คัดลอกลิงก์เเล้ว

fic markbam ลิขิตรักย้อนเวลา

เมื่อมาร์ค ต้วน ได้รับโอกาสเพียงครั้งเดียวในการย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตในวันที่ รถเมล์ที่แบมแบม แฟนของเค้านั่งไป เค้าต้องหาทางตามหาคนร้ายให้ได้ก่อนที่มันจะลงมือ

ยอดวิวรวม

6,274

ยอดวิวเดือนนี้

49

ยอดวิวรวม


6,274

ความคิดเห็น


32

คนติดตาม


170
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 มิ.ย. 58 / 14:02 น.
นิยาย fic markbam ԢԵѡ͹ fic markbam ลิขิตรักย้อนเวลา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เมื่อมาร์ค ต้วน ได้รับโอกาสเพียงครั้งเดียวในการย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตในวันที่ รถเมล์ที่แบมแบม แฟนของเค้านั่งไป เค้าต้องหาทางตามหาคนร้ายให้ได้ก่อนที่มันจะลงมือ





b e r l i n ❀

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 มิ.ย. 58 / 14:02

















คุณเชื่อเรื่องปาฎิหารย์บ้างไหม สำหรับผม มาร์ค ต้วน ผมพึ่งรู้ว่ามันมีอยู่จริงในวันที่ผมต้องเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปตลอดกาล

 

ย้อนไปเมื่อสามวันที่แล้ว

 

“ พี่มาร์คครับ ลืมนัดของเราอีกแล้วใช่มั้ยครับ ” เสียงคนรักงอแงมาตามสาย ทำให้ผมรู้สึกผิด

 

“ ขอโทษนะครับแบมแบม พี่ติดธุระอยู่นะขอโทษนะครับ เอาไว้คราวหน้าพี่จะชดเชยให้นะครับ ” ตำรวจหนุ่มอนาคตไกล อย่าง มาร์ค กำลังขอโทษแฟนของเค้าที่ผิดนัดสำคัญอีกแล้ว

 

“ แต่วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีของเรานะครับพี่มาร์ค ” แบมแบมที่รู้สึกน้อยใจแฟนตัวเองที่ไม่ค่อยมีเวลาให้เค้าเท่าไร ตั้งแต่ครบกันมาหลายปีมาร์คมักเห็นงานของตัวเองสำคัญกว่าเค้าที่เป็นแฟนเสมอ

 

“ แต่พี่ติดคดีสำคัญอยู่นะครับแบมแบม นายเค้าต้องการให้พวกพี่จับคนร้ายให้ได้เร็วๆ ในหน่วยก็ไม่มีใครได้พักกันสักคน ไม่เชื่อถามแจบอมกับแจ็คสันได้เลยนะครับ ” มาร์คที่หนักใจเมื่อกันที่ต้องผิดนัดกับคนตัวเล็กอีกแล้ว จึงอ้างถึงเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนของตัวเองเพื่อให้คนตัวเล็กเข้าใจเค้า

 

“ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรครับพี่มาร์ค แบมแบมเข้าใจ เอาไว้รอให้พี่เคลียร์งานของพี่ให้เรียบร้อยก่อนพวกเราค่อยนัดกันใหม่ก็ได้ครับ ” แบมแบมที่แม้จะน้อยใจแฟนตัวเองแค่ไหน แต่เพราะเป็นงานที่แฟนเค้ารักมาก แบมแบมจึงไม่อยากทำให้มาร์คต้องกลุ้มใจอีก

 

“ ขอบคุณนะครับที่เข้าใจพี่ พี่รักแบมแบมนะครับ เอาไว้เสร็จงานเมื่อไรพี่จะรีบไปหานะครับ ” มาร์ครู้สึกโล่งใจขึ้นมากที่แบมแบมเข้าใจเค้า ตั้งแต่ที่คบกันมา มาร์คไม่ค่อยมีเวลาให้แบมแบมเท่าไรแต่แบมแบมก็ยังคงอดทนกับเค้ามาได้จนถึงวันนี้ จึงทำให้มาร์คนั้นรักแบมแบมมาก

 

“ ครับ แบมแบมรักพี่มาร์คนะครับ ” แบมแบมบอกรักมาร์คอีกครั้งก่อนจะวางสายไป

 

“ ไงสุดหล่อ ผิดนัดน้องเค้าอีกแล้วเหรอมึง ” แจ็คสันเป็นคนเปิดประเด็นทันทีที่มาร์ควางสายแล้ว

 

“ อืม วันนี้เป็นวันครบรอบที่คบกันสามปีว่ะ แต่กูก็ไม่ว่างไปตามนัดเค้าอีกแล้ว ” มาร์คหันมาพูดกับแจ็คสันอย่างเซ็งๆ

 

“ กูหล่ะอิจฉามึงจริงๆไอ้มาร์ค ที่มีแฟนแสนดีอย่างน้องเค้า ไม่งี่เง่า ไม่วุ่นวายแถมยังน่ารักสุดๆ ” แจบอมเพื่อนอีกคนเสริมขึ้นมาบ้าง

 

“ ใช่ๆ ผิดกับอีกสองนางของพวกกูถ้าผิดนัดเมื่อไร องค์ลงทันที ถ้าไม่อาละวาดไม่ใช่ จินยอง กับ ยองแจแน่ๆ ” แจ็คสันกับแจบอมพยักหน้าพร้อมกันเมื่อแจ็คสันพาดพิงถึงแฟนๆของพวกเค้า

 

“ กูถึงได้รักเค้ามากไง เค้าอดทนกับผู้ชายอย่างกูมาตลอด กูยังคิดไม่ออกเลยถ้าวันหนึ่งกูต้องเสียเค้าไปจริงๆกูจะอยู่ได้รึเปล่า ” มาร์คบอกกับทั้งคู่อย่างที่เค้ารู้สึก

 

พวกเค้าทั้งสามคนเป็นนักเรียนตำรวจรุ่นเดียวกัน ก่อนที่ทั้งสามจะถูกส่งมาประจำการอยู่ฝ่ายสืบสวนของกรมตำรวจ ด้วยหน้าที่การงานและคดีมากมายที่เข้ามาทำให้พวกเค้าไม่ค่อยมีเวลาของตัวเองสักเท่าไร ทั้งสามคนกำลังอยู่ที่ทำงานภายในกรมตำรวจ พวกเค้ากำลังตามคดีลอบวางระเบิดสามครั้งติดในโซล ที่ทำให้มีคนเสียชีวิตและบาดเจ็บหลายราย และที่สำคัญยังหาผู้ต้องสงสัยไม่ได้อีกด้วย ทำให้พวกเจ้านายชั้นผู้ใหญ่สั่งลงมาให้ฝ่ายสืบสวนรีบตามหาตัวคนร้ายให้ได้เร็วที่สุด เป็นเหตุให้พวกตำรวจในฝ่ายสืบสวนทุกคนไม่มีใครได้หยุดพักสักคน

 

“ พี่ครับ ผมได้หลักฐานใหม่มาพี่ๆรีบมาดูเร็ว ” ยูคยอมตำรวจรุ่นน้องรีบเอาหลักฐานชิ้นใหม่มาให้พวกพี่ๆดู

 

“ รีบเอาดูเร็วๆยูค ” แจ็คสันรีบเรียกยูคยอมให้รีบเอามาให้พวกเค้าดู ยูคยอมส่งรูปจากกล้องวรจรปิดจากที่เกิดเหตุระเบิดเมื่อครั้งล่าสุดให้พวกพี่ๆดู

 

“ นี่เป็นภาพจากกล้องของหน้าร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใกล้ที่เกิดเหตุ ภายในภาพมีภาพผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่หมวกปิดหน้าพร้อมใส่ผ้าปิดปาก เดินสะพายกระเป๋าเป้ผ่านหน้าหน้าไปอีกห้านาทีพาไปเค้าเดินผ่านอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่มีกระเป๋าเป้ที่หลังเค้าแล้ว ทำให้พวกมาร์ครีบมองหน้ากัน

 

“ คนๆนี้น่าสงสัยสุดๆว่ะ ฉันว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับคดีที่ผ่านมาแน่นอน ” แจบอมเสริม

 

“ ผมก็เห็นด้วยพี่ ถึงได้รีบเอามาให้พวกพี่ดูไงครับ ” ยูคยอมที่โดนให้ไปตามดูกล้องแถวๆที่เกิดเหตุบอกกับพวกพี่ๆของเค้า ทั้งสี่จึงระดมความคิดกันทันที แต่ก่อนที่พวกเค้าจะได้คิดอะไรต่อ ก็มีตำรวจนายหนึ่งรีบเข้ามารายงานเหตุร้ายซะก่อน

 

“ ผู้กองครับ เกิดเหตุวางระเบิดบนรถเมล์ครับ บนนั้นมีตัวประกันประมาณ 12 คนครับ ” ตำรวจนายนั้นรีบรายงานตามที่รับวิทยุมา

 

“ นั้นรีบไปที่เกิดเหตุกันเถอะ ” มาร์ครีบบอกกับทุกคนก่อนจะรีบเดินทางไปที่เกิดเหตุลอบวางระเบิด เมื่อพวกมาร์คไปถึงก็เจอกับรถเมล์ที่จอดอยู่ริมถนน ซึ่งตอนนี้ถูกกั้นไว้หมดแล้ว มาร์คกับพวกแจบอม เข้าไปในที่เกิดเหตุก่อนที่ตำรวจที่อยู่ในพื้นที่จะรีบมารายงานสถานการณ์ให้พวกเค้าทราบ

 

“ คนร้ายมันโทรมาขู่ว่าได้วางระเบิดบนรถเมล์คันเกิดเหตุครับ โดยที่บนนั้นมีผู้โดยสารทั้งหมด 12 คน มันยังข่มขู่ไว้ด้วยว่า ถ้าใครเข้าใกล้รถเมล์มันจะกดระเบิดทันทีครับ ” ตำรวจที่รับผิดชอบรายงานทุกอย่างให้พวกมาร์ครู้

 

“ แล้วได้ตรวจสอบรึยังว่ามีระเบิดจริงๆรึเปล่า ” มาร์คถามตำรวจรายนั้น

 

“ จากที่ตรวจสอบพบระเบิดถูกติดอยู่ที่ประตูรถเมล์หนี่งลูกครับ แล้วเมื่อกี้ผู้โดยสารบนรถยังโทรมาแจ้งขอความช่วยเหลือว่า บนรถยังมีอีกลูกหนึ่งครับ ” ตำรวจรายนั้นรายงานต่อ

 

“ เอายังไงดีครับ หัวหน้า ” แจ็คสันรีบถามมาร์ค ที่เป็นหัวหน้าของพวกเค้า

 

“ คนร้ายต้องอยู่แถวๆนี้แน่ มันต้องคอยดูว่าจะมีใครเข้าใกล้รถเมล์รึเปล่า พวกนายให้คนของเรากระจายกำลังออกไปหาบริเวณนี้ทั้งหมดถ้าเจอคนน่าสงสัยให้เข้าจับกุมได้เลย อีกอย่างบอกให้พวกเราระวังตัวด้วย ” มาร์คสั่งการกับแจ็คสัน แจ็คสันจึงรีบไปทำตามที่สั่งทันที

 

มาร์คกำลังคุยอยู่กับพวกแจบอมและยูคยอม โทรศัพท์ของเค้าก็มีสายเข้า แบมแบม โทรมา มาร์คมองก่อนจะรีบรับสาย

 

“ แบมแบมครับ พี่กำลังยุ่งอยู่เดียวค่อยคุยกันได้มั้ยครับ ” มาร์คที่รับสายรีบบอกกับแบมแบมทั้งทีก่อนที่แบมแบมจะได้พูดอะไรมา

 

“ พี่มาร์คครับ แบมแบมอยู่บนรถเมล์ครับ ” แบมแบมตอบมาร์คกลับมา

 

“ อะไรนะครับแบมแบม แบมแบมว่าอยู่ที่ไหนนะครับ ” มาร์คที่ได้ยินแบมแบมบอกว่าอยู่บนรถเมล์ถามออกไปอีกครั้ง

 

“ แบมแบมอยู่บนรถเมล์ครับ พี่มาร์คเห็นแบมแบมมั้ยครับ ” เสียงแบมแบมที่กำลังกั้นสะอื้นบอกกับมาร์ค ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นมาร์ครีบมองไปที่รถเมล์ทันที ที่กระจกด้านหลังของรถ มาร์คเห็นแบมแบมที่กำลังมองมาหาเค้า โดยที่มือข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์กำลังแตะกระจกรถมองมาหาเค้าด้วยสายตาเศร้าๆ

 

“ แบมแบม แบมแบมไปอยู่บนนั้นได้ยังไงครับ เกิดอะไรขึ้น ” มาร์คที่เห็นแบมแบมก็รีบถามออกไปก่อนจะพยายามเข้าไปใกล้รถเมล์คันนั้น แต่ก็ถูกพวกแจบอมขวางเอาไว้

 

“ หัวหน้าเข้าไปใกล้รถเมล์ไม่ได้นะครับ คนร้ายมันขู่เอาไว้นะครับ ” แจบอมรีบขวางมาร์คที่จะเดินเข้าไปใกล้รถเมล์

 

“ แต่แบมแบมอยู่บนนั้นนะแจบอม ฉันจะไปช่วยเค้า ” มาร์คตระคอกใส่แจบอม

 

“ อะไรนะ แบมแบมอยู่บนนั้น ” แจบอมกับยูคยอม รีบหันไปมองที่บนรถจึงเห็นแบมแบมยืนอยู่

 

“ เวรกรรมไปอยู่บนนั้นได้ยังไงเนี่ย ” แจบอมถึงกับสบถออกมา

 

“ หลบสิ ฉันจะไปช่วยเค้า ” มาร์คที่ต้องนี้เป็นห่วงความปลอดภัยของแบมแบม พยายามจะเข้าไป

 

“ ใจเย็นๆสิครับหัวหน้า ผมรู้ว่าหัวหน้าเป็นห่วงแบมแบม แต่ถ้าหัวหน้าเข้าไปแล้วคนร้ายมันกดระเบิดขึ้นมาคนบนรถทั้งหมดจะเป็นอันตรายนะครับ ” แจบอมเตือนสติมาร์ค มาร์คจึงได้หยุดโวยวาย

 

“ คนร้ายติดต่อเข้ามาครับ ” ตำรวจนายหนึ่งตระโกนบอกพวกมาร์ค พวกเค้ารีบวิ่งไปที่ตำรวจรายนั้นทันที

 

“ มันว่ายังไงบ้าง ” มาร์คถามตำรวจบนรถปฎิบัติการของตำรวจที่เข้ามาประจำการในพื้นที่เกิดเหตุ

 

“ มันโทรมาบอกว่า ถ้าพวกเรายังขืนเข้าใกล้รถอีกมันจะกดระเบิดบนรถทันทีครับ ” ตำรวจที่อยู่บนรถรายงานตามที่ได้รับข้อมูลมา

 

“ แสดงว่ามันอยู่แถวนี้จริงๆ มันถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ” เป็นยูคยอมที่ออกความคิดเห็น

 

“ วิทยุไปหาแจ็คสัน ให้รีบหาคนต้องสงสัยให้เร็วกว่านี้มันต้องอยู่แถวๆนี้แน่ ” มาร์คสั่งกับแจบอม ก่อนจะมองไปบนรถที่ตอนนี้แบมแบมยังคงมองเค้าอยู่ มาร์คหยิบโทรศัพท์มาแนบหูตัวเองอีกครั้ง

 

“ อย่าคิดมากนะครับพี่มาร์ค แบมแบมไปเป็นอะไรหรอกครับ ใจเย็นๆนะ ” แบมแบมบอกกับมาร์คที่มองเค้าอยู่เหมือนกัน เสียงผู้โดยสารคนอื่นบนรถกำลังร้องไห้ขอความช่วยเหลือกันเสียงดัง ลอดผ่านเข้ามาในสายของแบมแบม

 

“  แบมแบมกลัวมากมั้ยครับ ” มาร์คถามออกไป ทั้งๆที่ตอนนี้อกเค้ามันจะระเบิดอยู่แล้ว แต่ต้องพยายามไม่แสดงออกให้แบมแบมกังวลมากกว่านี้

 

“ แบมแบมไม่กลัวหรอกครับ แค่ได้เห็นพี่มาร์คอีกครั้งแบมแบมก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ” แบมแบมยิ้มทั้งน้ำตาให้มาร์ค ตรงที่มาร์คยืนอยู่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

 

“ พี่จะพยายามทำทุกอย่างเพื่อช่วยแบมแบมให้ได้ รอพี่หน่อยนะ ” มาร์คที่ตอนนี้เสียงสั่นมากบอกกับแบมแบม

 

“ พี่มาร์ค แบมแบมรักพี่มาร์คมากนะครับ ” แบมแบมพูดออกมาพร้อมมือที่แตะกระจกรถเหมือนพยายามสื่อกับมาร์ค

 

แค่เพียงคำพูดแค่นั้น มาร์คถึงกับกั้นน้ำตาของตัวเองไม่อยู่อีกแล้ว เค้าร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ ถ้าวันนี้เค้าไปหาแบมแบมตามที่นัดกันแบมแบมก็จะไม่ต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้  มาร์คเอามือปิดหน้าร้องไห้ จนแจบอมกับยูคยอม ที่ยืนมองอยู่ต่างพากันสงสาร

 

“ พี่มาร์ค อย่าร้องไห้สิครับ แบมแบมไม่อยากเห็นพี่มาร์คร้องไห้เลย ” แบมแบมพูดมาตามสายด้วยเสียงสะอื้นไม่ต่างกับมาร์ค

 

“ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ ” มาร์คที่กำลังเสียใจพึมพูดขอโทษแบมแบม

 

“ คนร้ายมันโทรเข้ามาอีกแล้วครับ ” ตำรวจบนรถตระโกนมา มาร์ครีบเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วรีบไปรับสายของมัน

 

“ แกต้องการอะไร พูดมา ” มาร์คถามมันด้วยความโมโห

 

“ อย่าโวยวายสิครับคุณตำรวจ ผมแค่จะโทรมาบอกคุณว่า คุณมีเวลาอีกแค่สามนาทีก่อนที่รถคันนั้นจะระเบิด ดูให้ดีนะครับคุณตำรวจ ” คนร้ายหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนที่มันจะวางสายไป มาร์ครีบวิ่งกลับไปดูที่รถเมล์อีกครั้งคราวนี้คนบนรถต่างพยายามทุบกระจกรถเพื่อเอาชีวิตรอด พวกตำรวจที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันทำหน้าสลดที่ทำอะไรไม่ได้ หากเข้าไปคนร้ายจะกดระเบิดลูกที่ติดอยู่ที่ประตูทั้งที่

 

มาร์ครีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยกับแบมแบมต่อด้วยความร้อนใจ

 

“ แบมแบมครับ ระเบิดบนรถมันทำงานแล้วใช่มั้ย ” มาร์ครีบถามแบมแบม

 

“ ครับ มันเริ่มถอยหลังแล้วครับพี่มาร์ค พี่อย่าเข้ามานะครับแบมแบมไม่อยากให้พี่มาร์คเป็นอะไร ” แบมแบมยังคงมองมาที่มาร์คอยู่

 

“ ถามไอ้แจ็คสิ ว่ามันหาไอ้เหี้ยนั้นเจอรึยังว่ะ ให้พวกมันรีบหาสิว่ะ ” มาร์คหันไปตระโกนเร่งแจบอม เค้ากำลังจะต้องเห็นแบมแบมตายต่อหน้าเค้าจริงๆใช่มั้ย

 

“ โธ่เว้ย กูไม่รอแล้ว ” มาร์คที่ไม่สนอะไรแล้วพยายามจะวิ่งเข้าไปแต่พวกยูคยอมกับล็อคตัวเค้าไว้

 

“ ปล่อยกูไอ้ยูค กูจะไปช่วยแบมแบม ปล่อยกูสิว่ะ พวกมึงปล่อยกู ” มาร์คพยายามดิ้นให้หลุดแต่พวกลูกน้องเค้าไม่ยอมปล่อย

 

“ ไม่ได้ครับ พวกผมปล่อยไม่ได้มันอันตรายครับ ” ยูคยอมที่ช่วยล็อคมาร์คกับแจบอมพูดขึ้น

“ ถ้าพวกมึงไม่ปล่อยกู กูยิงพวกมึงแน่ ปล่อยกู ” มาร์คตระคอกพร้อมทั้งดิ้นรนให้หลุดจากการถูกขวาง

 

คนบนรถต่างมายืนทุบกระจกร้องไห้เพื่อขอให้ช่วยพวกเค้า เวลาของพวกเค้าเหลือไม่มากแล้ว ภาพพวกนั้นสร้างความสะเทือนใจให้พวกตำรวจและคนที่อยู่แถวนั้นอย่างมาก บางคนถึงกับร้องไห้ออกมา

 

มาร์คที่ถูกล็อคตัวเอาไว้เค้ามองแบมแบมที่ยืนร้องไห้มองมาที่เค้าอย่างน่าสงสาร มาร์คหยิบโทรศัพท์ของเค้าที่ล่วงไปที่พื้นขึ้นมา

 

“ แบมแบม แบมแบมครับ ” มาร์คร้องไห้เรียกแบมแบม

 

“ อย่าเสียใจนะครับพี่มาร์ค แบมแบมจะเฝ้ามองพี่มาร์คอยู่ข้างบนนะครับ พี่มาร์คต้องมีความสุขให้มาก อย่าเสียใจกับเรื่องนี้เด็ดขาด ถ้าแบมแบมมองพี่มาร์คจากข้างบนแบมแบมจะต้องเสียใจแน่ๆ พี่มาร์คครับ พี่มาร์คต้องอยู่ต่อไปให้ได้นะครับแบมแบมรักพี่มาร์คนะ รักมากนะครับ ” แบมแบมร้องไห้มองมาร์คที่ตอนนี้นั่งคุกเข่ากับพื้นร้องไห้คุยโทรศัพท์กับแบมแบม

 

“ พี่รักแบมแบมนะครับ พี่รักแบมแบม แบมแบม ” มาร์คร้องไห้เรียกแบมแบมอย่างน่าสงสาร

 

แบมแบมมองมาร์คทั้งน้ำตา ก่อนจะหันหลังไปมองระเบิดที่พื้นรถเมล์ที่ตอนนี้เหลือแค่สิบวินาทีสุดท้าย แบมแบมหันกลับมามองมาร์คอีกครั้งเค้ายิ้มให้มาร์คครั้งสุดท้าย

 

“ ลาก่อนนะครับพี่มาร์ค ” สิ้นคำพูดของแบมแบมเสียงระเบิดก็ดังสนั่นพร้อมทั้งลูกไฟกองใหญ่จะเกิดขึ้น พวกตำรวจในบริเวณต่างหลบกันวุ่นวาย ส่วนมาร์คพวกแจบอมลากเค้าหลบออกมา เมื่อเสียงระเบิดเงียบลงมาร์คหันไปมองซากรถเมล์คันเกิดเหตุที่ตอนนี้เหลือเพียงซากและเปลวไฟบนรถ

 

พวกตำรวจต่างเข้าไปดับไฟกันวุ่นวาย ส่วนมาร์คเวลานี้เค้านอนไปกับพื้นถนนร้องไห้อย่างคนที่ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แจ็คสันที่พึ่งกลับมาหลังจากที่แจบอมวิทยุไปบอกเค้า ยืนมองหัวหน้าของเค้าที่นอนร้องไห้อย่างน่าสงสาร

 

มาร์คที่กำลังเสียใจกับการจากไปของคนรักของตัวเอง เค้าเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องนอนของเค้า พร้อมทั้งเปิดซีดีดู วีดีโอที่เคยถ่ายกับแบมแบมตอนที่พวกเค้าไปเที่ยวด้วยกัน เสียงหัวเราะของแบมแบม รอยยิ้มของแบมแบม ทุกคำพูดที่แบมแบมยิ้มให้เค้าที่ถ่ายวีดีโอตอนไปเที่ยวมีความสุขด้วยกัน มาร์คมองภาพเหล่านั้นก่อนจะร้องไห้ออกมา สามวันมาแล้วตั้งแต่เกิดเหตุวางระเบิดรถเมล์ ตำรวจยังไม่สามารถหาตัวคนร้ายได้เหมือนเดิม มาร์คที่เป็นหนึ่งในครอบครัวของผู้สูญเสียในครั้งนั้น เค้าเอาแต่เก็บตัวร้องไห้อยู่บ้านโดยไม่สนใจงานของตัวเองอีก โดยมีแจบอม แจ็คสัน และ ยูคยอมคอยมาดูเค้าเสมอเพราะกลัวว่ามาร์คจะคิดทำอะไรสั้นๆ มาร์คไม่กิน ไม่พูดไม่คุยกับใคร เค้าเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง เปิดวีดีโอพวกนั้นนอนดูซ้ำไปซ้ำมา

 

“ สวรรค์มีอยู่จริงรึเปล่า ถ้ามีอยู่จริงผมขอโอกาสสักครั้งได้มั้ย ขอโอกาสให้ผมได้กลับไปแก้ไขทุกอย่างได้มั้ยให้ผมได้มีโอกาสพาคนที่ผมรักคืนมา ขอแค่ครั้งเดียว ขอแค่ครั้งเดียวจริงๆ ” มาร์คที่นอนร้องไห้มาตลอดหลายวัน เค้าร้องไห้ขอร้องต่อสวรรค์ให้เค้าได้มีโอกาสกลับไปแก้ไขอดีตเพื่อช่วยคนรักของเค้า

มาร์คนอนร้องไห้ เค้าคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาที่ไม่ได้ดูแลแบมแบมให้ดี มาคิดเสียใจในวันที่ต้องสูญเสียคนๆนั้นไปแล้ว จะมีทางไหนบ้างมั้ยที่เค้าจะสามารถแก้ไขสิ่งที่ผ่านมาให้เค้าได้นำคนที่เค้ารักกลับมาอีกครั้ง

 

 

“ ขอโอกาสผมอีกสักครั้งได้มั้ย ให้ผมได้มีโอกาสช่วยเค้าด้วยเถอะ ผมขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น สวรรค์ได้โปรดสงสารผู้ชายเลวๆคนนี้สักครั้ง แฟนผมเค้าเป็นคนดี เค้าไม่เคยทำร้ายใคร ได้โปรดเมตตาผมสักครั้งเถอะสวรรค์ ” มาร์คร้องขอความเมตตาจากสิ่งที่เค้าไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่ แต่ถ้ามันจะเป็นหนทางเดียวที่เค้าจะทำได้เค้าก็พร้อมจะทำ

 

 

“ ถ้าข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าเจ้าจะช่วยคนที่เจ้ารักได้สำเร็จ ” เสียงที่ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง ทำให้มาร์ครีบลุกขึ้นดูอย่างระแวงระวัง

 

 

“ ใคร ใครอยู่ตรงนั้น ออกมาไม่อย่างนั้นผมยิงแน่ ” มาร์คหยิบปืนจากโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาเตรียมยิง

 

 

ชายชุดขาว หน้าตาใจดี เดินออกมาจากมุมห้อง เค้าเดินออกมาให้มาร์คได้เห็นเค้า

 

 

“ คุณเป็นใครเข้ามาในห้องผมได้ยังไง บอกมา ” มาร์คถามคนๆนั้น

 

 

“ แล้วเจ้ากำลังร้องขอความเมตตาจากใครอยู่กันหล่ะ ร้องขอโอกาสอีกครั้งเพื่อช่วยคนที่เจ้ารักให้กลับมา ” ชายคนๆนั้นพูดก่อนจะยิ้มให้มาร์ค อย่างอ่อนโยน

 

 

“ คุณมาจากสวรรค์จริงๆเหรอ ” มาร์คลดปืนลงก่อนจะถามชายคนนั้นอย่างมีความหวัง

 

 

“ ถ้าเจ้าเชื่อว่าข้าใช่ข้าก็ใช่ แต่ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้าก็อาจจะไม่ใช่ ” ชายคนนั้นบอกมาร์ค

 

 

“ แล้วถ้าผมเชื่อคุณ ผมจะสามารถช่วยคนรักของผมได้จริงๆใช่มั้ย ” มาร์คถามกลับไป

 

 

“ เรื่องนี้มันอยู่ที่ตัวเจ้าเองว่าจะช่วยเค้าได้หรือไม่ ข้าแค่เป็นผู้ที่ให้โอกาสเจ้าเท่านั้น จะช่วยได้หรือไม่ได้คือตัวเจ้าเอง ” ชายผู้นั้นบอกกับมาร์ค

 

 

“ ถึงมีโอกาสน้อยแค่ไหนผมก็จะทำ ขอแค่มีโอกาสให้ผมได้ทำ ” มาร์คตอบอย่างมุ่นมั่น

 

 

“ ข้าจะย้อนเวลาให้เจ้าได้ไปในวันที่เกิดเหตุวันนั้น เจ้าต้องกลับไปหยุดยั้งและหาตัวคนที่จะพรากชีวิตของคนที่เจ้ารักไป ถ้าเจ้าทำสำเร็จเจ้าจะได้เค้าคืนไปตลอดกาล แต่ถ้าเจ้าพลาดเจ้าจะได้เห็นความสูญเสียอีกครั้ง เจ้าจะยอมรับมันหรือไม่ ” ชายคนนั้นถามมาร์คอีกครั้ง

 

 

“ ผมยอมรับทุกอย่าง ถ้ามันจะทำให้ผมได้มีโอกาสช่วยคนรักของผม ” มาร์คยืนยันหนักแน่น

 

 

“ นั้นข้าให้โอกาสเจ้า แต่มีข้อแม้ เจ้ามีเวลาแค่ห้าชั่วโมงก่อนเกิดเหตุเท่านั้น และที่สำคัญเจ้าห้ามเข้าไปขัดขวางการดำเนินไปของเวลา เจ้าต้องปล่อยให้คนรักของเจ้าไปตามที่เค้าต้องไป เจ้าทำได้แค่หาตัวคนร้ายและหยุดเค้าเท่านั้น ห้ามบอกกับใครเด็ดขาดไม่อย่างนั้นทุกอย่างยุติ และถ้าเจ้าทำสำเร็จเจ้าไม่ได้ช่วยแค่คนรักของเจ้าแต่คนบนรถนั้นจะได้กลับมาทั้งหมด ” ชายคนนั้นบอกกับมาร์ค ก่อนที่จะให้มาร์คได้ถามอะไรต่อเค้ายิ้มให้มาร์คอีกครั้ง แล้วจึงดีดนิ้วตัวเองหนึ่งครั้งจนเกิดแสงสว่างจ้าจนมาร์คต้องหลับตา เมื่อมาร์คลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เค้ากำลังอยู่ในที่ทำงานของเค้าเอง เค้าลุกขึ้นจากเก้าอี้มองไปรอบๆอย่างแปลกใจ จนแจบอมกับแจ็คสันที่อยู่ที่นั้นด้วยเอ่ยแซว

 

 

“ เป็นอะไรว่ะไอ้คุณหัวหน้า แอบหลับหรือไง ” แจ็คสันที่เห็นท่าทางตื่นๆของมาร์คเอ่ยแซว ก่อนที่จะหัวเราะพร้อมแจบอม กับท่าทางของมาร์ค

 

 

“ วันนี้วันที่เท่าไร ” มาร์ครีบถามทั้งสองคนถึงวันเวลา

 

 

“ แอบหลับจนลืมวันเลยเหรอเนี่ย วันนี้ก็วัน……ไง เป็นเอามากนะเนี่ย ” แจ็คสันบอกวันเวลากับมาร์ค มาร์คถึงกับอึ้งไปนี่เค้าย้อนกลับมาในวันที่เกิดเหตุจริงๆ มาร์ครีบดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ตอนนี้คือห้าชั่วโมงก่อนเกิดเหตุนั้นเอง มาร์คหยิบมือถือของตัวเองเพื่อลองโทรหาคนที่เค้าคิดถึงสุดหัวใจ เสียงสัญญาณดังขึ้นพอๆกับหัวใจมาร์คที่กำลังเต้นอย่างสั่นรัว

 

 

“ สวัสดีครับพี่มาร์ค คิดถึงแบมแบมเหรอครับถึงโทรมาหาได้เนี่ย ” ปลายสายตอบเค้ามาด้วยน้ำเสียงร่าเริง มาร์คยิ้มออกมาอย่างดีใจที่สุดเสียงที่ตอบเค้าคือเสียงของแบมแบม นี่เค้าได้โอกาสกลับมาแก้ไขทุกอย่างได้จริงๆ

 

“ เงียบทำไมครับพี่มาร์ค ไม่อยากคุยกับแบมแบมเหรอครับ ” แบมแบมแกล้งงอลมาตามสายที่มาร์คโทรหาเค้าแต่เอาแต่เงียบไม่ยอมพูด

 

 

“ เปล่าครับพี่อย่าคุยกับแบมแบมตลอดอยู่แล้วครับ พี่แค่ดีใจที่ได้ยินเสียงของแบมแบมอีกครั้งครับ ” มาร์คที่ได้สติรีบตอบน้อง

 

 

“ ครับ แบมแบมแค่แหย่เล่นเฉยๆครับ ” เสียงร่าเริงของคนรักยังคงมีให้มาร์คได้ยินอีกครั้ง

 

 

“ แบมแบมครับ พี่รักแบมแบมนะครับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่อยากให้แบมแบมรู้ว่าพี่จะไม่ทิ้งแบมแบมอีกเด็ดขาด รอพี่อีกนิดเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกนะครับ ” มาร์คที่อยากบอกความรู้สึกของตัวเองให้แบมแบมได้รู้ เค้าบอกให้แบมแบมรอเค้า

 

 

“ แบมแบมไม่ได้จะจากพี่มาร์คไปไหนสักหน่อยสิครับ ทำไมพูดแปลกๆแบบนั้นหล่ะครับ ” แบมแบมที่เห็นว่ามาร์คพูดแปลกๆถามกลับมา

 

 

“ ไม่มีอะไรหรอกครับแบมแบม พี่แค่อยากพูดให้แบมแบมรู้ก็เท่านั้น ระวังตัวมากๆนะครับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอให้แบมแบมรู้ไว้ว่าพี่จะไปช่วยแบมแบมนะครับ ” มาร์คพูดให้แบมแบมมั่นใจในตัวเค้า ก่อนที่มาร์คจะวางสาย เค้าต้องรีบไปตามหาคนร้ายให้เจอก่อนที่มันจะลงมือ

 

 

มาร์คที่วางสายแล้วเค้ารีบเรียกแจ็คสันกับแจบอมให้มาฟังเค้า สั่งตามหาตัวผู้ต้องสงสัยคดีลอบวางระเบิดก่อนที่มันจะลงมืออีกครั้งหนึ่ง

 

 

“ แจ็คสัน แจบอม โทรเรียกยคยอมให้รีบมา ฉันจะประชุมเรื่องผู้ต้องสงสัยคดีลอบวางระเบิด

 

 

“ หัวหน้ามีเบาะแสของคนร้ายแล้วเหรอครับ ” แจบอมรีบถามอย่างอยากรู้ เพราะยังไม่มีใครได้เบาะแสเรื่องนี้เลย

 

 

“ อืม บอกให้ยูคยอมเอาภาพจากห้องวรจรปิดร้านสะดวกซื้อมาด้วย ” มาร์คสั่งการอย่างว่องไวเพราะตอนนี้เค้าต้องทำงานแข่งกับเวลาทุกวินาที แจบอมรีบโทรตามยูคยอมตามที่มาร์คสั่ง

 

 

“ มาแล้วครับพี่ ภาพจากกล้องหน้าร้านสะดวกซื้อในที่เกิดเหตุครั้งล่าสุดพี่จะเอาไปทำอะไรเหรอครับ ” ยูคยอมที่นั่งดูภาพมาหลายวันแต่เค้ายังไม่เจออะไรถามอย่างสงสัยที่ถูกตามให้เอามา

 

 

“ มันน่าจะมีภาพผู้ต้องสงสัยอยู่ในนั้นรีบเอามาเถอะ ” มาร์คไม่อยากพูดอะไรมากเค้ารีบรับรูปจากยูคยอมมาดู แล้วเค้าก็เจอรูปที่ยูคยอมเคยเอามาให้เค้าดูเมื่อครั้งที่แล้ว

 

 

“ นี่ไงภาพของผู้ต้องสงสัย พวกนายลองเอาไปดู ” มาร์คให้ทั้งสามดู ทั้งสามมองดูรูปก่อนจะยิ้มออกมาพร้อมกัน

 

 

“ ใช่จริงๆด้วย ผู้ชายคนนี้เดินผ่านพร้อมกระเป๋าเป้ แต่ห้านาทีถัดมากระเป๋าเป้กับหายไป ต้องเป็นมันแน่ๆ ” ยูคยอมน้องเล็กพูดตามที่เค้าสันนิฐาน

 

 

“ เก่งมากยูค เพราะนายทำให้เราได้ข้อมูลของคนร้ายรู้มั้ย ” มาร์คตบไหล่ชมยูคยอม

 

 

“ ผมเหรอครับพี่ ผมก็พึ่งเห็นพร้อมพี่วันนี้นะ”  ยูคยอมงงที่มาร์คชมเค้า มาร์คเพียงแค่ยิ้มก่อนจะหลับไปคุยกับแจบอมกับแจ็คสันต่อ

 

 

“ พวกนายมีความคิดว่ายังไงเห็นว่าเหมือนพวกฉันมั้ย ” มาร์คถามทั้งคู่

 

 

“ พวกผมว่ามันก็น่าจะเป็นไปได้นะครับที่นี่จะเป็นคนร้ายตัวจริง ” แจบอมกับแจ็คสันเห็นด้วย

 

 

“ ถ้าอย่างงั้นยูค เอารูปของคนร้ายไปเทียบกับกล้องทุกตัวที่อยู่ใกล้ที่เกิดเหตุมันต้องมีสักตัวที่น่าจะทำให้รู้ว่าคนร้ายเป็นใคร ” มาร์ครีบสั่งยูคยอมต่อ

 

 

“ ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับหัวหน้า ” ยูคยอมทำความเคราพมาร์คก่อนจะรีบออกไป ถึงแม้เวลาปรกติพวกเค้าจะเรียกกันว่าพี่น้อง แต่ถ้าถึงเวลางานจริงจังเมื่อไรพวกเค้าจะกลับมาเรียกมาร์คว่าหัวหน้าเหมือนเดิม

 

 

“ แจ็คสัน แจบอม พวกเรารีบไปแถว……. กันเถอะ ” มาร์คบอกให้แจ็คสันกับแจบอมรีบตามเค้าไปแถวที่เกิดเหตุในวันที่เค้าต้องเสียคนรักไปตลอดกาล

 

 

“ ทำไมพวกเราถึงต้องไปที่นั้นด้วยครับ ” เป็นแจ็คสันที่ถามออกมา เพราะเค้าไม่รู้ว่าที่นั้นเกี่ยวอะไรกับคดี

 

 

“ ผมคิดว่าคนร้ายจะไปก่อเหตุครั้งใหม่แถวๆนั้น พวกคุณมีปัญหาอะไรรึเปล่า ” มาร์คที่ไม่สามารถอธิบายเหตุผลได้ว่าตัวเค้ารู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเหตุที่นั้น ถามแจ็คสันกับแจบอมด้วยสีหน้าจริงจัง

 

 

“ ไม่มีครับ ” แจ็คสันกับแจบอมรีบปฎิเสธก่อนทั้งสามจะออกจากห้องไปยังที่เกิดเหตุ

 

 

มาร์คนั่งอยู่ที่ด้านหลังของฝั่งคนขับ โดยที่มีแจ็คสันเป็นคนขับรถ ส่วนแจบอมนั่งข้างๆ มาร์คกำลังรอข้อมูลจากยูคยอมอยู่ เค้าต้องการข้อมูลของคนร้ายมากกว่านี้ เค้ามองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองตอนนี้ผ่านไปแล้วสองชั่วโมงกว่าแต่เค้ายังไม่มีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมนอกจากรูปจากกล้องวงจรปิดเท่านั้น

 

 

“ วันนี้รถติดมากเลยนะครับหัวหน้า ” แจ็คสันที่มองจากกระจกมองหลังถามมาร์คที่นั่งกระสับกระส่ายนานแล้ว

 

 

“ อีกนานมั้ยกว่าจะถึง ผมมีเวลาไม่มากนะ ” มาร์คถามแจ็คสันอย่างร้อนใจ

 

 

“ อีกไม่ไกลแล้วครับหัวหน้าใจเย็นๆนะครับ ” แจบอมรีบแก้ตัวด้วยอีกคนที่เห็นสีหน้าเครียดๆของหัวหน้าและเพื่อนตัวเอง

 

 

มาร์คถอนหายใจออกมา เค้าต้องการไปถึงที่นั้นให้เร็วกว่าคนร้าย จะได้มีเวลาหาคนร้ายได้เจอก่อน

 

 

ทางด้านแบมแบมที่กำลังรอแฟนตัวเองที่พึ่งโทรหากันไม่นาน เค้าคิดว่ามาร์คคงลืมนัดของเค้าแล้วแน่ๆ จึงได้โทรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรถาม แต่โทรไม่ติด

 

 

“ อะไรกัน พึ่งจะโทรคุยกันไม่นานเองนะ โทรไม่ติดซะแล้ว สงสัยงานจะยุ่ง พี่มาร์คลืมนัดฉลองครบสามปีของเราแล้วแน่ๆ ” แบมแบมบ่นอย่างน้อยใจแฟนตัวเอง มาร์คเป็นแบบนี้ประจำที่มักผิดนัดกับเค้า ด้วยงานที่มักไม่แน่นอน ทำให้มาร์คไม่ค่อยมีเวลาให้แบมแบมเท่าไร แต่แบมแบมก็เข้าใจและอดทน จนครบกับมาร์คมาถึงสามปีในวันนี้

 

 

“ ไม่เป็นไรหรอกนะแบมแบม เอาไว้ฉลองที่หลังก็ได้ ” แบมแบมพูดปลอบใจตัวเองก่อนจะยิ้มเศร้าๆ เค้าเดินออกจากร้านกาแฟตั้งใจนัดมาร์คมาทานวันนี้ เพื่อไปขึ้นรถเมล์กลับบ้าน

 

 

ในที่สุดมาร์ค แจ็คสัน และ แจบอมก็มาถึงบริเวณใกล้ที่เกิดเหตุในวันนั้น

 

“ แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อไปดีครับ ” แจ็คสันถามหัวหน้าตัวเอง

 

 

“ เดี๋ยวช่วยกันออกตามหาผู้ชายต้องสงสัยที่มีลักษณะคล้ายในรูปเมื่อกี้ บริเวณรอบแถวนี้ไปก่อนรอจนกว่ายูคยอมจะรายงานข้อมูลเพิ่มเติมมาอีกที แล้วเรียกกำลังเสริมให้มาช่วยกันหาผู้ต้องสงสัยเพิ่มด้วย ” มาร์คสั่งการเสร็จเค้าก็รีบวิ่งไปดูผู้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นพร้อมทั้งขอตรวจกระเป๋าเป้ด้วย

 

 

“ ทำไมหัวหน้าถึงมั่นใจจังว่ะ ว่าคนร้ายมันจะมาแถวนี้ ” แจ็คสันที่ยังคงไม่เข้าใจมาร์คถามแจบอมที่ยืนมองเหมือนกับเค้า

 

 

“ ไม่รู้ว่ะ พวกเราทำตามที่หัวหน้าสั่งก็พอ ” แจบอมที่ไม่รู้เหมือนกันตัดบท ก่อนจะหยิบรูปถ่ายของคนร้ายขึ้นมาเดินดูคนที่อยู่แถวนั้นเพื่อตรวจสอบอีกคน แจ็คสันที่ยังไม่เข้าใจเท่าไร วิทยุเรียกคนมาเพิ่ม อย่างที่มาร์คสั่ง

 

 

มาร์คยังคงพยายามหาตัวผู้ต้องสงสัยในบริเวณนั้นอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้เค้าเหลือเวลาอีกแค่สองชั่วโมงที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตได้

 

 

“ หัวหน้า หาแบบนี้มันยากนะครับ พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนร้ายหน้าตาเป็นยังไง ” แจบอมเดินมารายงานมาร์ค พวกทุกคนพยายามหาอย่างที่มาร์คสั่ง แต่ก็ยังหาไม่พบ

 

 

“ มันต้องแน่ ผมมั่นใจ ” มาร์คที่ตอนนี้ความเครียดกำลังรุมเร้าเค้าอย่างหนัก ถ้าอีกสองชั่วโมงเค้ายังจับคนร้ายไม่ได้นั้นหมายถึงเค้าจะไม่มีโอกาสช่วยแบมแบมได้อีกแล้ว แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเค้าก็ได้ดังขึ้น ซึ่ง คนที่โทรเข้ามาคือ ยูคยอม ที่เค้าให้ไปหาข้อมูลคนร้ายเพิ่มเติม มาร์ครีบรับสายทันที

 

 

“ ว่ายังไงยูค ได้ข้อมูลคนร้ายเพิ่มรึยัง ” มาร์ครีบถามออกไป

 

 

“ ได้แล้วครับ อย่างที่หัวหน้าคาดการณ์ไว้เลยครับ คนร้ายจอดรถไว้ที่หน้าร้านกาแฟที่อยู่ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณเจ็ดร้อยเมตรครับ ภาพจากกล่องวรจรปิดของร้านทำให้เห็นว่าคนร้ายมันขับรถออกไปหลังจากที่เกิดเหตุประมาณสิบห้านาทีครับ ” ยูคยอมรายงานข้อมูลใหม่ให้มาร์คทราบ

 

 

“ เห็นลักษณะกับป้ายทะเบียนรถชัดเจนใช่มั้ยยูค ” มาร์คถามอย่างมีความหวัง

 

 

“ ครับ รถเก๋งสีดำสี่ประตูทะเบียน …… ครับ ผมตรวจสอบข้อมูลเจ้าของรถแล้วครับ เค้าชื่อ ปาร์ค ยุนจง ครับ แล้วที่สำคัญนะครับหัวหน้า หัวหน้าจำคนร้ายคดีฆ่าคนตายที่ชื่อ ปาร์ค จงอุน ได้มั้ยครับ ” ยูคยอมรายงานมาร์คก่อนจะถามเค้า

 

 

“ ปาร์ค จงอุน ที่ถูกจับคดีฆ่าแฟนตัวเอง ที่ถูกผมจับเมื่อหนึ่งปีก่อนใช่รึเปล่า ” มาร์คที่นึกออกถามยูคยอม

 

 

“ นั้นแหละครับ ผู้ชายที่ชื่อ ปาร์ค ยุนจง เป็นพี่ชายของเค้าครับ และที่สำคัญนะครับหัวหน้า ผมลองเช็คสถานที่ ที่ถูกลอบวางระเบิดทั้งหมดล้วนเป็นพยานในคดีนั้นทั้งหมดเลยครับหัวหน้า ” ยูคยอมที่เจอข้อมูลสำคัญรายงานมาร์ค มาร์คถึงกับตกใจ

 

 

“ ยูค ส่งคนไปที่บ้านของปาร์ค ยุนจง รึยัง ” มาร์ครีบถาม

 

 

“ ส่งไปแล้วครับหัวหน้า ” ยูคยอมที่เป็นคนดำเนินเรื่องทั้งหมดรายงานข้อมูล

 

 

“ บอกพวกนั้นให้ระวังตัวให้มาก แล้วคุณช่วยส่งรูปถ่ายของคนร้ายให้ตำรวจทุกนายช่วยสกัดจับเค้าไว้ให้ได้ ไม่ว่ายังไงต้องรีบหาตัวเค้าให้เจอเข้าใจมั้ย ” มาร์คสั่งยูคยอมทันที

 

 

“ รับทราบครับหัวหน้า ” ยูคยอมรับทราบก่อนจะวางสายไป

 

 

“ แจบอม แจ็คสัน เรารุ้ตัวคนร้ายแล้ว มัน ชื่อ ปาร์ค ยุนจง ตอนนี้กำลังบางส่วนกำลังไปที่บ้านของมัน แต่ผมว่ามันน่าจะเตรียมก่อเหตุไม่ไกลจากที่นี่ พวกคุณสั่งให้คนของเราตรวจสอบหาผู้ชายในรูปที่ยูคจะส่งมาให้ หาให้เจอให้ได้และที่สำคัญมันอาจจะมีระเบิดมาด้วยให้คนของเราระวังตัวด้วย ” มาร์คสั่งทุกคนด้วยสีหน้าเครียด ทุกคนรับคำสั่งแล้วรีบไปจัดการตามที่มาร์คสั่งทันที เสียงข้อความมือถือมาร์คเข้า มาร์ครีบเปิดดูเป็นรูปของคนร้ายนั้นเอง มาร์คมองนาฬิกาข้อมือตัวเองอีกครั้ง เค้าเหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงกว่า ที่ต้องหาคนๆนี้ให้เจอ

 

 

มาร์คที่นึกอะไรออกรีบโทรหาแบมแบม

 

 

“ แบมแบมครับ แบมแบมอยู่ที่ไหนครับ ” มาร์ครีบถามทันทีที่แบมแบมรับสาย

 

 

“ แบมแบมอยู่บนรถเมล์ครับพี่มาร์ค ” แบมแบมตอบมาร์ค

 

 

“ แบมแบมครับ ปรกติดีใช่มั้ยครับ ไม่มีอะไรใช่มั้ยครับ ” มาร์ครีบถามเพื่อความแน่ใจ

 

 

“ ปรกติดีครับไม่มีอะไรสักหน่อย วันนี้พี่ดูแปลกๆหลายครั้งแล้วนะครับพี่มาร์ค ” แบมแบมขำกับอาการของมาร์ค

 

 

“ แบมแบมครับ แบมแบมช่วยอะไรพี่หน่อยนะครับ เดี๋ยวพี่จะส่งรูปคนๆหนึ่งให้แบมแบม แบมแบมช่วยพี่ดูว่าคนๆนั้น อยู่บนรถรึเปล่านะครับ ช่วยพี่หน่อยนะครับ ” มาร์คพูดกับแบมแบมอย่างรีบร้อน

 

 

“ ได้ครับพี่มาร์ค เดี๋ยวแบมแบมดูให้นะครับ ” แบมแบมถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรแต่ก็ยอมช่วย

 

 

“ พี่จะวางสายแล้วส่งรูปให้นะครับ เมื่อได้รูปแล้วแบมแบมรีบดูเลยนะครับว่ามีเค้าอยู่บนรถรึเปล่าแล้วพี่จะรีบโทรไปถามนะครับ ” มาร์ครีบอธิบายให้แบมแบมเข้าใจถึงคำสั่งของเค้าก่อนจะวางสายแล้วรูปให้แบมแบม

 

 

แบมแบมเปิดดูรูปที่มาร์คส่งมาให้ เค้าลุกขึ้นมองคนบนรถที่มีอยู่ประมาณสิบกว่าคน แต่ไม่มีคนที่มาร์คส่งมาให้อยู่ ไม่นานมาร์คจึงโทรมาอีกครั้ง

 

 

“ เค้าอยู่บนรถรึเปล่าแบมแบม ” มาร์คถามอย่างร้อนใจ

 

 

“ แบมแบมดูแล้วนะครับพี่มาร์ค ไม่มีคนๆนี้อยู่บนรถเมล์เลยครับ ” แบมแบมตอบมาร์คกลับมา

 

 

“ จริงเหรอครับแบมแบม ถ้าอย่างนั้นแบมแบมเอาโทรศัพท์ของแบมแบมไปให้คนขับรถเมล์หน่อยนะครับพี่ต้องการคุยกับเค้า ” มาร์คบอกให้แบมแบมทำตามที่เค้าสั่ง แบมแบมจึงลุกขึ้นเดินไปที่คนขับรถเมล์ก่อนจะบอกว่ามีคนจะคุยด้วย คนขับรถทำหน้างงๆ แต่ก็รับโทรศัพท์จากแบมแบมไป

 

 

“ สวัสดีครับ มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ ” คนขับรถเมล์ที่รับโทรศัพท์มาจากแบมแบม ถามปลายสายที่เค้าไม่รู้ว่าคือใคร

 

 

“ ผมคือ ตำรวจนะครับ  คุณอย่าพึ่งตกใจหรือโวยวายอะไรนะครับ คุณฟังที่ผมพูดก็พอ ผมอยากให้คุณขับรถต่อไปโดยห้ามจอดรับผู้โดยสารเด็ดขาด และที่สำคัญอย่าเปิดประตูรับคนขึ้นรถเด็ดขาด เข้าใจมั้ยครับ ” มาร์คสั่งคนขับรถเมล์ให้ทำตามที่เค้าสั่ง

 

 

“ มันเกิดอะไรขึ้นครับคุณตำรวจ มีอะไรบนรถคันนี้รึเปล่าครับ ” คนขับรถเมล์ถามด้วยความกลัว ขณะที่อีกมือก็ยังขับรถไปเรื่อยๆ

 

 

“ เอาเป็นว่าคุณทำตามที่ผมสั่งก็พอ อย่าจอดรถรับคนเด็ดขาด เข้าใจใช่มั้ย ” มาร์คย้ำกับคนขับอีกครั้ง

 

 

“ ครับๆ ผมจะไม่จอดรถเด็ดขาดครับ ” คนขับรถเมล์ตอบมาร์คอย่างกลัวๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้แบมแบมที่ยืนรออยู่อย่างสงสัย

 

 

“ มีอะไรรึเปล่าครับพี่มาร์ค ทำไมถึงจอดรถไม่ได้ครับ ” แบมแบมถามมาร์คอย่างสงสัย

 

 

“ ไม่มีอะไรหรอกครับ แบมแบมกลับไปนั่งที่ให้ดีนะครับ แล้วอีกไม่นานพี่จะไปรอรับแบมแบมนะครับ ” มาร์คบอกให้แบมแบมคลายกังวล ก่อนจะวางสายจากแบมแบม

 

 

“ หัวหน้าครับ ทีมที่ไปตรวจสอบที่บ้านของคนร้าย วิทยุมารายงานว่า คนร้ายไม่ได้อยู่ที่นั้นครับ รถของคนร้ายก็ไม่อยู่ครับ ” ลูกน้องตำรวจคนหนึ่งของมาร์ครีบมารายงาน  

 

 

“ หัวหน้าครับพวกเราหาแถวนี้ทั้งหมดแล้วนะครับ แต่ไม่พบคนร้ายในรูปที่ยูคยอมส่งมาเลยครับ ” แจบอมวิ่งมารายงานพร้อมแจ็คสัน มาร์คพยายามคิดอยู่แป็ปหนึ่งก่อนจะบอกกับแจบอมและแจ็คสัน

 

 

“ พวกคุณสองคนมากับผม ” มาร์ครีบวิ่งไปที่รถที่จอดอยู่ แจ็คสันกับแจบอมรีบตามไปติดๆ

 

 

“ เราจะไปไหนกันครับ ” แจ็คสันหันมาถามหัวหน้าตัวเอง ซึ่งตอนนี้ขึ้นมาบนรถกันแล้ว

 

 

“ เราจะย้อนกลับไปแถว…… มาร์คบอกที่เค้าจะไป เมื่อกี้ก่อนจะวางสายเค้าได้ถามแบมแบมมาแล้วว่ารถเมล์กำลังอยู่แถวไหนแล้ว ซึ่งมันต้องย้อนกลับไปจากที่พวกมาร์คอยู่ แจ็คสันขับไปตามที่มาร์คสั่ง มาร์คดูนาฬิกาอีกครั้ง ซึ่งเหลืออีกเพียงสี่สิบนาทีสุดท้ายแล้วที่เค้าจะมีโอกาสหยุดยั้งเรื่องเลวร้ายได้

 

 

ครืน ครืน ครืน เสียงโทรศัพท์ของมาร์คมีสายเข้า มาร์ครีบหยิบขึ้นมาดูซึ่งก็คือ แบมแบม ที่โทรเข้ามา

 

 

“ พี่มาร์คครับ ผู้ชายที่พี่มาร์คส่งรูปมาให้แบมแบมดูเค้ากำลังขับรถไล่รถเมล์อยู่ครับ เค้าบีบแตรจะให้รถเมล์จอด แต่คนขับไม่จอดตามที่พี่มาร์คสั่งครับ ตอนนี้เค้ากำลังขับรถไล่ตามอยู่ครับพี่มาร์ค ” แบมแบมรีบโทรมาบอกมาร์ค เมื่อเค้าเห็นว่าในรถคันที่ไล่ตามรถเมล์อยู่นั่นคือคนเดียวกับที่มาร์คส่งรูปมาให้เมื่อกี้

 

 

“ แบมแบมครับ บอกคนขับว่า ถึงยังไงก็ห้ามจอดนะครับ ไม่ว่ายังไงก็ตามอย่าให้มันขึ้นรถได้เด็ดขาดนะครับ ” มาร์คที่กำลังร้อนใจสั่งแบมแบมอีกครั้ง

 

 

“ ครับพี่มาร์ค แบมแบมจะไม่ให้เค้าหยุดรถเด็ดขาดครับ ” แบมแบมตอบมาร์คมา

 

 

“ รอพี่แป็ปหนึ่งนะครับ พี่กำลังจะไปช่วยแบมแบมแล้วนะครับ ” มาร์คบอกให้แบมแบมรอเค้า แล้วจึงวางสาย

 

 

“ แจ็คสัน คนร้ายกำลังขับรถไล่ตามรถเมล์อยู่รีบเหยียบเลย อยู่ห่างจากเราไม่มากแล้ว สั่งให้ตำรวจแถวนั้นปิดการจราจรแถวนั้นด้วย ” มาร์ครีบสั่งแจ็คสันให้เหยียบให้เร็วขึ้น ส่วนแจบอมก็รีบวิทยุสั่งให้ตำรวจปิดกั้นการจราจรแถวนั้นเพื่อความปลอดภัย มาร์คมองนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆด้วยความร้อนใจเพราะมันคือเวลาที่กำลังนับถอยหลังทุกวินาทีที่เค้าจะช่วยคนรักของเค้าได้

 

มาร์คที่อยู่บนรถกับพวกแจ็คสัน เค้าหยิบปืนประจำกายออกมาเตรียมพร้อม ส่วนแจบอมเองก็หยิบออกมาแล้วเหมือนกันเหลือแต่แจ็คสันที่ขับรถอยู่

 

“ เร็วสิว่ะ ไอ้แจ็ค เหลือเวลาไม่มากแล้วนะ ” มาร์คที่กำลังร้อนใจเร่งแจ็คสันให้ขับเร็วกว่านี้

 

“ แจบอมสั่งให้ตำรวจแถวนั้นปิดการจราจลตรงช่วงไฟแดงหน้าไว้รึยัง ” มาร์ครีบถามแจบอม

 

“ ผมวิทยุไปสั่งแล้วครับ แต่ไม่รู้ว่าทางนั้นจะจัดการทันรึเปล่าครับ ” แจบอมที่วิทยุไปสั่งกับตำรวจท้องที่ให้รีบปิดการจราจลตรงไฟแดงที่จะถึงข้างหน้า

 

“ นั้นไงครับ พวกเค้าเริ่มกันรถแล้วครับ ” แจบอมชี้ให้มาร์คดูพวกตำรวจที่กำลังโบกรถให้ออกจากพื้นที่ตรงไฟแดงแห่งนี้ที่มาร์คตั้งใจมาดักรอรถเมล์ที่กำลังขับมาอีกฝั่งจากที่พวกมาร์คอยู่

 

“ จอดตรงนี้เลยแจ็คสัน ” มาร์คสั่งให้แจ็คสันจอดเข้าข้างทางเมื่อพวกเค้ามาถึงที่ไฟแดงก่อนรถเมล์คันที่แบมแบมกำลังอยู่บนนั้นกำลังจะมาถึง

 

“ ตามมาเร็ว ” มาร์ควิ่งมายืนดักรอตรงกลางถนนฝั่งที่รถเมล์คันเกิดเหตุกำลังจะมาถึง ตอนนี้การจราจลตรงสี่แยกไฟแดงนั้นได้ปิดหมดแล้วเหลือเพียง พวกมาร์คที่กำลังยืนเล็งปืนรอรถของพวกแบมแบมมาถึง แจ็คสัน กับแจบอม และตำรวจจำนวนหนึ่งกำลังยืนรออย่างเคร่งเครียด แล้วรถเมล์ที่รอก็วิ่งมาแล้ว

 

“ ทุกคนเล็งที่รถเก๋งสี่ประตูสีดำที่ขับไล่รถเมล์มา เข้าใจมั้ยรอผมสั่งถึงจะยิงได้เข้าใจมั้ย ” มาร์คที่ยืนเล็งปืนอยู่ข้างหน้าทุกคนตระโกนสั่ง

 

“ ครับ ” ตำรวจทุกนายรับคำสั่งจากมาร์ค

 

“ รอจนกว่าผมจะสั่ง ” มาร์คย้ำอีกครั้ง

 

บนรถเมล์ ตอนนี้คนบนรถเริ่มโวยวายที่รถเมล์ไม่ยอมจอดให้พวกเค้าลง และรถเมล์ยังขับเร็วขึ้นอีกต่างหาก

 

“ เอายังไงดีครับคุณ ผู้โดยสารเริ่มโวยวายกันแล้วนะครับ ” คนขับรถเมล์หันมาถามแบมแบมที่มายืนข้างเค้าได้สักพักแล้ว

 

“ ขับต่อไปอย่าหยุดนะครับ พี่มาร์คสั่งว่ายังไงก็ห้ามจอดครับ เห็นมั้ยครับว่าพวกเค้าอยู่นั้นไงครับ ” แบมแบมบอกให้คนขับรถห้ามจอด ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าพวกมาร์คยืนอยู่ข้างหน้าอีกไม่ไกลแล้ว

 

คนขับรถมองตามที่แบมแบมบอกเค้ารีบเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้น ส่วนรถเก๋งที่มีคนร้ายขับนั้นก็ยังขับตามพวกเค้ามาติดๆ

 

มาร์คที่เห็นว่ารถเมล์มาใกล้ถึงแล้ว เค้าโบกมือให้รถเมล์ขับเข้ามาทางพวกเค้าที่ยืนรออยู่แล้ว คนขับรีบขับผ่านพวกมาร์คไปจอดตรงกลางสี่แยกไฟแดงทันที

 

พวกมาร์คที่รออยู่แล้วรีบเล็งปืนเตรียมยิงรถคันหลังทันที เหมือนเห็นรถเก๋งคันนั้น มาร์คก็สั่งทันที

 

“ ยิงที่ล้อ ” มาร์คสั่งก่อนจะเป็นคนยิงคนแรก ก่อนที่ลูกน้องที่เหลือจะเปิดฉากยิงตามทันที ผู้คนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นต่างพากันนั่งลงปิดหูกันจ๋าละหวั่น

 

รถเก๋งที่ขับตามรถเมล์มามันไม่ทันสังเกตุว่าข้างหน้ามีคนรอมันอยู่แล้ว เมื่อรถเมล์ขับเร่งความเร็วนี้มันไป จึงเห็นว่ามีพวกตำรวจรอมันอยู่แล้ว

 

รถเก๋งคันนั้นถูกยิงที่ล้อและเครื่องยนต์จนจอดนิ่ง มาร์คสั่งลูกน้องให้หยุดยิงก่อนแต่ยังเล็งปืนเตรียมพร้อมไว้เผื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉิน

 

“ แจบอม ไปพาคนบนรถเมล์ออกมาเร็ว ” มาร์คสั่งแจบอม

 

“ ครับ ” แจบอมรีบทำตามที่มาร์คสั่ง

 

“ เอายังไงต่อดีครับ หัวหน้า ” แจ็คสันที่ยังยืนเล็งปืนอยู่ข้างๆมาร์คถามคำสั่งต่อไป

 

“ ส่งคนเข้าไปดู แต่ระวังให้มากเผื่อมันมีอาวุธ ” มาร์คสั่งแจ็คสัน แจ็คสันจึงหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องสองคนข้างหลังเดินไปดูรถของคนร้าย แต่ยังไม่ทันที่พวกเค้าจะเดินไปถึงคนร้ายก็ลงมาจากรถพร้อมอาวุธปืนในมือ

 

“ วางอาวุธ วางอาวุธเดี๋ยวนี้ ” ตำรวจทั้งสองนายตระโกนบอกคนร้ายให้วางอาวุธ

 

“ ถอยไป ไม่อย่างนั้นฉันจะกดระเบิดในรถ ถอยไป ” คนร้ายขู่ตำรวจกลับพร้อมทั้งชูรีโมตให้ดู

 

“ พวกคุณถอยมาก่อน ” มาร์คที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่สี่งลูกน้องให้ถอยมาก่อน

 

ทางด้านบนรถเมล์ที่จอดแล้ว ผู้โดยสารต่างนั่งหลบอยู่ที่ทางเดินเมื่อตำรวจเปิดฉากยิงเมื่อกี้

 

แจบอมที่ได้รับคำสั่งให้มาช่วยผู้โดยสารบนรถเมล์เค้าวิ่งไปที่ประตูรถก่อนจะชูป้ายตำรวจให้คนขับรถเมล์เปิดประตูให้เค้า เมื่อขึ้นมาบนรถได้แล้วเค้าสั่งให้ผู้สารรีบทยอยลงจากรถให้เร็วที่สุด ผู้โดยสารที่ได้ยินแบบนั้นก็พากันวิ่งลงจากลงกันวุ่นวายโดยที่แจบอมยังไม่ทันเห็นแบมแบม เค้าให้ผู้โดยสารรีบวิ่งไปตามที่ตำรวจนำไป จนผู้โดยสารลงเกือบหมดเค้าจึงเห็นแบมแบมยืนอยู่ที่ด้านหลังกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เค้ายิ้มให้แบมแบมก่อนจะรีบถาม

 

“ แบมแบมปลอดภัยใช่มั้ยครับ รีบลงจากรถกันเถอะครับ ” แจบอมพูดกับแบมแบม แต่แบมแบมกับไม่ตอบเค้า จนแจบอมแปลกใจที่เห็นท่าทางเกร็งๆของแบมแบม เค้าจึงมองไปที่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังแบมแบม เธอกำลังถือปืนจ่อเอวแบมแบมอยู่ แจบอมรีบชักปืนออกมาทันที

 

“ ถอยไปไม่อย่างนั้น ฉันยิง ถอยไป ” ผู้หญิงคนนั้นตระโกนสั่งแจบอม

 

“ ใจเย็นๆนะครับ คุณต้องการอะไรบอกมาได้เลยนะครับ แต่คุณช่วยปล่อยตัวประกันก่อนนะครับ ” แจบอมพยายามเจรจา

 

“ ไม่ต้องพูดมากถอยไปเดี๋ยวนี้ ” ผู้หญิงคนร้ายไม่ฟังที่แจบอมพูดเธอสั่งให้แจบอมถอยไป พร้อมที่เธอเอาปืนจ่อเอวแบมแบมชิดขึ้น

 

“ วางอาวุธเดี๋ยวนี้ ตำรวจได้ล้อมเอาไว้หมดแล้ว ไม่มีทางหนีแล้ว ยอมมอบตัวซะ ” มาร์คเป็นคนตระโกนบอกกับคนร้าย

 

“ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าคุณตำรวจ ทางหนีของผมยังมีอยู่อีกทางตั้งหาก ” ชายคนร้ายพูดกับมาร์คก่อนจะหัวเราะออกมา

 

“ แกหมายความว่ายังไง ” มาร์คถามถึงเรื่องที่มันพูด

 

“ ก็ลองมองดูสิว่าใครกำลังมาทางนี้ ” ชายคนร้ายมองไปที่ด้านหลังของมาร์ค

 

“ อย่าเข้ามานะไม่อย่างนั้นฉันยิงแน่ ” ผู้หญิงที่จับตัวแบมแบมเอาไว้ กำลังเดินเอาปืนจ่อหัวแบมแบมมาทางคนร้ายผู้ชายที่ยืนหัวเราะอย่างสะใจ

 

“ แบมแบม เป็นอย่างนี้ได้ยังไง ” มาร์คตกใจที่แบมแบมถูกจับเป็นตัวประกัน เค้านั้นคิดว่าแบมแบมปลอดภัยแล้ว

 

พวกตำรวจไม่กล้าทำอะไรเมื่อเห็นว่ามันจับตัวประกันอยู่ ทำให้มันเดินไปหาชายคนร้ายรายแรกทันที พร้อมกับแบมแบมที่เป็นตัวประกัน

 

“ อ้าวว่ายังไงหล่ะคุณตำรวจ ตอนนี้ใครกันแน่ที่ต้องยอมแพ้ ” ชายคนร้ายพูดกับมาร์คอย่างมันเป็นต่อ

 

“ อย่าสนใจแบมแบมเลยครับพี่มาร์ค พี่จัดการคนร้ายไปเถอะครับ ” แบมแบมที่เห็นว่ามาร์คกำลังลำบากตระโกนให้มาร์คอย่าสนใจตัวเอง

 

“ เงียบปากของแกซะ ” คนร้ายที่จับตัวแบมแบมอยู่มันตระคอกใส่แบมแบม

 

“ อย่าทำอะไรเค้านะ ” มาร์คที่เห็นมันทำแบบนั้นก็รีบห้าม

 

“ เป็นยังไงหล่ะคุณตำรวจ เป็นห่วงคนรักของตัวเองมากเหรอ เอาอย่างนี้มั้ย ถ้าคุณตำรวจยอมยิงตัวเองต่อหน้าผม ผมจะปล่อยเค้าก็ได้นะ ” ชายคนร้ายยื่นขอเสนอให้มาร์ค

 

“ อย่านะหัวหน้า อย่าทำตามที่มันบอกนะ ” แจบอมกับแจ็คสัน รีบตระโกนห้ามมาร์คทันที

 

“ อย่านะครับพี่มาร์ค อย่าทำแบบนั้น อย่าทำตามที่มันบอกนะครับ ” แบมแบมที่ถูกจับตัวไว้รีบห้ามมาร์คทั้งน้ำตา แบมแบมพยายามส่ายหน้าไม่ให้มาร์คทำ

 

“ ว่ายังไงครับคุณตำรวจ ผมให้โอกาสคุณเลือกแล้วนะ ความจริงผมตั้งใจจะฆ่าแฟนคุณ แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมให้คุณเลือกเองแล้วกันว่า คุณจะเลือกทางไหน ระหว่างชีวิตแฟนของคุณ หรือ ชีวิตคุณเอง ” มันเร่งให้มาร์คเลือก

 

มาร์คมองแบมแบมที่กำลังร้องไห้ ส่ายหน้าไม่ให้เค้าทำตามที่คนร้ายบอก มาร์คมองแบมแบมอีกครั้งก่อนจะทรุดลงคุกเข่ากับพื้น

 

“ หัวหน้า อย่าทำแบบนั้นนะครับหัวหน้า ” พวกแจ็คสันกับแจบอมที่เห็นมาร์คทำแบบนั้น พวกเค้ารู้ทันทีว่ามาร์คเลือกทางไหน จึงรีบห้าม

 

“ ไม่เอานะครับพี่มาร์ค อย่าทำแบบนี้ อย่าทำเลยนะครับ แบมแบมขอร้อง ” แบมแบมที่รู้เหมือนกันว่ามาร์คเลือกจะทำอะไรร้องไห้ขอร้องให้มาร์คหยุด

 

มาร์คที่กำลังนั่งคุกเข่า เค้ามองนาฬิกาในข้อมือตัวเองอีกครั้ง เค้าเหลืออีกแค่หนึ่งนาทีที่จะช่วยชีวิตแบมแบมได้ ถ้าวันนี้เค้าต้องเห็นแบมแบมจากเค้าไปอีกชีวิตของเค้ามันก็ต้องเหมือนตายทั้งเป็นอีกครั้ง ถ้าอย่างนั้นเค้าของเลือกที่จะให้คนที่เค้ารักมากที่สุดได้มีชีวิตอยู่ต่อไป เพียงเท่านี้ที่เค้าได้กลับมาแก้ไขอดีตก็ดีพอสำหรับเค้าแล้ว

 

มาร์คยิ้มให้แบมแบมที่มองเค้าอยู่ ก่อนจะพูดกับน้อง

 

“   ขอโทษนะครับที่พี่เป็นคนรักที่ไม่ได้เรื่องมาตลอด พี่อาจจะทำให้แบมแบมเสียใจ หรือน้อยใจมาตลอด แต่แบมแบมยังอดทนที่จะอยู่เคียงข้างพี่ ขอบคุณนะครับที่ทำให้พี่ได้รู้ว่า พี่รักแบมแบมมากกว่าชีวิตจริง ” มาร์คพูดทั้งรอยยิ้มให้น้อง ถึงวันนี้เค้าจะต้องจากน้องไปแต่มันทำให้เค้ามีความสุขที่จะได้เห็นว่าแบมแบมได้มีชีวิตอยู่ต่อ

 

“ ไม่เอานะพี่มาร์ค แบมแบมไม่เอาแบบนี้ อย่าทิ้งแบมแบมไปแบบนี้ พี่มาร์ค ” แบมแบมพยายามร้องไห้ขอร้องให้มาร์คเปลี่ยนใจ

 

มาร์คยกปืนตัวเองมาจ่อไว้ที่ข้างขมับ เพื่อเตรียมพร้อมจะลั่นไก

 

“ ฉันให้เวลาแกอีกสิบวิ ถ้าแกยังไม่ยิงฉันยิงแฟนแกเอง ” ชายคนร้ายบอกกับมาร์คก่อนจะเดินเอาปืนไปจ่อที่หัวแบมแบม

 

มาร์คมองแบมแบมอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง

 

“ สิบ เก้า แปด เจ็ด หก ห้า สี่ สาม สอง ……… ” คนร้ายนับถอยหลังเพื่อให้มาร์คลงมือยิงสักที

 

ช่วงจังหวะสุดท้ายที่คนร้ายจะนับหนึ่ง มาร์คได้ยินทั้งเสียงแบมแบม แจ็คสัน และ แจบอม ที่พยายามร้องห้ามเค้า แต่มาร์คได้ตัดสินใจเลือกแล้ว นิ้งชี้ของเค้ากำลังจะเหนี่ยวไก

 

ปัง ปัง เสียงกระสุนปืนสองนัดได้ดังแหวกอากาศทันที ร่างของคนร้ายผู้หญิงที่จับตัวแบมแบมถูกยิงเข้าศีรษะจากด้านหลังล้มลงกับพื้นส่วน คนร้ายผู้ชายถูกยิงที่ไหล่ปืนหลุดจากมือ มาร์คที่ยังไม่ทันได้ลั่นไก รีบลืมตามามองว่าเกิดอะไรขึ้น

 

แจบอมกับแจ็คสันที่เห็นว่าได้โอกาสรีบเข้าไปแย่งปืนกับรีโมตระเบิดออกมา ส่วนแบมแบมที่หลุดจากจากถูกจับเป็นตัวประกันรีบวิ่งมากอดมาร์คทันที

 

“ ทำไมเลือกแบบนี้หล่ะครับพี่มาร์ค อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ แบมแบมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่มาร์คอยู่ อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ แบมแบมขอร้อง ” แบมแบมนั่งกอดมาร์คร้องไห้

 

“ พี่ขอโทษครับ แต่พี่ทนไม่ได้ถ้าต้องสูญเสียแบมแบมไปอีก พี่รักแบมแบมมากนะครับ ” มาร์คกอดปลอบแบมแบม ก่อนจะบอกคำว่ารักที่ตัวเองได้มีโอกาสพูดมันอีกครั้ง

 

พวกตำรวจที่เหลือต่างรีบพากันเคลียร์พื้นที่เกิดเหตุ ส่วนแจ็คสันกับแจบอมกำลังรอให้รถโรงพยาบาลมารับคนร้ายที่บาดเจ็บ

 

“ เกือบไม่ทันแล้วแล้วนะเนี่ย หัวหน้าปลอดภัยใช่มั้ยครับ ” เสียงจากวิทยุตำรวจของมาร์คที่เหน็บไว้ที่เอวดังขึ้น มาร์คจึงหยิบขึ้นมาถามกลับไป

 

“ อยู่ที่ไหนยูค ” มาร์คที่พึ่งผ่านความตายมาถามหาคนที่วิทยุมาหาเค้า

 

“ อยู่ที่ข้างหน้าตรงฝั่งตรงข้ามหัวหน้าครับ ” ยูคยอมวอวิทยุกลับมา มาร์คจึงมองหาทันที เค้าเห็นยูคยอมกำลังแบกปืนสไนเปอร์อยู่ที่ไหล่ของเค้า โบกมือส่งยิ้มมาให้ มาร์คยิ้มให้ยูคยอมเจ้าตำรวจรุ่นน้อง ที่เก่งด้านไอทีและแม่นปืนที่สุดในหน่วยของเค้า

 

“ ขอบใจนะ ” มาร์คพูดก่อนจะยิ้มออกมา ชีวิตเค้าได้ผ่านความตายมาแค่เพียงเลี้ยววินาทีจริงๆ ก่อนที่มาร์คจะเห็นผู้ชายชุดขาวอีกครั้ง เค้ากำลังยืนยิ้มมาให้มาร์คอยู่ในกลุ่มของประชาชนที่มายืนดูเหตุการณ์ มาร์ครีบดูนาฬิกาทันที เวลามันได้เดินผ่านช่วงที่ชายชุดขาวกำหนดไปแล้ว มาร์คจึงยิ้มออกมานี่แสดงว่าเค้าทำสำเร็จแล้วใช่มั้ย ด้วยความดีใจเค้าเงยหน้าเพื่อจะมองชายชุดขาวอีกครั้ง แต่เค้ากับหายไปแล้ว มาร์คพยายามมองหาแต่ไม่เจอ

 

“ พี่มาร์คไปโรงพยาบาลกันมั้ยครับ ไปตรวจหน่อยว่าพี่บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า ” แบมแบมที่เป็นห่วงมาร์คถามด้วยความเป็นห่วง

 

“ พี่ไม่เป็นอะไรครับปลอดภัยดี แบมแบมหล่ะครับปลอดภัยใช่มั้ย ” มาร์คถามแบมแบมบ้าง

 

“ แบมแบมไม่เป็นอะไรเลยครับพี่มาร์ค พี่มาร์ค แบมแบมรักพี่มาร์คมากนะครับ ” แบมแบมที่ผ่านเรื่องราวระทึกมาเมื่อกี้เค้าต้องการบอกกับมาร์คว่าเค้านั้นรักมาร์คมากแค่ไหน

 

“ พี่ก็รักแบมแบมมากนะครับ ต่อไปนี้ทุกนาทีพี่จะทำให้แบมแบมมีความสุขสุด จะไม่ปล่อยให้แบมแบมต้องทุกข์ใจอีกแล้วครับ ” มาร์คที่รู้แล้วว่า เวลาทุกวินาทีมีค่าสำหรับคนที่เรารักเสมอ เค้าจะรักษาทุกช่วงเวลาให้มีค่าที่สุด เพราะคนเราไม่ได้สามารถกลับไปแก้ไขอดีตที่ผ่านมาแล้วได้กันทุกคน



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ป้าแก่รักเด็ก จากทั้งหมด 26 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

32 ความคิดเห็น

  1. #32 @Gp_9397 (@Pannatorn_1010) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 15:04
    แต่งได้ดีมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ ดีใจที่ได้เข้ามาอ่าน ชอบมากๆค่ะ
    #32
    0
  2. วันที่ 22 เมษายน 2562 / 14:37
    ทำไมอ่านไม่ได้
    #31
    0
  3. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:00

    อ่านไม่ได้อ่ะเสียดายจุง
    #30
    0
  4. วันที่ 28 กันยายน 2561 / 20:10
    ชอบอะ เศร้า
    #29
    0
  5. #28 Price
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 13:03
    อ่านไปนำตาไหลไปเลยจ้า
    #28
    0
  6. #27 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 02:01
    ในที่สุดก็ช่วยแบมได้ ดีใจด้วยนะพี่มาร์ค ชอบทีมสไนเปอร์มากอ่ะ มีความเท่ อิอิ
    #27
    0
  7. วันที่ 1 เมษายน 2559 / 00:48
    เคยอ่านแร้วในเฟสต้องบอกเลยว่า หวานป่นเศร้าเลย ตอนที่แบมตาย
    แต่เพราะมาร์คเป็นคนดีและรักแบมมาก เลยได้โอกาสอีกครั้ง แต่ก้อลุ่นระทึกเลย ว่าจะทำได้ไหม
    และแร้วก้อทำได้ ว๊ายยยย รักเลย
    #26
    0
  8. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:52
    โอ้ย....ร้องทุกเรื่องเลย..ซึ้งมาก
    #25
    0
  9. วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 21:16
    ลุ้นตัวโก่งเลย กลัวจริงๆว่าจะมีใครเป็นอะไร
    #24
    0
  10. #23 Nhua
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 16:07
    อ่านแล้วน้ำตาซึม......
    #23
    0
  11. วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 00:33
    อ่านไปต้องเอามือ ทาบอกตลอด
    #22
    0
  12. วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 16:38
    ปาฏิหารเกิดขึ้นได้เสมอจริง ๆ ด้วยเนอะ
    #21
    0
  13. #20 oppa
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 20:10
    สนุกมากๆเลยคร่าาาา 😊
    #20
    0
  14. #19 fern
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 14:15
    พระเอกเรืองนี้คือยูคยอมนะ แกน่าจะยิงตั้งนานแล้วยูคยอม!!!!!!!!
    #19
    0
  15. #18 xinxin852 (@xinxin-21) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 09:56
    ชอบมากอ่านแล้วลุ้นมาก น้ำตาจะไหลมาก ขอบคุณที่จบแบบแฮปปี้
    #18
    0
  16. #17 Suchaya Khamkha (@suchaya555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 15:53
    งื้ออ ไรท์เตอร์ทำเราบ่อน้ำตาแตกเลยง่าา เป็นกำลังใจให้น๊าา แต่งอีกเนอะ สู้ๆ
    #17
    0
  17. วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 00:34
    ฮือออ น้ำตาจะไล่
    #16
    0
  18. #15 numsaizaza (@rinjanana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 10:55
    โหยน้ำตาแตกสองรอบเลยค่ะป้าแก่
    #15
    0
  19. #14 Ael
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 12:12
    ร้องไห้เลยตอนที่มาร์คต้องเสียแบมแบมไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้ แบบว่าเข้าถึงอารมณ์ตอนนั้นจริงๆ อินมาก
    #14
    0
  20. #13 Ploynill
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 02:16
    โอ้ยนี้ร้องไห้ตามตอนที่มาร์คต้องเสียน้องไปมากอ่า

    สงสารสุดๆ คือแบบรู้ถึงความรู้สึกนั้นเลยอ่ะ

    แบบคนรักอยู่ต่อหน้าแต่เรากับทำอะไรไม่ได้

    แถมต้องดูคนที่เรารักตายไปต่อหน้อต่อตาอีก

    #ร้องไห้หนักมาก
    #13
    0
  21. #12 Yuyu my angle
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 09:54
    ชอบมากค่ะ เรื่องนี้ทำให้เราได้รู้ว่า พลังแห่งความรักมีอยู่จริง เราสามารถทำทุกอย่างให้กับคนที่เรารักปลอดภัยได้ อ่านแล้วซึ้งอ่ะ แต่งได้ดีมากเลยค่ะ 👍
    #12
    0
  22. วันที่ 16 เมษายน 2558 / 16:28
    T0T ร้องไห้ตามเลยอ่ะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ มันหน่วงๆน่ะไรท์ตอนแบมตายอ่ะ สงสารอิพี่มาร์ค ตอนสุดท้ายนึกว่ามาร์คจะตายซะแล้ว
    #11
    0
  23. วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 02:02
    สนุกมากค่ะไรท์ ซึ้งมากๆเลย ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ มันตรงกับชีวิตคนบางคนที่ไม่มีโอกาสกลับไปแก้ไขอดีตมากๆเลยค่ะ ถ้าย้อนกลับไปได้ก็อยากจะแก้ไขสิ่งเหล่านั้นเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมาานั่งเสียใจกับการต้องเสียเขาไป
    #10
    0
  24. วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 19:53
    โหยลุ้นสุดๆเลย คิดว่าพี่ต้วนจะตาย TT
    #9
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(