นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย HappyBangsterDay

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

#HappyBangsterDay


Bang Youngkok


Kim Himchan


And


B.A.P

 

Special Fic Birthday

 Bang Youngkok

 




“     Bang Youngkok     ”


 

cr pic : on pic

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 เม.ย. 60 / 08:11



#HappyBangsterDay

31 March 2016

Japan

        ผมบัง ยงกุก รีดเดอร์ของวงบีเอพีครับ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน เช้าวันใหม่ของวันที่ 31 มีนาคม ซึ่งมันเป็นวันคล้ายวันเกิดของผมกับฝาแฝดอีกคนที่ตอนอยู่ที่เกาหลี บัง ยงนัม

        “ยังไม่นอนอีกเหรอไง

ร่างบางที่นอนอยู่เตียงข้างๆ เขา หันมาถามผมอย่างงัวเงีย เพราะฮิมชานหลับตั้งแต่สี่ทุ่มแล้ว แต่เขานี้สิกลับข่มตาให้หลับไม่ได้เลย จะลุกไปทำเพลงตอนนี้ ก็กลัวรบกวนคนข้างๆ ทำให้นอนไม่หลับอีก ว่าจะนอนคิดอะไรเพลินๆ ให้หลับแต่ดันไม่หลับ

        ฉันยังไม่ค่อยง่วง นายรีบนอนเหอะ

        “นายก็รีบนอนด้วยล่ะ

        ฮิมชานบอกก่อนจะพลิกตัวนอนหงายแล้วหลับต่อทันที ผมมองด้วยความเคยชิน เพราะเราเป็นรูมเมทกันมานาน ปากของผมยิ้มอัตโนมัติทุกครั้งที่มองคนข้างๆ ถึงภายในห้องจะมืดแค่ไหน ผมก็เห็นหน้าของฮิมชานอย่างชัดเจน

เช้า

        โอ้ย...ขี้เกียจจังเลย

        ยองแจที่นั่งอยู่เบาะหลังตะโกนเสียงดังอยู่ภายในรถตู้ จนจงอบที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมามองอย่างเบื่อหน่าย คนตัวเล็กขี้บ่นแบบนี้ทุกคนเลยรึไง

        เอาน่า เล่นคอนเสิร์ตที่นี้เสร็จเดี๋ยวพาเลี้ยง

        จริงนะฮยอง!!”

        “แต่แกต้องหยุดบ่นก่อน เพราะปังจะนอน เข้าใจ

        ยองแจพยักหน้าอย่างแข็งขัน จนฮิมชานหลุดขำออกมา ยองแจนี้มันเห็นแกกินจริงๆ นะ

        ผมหันมองคนข้างๆ ที่ยิ้มอยู่แบบนั่น จนฮิมชานหันหน้ามา ผมจึงเสยหน้าออกมาแล้วหลับตาลง ผมกับฮิมชานนั่งอยู่ที่เบาะคู่หน้า

        “ซบไหล่ฉันได้นะ

        ฮิมชานเอ่ยก่อนจะดึงหัวของร่างสูงซบไหล่ของตัวเอง โดยหารู้ไหมว่ามีสายตาของน้องๆ ในวงจับจ้องการกระทำของพี่ใหญ่อย่างเขาสองคนอยู่

 

        วันนี้มีคอนเสิร์ตเปิดตัวอัลบั้มใหม่ของเราที่ญี่ปุ่น แล้วภายในคอนเสิร์ตแฟนๆ ก็ได้เซอร์ไพรส์วันเกิดผมด้วยเค้กก้อนใหญ่ แดฮยอนกับยองแจแสดงอาการดี้ด๊ามาก แล้วการแสดงก็จบลง เป็นไปตามคาดแดฮยอนกับยองแจรีบลงจากเวทีแล้ววิ่งตรงที่เค้กทันที

        แดฮยอน ยองแจ อ่า นายควรรอให้ยงกุกอนุญาตก่อนสิถึงจะกินได้!”

        ฮิมชานตะโกนตามหลังสองคนนั่น แต่แดฮยอนกับยองแจไม่เคยฟังอยู่แล้ว

        ให้น้องๆ กินกันไปเถอะ นายก็รู้ว่าฉันไม่กินอยู่แล้ว

        “ใช่เรื่องไหม วันนี้วันเกิดนายนะ

        ฮิมชานยังบ่นต่อเนื่อง ผมเอือมมือไปโยกหัวของฮิมชานแล้วยิ้ม

        “อย่าไปสนใจเลย

        ฮิมชานพยักหน้าเบาๆ แดฮยอนกำลังถือจานกับช้อนรอให้ยงกุกมาตัดเค้ก ที่เขาวิ่งมาก่อนใช่ว่าจะกินเค้กก่อนซะหน่อย แค่มาเตรียมอาวุธให้พร้อม ฮิมชานฮยองก็มาดุเขาซะได้ -3-

        “พวกเรารอฮยองมาตัดเค้กฮะ

        ยองแจยื่นมีดสำหรับตัดเค้กส่งให้ยงกุก เขารับมาตัดเค้กแบ่งเป็นชิ้นๆ แล้วเดินกลับมานั่งพักที่เก้าอี้ด้านหลัง เหล่าสต๊าฟและสมาชิกต่างพากันมากินเค้ก

        เจ้าของวันเกิดมาไม่ใส่ใจเค้กเลยนะ ถ้าแฟนๆ รู้คงเสียใจแย่

        ฮิมชานนั่งลงข้างๆ ผม แล้วยื่นจานเค้กให้ผม ผมส่ายหน้า เขารู้ว่าผมไม่ชอบของหวาน ยังจะเอามาให้กินอีก

        กินคำเดียวนะ เอา! เดี๋ยวฉันป้อน

        ฮิมชานยกช้อนมาจ่อที่ปากผม พร้อมส่งสายตาอ้อนๆ ผมถอนหายใจก่อนจะอ้าปากงับที่ฮิมชานป้อนมาแล้วเสียง แชะ! ของกล้องก็ดังขึ้น ผมมองอย่างไม่ชอบใจนัก แต่คนข้างๆ นี้สิ กลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

        เรากลับมาถึงโรงแรมก็ปาไปเกือบห้าทุ่มแล้ว ผมเข้าห้องได้ก็ตรงไปที่ห้องน้ำทันที เหนียวตัวชะมัด ส่วนฮิมชานทิ้งตัวลงที่นอนทันที อาบเสร็จค่อยปลุกมาอาบน้ำล่ะกัน

        เปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจเพราะสมาชิกทุกคนมาร่วมตัวกันอยู่ในห้องของผม เกิดนึกคึกอะไรขึ้นมาอีก

        มีอะไร

        “โธ่ฮยอง อย่าเพิ่งทำเสียงโหดแบบนั่นสิ พวกเราแค่เอาของขวัญมาเกิดมาให้

        แดฮยอนเป็นคนพูดแล้วยื่นกล่องของขวัญให้เป็นคนแรกและตามด้วยยองแจ ผมพยักหน้ารับแล้วยิ้มกับความมีน้ำใจของทุกคน

        ฮยองฮะ ของขวัญของผมรวมมากับแดฮยอนฮยองนะฮะ

        เจลโล่บอกแล้วลากแดฮยอนออกจากห้องไป โดยมีเสียงของแดฮยอนโวยวาตลอดทาง

        ของผมก็รวมกับยองแจ มานะครับ

        จงอบบอกแล้วก็ลากยองแจออกจากห้องไป ยองแจก็ไม่ต่างกัน

        ไอ้เด็กพวกนี้เสียงดีกันจริงๆ

        เด็กๆ กลับไปกันแล้วเหรอ

        ฮิมชานที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำถามขึ้น

        อืม

        ผมทิ้งตัวลงที่นอนส่วนของขวัญถูกวางอยู่บนหัวเตียงของผม ผมหันไปมองที่ฮิมชานยังยื่นนิ่งอยู่ที่หน้าห้องน้ำ ทำไมคิ้วถึงขมวดขนาดนั่น คิดอะไรของเขาอยู่

        มีอะไรรึเปล่าฮิมชาน

        “ปะเปล่า

        ฮิมชานสะดุ้งแล้วเดินมานั่งที่ปลายของตัวเอง อาการลุกลี้ลุกลนแปลกๆ ผมลุกขึ้นนั่ง แล้วมองแผ่นหลังแคบนั่นๆ เขามีเรื่องอะไรทุกข์ใจอะไรรึเปล่า

        ไม่อาบน้ำหรือไง

        ถามแค่นี้สะดุ้งอีกอีกแล้ว ดูแปลกจริงๆ วันนี้


Himchan Part

        จู่ๆ ก็ยงกุกถามขึ้นมาอีก เล่นเอาผมสะดุ้งเลย อ่าเด็กๆ พวกนั่นให้ของขวัญวันเกิดยงกุกกันหมดเหลือผมคนเดียวที่ยังไม่กล้าให้เขาเลย

        ที่ถามไม่ได้ยินหรือไง

        ผมหันหน้าไปเผชิญกับยงกุก เขามองมานิ่งๆ แต่สายตาของเขาดูเป็นห่วงผมจัง ‘-‘

        “ไปสวนสาธารณะข้างๆ เป็นเพื่อนหน่อยสิ

        ผมกลั้นใจลองถามไป ยงกุกทำหน้านึก แล้วก็พยักหน้า เฮ้อ! โล่งไปที่เขาไม่ได้ถามอะไร ไม่งั้นผมต้องไปไม่เป็นแน่ TOT

        เราสองคนเดินลงมาที่ข้างล่างโรงแรม ยงกุกเดินไปบอกผู้จัดการแล้วว่าจะพาไปซื้อของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย ด้วยความไว้ ใจเขาเลยปล่อยผมสองคนลงมา

        ยงกุกใส่หมวกไหมพรมสีดำ เสื้อยืดสีขาว และกางเกงยีนต์ขาดๆ ขาวยาว ส่วนผมใส่แว่นตาแล้วเสื้อแขนยาวสีดำและกางเกงวอร์มสีดำ ผมมองหาที่นั่งเหมาะๆ ที่จะนั่งคุยกัน แล้วก็เจอ ผมรีบลากแขนยงกุกให้เดินตามมา

        ข้างหน้าเราเป็นสระน้ำที่ค่อนใหญ่เลยทีเดียว ที่นี้ตอนนี้เงียบมาก ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนยงกุกก็เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว

        เอ่อสุขสันต์วันเกิดนะ

ยงกุกพยักหน้ารับแล้วมองไปที่ผืนน้ำตรงหน้า ตอนนี้ใจผมเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ไฟที่ถูกเปิดในสาธารณะส่องแทบไม่ถึงตรงที่พวกผมนั่งกันอยู่เลย แต่ผมก็มองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของยงกุกอย่างชัดเจนท่ามกลางความมืดแบบนี้ อ่าเขาดูดีไปทุกมุมเลยครับ

ทำอะไร

        O[]O ผมชักมือกลับทันที ให้ตายเหอะผมทำอะไรลงไป ในหัวแค่คิดว่าอยากจะสัมผัสหน้าหล่อๆ นั่น แล้วทำไม อ้ากกกกกกกกกกกก! ผมยกมือไปทำไม TOT

        “ไม่สบายรึเปล่าวันนี้

        มือใหญ่ของยงกุดทาบลงที่หน้าผากของผม สติของผมเหมือนหลุดออกจากร่าง ร่างกายแข็งทื่อ สายตาที่ชอบนิ่งๆ มองผมอย่างเป็นห่วง มุมปากมีรอยยิ้มนิดๆ ยงกุกเขาร่ายมนต์อะไรใส่ผมรึเปล่า

        ตัวก็ไม่ร้อนนี้นา

        ยงกุกชักมือกลับไปแล้ว แต่ความอุ่นที่ฝ่ามือของเขายังติดอยู่ที่หน้าผากของผม ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใจเต้นเหมือนจะหลุดออกจากอกแล้ว ทำไงดี คิม ฮิมชาน

        ถ้านายสบายใจแล้ว เราก็กลับกันเถอะ

        “เดี๋ยว!”

        ผมคว้ามือของยงกุกไว้

        เอ่อนั่งก่อน ฉันมีอะไรจะให้

        ยงกุกมองหน้ามองผมแล้วก็นั่งลงอย่างเดิม ผมกระเถิบไปนั่งจนชิดร่างสูง ยงกุกหันมองอย่างงงๆ

พรึ่บ!!!

        ผมเลิกเสื้อตัวเองขึ้นจนถึงคอ ผมหลับหูหลับตาไม่กล้าลืมตามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ สักนิด เมื่อหลายวันก่อนผมแอบไปซื้อแท็ททูชื่อของยงกุกมาเก็บไว้ กะจะมาแปะในวันเกิดของยงกุกนั่นแหละ

ผมแกล้งนอนหลับทันทีที่มาถึงห้อง เพื่อให้ยงกุกอาบน้ำก่อน แล้วผมก็เอาแท็ททูมาใส่กระเป๋ากางเกงไว้ แล้วพวกเด็กๆ ก็เอาของขวัญมาให้ยงกุก ผมเลยอาศัยจังหวะนั่นเข้าห้องน้ำไปแปะแท็ททู ที่ตรงหัวใจข้างซ้าย

Himchan Part End


        จู่ๆ ฮิมชานก็ขยับมานั่งใกล้ผมจนชิด แล้วก็เลิกเสื้อขึ้น ผมสตั้นไปสามวิแล้วมองร่างกายคนตรงหน้า ผิวขาวเนียนที่หน้าสัมผัส เอ่อหัวนมสีชมพู ผมกลืนน้ำลายลงคอ อยากจะหันหน้าหนีแต่สายตาผมกลับเหมือนไม่อยากจะขยับ เอาแต่จ้องมองที่ร่างกายคนตรงหน้า

        แต่ที่สะดุดตาผมมากๆ ตัวเขียนของภาษาอังกฤษสีดำตรงข้างซ้ายเหนือหัวนมขึ้นไป

 

“     Bang Youngkok     ”

 

        ฮิมชานเขาไปสักมางั้นเหรอ

พรึ่บ!

        ผมดึงเสื้อหมอนั่นลง อาการหัวเสียเล่นผมทันที ทำไมเขาถึงเอาผิวขาวๆ ของเขาไปเปื้อนหมึกแบบนั่น แล้วใครเป็นเป็นคนสักให้ ผู้หญิงหรือผู้ชาย เรื่องบ้าอะไรว่ะนี้

        “เอ่อนายไม่พอใจงั้นเหรอ มันไม่ใช่สะ…”

        “บอกมา ใครเป็นคนแนะนำให้นายไปสัก!”

        “…”

        “แล้วคนที่สักให้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย!!”

        “…”

        “แล้วไปสักมาตอนไหน!!!”

        “ที่ละคำถามได้ไหมล่ะ ฉันตอบไม่ทันแล้วบัง ยงกุก!!!!”

        ผิดแล้วยังมาขึ้นเสียงใส่อีกนะคิม ฮิมชาน มันน่าจับหักคอจริงๆ

        นายใจเย็นๆ แล้วฟังฉันนะ

        ฮิมชานเอือมมือมาจับแขนผมไว้ ผมพยายามไม่มองหน้าใสๆ นั่น ฮิมชานที่เห็นผมเงียบไปแล้วก็ค่อยๆ พูดออกมา

        นี้อ่ะ สติกเกอร์แท็ททู

        ฮิมชานล้วงสติกเกอร์แท็ททูออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วชูให้ผมดู

        ฉันไปสั่งทำที่ร้านพี่สาวนายมาและ แล้วเขาก็ทำให้

        ผมนั่งไปเงียบๆ แล้วจับเจ้าสติกเกอร์แท็ททูชื่อตัวเองขึ้นมาดู นี้ผมหน้ามืดจนแยกรอยสักกับเจ้านี้ไม่ออกเลยเหรอ เหอะ! ให้ตายเหอะ คิม ฮิมชาน นี้นายทำให้ฉันบ้าขนาดเลยเหรอว่ะ

        เรื่องสักตัดไปทิ้งไปได้เลย เพราะฉันกลัวเจ็บและกลัวเข็มมากๆ ด้วย TOT”

        ฮิมชานเอือมมือมาเกาะแขนผมแจ

        นายเชื่อฉันแล้วใช่ไหมอ่า

        ผมพยักหน้าแล้วลุกขึ้น ฮิมชานกำแขนผมแน่นทันที

        “ไปไหน

        “กลับห้อง

        ผมตอบแล้วดึงแขนอีกคนลุกตามมา ฮิมชานมองผมด้วยสายตาละห้อย จะให้ของขวัญวันเกิดผมแบบนี้แถมยังทำให้ผมโมโห ก็ต้องเจอแบบนี้

        เราเดินมาถึงห้อง ผมหยุดนิ่งที่น่าประตู ฮิมชานที่เดินตามหลังมาไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับแผ่นหลังของผมเต็มๆ

        โอ๊ยหัวฉันแตกแล้วมั่งเนี่ย!

        ฮิมชานยกมือกุมหน้าผาก เขาชนกับก้อนหินหรือไงถึงเจ็บแบบนี้ ผมหันไปมองแล้วจับมือของฮิมชานออก เพื่อดูหน้าผากของฮิมชาน ร้องอย่างกับชนเข้ากำแพงไปได้

        ไม่เห็นน่าเจ็บตรงไหน

        ผมโน้มหน้าลงมา พอเราสบตากันตรงๆ รู้สึกใจสั่นแปลกๆ แหะ ผมว่า ผมควรจัดการความรู้สึกแบบนี้

ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้อีก จนฮิมชานหลับตาปี๋ มือที่ผมจับไว้เกร็งขึ้นมา

        จุ้บ

        ผมจุ้บเบาๆ ที่หน้าผากของฮิมชานแล้วทิ้งเขาไว้ตรงหน้าห้อง แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

        ตึกๆ ตักๆ

หัวใจผมกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกมาจากอกซะงั้น ฮิมชานเดินเข้ามาในห้องแล้ว แสงไฟในห้องทำให้ว่าฮิมชานหน้าแดงแค่ไหน

        เขาไม่รู้สึกแปลกไปใช่ไหม ที่ผมทำกับเขาแบบนี้

ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปจับมือฮิมชานไว้ ฮิมชานมองผมงงๆ นิดหน่อย แต่หน้ากลับแดงขึ้นไปอีก

        “ขอดูลายชัดๆ ของแท็ททูหน่อยสิ

        ไม่ต้องรอให้เจ้าตัวอนุญาตผมก็รีบอุ้มฮิมชานมาวางที่เตียงของผม ขอตรวจตัวอักษรลายแท็ททูหน่อยว่าครบถ้วนดีรึเปล่า บ้างทีคืนนี้ฮิมชานอาจไม่ได้นอนก็ได้ หึหึ



 

 “ The End”

H A P P Y B I R T H D A Y Y O U N G K O K



cr: on pic

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ

มีอะไรผิดพลาดไปบ้าง

ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ

ลงฟิคย้อนหลังวันเกิด บัง ยงกุก รีดเดอร์ คนเก่งของเบบี้

ตามไปเม้าท์ได้ที่ Twitter : @FarNN_ZL

ผลงานอื่นๆ ของ FarNNz

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น