[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 15 : อาละวาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

     โชคชะตาที่ขึ้นอยู่กับตอนนี้

        "พวกเราจะหลบหนี ในอีก6วัน"

        "แต่ถ้าเป็นไปได้ก็วันพรุ่งนี้เลย"

        "ก่อนที่ม่าม๊าหรือซิสเตอร์โครเน่จะเคลื่อนไหว"

        "ไปกันเลย!!"


     พวกเราเริ่มทำตามแผน หลังกินข้าวเสร็จ ทุกคนอยู่ประจำที่ตามที่เรย์กำหนดให้


     ซิสเตอร์โครเน่ไม่อยู่


     เธอไปแล้ว


             ทางด้านเรย์กับม่าม๊า
        "งั้นไปสลับขวดที่เป็นยาพิษออกมากัน" เรย์พูดขึ้น

        "ได้สิ" ม่าม๊าตอบ

     ฉันแอบที่หัวมุมทางเดิน ฟังพวกเขาเงียบๆ

             ตึก ตึก ตึก
             ตึก ตึก....

     พวกเขาขึ้นบรรไดไป แต่ม่าม๊ากลับหยุดนิ่ง

        "ฉันฆ่าเธอแล้ว"

        "เอ๋?"

         "ฉันฆ่าซิสเตอร์โครเน่แล้ว"

             กึก....ตึกๆ ๆ
     เรย์นิ่งไปชูวครู่ แล้วเขาก็รีบวิ่งไปดูที่ห้องของซิสเตอร์โครเน่

     ให้ตายสิเรย์ ในสถานการณ์นี้ดันทำอะไรบุ่มบ่ามตอนนี้

     ฉันรีบตามพวกเขา แอบดูตรงบรรไดต่อ เอาไงดี ต่อจากนี้เรย์จะถูกขังอยู่ข้างใน แล้วฉันต้องทำไง? กันม่าม๊า? เปลี่ยนเนื้อเรื่อง?

     ทำไงดี...

     ฉันก็เปลี่ยนไปบางส่วนแล้วนะ แต่นั้นน่ะคือฉันมั่นใจว่าผลจะไม่ร้ายแรง ผลจะมีแค่กับฉันเท่านั้น ไม่ไปเกี่ยวกับคนอื่น


      แล้วทำไหมครั้งนี้ไม่มั่นใจ?


      เพราะต่อจากนี้มันอันตราย เอ็มม่าจะ..นอร์แมน...

     ถ้ามันแย่กว่าเดินล่ะ


     ถ้ามันหนักกว่าเดิมล่ะ


     ฉันรีบส่ายหัวเร็วๆ


     ใจเย็นๆ ถ้าส่งสัญญาณบอกดอนกับกิลด้าได้ก็จบ..ลองดูสักตั้ง!

             ตึงๆ ๆ
        "โธ่เว้ย!" เรย์ทุบประตูรั่วๆ เขาถูกขังแล้ว

     งั้นต่อไป ฉันต้องรีบส่งสัญญาณ

             กึก!
        "อ๊ะ! นี่มันอะไรกัน! อยู่ๆ ร่างกายก็ขยับไม่ได้" ร่างของฉันล้มลงกับพื้น

        "ไง คุโระ" ม่าม๊าเดินเข้ามาหาฉัน แล้วยิ้ม

        "อึก เธอ...ทำ..อะ ไร" ฉันพยายามพูด

        "ก็แค่ วางยานิดหน่อย" ม่าม๊ายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
        "กว่าจะเลือกยาที่ไม่ส่งผลอะไรกับเธอมาก เล่นเอาซะเหนื่อยเลย..เพราะร่างกายของเธอน่ะพิเศษกว่าใคร"
        "รู้ไหม เธอมันอันตราย ตอนเจอกันครั้งแรกเมื่อ 5ปีก่อน ก็รู้เลยล่ะ"
        "ทั้งสายตาและท่าทางของเธอน่ะ มันนิ่ง นิ่งจนดูไม่ออก ฉันเลยระวังตัวเป็นพิเศษนับแต่นั้นมา"
        "พอโดนเธอจ้องด้วยแววตาสีแดง ฉันก็ยิ่งเข้าใจ...
ว่าทำไหมเธอถึงถูกส่งมาที่นี่"

     อา...แสดงว่าเธอระแวงฉันตั้งแต่แรกแล้ว งั้นที่ฉันเปลี่ยนเนื้อเรื่องบางส่วนก็ไม่เป็นผลเท่าไรสินะ แต่ว่า..

        "เพราะ...อะ ไร ฉันถึง..ถูกส่ง..มา ที่นี่?" ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ฉันเป็นใคร? มาจากไหน? ทำไหมถึงอยู่ที่นี่? ทั้งๆที่ระลึกชาติได้ แต่ดันไม่มีความทรงจำในอดีตเนี่ยนะ..บางครั้งก็ตลกตัวเองดี

        "ฉันจะบอกแค่ว่าเธอถูกส่งมาแทนเด็กที่มีรหัส 94194 เพราะดันป่วยตายไปซะก่อน"
        "...ส่วนเหตุผลที่มากกว่านั้น เดี๋ยวเธอก็คงรู้เอง" ม่าม๊าพูดจบ เธอก็เดินออกไป

     เฮ้ย~ ไม่คิดว่าม่าม๊าจะรู้ ถึงจะอยากรู้มากแค่ไหน แต่ตอนนี้ต้องจัดการสถานการณ์นี้ก่อน

             ตึงๆ ๆ !!!
        "คุโระ! เธออยู่ไหม!" เรย์ทุบประตู แล้วตะโกนเรียกฉัน

        "ฉัน--โดนว่างยา!" ฉันฝืนพูด ทั้งๆที่จะอาปากไม่ได้อยู่แล้ว

             ตึก ๆ ๆ
        "คุโระ! เธอจะมานอนอยู่ตรงนี้ไม่ได้นะ!" ดอนวิ่งมาเห็นฉันนอนอยู่ก็พูดด้วยเสียงตกใจ

        "ไป..ช่วย--เรย์!" ฉันรีบพูด

     ดอนเวลานี้นายยังพูดเรื่องไร้สาระอีก!

        "อ๊ะ! ได้ เรย์ถอยไป" ดอนรีบวิ่งไปชนประตู

             ตึกๆ ๆ
             ครืดด
             ตึง!
        "เรย์! เป็นไงบ้าง!?"

        "ฉันไม่เป็นไร คุโระล่ะ!" เรย์วิ่งเข้ามาหาฉัน เขาประคองให้ฉันนั่งผิงกำแพง

        "ไป--ไปช่วยนอร์แมน..เอ็มม่า" ไอ้ร่างกายบ้า! ไม่ยอมขยับเลย

        "แต่ว่า!"


        "ไปซะ" คุโระพูดเสียงเย็น แววตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน โดยไม่รู้ตัว


        ""!!""

        "ไม่ต้องห่วง..เดี๋ยว ตามไป"

        "ได้! ไปกันดอน"

        "อื้ม!"

     พอพวกเขาพ้นสายตา ฉันก็มานั่งคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์นี้

     เอาไงดี ขยับไม่ได้เลย ถ้าโดนอะไรเจ็บๆ ก็น่าจะได้ ฉันพยายามมองไปรอบๆตัว เผื่อมีอะไรใช้ได้บ้าง

     ยาที่ไม่ส่งผลกับฉันมาก น่าจะมีฤทธิ์ยาหมดเร็ว ต้องรีบแล้ว

        "อ๊ะ!" สายตาของฉันสะดุดกับสิ่งๆหนึ่ง มันใช้ได้นะ แต่อันตรายหน่อย...


     ไม่มีอะไรให้เสียแล้วนิ จัดมา!

===============

        "มาสิ กลับมาใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข" อิซาเบลล่าผายมือออกมาอย่างเชื้อเชิญ
        "จนกว่าจะถึงเส้นตาย จนกว่าจะถึงจุดจบ ฉันอยากให้พวกเธอทั้ง 6คนมีความสุข"

        "........" นอร์แมน

        "........" เอ็มม่า

        "เข้าใจแล้ว ม่าม๊า...พวกเราคงต้องเลิกเป็นเด็กดีแล้วล่ะ"

     นอร์แมนพูดจบ เอ็มม่ารีบพุ่งไปหาอิซาเบลล่า เพื่อขว้างเธอไว้ ส่วนนอร์แมนรีบไปกำแพงเพื่อสำรวจให้เสร็จ

             ครืดด
             ปึก!
        "อ้ากกก!!!" เอ็มม่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด นอร์แมนหยุดนิ่งมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ

             ตึกๆ ๆ!!!
        "นอร์แมน! เอ็มม่า!!" เรย์ ดอน กิลด้า วิ่งมาเห็นเอ็มม่านอนกลับพื้น โดยมีขาของเธอผิดรูป

        "ชู่วว น่า น่า ไม่เป็นไรนะ ไม่เจ็บนะจ๊ะ ไม่เจ็บหรอก"

     ในตอนที่เอ็มม่ายื่ออิซาเบลล่าไว้ เธอก็เบี่ยงตัวกลับ จับเอ็มม่าทุ่มกับพื้น แล้วหักขาเธอทิ้ง

        "เด็กที่น่าสงสาร เอ็มม่าที่ล้ำค่าของฉัน ฉันถึงบอกให้เธอยอมแพ้ไง"
        "แต่มันก็รู้สึกเยี่ยมเลย ที่ได้กอดแบบนี้อีกครั้ง" อิซาเบลล่าล่วงมือเอาผ้าก็อดออกมา เพื่อจะผันแผลให้เอ็มม่า

        "ใช่แล้ว น่าที่ของฉันคือทำให้พวกเธอกลับมา สิ่งที่สุดพิเศษ ต้องให้กับคนที่พิเศษ"
        "ผลผลิตที่คุณภาพสูงที่สุด ที่ฉันได้เลี้ยงดูมา เพราะงั้น..
ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกเธอ" อิซาเบลล่าหันไปมองนอร์แมน หรี่ตาสีม่วงน่าหลงใหลเล็กน้อย เธอยิ้มกว้าง แล้วพูดในสิ่งที่ไม่มีใครอยากได้ยินที่สุด

        "ศูนย์ใหญ่ติดต่อมาหาฉัน"

        "ยินดีด้วย นอร์แมน"

        "วันที่ต้องส่งสินค้าออกของเธอถูกกำหนดแล้ว"

        "พรุ่งนี้"


     ทุกคนอยู่ในอาการช็อค ไม่มีคำพูดใดๆออกมา

     เรย์ที่ตั้งสติได้ ก็พูดขึ้น

        "ม่าม๊า เกิดอะไรขึ้นกับขาเอ็มม่า?"

        "มันหักแล้วล่ะ ฉันหักมันเอง" อิซาเบลล่าเหลือบมองเรย์ เธอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
        "ไม่ต้องห่วง หักได้สวยงามเลยล่ะ แต่คงต้องนอนที่เตียงสักพัก อย่างน้อยเดือนหรือ 2เดือน" เธอค่อยๆพยุงเอ็มม่าเข้ามาในอ้อมกอด

        "คุโระ?..คุโระอยู่ไหน?" เอ็มม่าถามเสียงสั่นๆ เธอมองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นเพื่อนสาว

        'คุโระเป็นอะไร' ความหวาดกลัวได้ก่อตัวอีกครั้ง

        "ไม่ต้องห่วงเอ็มม่า ฉันแค่วางยาเธอน--!"

             ตึกๆ ๆ ๆ ๆ
             ฟริ้ววว!!
     ยังไม่สิ้นคำพูดของอิซาเบลล่าดี ก็มีบางอย่างที่รวดเร็วพุ่งมาที่เธอ พร้อมกับแรงกดดันอันมหาศาส

        """""" เฮือกก!!!""""""


             ครืดด--ดด!
             ตึง!
        "อ๊ะ!"

     สิ่งๆนั้นพุ่งเข้ามาหาตัวอิซาเบลล่า เธอถูกลวบแขนทั้ง 2ข้างไคว้หลัง ถูกเตะเข้าที่เข่าเพื่อให้ล้มลง ของมีคมเชียดเข้าที่แก้มทำให้มีเลือดซึบเล็กน้อย และสุดท้ายมีดสีเงินแวววาวสะท้อนให้เห็นดวงตาสีม่วงที่ตกใจของเธอเอง

        "คุโระ!" เอ็มม่ามองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง

     คุโระพุ่งมาแล้วจับอิซาเบลล่าถุ่มที่พื้นอย่างรวดเร็ว

     สภาพของเด็กสาวตอนนี้ ค่อนข้างไม่ดี เนื้อตัวมอมแม่ม เสื้อผ้าเต็มไปด้วยฝุ่น ตามร่างกายมีรอยช้ำและถลอกเล็กน้อย เธอก้มหน้าลง ผมสั้นสีดำบดบังใบหน้า จึงไม่รู้ว่าเธอมีสีหน้าแบบไหน

        "บังอาจมาก ที่ทำร้ายเพื่อนฉัน" เสียงแสนเย็นชาที่ต่างจากเอื่อยเฉื่อยนั้นเรียบนิ่ง สื่อออกมาได้ว่าเจ้าของเสียงอารมณ์ไม่ดี

             กร็อบ

        "อึก!"

     เด็กสาววางเท้าที่หัวของอิซาเบลล่า เธอออกแรงกดลงไป ทำให้มีเสียงร้องออกมา

        "คุโระ! หยุดก่อน!" เด็กชายผมสีดำกล่าวออกมา ถ้าอิซาเบลล่าตาย สัญญาณจะถูกส่งไปศูนย์ใหญ่ ทุกอย่างจะยิ่งวุ่นวาย

        "หึ ฮ่า ฮ่าๆ ๆ" เด็กสาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
        "เรย์! นายจะให้ฉันอยู่เฉยๆ? ผู้หญิงคนนี้ ทำลายเอ็มม่าน่ะ!" เด็กสาวตวัดมองหญิงสาวเบื่องล่างอย่างขมขู่ และออกแรงกดอีกครั้ง

        "อึก!!"

        "ฉันน่ะ รีบมาเลยล่ะ รู้ไหม? ว่าฉันทำยังไง?"
        "ฉันตกบรรไดมา แต่มันได้ผลนิดหน่อย.."
     เด็กสาวเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลกรีดทางยาว เลือดสีแดงเปรอะเปื้อนข้างแก้มซ้ายของเด็กสาว

        "ไม่นะ! ต้องรีบรักษา!" อิซาเบลล่ามองเด็กสาวแสนพิเศษอย่างตื่นกลัว

        "กลัวว่าฉันจะตาย หรือกลัวร่างกายมีรอยแผลล่ะ?" เด็กสาวควงมีดสั้นไปมาอย่างชำนาญ

     บรรยากาศเริ่มกดดัน หายใจเริ่มลำบาก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว กับสายตาเย็นยะเยือก

        "เอาล่ะ!ๆ ทำยังไงดี แค่ทรมาน หวังว่าไม่ตายซะก่อนนะ ม่าม๊า~ หึๆ" เด็กสาวฉีกยิ้มกว้าง พูดด้วยน้ำเสียงที่โรคจิต เด็กสาวโน้นตัวก้มหน้ากระซิบที่ข้างหู
        "นี่ๆ อยากโดนอะไรหรอ? ดึงเล็บทีละนิ้วไหม? เอาตะปูตอกดี? หรือว่าเก้าอี้ไฟฟ้าแต่คงต้องสร้างก่อน หรือว่าๆ ค่อยๆแล่เนื้อบางๆออกมาดีล่ะ! ฉันอยากฟังเสียงอันไพเราะของเธอจัง~" เด็กสาวร่างสั่นระลิก เธอกอดตัวเองแน่น เหมือนกับอดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้
        "อา ไม่ไหวๆ เลือกไม่ถูกเลย!" เด็กสาวยิ้มอย่างน่ากลัว แววตาสีแดงฉานแวววาวกระหายเลือด เลือดสีแดงที่เปื้อนใบหน้าเล็กทำให้เธอดูเหมือนโรคจิตยิ่งขึ้น

     จากเอื่อยเฉื่อยแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

     จากสีทองสุกสว่างแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

     จากนิ่งเงียบแปรเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่ง

     ทุกคนมองเด็กสาวอย่างไม่เชื่อสายตา เกิดอะไรขึ้น? คุโระเป็นอะไร? ไม่สิ..


     คนๆนี้คือใคร?


     เรย์มองภาพตรงหน้าแล้วคิดอย่างกังวล ตั้งแต่ที่พบกับเด็กสาวครั้งแรก เขาส่งสัยในตัวเด็กสาวมาตลอด ทำไหมถึงพึ่งมาที่เฮาส์เอาตอนนี้? เขาจึงตัดสินใจแอบมองเธออยู่เงียบๆ เธออาจเป็นสปายจากภายนอกก็ได้ ตลอดเวลาหลายปีมานี้ เขาที่สังเกตเด็กสาว ก็สรุปได้ว่าเธอเป็นคนเงียบๆ ดันมีใบหน้าเรียบนิ่งดีกว่ารอยยิ้มที่สยอง ถูกมองว่าหยิ่งอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็แอบใจดีนิดๆ เธอคอยช่วยเหลือคนอื่นจากเงามืดเสมอ

     เด็กสาวเป็นคนดี เธอไม่ใช่สปายจากโลกภายนอก

     เด็กสาวแค่เป็นเด็กธรรมดาๆ

     เด็กสาวเป็นแค่คนเงียบๆ

     เด็กสาวเป็นแค่เด็กสาว

     เขาชอบทุกๆอย่างที่เป็นของเด็กสาว

     รู้ตัวอีกที สายตาที่ละจากหนังสือเล่มหนาของเขาต้องหยุดมองที่เด็กสาวเสมอ ใบหน้าที่มักเรียบนิ่ง เผยรอยยิ้มบางๆออกมาโดยไม่รู้ตัว

     เมื่อไรกันนะ..ที่เขาเริ่มมีความรู้สึกนี้

     งานอดิเรกที่ชอบทำของเขาคืออ่านหนังสือ และมองเด็กสาว


     เย็นชา ไร้ก้นบึ้ง แต่ก็งดงาม


     เมื่อพบกับสถานการณ์นี้ เด็กสาวตรงหน้าเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก เขาต้องทำยังไง ถ้าไม่รีบห้ามตอนนี้ เรื่องมันจะบานปลาย อะไรที่ทำให้เด็กสาวเป็นแบบนี้ ตอนนี้เธอควบคุมสติไม่ได้ เขาอยากเข้าไปห้าม แต่ต้องห้ามยังไง? เขามีสิทธิ์ห้ามเธอหรอ?

     เขาดีพอที่เธอจะฟังเขารึเปล่าว?

     นั้นสิ เขาอาจโดนมองด้วยสายตาเกลียดชังจากเธอ..ไม่เอา! ไม่อยากโดนมองแบบนั้น...

     หึ! คิดอะไรไร้สาระ ตัวของเขาเองก็เป็นคนเลวมาตั้งแต่ต้น ปล่อยทุกคนเดินจากไปหาความตายด้วยใบหน้านิ่งเฉย คิดแต่จะช่วยแค่เพื่อนตัวเอง โดยเอาคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องมาเป็นแท่นเหยียบให้ขึ้นไปสู่เป้าหมายของตัวเอง เขาเป็นคนมอบความฆ่าให้คนเหล่านั้น.. แล้วคราวนี้จะหลอกเอ็มม่าว่าจะช่วยทุกคนออกไปอีก

     เขามันเลว เขามันคนเลวตั้งแต่ต้น เขาไม่มีสิทธิ์ไปว่าเธอคนนั้นหรอก

     ...แต่ว่า เขาไม่อยากให้เธอต้องเป็นเหมือนกับเขา ความเจ็บปวดและทรมานกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกแบบเดียวกันกับเขา

     เรย์มองเด็กสาว รอยยิ้มบิดเบี้ยว แววตากระหายเลือดโรคจิต ถ้ามองดีๆแล้ว...ในแววตากระหายเลือดยังคงมีความเศร้าเล็กน้อย ทำให้คนที่ได้แต่มองเจ็บปวดไปด้วย

     โดยไม่รู้ตัว ขาของเรย์ได้ก้าวออกไปจากหยุดนิ่งอยู่นาน เขาออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว ตรงไปหาเด็กสาว

    ถึงจะถูกมองด้วยสายตาเกลียดชังเขาก็จะไม่สน! ถึงจะถูกตีตัวออกห่างก็ไม่เป็นไร! ขอแค่ช่วยเธอตอนนี้...ขอแค่ช่วยคุโระตอนนี้ เธอกำลังทรมาน เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ถึงเขาจะไม่มีสิทธิ์ ถึงเขาจะเป็นคนเลวที่คิดถึงแต่เป้าหมายของตัวเอง..ขอแค่ได้ช่วยเธอ


     ขอแค่เธอยอมฟังเขาที่ไม่ดีพอคนนี้สักนิดก็ยังดี


             ควับ

     เด็กชายคว้าตัวเด็กสาวเข้ามาในอ้อมกอด

        "พอเถอะ..คุโระ ถึงเธอทำไปตอนนี้ มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก" เสียงกระซิบที่ข้างหู ชั่งเบาบาง และอ่อนโยน มือที่สัมผัสที่กุมผม มันอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

        "กลับมาเป็นคุโระ คนเดิมนะ"

        "หยุดร้องไห้ได้แล้ว"

     มือหนากอบกุมมือบางขาวพองที่สั่นเทา

     ความอบอุ่นที่แพร่ออกมา ดึงเอาสติที่เริ่มเลื่อนหายกลับมาอีกครั้ง

     สายตาพร่ามัวเพราะหยดน้ำที่บดบังทัศนวิสัย

     ทำให้เด็กสาวไม่สามารถมองเห็นใบหน้าอันอ่อนโยนจากเด็กชายที่ส่งมาถึงเธอ

     เด็กสาวซุกหน้าลงในอ้อมกอดของเด็กชาย เธอค่อยๆหลับตาลง แล้วกระซิบอย่างแผ่วเบา

        "ขอบคุณ" เธอเกือบทำในสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยกับตัวเองเสียแล้ว

เหนื่อยจัง...อยากพักยาวๆเลย


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#อื้อฮือ ลงเองเจ็บเอง

#ไม่นะนอร์แมนนน

--------------
พึ่งเคยเขียนฉากแบบนี้ครั้งแรกค่ะ ไม่รู้สื่ออารมณ์ดีไหม

ฉากนี้อยากให้รู้ว่า ถึงน้องจะเป็นคนกล้า ท้าทายเรื่องหลายๆอย่าง แต่ก็ไม่ทำให้ผลไปโดนคนอื่นค่ะ จึงมีความลังเลเกิดขึ้น

น้องควมคุมตัวเองไม่ได้นะคะ น้องเป็นอะไร? ไม่บอกค่ะ! เพราะเป็นเรื่องของอนาคต
*หัวเราะ* *หัวเราะ*

เอาน่า! อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเรย์แอบมองน้องคุโระตั้งแต่เด็ก แถมยังชอ-- ผัวะ! //โดนเรย์ตบจนสลบ

อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #64 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    ที่คุโระตาเรืองแสงเพราะมีเลือดปีศาจเปล่าอ่ะ อันนี้เดาจ้า
    #64
    1
    • #64-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      5 พฤษภาคม 2562 / 23:46
      รอติดตามเลยน่าาา ♡
      ขอบคุณที่มาอ่านค่ะ! ดีใจ~
      #64-1
  2. #54 Franne'e (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 21:46

    นุ้งคุโระมีปมม น่าสนจายยยยยย

    #54
    1
    • #54-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      2 พฤษภาคม 2562 / 22:22
      ขอบคุณค่ะ! น้องยิ้มให้แล้วนะ 55
      #54-1
  3. #38 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:39

    นว้องงงงงงงงงงงงง​

    !!!

    คุโระเปิดโหมดเมพตบเกรียนGMนี่นา!!! //แค่กๆ​ เกิบใครวะ!!

    น้องเป็นใครกันแน่ววววววว​ ต่อไวไววววว​ //ไม่ใช่บะหมี่ไวไวนะเออ
    #38
    1
    • #38-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      27 เมษายน 2562 / 21:21
      ขอบคุณค่ะ! รอติดตามนะ! // ไวไว ก็อร่อยนะคะ!
      #38-1
  4. #37 Minny45210 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:47
    หรือว่านางเป็นลูกหลานจาบาบิ ยูเมโกะ ถุ้ยอีนี้ก็บ้า5555
    #37
    1
    • #37-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      27 เมษายน 2562 / 15:15
      ขอบคุณค่ะ! คงมีเพียงรอยยิ้มที่เหมือนกัน55 //น้องไม่ถึงโรตจิต(?)เท่านางค่ะ!
      #37-1
  5. #36 modfreeday00 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:59

    เหมือนคุโระเป็นรู้ครึ่งปีศาจเปล่าหว้า?
    #36
    1
    • #36-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      27 เมษายน 2562 / 00:01
      ขอบคุณค่ะ! อันนี้ต้องติดตามเอานะ~!
      (คำถาม! ถ้าเป็นลูกครึ่ง! แล้วเป็นไงอ่ะ!?//ลองไปคิดเล่นๆดูค่ะ! ไม่ต้องตอบก็ได้)
      #36-1
  6. #35 Yu Kun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:47
    ชอบคาร์น้องจังค่ะ เลิฟๆ
    #35
    1
    • #35-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      26 เมษายน 2562 / 23:58
      ขอบคุณค่ะ! ดีใจที่ชอบนะคะ!
      #35-1
  7. #34 Barry_Bear (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:30

    คุโระะะะ~หนูโหดมากเลยลูกกกกกกกก
    #34
    1
    • #34-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      26 เมษายน 2562 / 23:58
      ขอบคุณค่าา~♡
      #34-1
  8. #33 หลับตามองดวงดาว (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 19:47
    ไม่นะ!!! นอร์แมยจะไม่ตายใช่มั้ยยยยยย!!!! (บุคคลผู้ไม่ดูอนิเมและมังงะ)
    #33
    1
    • #33-1 Zeroko(จากตอนที่ 15)
      26 เมษายน 2562 / 19:58
      ขอบคุณค่ะ (ไม่รู้สินะ~)
      #33-1