ” แจ็คสันที่ยังไม่เลิกฉีดน้ำใส่มาร์ค ตระโกนบอก

 

“ ไอ้แจ็คกูบอกให้หยุดไอ้เหี้ย ” มาร์คโวยวายใส่แจ็คสัน

 

“ รู้ตัวแล้วใช่มั้ยไอ้มาร์ค ไอ้เวรต้องให้ใช้กำลัง ” แจ็คสันที่เลิกฉีดน้ำแล้วพูดกับมาร์ค แต่มาร์คไม่ตอบนอกจากทำหน้าเหวี่ยงใส่เท่านั้น

 

ยองแจที่เห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เดินเข้าไปส่งผ้าเช็ดตัวให้มาร์ค

 

“ อาบน้ำอาบท่าซะ แล้วค่อยออกมาคุยกัน ” ยองแจบอกกับมาร์คแล้วจึงเดินออกมาดึงแจ็คสันให้ออกจากห้องโดยไม่ลืมปิดประตูให้มาร์คด้วย มาร์คที่นั่งอยู่ที่พื้นเอามือทุบกับพื้นห้องน้ำแรงๆอย่างคนหงุดหงิด แล้วจึงจัดการอาบน้ำ

 

ทางด้านของแจ็คสันกับยองแจที่ออกมาจากห้องน้ำ ก็เจอยูคยอมกับแบมแบมที่ยืนมองพวกเค้าอยู่โดยที่แบมแบมโดนยูคยอมดึงแขนไว้

 

“ พี่แจ็คสัน ทำแบบนั้นกับพี่มาร์คทำไมหล่ะครับ ” แบมแบมที่เห็นว่าแจ็คสันทำอะไรกับมาร์คถามด้วยความไม่พอใจ เมื่อกี้แบมแบมจะเข้าไปขวางแต่ก็ถูกยูคยอมดึงเอาไว้

 

“ พี่กำลังช่วยมันนะแบมแบม ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้มันก็ยังเป็นไอ้ขี้เมาที่ยังนอนไม่รู้เรื่องอะไร ” แจ็คสันอธิบายกับแบมแบม

 

“ พี่รู้ว่า แบมแบมห่วงมันพวกพี่ก็ห่วงมันเหมือนกันถึงต้องทำแบบนี้ไง ” แจ็คสันพูดอย่างจริงจังกับแบมแบม

 

“ แบมแบมขอโทษครับ ” แบมแบมที่รู้สึกผิดขอโทษแจ็คสัน

 

“ ช่างมันเถอะพี่ไม่โกรธหรอก พวกเราไปนั่งรอให้มันอาบน้ำให้เสร็จแล้วค่อยจัดการกันต่อเถอะ ” แจ็คสันบอกกับทุกคน ก่อนจะพากันไปนั่งรอที่ห้องรับแขก

 

มาร์คที่อาบน้ำเสร็จแล้ว เดินออกมาเห็นทุกคนนั่งอยู่แต่ก็ไม่สนใจเดินขึ้นไปแต่งตัวข้างบน เมื่อลงมาข้างล่างจึงเดินเข้าไปนั่งกับพวกเพื่อน

 

“ พวกมึงมีอะไรรึเปล่า ” มาร์คถามแจ็คสันกับยองแจ

 

“ พวกกูเป็นห่วงมึงไงเลยต้องมาดู ” แจ็คสันบอกมาร์ค

 

“ กูยังไม่ตาย พอใจยัง ” มาร์คพูดแบบไม่ใส่ใจ

 

 

“ พวกกูเป็นห่วงมึงนะโว๊ย ถึงได้มาแต่ถ้ามึงพูดจาแบบนี้พวกกูก็จะไม่ยุ่งแล้ว ” แจ็คสันที่กำลังโมโหกับคำพูดของมาร์คพูดขึ้น

 

“ แจ็คสัน ใจเย็นๆสิ ” ยองแจเตือนแจ็คสัน

 

แบมแบมที่ซื้อโจ๊กมาให้มาร์ค เดินถือถ้วยโจ๊กมาวางให้มาร์ค

 

“ พี่มาร์ค ทานโจ๊กหน่อยนะครับพี่ยังไม่ได้ทานอะไรเลย ” แบมแบมยิ้มให้มาร์ค แต่มาร์คก็ไม่สนใจสักนิด แบมแบมจึงนั่งลงที่ด้านหน้าโต๊ะแล้วหยิบช้อนส่งให้มาร์ค

 

“ ทานหน่อยนะครับ ร้านนี้อร่อยมากเลย ” แบมแบมยังคงพยายามต่อ แต่มาร์คกับตระโกนใส่หน้า

 

“ ไม่กินก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมายุ่ง ” มาร์คที่กำลังอารมณ์เสียตระโกนว่าแบมแบม พวกแจ็คสันกับยูคยอมที่กำลังไม่พอใจมาร์คกำลังจะช่วยแต่ก็ถูกยองแจ ส่ายหัวให้อยู่เฉยๆ

 

แบมแบมที่กำลังน้ำตาไหลออกมาเอามือเช็คน้ำตาตัวเองก่อนจะหยิบช้อนโจ๊กยื่นให้มาร์คใหม่

 

“ ทานสักนิดนะครับพี่มาร์ค พี่ไม่ได้ทานอะไรเลยแบมแบมเป็นห่วงนะครับ ” แบมแบมยังคงพยายามต่อ

 

“ ก็บอกแล้วยังไงว่าไม่กิน เลิกยุ่งกับฉันสักทีได้มั้ย ” มาร์คยังใส่อารมณ์เหมือนเดิม

 

“ พี่มาร์คจะด่าจะว่าอะไรแบมแบมก็ได้ครับ แต่ช่วยทานโจ๊กหน่อยได้มั้ยครับแบมแบมแค่อยากให้พี่ทานอะไรบ้างเท่านั้น ” แบมแบมตักโจ๊กยื่นไปจ่อไว้ที่ปากมาร์คทั้งๆที่น้ำตาตัวเองก็ยังไหลอาบแก้ม มาร์คที่กำลังจะว่าคนตรงหน้าถึงกับพูดไม่ออก เค้าไม่เข้าใจเด็กตรงหน้าเค้าทั้งๆที่เค้า ทำแย่ๆสารพัดแต่แบมแบมกับยังไม่ทิ้งเค้าไปไหนกับยังคงทนให้เค้าทำแย่ๆแบบนั้น มาร์คถอนหายใจออกมาก่อนจะหยิบช้อนจากมือของน้องมาถือไว้เองแล้วจึงตักโจ๊กทานเงียบๆ แบมแบมที่เห็นมาร์คทานโจ๊กก็ยิ้มออก ส่วนอีกสามคนที่นั่งลุ้นอยู่ถึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

เมื่อมาร์คทานเสร็จแล้วแบมแบมจึงยื่นแก้วน้ำให้ มาร์ครับมาดื่มนิดหน่อยแล้วจึงวางบนโต๊ะ แบมแบมยิ้มให้มาร์คก่อนจะเอาชามไปเก็บ เมื่อแบมแบมเข้าไปข้างในพวกที่เหลือจึงพูดกับมาร์ค

 

“ มาร์ค มึงจะเอายังไงต่อมึงจะทำตัวแบบนี้อีกนานแค่ไหนว่ะ ” แจ็คสันถามเพื่อน

 

“ กูไม่รู้ กูสับสนไปหมด กูทำผิดอะไรทำไมจินยองถึงทำแบบนี้กับกู กูไม่เข้าใจ ” มาร์คระบายความในใจออกมา

 

“ มาร์ค กูไม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับความรักของพวกมึง แต่กูอยากให้มึงรู้ไว้ว่าคนที่รักมึงยังมีอีกเยอะนะเว้ย การที่มึงทำร้ายตัวเองแบบนี้มึงคิดว่ามันดีแล้วเหรอว่ะ สิ่งที่มึงทำไปทั้งหมดมันทำให้เค้ากับมาหามึงเหมือนเดิมรึเปล่ามึงลองคิดดูดีๆ แล้วคนที่เค้ารักมึงหล่ะมึงไม่สงสารเค้าบ้างเหรอ ” ยองแจพูดให้มาร์คคิด แบมแบมที่ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วเดินออกมาลาทุกคน

 

“ แบมแบม กลับแล้วนะครับ ” แบมแบมยิ้มให้ทุกคนก่อนจะชวนยูคยอมกลับ มาร์คมองตามหลังน้องที่เดินออกไปแล้ว

 

“ พรุ่งนี้กูจะกลับไปเรียน ” มาร์คบอกกับแจ็คสันกับยองแจที่นั่งยิ้มกับการตัดสินใจของเพื่อน

 

หลังจากที่มาร์คกับไปเป็นเหมือนเดิม ถึงแม้มาร์คจะดูเงียบขรึมมากกว่าเก่าแต่ก็ไม่ได้กลับไปเมาอีกแล้ว เค้ายังคงใช้ชีวิตปรกติเหมือนเดิม แต่จะมีเหม่อบางเมื่ออยู่คนเดียว แต่แจ็คสันกับยองแจมักหาเรื่องมาชวนให้มาร์คลืมเรื่องนั้นประจำ ส่วนแบมแบมแม้มาร์คจะทำเย็นชาใส่แต่ก็พยายามมาดูแลมาร์คประจำแม้อยู่ที่มหาลัย แบมแบมมักจะเอาของมาให้มาร์คทานเสมอจนแจ็คสันกับยองแจก็ได้อิ่มไปด้วย แบมแบมยังคงทำอย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเรียกร้องอะไรนอกจากได้เห็นว่ามาร์คมีความสุข และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่แบมแบมเอาของกินมาให้มาร์ค

 

“ วันนี้แบมแบมทำซูชิ มาให้นะครับพี่มาร์ค ” แบมแบมวางกล่องพลาสติกที่ข้างในมีซูชิหน้าตาน่าทานมากมายให้มาร์ค

 

“ โห้แบมแบมน่าทานมากเลย ” แจ็คสันที่นั่งอยุ่ด้วยชมแบมแบม

 

“ อร่อยด้วยนะพี่ ผมทานมาแล้ว ” ยูคยอมบอกกับแจ็คสัน

 

“ ไอ้มาร์คเปิดเลยมึง กูอยากกิน ” เมื่อยูคยอมพูดจบแจ็คสันก็เร่งให้มาร์คเปิดกล่อง แต่มาร์คกับกล่องหนีมือแจ็คสัน

 

“ หยุดเลยมึง ” มาร์คชี้หน้าแจ็คสัน ก่อนจะหันไปมองหน้าแบมแบม

 

“ มาคุยกับพี่หน่อย มีเรื่องอยากจะพูดด้วย ” มาร์คบอกกับแบมแบมแล้วจึงลุกขึ้นเดินออกไป โดยไม่ลืมชี้หน้าแจ็คสันไม่ให้ยุ่งกับกล่องซูชิของเค้า

 

แบมแบมที่ไม่รู้ว่ามาร์คจะพูดอะไรกับตัวเอง มองหน้ายองแจ ยูคยอมและแจ็คสัน ที่มองเค้าอย่างให้กำลังใจ

 

“ ไปเถอะแบมแบม พี่ว่ามาร์คมันคงอยากคุยอะไรกับแบมแบมแค่สองคน ” ยองแจบอกกับน้อง แบมแบมจึงลุกขึ้นเดินตามมาร์คไป

 

เมื่อทั้งคู่เดินมาที่ข้างต้นไม้ที่ไม่ค่อยมีคน มาร์คจึงเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

 

“ ชอบพี่ใช่มั้ย ” มาร์คถามน้อง

 

“ ครับ ” แบมแบมตอบเบาๆ

 

“ แต่พี่ไม่ชอบเรา พี่ยังรักจินยองอยู่ ” มาร์คพูดกับแบมแบม

 

“ ไม่เป็นไรครับ แบมแบมไม่ได้ต้องการให้พี่มารักแบมแบม แบมแบมแค่อยากดูแลพี่มาร์ค แบมแบมอยากเห็นว่าพี่มาร์คมีความสุขได้เห็นพี่ยิ้มทุกวัน แค่นั้นก็พอแล้วครับ ” แบมแบมพูดทุกอย่างที่ตัวเองคิด

 

“ เหนื่อยเปล่าๆ ตัดใจซะเถอะ ” มาร์คยังคงพูดต่อ

 

“ ไม่เหนื่อยครับ ให้แบมแบมได้ดูแลพี่มาร์คแบบนี้ต่อไปนะครับ แบมแบมสัญญาว่าจะไม่ไปกวนใจอะไรพี่มาร์คเลยนะครับ ” แบมแบมขอร้องมาร์ค

 

“ ดื้อ ” มาร์คพูดออกมาแค่นั้น

 

“ นะครับ พี่มาร์คอย่าห้ามแบมแบมเลยนะครับ ” แบมแบมที่กลัวมาร์คจะห้ามตัวเองขอร้อง

 

“ ตามใจแล้วกัน จะทนได้นานแค่ก็เรื่องของเธอ ” มาร์คบอกกับน้องก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะ เพื่อกินซูชิ แบมแบมยืนยิ้มอย่างดีใจที่มาร์คยอมให้เค้าได้ดูแลต่อ ส่วนที่โต๊ะของมาร์คก็มีเสียงทะเลาะเพื่อแย่งซูชิกันอย่างสนุกสนาน หลังจากที่มาร์คยอมให้แบมแบมได้มาดูแลแล้ว แบมแบมก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิมทุกครั้ง คือเอาของกินมาให้มาร์ค ไปบ้านมาร์คเพื่อทำความสะอาดและซักเสื้อผ้าให้ คือไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรของมาร์ค แบมแบมจะเป็นคนทำให้ทั้งหมดจนหลายๆคนในคณะยังเอ่ยปากแซวว่า มาร์คกับแบมแบมคบกัน

 

มาร์คที่มักทำขรึมกับน้อง แต่ความจริงแล้วเค้าก็เริ่มเปิดใจให้น้องแล้วเหมือนกันแต่ที่ยังคงทำเหมือนไม่ใส่ใจเพราะเค้ายังคงกลัวว่าจะต้องเจอกับความผิดหวังเหมือนรักครั้งเก่าอีก

 

วันนี้แบมแบมยังคงมาดูแลทำความสะอาดที่บ้านมาร์คเหมือนเดิม เมื่อทำเสร็จแล้วจึงจะขอตัวกลับ

 

“ พี่มาร์คครับ แบมแบมกลับแล้วนะครับ ” แบมแบมบอกมาร์คที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ แต่มาร์คกับควักมือเรียกให้เค้าเดินเข้าไปหา แบมแบมจึงเดินเข้าไปใกล้ๆมาร์ค เมื่อไปถึงมาร์คก็ดึงแขนน้องให้ก้มลงไปหาตัวเอง ก่อนจะจูบปากน้องเบาๆ แบมแบมที่ตกใจยืนเอามือจับปากตัวเอง

 

“ กลับบ้านดีๆนะ ” มาร์คพูดกับน้องแค่นั้นก่อนจะหันไปสนใจทีวีแทน แบมแบมที่หน้าแดงกับการกระทำของมาร์ค จึงวิ่งออกมาจากบ้านของมาร์คมายืนยิ้มอย่างดีใจเพียงลำพัง ส่วนคนที่สนใจทีวีเมื่อกี้เมื่อน้องออกไปแล้วก็หันไปมองที่ประตูบ้านก่อนจะยิ้มออกมา

 

คุณเคยแอบรักใครมากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเค้าได้มั้ยครับ แต่สำหรับผม แบมแบม ผมกำลังเป็นแบบนั้นอยู่

 

ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีก่อน

 

แบมแบมที่เข้ามาเรียนคณะวิศวะ ที่ดูไม่เข้ากับผู้ชายตัวเล็กๆ แบบเค้าสักนิด แบมแบมเข้ามาเรียนปีหนึ่งทำให้เค้าได้รู้จักเพื่อนที่แสนดีอย่าง คิม ยูคยอม ด้วยความที่เป็นคนตัวเล็กมักถูกกลั่นแกล้งเสมอ แต่ก็ได้เพื่อนอย่างยูคยอมคอยช่วยเหลือทุกอย่าง แบมแบมกับยูคยอมได้เป็นน้องรหัสของรุ่นพี่ อย่างแจ็คสันกับยองแจ ทำให้พวกเค้าสนิทกับรุ่นพี่ของตัวเองมากเพราะทั้งคู่เป็นคนอารมณ์ดีและเป็นกันเองกับรุ่นน้องอย่างพวกเค้า และ ทำให้แบมแบมได้รู้จักกับคนที่เค้ายอมทำทุกอย่างให้ได้แม้จะต้องเสียใจแค่ไหนก็ตาม ผู้ชายที่มักจะเงียบเสมอแต่ก็ยิ้มได้ดูดีสุดๆอย่าง “ มาร์ค ต้วน ”

 

เย็นวันหนึ่งที่แบมแบมต้องกลับบ้านเพียงลำพังเพราะ เพื่อนอย่างยูคยอม ต้องรีบกลับบ้านเพราะแม่ไม่สบาย แบมแบมที่พึ่งทำงานที่คณะเสร็จรีบลงจากตึกเพื่อรีบกลับบ้านเพราะตอนนี้มันจะสองทุ่มแล้วเค้าเดินมาตามทางที่มีไฟสลัวเพียงลำพังวันนี้ผู้คนในมหาลัยดูน้อยจนหน้ากลัว แบมแบมที่กอดกระเป๋าตัวเองรีบเดินอย่างเร็วด้วยความกลัวที่บริเวณคณะของเค้ามันช่างวังเวงขนาดซะจนน่าขนลุก แบมแบมที่เดินกำลังเดินไปเรื่อยเพราะอยากกลับบ้านแล้ว ขณะที่เดินมาเรื่อยๆก็ถูกผู้ชายสามสี่คนขวางไว้ซะก่อน

 

“ น้องแบมแบม คนน่ารักของคณะวิศวะนี่เองทำไมมาเดินคนเดียวหล่ะครับ ” ผู้ชายหนึ่งในสี่คนนั้นพูดกับแบมแบมด้วยรอยยิ้มที่ดูยังไงก็ไม่เป็นมิตรสักนิด แบมแบมที่กำลังกลัวยืนตัวสั่นที่ถูกผู้ชายสี่คนขวางเค้าเอาไว้

 

“  ผมกำลังรีบจะกลับบ้านครับ ช่วยหลบทางหน่อยได้มั้ยครับ ” แบมแบมพูดตะกุกตะกักกับพวกนั้น

 

“ ให้พวกพี่ไปส่งดีกว่านะ รับรองว่าปลอดภัยชัวร์ ” หนึ่งในสี่คนนั้นพูดขึ้นก่อนที่พวกที่เหลือจะหัวเราะตาม

 

“ ไม่เป็นไรครับพี่ ผมกลับเองได้พี่ช่วยหลบให้หน่อยได้มั้ยครับ ” แบมแบมพูดขอคนพวกนั้น

 

“ แต่พี่อยากไปส่ง ” พวกนั้นไม่ฟังคำพูดของแบมแบมสักนิดกับตรงเข้ามาจับแขนแบมแบมเพื่อลากให้ไปกับพวกมัน

 

“ พี่ปล่อยผมเถอะครับ ผมขอร้อง ” แบมแบมพยายามพูดขอร้องพวกมันด้วยน้ำตาแห่งความกลัว ขณะที่กำลังฉุดกระชากกันอยู่นั้น ผู้ชายที่กำลังกระชากแบมแบมถูกถีบกระเด็นจากด้านหลัง พวกที่เหลือพากันตกใจกับสิ่งที่เพื่อนมันโดน

 

“ ใครว่ะ ” พวกมันตระโกนออกมาเนื่องยังไม่เห็นว่าเพื่อนมันถูกใครถีบ

 

“ กูเอง ” คนที่ถีบไอ้คนที่กระชากแบมแบมกระเด็นเดินมายืนข้างแบมแบม ไอ้พวกที่เหลือเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็พากันตกใจ คนที่ถีบพวกมันคือ มาร์ค ต้วน แห่งวิศวะที่ใครๆก็รู้ดีว่าโหดแค่ไหนแต่ผู้ชายคนนี้กลับชอบอยู่เงียบๆไม่ค่อยยุ่งกับใคร พวกมันมองหน้ากันอย่างสักพักก่อนจะรีบวิ่งหนีไป แบมแบมที่รอดจากเหตุการณ์เมื่อมาอย่างหวุดหวิดนั่งลงร้องไห้อย่างหมดแรง มาร์คเดินไปลงที่ด้านหน้าของแบมแบม

 

“ กลัวมากมั้ย ” มาร์คถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แบมแบมที่กำลังร้องไห้พยักหน้าให้กับคนตรงหน้า

 

“ ที่หลังอย่ากลับดึกแบบนี้อีกนะ มันอันตราย ” มาร์คยังคงพูดอย่างอ่อนโยน

 

“ ครับ ” แบมแบมตอบคนตรงหน้าแต่ยังไม่หยุดร้อง มาร์คโน้มตัวไปกอดคนที่กำลังร้องไห้แล้วเอามือลูบหัวอย่างอ่อนโยน

 

“ ปลอดภัยแล้วนะ ปลอดภัยแล้ว ” แค่เพียงคำพูดแค่สองคำนั้น แต่มันทำให้หัวใจของแบมแบมรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด มาร์คที่ผ่านมาเจอเหตุการณ์พอดีทำให้ช่วยเหลือแบมแบมเอาไว้ได้ เค้าพาแบมแบมไปส่งบ้านจนเรียบร้อยแล้วจึงขับรถออกไป แบมแบมที่เข้ามาในห้องนอนแล้วจับผมตัวเองที่มาร์คลูบเมื่อกี้ด้วยรอยยิ้ม “ ขอบคุณนะครับพี่มาร์ค ”

 

หลังจากเรื่องเมื่อคืน แบมแบมเล่าเรื่องทุกอย่างให้ยูคยอมกับพวกพี่แจ็คสันฟัง ตอนแรกแจ็คสันกับยูคยอมจะไปเอาเรื่องคนที่ทำแบมแบมเมื่อคืน แต่แบมแบมบอกว่าไม่เป็นไรแถมยังชื่มชม มาร์ค ให้พวกเค้าซะมากมาย แบมแบมมักจะชอบแอบมองมาร์คเสมอด้วยความสุขใจของเค้า จนยูคยอมสังเกตเห็นและได้ถามอย่างจริงจังซึ่งแบมแบมก็ไม่ปิดบังเพื่อนว่าตัวเอง รักมาร์คไปแล้ว จนยูคยอมเอาเรื่องนี้ไปปรึกษารุ่นพี่ทั้งสอง แจ็คสันกับยองแจที่รู้ว่า แบมแบมชอบมาร์ค ก็พากันหนักใจก่อนจะบอกกับแบมแบมว่า มาร์คมีคนรักอยู่แล้ว แรกๆแบมแบมก็เสียใจอยู่บ้างแต่เมื่อคิดว่า ตัวเองแค่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุขก็พอ ทำให้แบมแบมพยายามทำตัวเป็นรุ่นน้องที่ดีเสมอมาแม้จะแอบเสียใจบ้างเมื่อต้องเห็นมาร์คกับคนรักของเค้าอย่าง จินยอง หลายปีที่ผ่านมา แบมแบมยังคงแอบรักมาร์คไปเรื่อยๆโดยไม่คิดเข้าไปวุ่นวายอะไรทั้งนั้น จนกระทั้งวันที่มาร์คกับจินยองมีปัญหากัน แบมแบมพยายามใช้ความอดทนในการดูแลมาร์คที่เอาแต่กินเหล้าจนร่างกายซูบผอม แบมแบมยอมให้มาร์คดุด่าเค้าแค่ไหนก็ได้ถ้ามันจะทำให้มาร์คยอมทานข้าว ทุกครั้งที่เห็นมาร์คเสียใจแบมแบมมักจะแอบไปร้องไห้คนเดียวตลอด แต่เมื่อออกมาพบหน้ามาร์ค แบมแบมจะทำเมื่อไม่มีอะไรและยิ้มให้มาร์คทุกครั้ง  แบมแบมใช้ความพยายามของตัวเองจนมาร์คยอมให้เค้าได้เข้ามาดูแล แม้มาร์คจะยังคงทำเหมือนไม่สนใจเมื่อเค้ามาหา แต่แค่นั้นสำหรับแบมแบมมันก็ดีมากแล้ว

 

ยูคยอมที่เห็นแบมแบมกำลังเตรียมอาหารไปให้มาร์คเหมือนเดิมถามเพื่อน

 

“ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอแบมแบม ” ยูคยอมถามเพื่อนตัวเอง

 

“ ไม่เหนื่อยหรอกยูค แบมแบมเต็มใจทำให้เค้าแค่ได้เห็นว่าพี่เค้ามีความสุขแบมแบมก็หายเหนื่อยแล้ว ” แบมแบมพูดกับเพื่อนด้วยรอยยิ้ม ยูคยอมยิ้มให้เพื่อนตัวเองก่อนทั้งคู่จะเดินไปที่โต๊ะประจำของพวกรุ่นพี่

 

 วันนี้ก็ยังเป็นอีกวันหนึ่งที่ทำให้แบมแบมมีความสุขเพราะตั้งแต่โดนมาร์คขโมยจูบที่บ้านวันนั้น มาร์คทำดีกับแบมแบมมากขึ้น ยิ้มให้คอยถามว่า แบมแบมทานข้าวรึยัง เรียนเหนื่อยมั้ย แค่เพียงสิ่งที่มาร์คทำแค่นี้ก็ทำให้แบมแบมมีความสุขมากแล้ว มาร์คที่กำลังคุยกับแจ็คสันและยองแจเพราะกำลังนั่งรอแบมแบมมาหา

 

“ มาร์ค ” มาร์คหันไปมองคนที่เรียกเค้า เมื่อหันไปก็เจอกับคนที่เค้าเคยรักมาก “ จินยอง ”

 

“ จินยอง ” มาร์คเรียกจินยอง อย่างอึ้งๆที่จินยองมาหาเค้า

 

“ คุยกับเราหน่อยได้มั้ย ” จินยองบอกมาร์คด้วยใบหน้าเศร้าๆ มาร์คหันไปมองเพื่อนทั้งสองก่อนจะหันมามองจินยองอีกครั้ง

 

“ ครับ ” มาร์คบอกกับจินยองก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปกับจินยอง

 

แบมแบมที่ยืนมองภาพนั้นอย่างปวดใจ ก้มลงมองกล่องข้าวในมือตัวเองที่เตรียมมาให้มาร์คด้วยความเศร้าใจ

 

“ ไม่เอาไปให้พี่เค้าเหรอ ” ยูคยอมถามแบมแบม เค้ารู้ดีว่าตอนนี้เพื่อนของเค้ากำลังรู้สึกยังไง

 

“ พี่มาร์ค เค้าคงไม่ต้องการมันแล้วหล่ะยูค ” แบมแบมพูดกับยูคยอมเหมือนตัวเองไม่เป็นอะไรก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางเดิมที่เดินมา ยูคยอมถอนหายใจกับอาการของเพื่อนก่อนจะเดินตามไป

ทางด้านมาร์คที่ออกมาคุยกับจินยอง มาร์คยืนตรงข้ามจินยองที่กำลังมองเค้าด้วยสีหน้าเศร้าๆ

 

“ จินยอง มีอะไรกับมาร์ครึเปล่าครับ ” มาร์คเป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบ

 

“ มาร์ค จินยองขอโทษ จินยองรู้แล้วว่าไม่มีใครรักจินยองเท่ามาร์คอีกแล้ว ” จินยองจับมือข้างหนึ่งของมาร์คมากุมไว้ด้วยสองมือของตัวเอง

 

“ เรากลับมาเริ่มต้นใหม่กันได้มั้ย ให้โอกาสจินยองอีกครั้งนะมาร์ค ” จินยองขอร้องมาร์ค ที่ตอนนี้เงียบไม่พูดอะไรสักคำ ทำเอาจินยองใจเสียที่มาร์คนิ่งใส่ตัวเอง จินยองที่ตอนนี้มีน้ำตาไหลออกมาแล้วมองหน้ามาร์ค มาร์คมองหน้าจินยองที่ร้องไห้ต่อหน้าเค้าก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างของตัวเองไปเช็คน้ำตาให้จินยอง

 

“ อย่าร้องไห้สิครับ มาร์คไม่อยากเห็นน้ำตาของจินยองนะ ” มาร์คพูดกับจินยองอย่างอ่อนโยน

 

“ มาร์ค เราจะกลับมาเริ่มต้นใหม่กันใช่มั้ย ” จินยองที่กำลังดีใจที่มาร์คไม่ผลักไสตัวเองกอดมาร์คไว้ มาร์คไม่พูดอะไรนอกจากลูบหัวจินยองที่กำลังกอดเค้าเท่านั้น แต่ถ้าจินยองสามารถเห็นสายตาของมาร์คตอนนี้จะรู้ได้ทันทีว่าสายตาของมาร์คตอนนี้มันมีแต่ความเศร้าเท่านั้น

 

หลังจากที่จินยองมาหามาร์ควันนั้น จินยองมักมาหามาร์คทุกครั้งที่มาร์คเรียนเสร็จเหมือนตอนที่เป็นแฟนกัน แจ็คสันกับยองแจที่แม้จะไม่พอใจนักแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจะส่งสายตาไม่พอใจให้มาร์คเท่านั้น แบมแบมที่หายไปเลยตั้งแต่วันที่จินยองมา สร้างความแปลกใจให้มาร์คอย่างมาก มาร์คมักมองหาน้องทุกครั้งเมื่อถึงเวลาที่น้องต้องมาหาเค้าประจำ แต่ก็น้องก็ไม่เคยมาหาเค้าอีกเลย จนเพื่อนอย่างแจ็คสันทนไม่ไหวพูดขึ้น

 

“ จะมองหาทำไม ในเมื่อตัวจริงเค้ามาแล้วใครมันจะมาทนดูให้ปวดใจว่ะ ” แจ็คสันประชดเพื่อนตัวเองที่มองหาใครบ้างคนมาหลายวัน มาร์คที่สะดุดกับคำพูดของแจ็คสัน แม้จะไม่โวยวายแต่สายตาที่ดูหวั่นไหวนั้นก็ทำให้ให้เพื่อนๆอย่างยองแจกับแจ็คสันยิ้มออก

 

“ ยองแจพวกเราไปที่ลานคณะกันเถอะเห็นว่าวันนี้มีประกวดร้องเพลงไม่ใช่เหรอ ” แจ็คสันพูดกับยองแจ

 

“ อืม ไปสิว่าจะไปเชียร์แบมแบมสักหน่อย เห็นยูคยอมบอกว่าแข่งด้วย ” ยองแจทำเหมือนคุยกับแจ็คสันแค่สองคน มาร์คทำเหมือนไม่ใส่ใจแต่ก็แอบฟังอย่างตั้งใจตั้งแต่ได้ยินชื่อน้อง แจ็คสันกับยองแจแอบยิ้มให้กันก่อนจะหันมาชวนมาร์ค

 

“ ไปด้วยกันมั้ยว่ะไอ้มาร์ค ไปให้กำลังใจน้องมันหน่อย ” ยองแจถามเพื่อนตัวเอง มาร์คพยักหน้าให้ยองแจแบบผ่านๆก่อนทั้งหมดจะไปที่ลานคณะที่เค้าใช้จัดงาน ทั้งสามเดินเข้าไปหายูคยอมที่ยืนอยู่

“ ถึงคิวแบมแบมยังยูคยอม ” ยองแจเอ่ยถามน้อง

“ ใกล้แล้วพี่ ” ยูคยอมหันมายิ้มให้พี่ๆก่อนหันกับไปมองที่เวทีต่อ หลังจากที่นักร้องบนเวทีร้องจบก็ถึงคิวแบมแบมที่ขึ้นมาร้อง มาร์คมองตามน้องที่เดินขึ้นมายืนกลางเวที เค้าไม่เจอหน้าน้องมาหลายวันแล้ว ดูน้องเหมือนคนไม่ค่อยสบาย

 

“ ถึงคิวแบมแบมแล้วพี่ ” ยูคยอมหันมาพูดกับพี่ด้วยรอยยิ้มทันทีที่เห็นเพื่อนตัวเอง

 

แบมแบมที่กำลังยืนอยู่บนเวทียืนทำสมาธิก่อนจะเริ่มร้องเมื่อทำนองเพลงเริ่มดัง

 

เหมือนหัวใจไม่เหลือใจ

พูดคําเดียวคือเธอจะไปเท่านั้น

เหมือนง่ายดาย เหมือนหัวใจ

ไม่เคยใช้คําว่ารักด้วยกัน แบมแบมที่กำลังร้องเพลงด้วยสายตาที่เศร้าจนทุกคนที่ฟังเริ่มมองแบมแบม

 

ฉันทําผิดที่ใด ได้แต่ถามตัวเองอย่างนั้น

ไม่เคยจะไม่รักเธอสักวัน แต่กำลังจะต้องร้องไห้ เมื่อถึงท่อนฮุคน้ำตาของแบมแบมก็ไหลออกมา

 

อย่าทิ้งกันไปได้ไหม เธอรู้ฉันอยู่ไม่ไหว

โลกคงแตกสลาย นาทีที่ไม่เหลือเธอ

คนที่รักที่สุด คนที่รักเสมอ

หมดชีวิตที่เห็นเมื่อใดก็เป็นของเธอ

 

มาร์คที่มองน้องตลอดตั้งแต่น้องร้องเพลง เค้ารู้สึกสงสารน้องมากๆที่เห็นน้องร้องไห้ แบมแบมยังคงร้องเพลงต่อไปแม้บ้างครั้งจะมีสะอื้นบางจนร้องไม่ออก

 

อย่าไปจากตรงนี้ อย่าไปจากคนนี้

ฉันกลัวฉันกลัว พรุ่งนี้จะไม่มีแรงหายใจ

 

แบมแบมที่ร้องเพลงทั้งๆที่ตอนนี้หัวใจของเค้ามันเจ็บเกินกว่าจะรับไว้แล้ว มองไปด้านหลังจนเจอกับสายตาคู่หนึ่งที่กำลังมองเค้าอยู่เหมือนกัน ก่อนแบมแบมจะร้องท่อนนั้นด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดและมองคนที่ตัวเองรักจนหมดหัวใจ มาร์ค ต้วน

 

เพราะหัวใจไม่เหลือใคร

เพราะฉันมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

ขอร้องเธอ ขอร้องเธอ

สงสารฉันเถอะ อย่าไปจากฉัน (ได้ไหม)

 

ฉันทําผิดที่ใด ได้แต่ถามตัวเองอย่างนั้น

ไม่เคยจะไม่รักเธอสักวัน แต่กำลังจะต้องร้องไห้

 

อย่าทิ้งกันไปได้ไหม เธอรู้ฉันอยู่ไม่ไหว

โลกคงแตกสลาย นาทีที่ไม่เหลือเธอ

คนที่รักที่สุด คนที่รักเสมอ

หมดชีวิตที่เห็นเมื่อใดก็เป็นของเธอ

 

อย่าไปจากตรงนี้ อย่าไปจากคนนี้

ฉันกลัวฉันกลัว พรุ่งนี้

 

อย่าทิ้งกันไปได้ไหม เธอรู้ฉันอยู่ไม่ไหว

โลกคงแตกสลาย นาทีที่ไม่เหลือเธอ

คนที่รักที่สุด คนที่รักเสมอ

หมดชีวิตที่เห็น ก็มีแค่เธออย่าไปจากตรงนี้ อย่าไปจากคนนี้

ฉันกลัวฉันกลัว พรุ่งนี้จะไม่มีแรงหายใจ

อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม

 

เสียงเพลงจบไปแล้ว คนฟังหลายๆคนถึงกับเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา บางคนก็ตบมือให้แบมแบม อย่างเสียงดัง มาร์คที่กำลังเดินไปหาน้องกับถูกดึงแขนเอาไว้

 

“ มาร์ค จะไปไหน ” จินยองที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไรจับแขนมาร์คเอาไว้ มาร์คจึงหันไปมองน้องที่เวทีอีกครั้งจึงเห็นว่าน้องมองมาที่เค้าด้วยสายตาแห่งความผิดหวัง

 
 

 แบมแบมที่ทนมองภาพนั้นไม่ไหวเดินลงจากเวทีเพื่อไปให้ไกลจากภาพที่กำลังรบกวนหัวใจเค้าอย่างหนัก แบมแบมเดินร้องไห้มาเรื่อยๆจนมาถึงสระน้ำหลังตึกคณะที่ไม่มีคน แบมแบมเลือกที่จะนั่งกอดเข่าร้องไห้ตรงนั้น เค้าเคยคิดว่าแค่เพียงได้ดูแลคนที่เค้ารักเพียงแค่นั้นก็พอสำหรับเค้าแล้วแต่ความจริงมันใช่เลย หัวใจเค้าเริ่มเห็นแก่ตัวตั้งแต่เห็นมาร์คเลิกกับจินยอง การที่ได้ดูแลใกล้ๆทุกวันแม้จะถูกด่าถูกว่าบ้างแต่เค้ากับมีความสุขที่ได้ทำอะไรเพื่อมาร์คบ้าง ยิ่งนานวันมาร์คเริ่มอ่อนโยนกับเค้ามากขึ้นยิ่งทำให้หัวใจของเค้ามันคิดว่าคงมีสิทธิ์ที่จะได้เป็นคนที่ได้อยู่ข้างๆมาร์คสักวัน จนเมื่อตัวจริงเดินกลับมาเค้าถึงรู้ว่าต่อให้ทำดีแค่ไหนหากเป็นคนที่เค้าไม่รักทำดีให้ตายก็เป็นได้เพียงคนอื่น แบมแบมปล่อยให้ตัวเองได้ปลอดปล่อยความทุกข์ใจที่กัดกินหัวใจตัวเองมานาน กับการที่แอบรักผู้ชายที่มีเจ้าของแล้วอย่าง มาร์ค ต้วน

 

“ ทำไมพี่ถึงรักผมไม่ได้ครับ ทำไมถึงเป็นผมไม่ได้ ทำไมครับ ” แบมแบมนั่งกอดเข่าร้องไห้พูดคำนี้ซ้ำๆ ด้วยความเสียใจ

 

“ แบมแบม ” มาร์คที่ตามหาน้องจนมาเจอน้องนั่งร้องไห้อยู่จึงเรียกน้อง แบมแบมที่ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเองจึงหันหน้ามามองจนเจอกับคนที่เรียกเค้า

 

“ พี่มาร์ค พี่จินยอง ” แบมแบมตกใจที่เห็นมาร์คกับจินยอง

 

“ มาร์คพาจินยองมาที่นี่ทำไม ” จินยองที่โดนมาร์คพามาด้วยถามด้วยความสงสัย

 

“ จินยองครับ มาร์คอยากจะพูดเรื่องของพวกเราครับ ” มาร์คบอกพร้อมมองหน้าจินยอง

 

“ เรื่องของพวกเรา เรื่องของจินยองกับมาร์คเหรอครับ ” จินยองที่ยังไม่เข้าใจถามมาร์ค

 

“ ไม่ใช่แค่มาร์คกับจินยองครับ ยังมีแบมแบมอีกคนด้วยครับ ” มาร์คบอกกับจินยองก่อนจะหันไปมองน้องที่นั่งร้องไห้อยู่ จินยองหันไปมองแบมแบม ส่วนแบมแบมก็มองทั้งคู่เมื่อกัน

 

“ น้องเค้าเกี่ยวอะไรด้วยเหรอมาร์ค ” จินยองถามมาร์ค

 

“ เกี่ยวครับ น้องเค้าคือคนที่ดูแลมาร์คตอนที่จินยองทิ้งมาร์คไป ” มาร์คบอกกับจินยองก่อนจะเดินไปดึงมือน้องให้เดินมายืนข้างตัวเอง

 

“ หมายความว่ายังไงมาร์ค ” จินยองถามมาร์คด้วยอารมณ์ที่เริ่มสูงขึ้น

 

“ แบมแบมคือคนที่ดูแลมาร์ค ตอนที่มาร์คไม่เหลือใครเค้าอดทนทุกอย่างแม้มาร์คจะทำเลวกับเค้าแค่ไหน เค้าทำทุกอย่างให้มาร์คอย่างจริงใจมาตลอดเค้ามีแต่ความรักดีๆให้มาร์ค แต่เป็นมาร์คเองที่ไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าเลยสักครั้ง จินยองครับ มาร์คปล่อยเค้าไปไม่ได้ มาร์คทนเห็นเค้าเสียใจเพราะมาร์คไม่ได้จริงๆ ” มาร์คอธิบายกับจินยองพร้อมจับมือน้องไว้แน่น

 

แบมแบมที่ไม่ทันตั้งตัวกับคำพูดของมาร์ค มองหน้ามาร์คด้วยความแปลกใจ

 

“ มาร์ค หมายความว่า มาร์คจะเลือกเค้าใช่มั้ย ” จินยองถามมาร์คอย่างรอคำตอบ

 

“ ครับ ถึงวันนี้มาร์คจะพูดได้ไม่เต็มปากว่าสิ่งที่มาร์ครู้สึกกับน้องเค้ามันคือความรักรึเปล่าแต่มาร์คมั่นใจว่า แค่เค้าอยู่กับมาร์ค มาร์คก็คงจะมีความสุขมากที่สุดแล้วครับ ” มาร์คบอกกับจินยองแล้วจึงหันไปยิ้มกับน้อง แบมแบมมองมาร์คด้วยความซึ่งใจ

 

“ จินยอง เป็นคนทำลายสิ่งที่ดีที่สุดด้วยมือตัวเองใช่มั้ย ถ้าวันนั้นจินยองไม่ทิ้งมาร์ค วันนี้จินยองคงจะไม่เสียมาร์คไปใช่มั้ย ” จินยองพูดออกมาด้วยน้ำตา

 

“ จินยองไม่ได้เสียมาร์คไปไหนนะครับ มาร์คยังคงมีความรู้สึกดีๆกับจินยองเสมอถึงวันนี้สถานะของเราสองคนจะเปลี่ยนไป แต่มาร์คจะยังเป็นเพื่อนที่หวังกับจินยองเสมอไปนะครับ ” มาร์คปล่อยมือจากน้องเดินมาโอบกอดจินยองเพื่อปลอบใจ จินยองกอดมาร์คร้องไห้ แบมแบมยืนมองทั้งคู่

 

“ ขอบคุณนะมาร์ค ขอบคุณที่ยังเป็นคนดีของจินยองเสมอแม้วันนี้เราทั้งคนจะไม่ใช่คนรักกันแล้ว จินยองขอโทษที่ทำแย่กับมาร์คแบบนั้น ขอโทษนะ ” จินยองขอโทษมาร์ค

 

“ ไม่เป็นไรครับเป็นมาร์คมากว่าที่ต้องขอบคุณจินยองที่ทำให้มาร์คได้เจอกับสิ่งที่ดีมี่สุด ” มาร์คบอกกับจินยอง ก่อนทั้งคู่จะหัวเราะด้วยกัน

 

“ จินยองครับ ” จินยองที่อยู่ในอ้อมกอดมาร์คหันไปมองคนที่เรียกตัวเอง

 

“ พี่แจบอม ” จินยองเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็หันไปมองมาร์ค

 

“ เค้ามาง้อแล้ว ไปเถอะ ” มาร์คคลายอ้อมกอดตัวเองก่อนจะบอกให้จินยองไปหาแจบอม

 

“ มาร์ค รู้ด้วยแล้วเหรอ ” จินยองถามมาร์คอย่างแปลกใจ

 

“ ครับ มาร์ครู้แล้วว่า แจบอมกับจินยองรักกัน แจบอมเค้ามาบอกกับมาร์คหมดแล้วครับ ” มาร์คที่รู้ความจริงจากแจบอมที่มาขอโทษตัวเองพร้อมทั้งเล่าเรื่องทุกอย่างให้เค้าฟังบอกกับจินยอง

 

“ แล้วมาร์คไม่โกรธพวกเราเหรอ ” จินยองถามาร์ค

 

“ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้อาจจะโกรธ แต่ตอนนี้มาร์คมีแบมแบมที่คอยเป็นห่วงอยู่ข้างๆแล้วเลยไม่รู้สึกโกรธอะไรทั้งนั้นครับ ” มาร์คยังคงยิ้มให้จินยอง

 

“ มาร์ค ” จินยองยิ่งรู้สึกผิดกับมาร์ค

 

“ คุยกันดีๆนะครับจินยอง แจบอมเค้ารักจินยองมากเหมือนที่มาร์คเคยรักจินยอง มาร์คเชื่อว่าเค้าจะทำให้จินยองมีความสุขมากว่ามาร์คแน่นอนครับ ” มาร์คบอกกับจินยองและแจบอมอย่างจริงใจ

 

“ พี่ขอโทษนะครับที่ทำให้จินยองเสียใจต่อไปนี้พี่จะดูแลจินยองให้ดีที่สุดครับ ” แจบอมเดินมาจับมือคนรักของตัวเอง เพราะเค้ากับจินยองมีปัญหากันทำให้จินยองน้อยใจแล้วเลือกที่จะกลับมาหามาร์ค จินยองยิ้มให้คนรักด้วยน้ำตาก่อนจะกอดเอาไว้แน่น

 

มาร์คยืนมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินไปหาแบมแบมที่ยืนงงกับเรื่องทั้งหมด

 

“ เป็นอะไรครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้น ” มาร์คถามน้อง

 

“ พี่มาร์คไม่เสียใจเหรอครับที่พี่จินยองเค้ามีคนอื่น ” แบมแบมถามมาร์คบ้าง

 

“ ไม่ครับ เห็นเค้ามีความสุขเราต้องยินดีกับเค้าไม่ใช่เหรอครับ ” มาร์คยิ้มให้น้อง

 

“ แต่พี่มาร์ครักพี่จินยองมากนะครับ ” แบมแบมยังคงพูดต่อ

 

“ แบมแบมเป็นคนสอนพี่เองไม่ใช่เหรอครับ แค่เราสามารถทำอะไรก็ตามที่มันจะทำให้คนที่เรารักยิ้มได้และมีความสุข ถึงสิ่งนั้นอาจจะทำให้เราเสียใจบ้างแต่มันก็คุ้มค่าที่เราจะทำเพื่อเค้าใช่มั้ยครับ ” มาร์คอธิบายให้น้องฟังด้วยรอยยิ้ม

 

“ พี่มาร์ค ” แบมแบมมองมาร์คด้วยความซึ่งใจ

 

“ แบมแบมครับ ถึงวันนี้พี่อาจจะไม่ได้รักแบมแบมที่สุด แต่หลังจากนี้ไปพี่จะใช้หัวใจพี่เพื่อแบมแบมเท่านั้น รอพี่หน่อยนะครับ ” มาร์คจับมือน้องเอาไว้

 

“ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน แบมแบมก็รอได้ครับขอแค่พี่มาร์คอย่าผลักไสไล่ส่งแบมแบมเท่านั้น ” แบมแบมบอกกับมาร์ค มาร์คดึงน้องมากอดอีกครั้ง

 

 

“ ไม่มีวันนั้นแน่นอนครับ พี่สัญญา ”


 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ป้าแก่รักเด็ก จากทั้งหมด 26 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:02

    ทำไมอ่านแล้วหงุดหงิดตลอดทั้งเรื่องเลยก็ไม่รู้....ทำดีแทบตายสุดท้ายผลที่ได้ก็มีแค่นี้เองหรอแทนที่จะทนอยู่กับอะไรแบบนี้สู้ไปหาคนใหม่ดีกว่าเยอะ...เฮ้อ~
    #8
    0
  2. วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 21:06
    ทำไมอ่านไม่ได้อ่าา เนื้อหาม่ขึ้นน
    #7
    0
  3. #6 cross Brand
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 17:16
    ถ้าเป็นเรา เรารอไม่ไหวหรอก ไม่รู้ว่าจะรักเมื่อไหร่ยอมอยู่คนเดียวยังจะดีกว่า
    #6
    0
  4. #5 BaitoeyPhakdee (@BaitoeyPhakdee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 21:17
    ซึ่งมากเลยค่าอยากให้ทำอีก
    #5
    0
  5. #4 mikecute jup
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 22:26
    กลับมาอ่านหลายรอบก้ยังคงร้องทุกครั้งที่อ่าน
    #4
    0
  6. #3 ChocoMania
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 23:06
    ในที่สุด มาร์คก็รับรู้ถึงความรักและความจริงใจของน้องแบมแบมแล้ว

    สมหวังแล้วนะแบมแบม
    #3
    0
  7. วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 14:24
    น้ำตาร่วงง

    ชอบอ่ะ
    #2
    0
  8. วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 12:17
    กลับมาอ่านใหม่อีกครั้งก็ยังซึ้งเหมือนเดิมเลย
    #1
    0