[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 16 : ทุกคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 997
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

การต่อสู้กับคลื่นแห่งความสิ้นหวัง

     มืด

     หนาวด้วย

     ความรู้สึกเย็นไปทั่วตามตัว ร่างกายหนักอึ่ง ทำให้ฉันขยับไม่ได้ แม้แต่ลืมตาขึ้นก็เหมือนมีแรงบางอย่างกดเอาไว้


     ที่นี่ที่ไหน?


        `ตื่นได้แล้ว`


     ...ฝัน? ใคร? ฉันได้แต่ส่งสัย ความรู้สึกต่อมาคือร่างถูกอุ้มช้อนขึ้น


        `คงไม่เหงาใช่ไหม มารับแล้วนะ`


     มารับ? อึก!..กลิ่นเลือด


        `..ขอโทษนะที่มาช้า`


     เขาว่าเสียงทะเล้น ฉันรู้ว่าเขาพยายามปรับเสียงให้ดูธรรมชาติที่สุด


        `อย่าแกล้งกันแบบนี้สิ..`


     หยดน้ำตาลงมาที่ข้างแก้ม ฉันรู้สึกได้ถึงร่างกายที่สั่นสะท้านของเขา

     ทำไหมถึงร้องไห้?...แล้วความรู้สึกแปลกประหลาดที่ท่วมท้นในอกมันทั้งจุกและแน่นเต็มไปหมด


        `ขอร้องล่ะ...`


     ถ้าสามารถลืมตาได้ คงได้เห็นใบหน้าบูดเบี้ยวที่เต็มไปด้วยน้ำตาของอีกฝ่าย


        `ลืมตาได้แล้วคุโระ`


     เมื่อคำพูดจบลง ฉันก็ลองขยับตัวดู มันขยับได้ พอลืมตาขึ้นมา..ก็อยู่ห้องพยาบามซะแล้ว

     ฝันแปลกๆ...ช่างมันเถอะ

     พอมองไปทางซ้ายมีเอ็มม่านอนอยู่ เธอจ้องฉันนิ่งคงเพราะรอฉันตื่น

        "คุโระ! เธอฟื้นแล้ว!" เอ็มม่ายิ้มสดใส ชูมือขึ้นสูงเหมือนเด็กๆดีใจที่ได้ขนมอร่อย

     ฉันยกมือบังตาตัวเองแทบไม่ทัน เจิดจ้าเกินไปแล้ว! ที่นี่มีแว่นกันแดดไหมน่ะ

        "เธอเป็นอะไรมากไหม?" เอ็มม่ากวาดสายตาสำรวจฉัน ก่อนที่เธอจะหยุดอยู่ที่จุดๆหนึ่ง

     ฉันยกมือแตะแก้มข้างซ้ายที่มีผ้าก๊อซหนาๆอยู่ ความรู้สึกเจ็บเริ่มเข้าสู่โสตประสาท

     เจ็บแปลบๆเลย

        "ไม่..แล้วขาเธอล่ะ?" ฉันลุกขึ้น แล้วทำท่าจะเปิดผ้าห่มเอ็มม่าออก

        "ฉันไม่เป็นไร!" เอ็มม่ามีท่าทีลนลาน ผิดแปลกไปจากทุกที เธอคงไม่อยากให้ฉันเห็นขาแน่เลย

     คิดว่าหยุดฉันได้หรอ?

===============

     ทางเรย์ที่กำลังเดินมาที่ห้องพยาบาลเพื่อคุยแผนเกี่ยวกับนอร์แมน เขาเครียดมาก เรื่องนี้ค่อนขว้างใหญ่ ยิ่งเร็วยิ่งดี แล้วก็อีกเรื่อง..เขาจะกล้าสบตากับคุโระไหมนะ?

        "อ้าา--กกก!"

     จู่ๆ เอ็มม่าก็ร้องลั่น เรย์ที่คิดหนักอยู่ก็รีบวิ่งอย่างรวดเร็ว เกิดอะไรขึ้น? ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ต้องมีเรื่องบางอย่างที่ร้ายแรงมากแน่ๆ ยิ่งที่ห้องพยาบาลมีแต่คนเจ็บอีก เขาเริ่มมีสีหน้าไม่ดี ในห้องนั้นไม่ได้มีแค่เอ็มม่าซะด้วย!

             ตึกๆ ๆ ๆ!
             ครืดด

        "เกิดอะไรขึ้น!"

     เมื่อเรย์มาถึง เขาก็รีบเปิดประตูวิ่งเข้ามาทันที เขาเริ่มเป็นห่วงมากยิ่งขึ้น ว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรง สมองเริ่มประมวลสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ว่ามีเหตุร้ายแรงอะไร ม่าม๊าหรอ? เธอจะทำอะไรล่ะ พวกเราเป็นสินค้า เธอไม่ทำอะไรร้ายแรงหรอก แต่เสียงร้องหวาดกลัวของเอ็มม่ามันยิ่งทำให้ต้องคิด เดี๋ยวก่อนนะ คุโระไม่ร้อง! ถึงยัยนั่นจะนิ่งๆ ถ้าสถานการณ์อันตราย ยังไงยัยนั่นก็ต้องร้องขอความช่วยเหลือบ้างสิ!

     คุโระ..


     ฉัน...ฉันยัง..


     อย่าเป็นอะไรนะ ขอร้องล่ะ


        "เรย์! ช่วยฉันด้วยยย!"

     เมื่อเรย์เข้ามาในห้องพยาบาล ภาพที่ปรากฎสู่สายตาทำให้เรย์นิ่งคาง สมองเริ่มประมวลผลอีกครั้ง


     ช็อคเลย


     สถานการณ์ตรงหน้าคือ คุโระที่น่าจะนอนอยู่กลับขึ้นคร่อมเอ็มม่า คุโระลวบมือทั้ง 2ข้างของเอ็มม่าขึ้นสูงด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้าง วางไว้ที่ต้นขาของเอ็มม่า

     ภาพชวนเข้าใจผิด แต่ก็สุดแสนโรแมนติกสำหรับใครหลายๆคน ปรากฎสู่สายตาเรย์

     คุโระค่อยๆหันมามองเรย์ที่จ้องเธอนิ่ง

        "ออกไปซะ..ฉันยังไม่เสร็จธุระ" คุโระเพียวมองเรย์ด้วยหางตา แล้วพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย

        "อย่านะเรย์ มาช่วยฉันก่อน" น้ำเสียงสั่นเทาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอะไรบางอย่างของเอ็มม่าดังขึ้น เธอมีน้ำตาคลอที่ดวงตาสีเขียวสดใส ทำให้เธอเหมือนกับกระต่ายน้อยที่กำลังจะตาย

             ตึก

     เรย์เดินออกไปแล้วปิดประตูลง


        "..เอาล่ะ เรามาต่อกันเถอะ"


             ตึก!

        "ซะที่ไหนล่ะ! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยคุโระ!"


     หลังจากที่อัศวินขี่ม้าขาวช่วยกระต่ายน้อยที่น่าสงสารจากสิงโตผู้ชั่วร้ายเสร็จ ทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ

        "เพราะเอ็มม่าไม่ยอมให้ดูขา เธอเลยขึ้นคร่อม?" เรย์ที่สงบสติอารมณ์ได้ก็ถามถึงสาเหตุ ที่ทำให้เกิดสถานการณ์ชวนเข้าใจผิดนี้

        "ใช่" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

             ปึก!
        "ใช่เรื่องหรอ! เอ็มม่ากลัวหมดแล้ว!" เรย์เขกหัวฉันไป 1ที


     บัดนี้เรย์ได้ลืมสิ่งที่กังวลกับคุโระแล้ว


     นี่นายทำกับคนป่วยได้ลงคอหรอ!

     ฉันลูบหัวตัวเองป้อยๆ แล้วทำหน้าให้ตัวเองน่าสงสาร


     ง้อฉันสิๆ ง้อฉันสิๆ ง้อฉันสิๆ


             ปึด!
     เรย์ถึงกลับคิ้วกระตุก

        "..ไม่เป็นไรหรอกเรย์ ฉันแค่ตกใจเฉยๆ" เอ็มม่าเห็นท่าทีฉันจึงพูดขึ้น

        "อย่าหลงกลนะ! แค่ยัยนี้ขึ้นค่อมเธอ ฉันก็ไม่ชอบแล้ว!"

        "".....??....."" คุโระกับเอ็มม่าทำหน้างงๆ

        "ช่างฉันเถอะ!..มาคุยเรื่องให้เป็นเรื่องดีกว่า" เรย์เริ่มมีสีหน้าจริงจังขึ้น

         ""อือ""

===============

        "เอ็มม่า" นอร์แมนเดินเข้ามาพร้อมกับถือแก้วน้ำมาให้เธอ

     เขาตกใจนิดหน่อย เพราะภายในห้องมีเรย์ กับคุโระที่ตื่นแล้ว

        "พวกเราต้องคุยกัน" เรย์หันมาหานอร์แมน เขากดเสียงให้ต่ำเพื่อให้รู้ว่าเรื่องนี้เขาจริงจัง
        "พวกเราจะไม่ปล่อยให้นายตาย พรุ่งนี้นายจะต้องหนีไปคนเดียว"

        "ขอโทษด้วยแต่ฉั--"

        """ไม่ได้"""

     นอร์แมนสะดุ้งเพราะเสียงปฎิเสธที่ประสานเสียงกันของเพื่อนทั้ง 3

        "นายต้องหนีออกไปให้ได้ อยู่นอกกำแพงแล้วรอพวกเรา" เรย์

        "ไม่ได้ ถ้าฉันหนี ระบบรักษาความปลอดภัยอาจแน่นหนาขึ้น"

        "ไม่มีปัญหา ที่นี่มีวิธีการของบ้านอยู่ 1.ต้องให้ผลผลิตและร่างกายที่ดีก่อนตาย คือการให้สมองพัฒนา ให้การศึกษาและความรัก 2.ปิดบังความลับ พวกปีศาจไม่มีทางแสดงตัว เพราะอาจทำให้สุขภาพจิตแย่ นั่นเป็นเหตุผลที่จ้างมนุยษ์ดูแล" เรย์อธิบายและให้เหตุผล

        "ถ้าจะมีก็คงเพิ่มจำนวนคนดูแลเพื่อจับตาดูพวกเรา ซึ่งเรื่องนี้พวกเราจัดการกันได้" คุโระเท้าคาง แล้วพูดเสียงเรียบๆ

        "แต่ถ้าเพิ่มความสูงของกำแพงพอไม่ให้เราใช้เชือกได้อีกล่ะ?" นอร์แมนยังคงมีท่าทีกังวล ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขายังคิดว่ามีความเสี่ยงมากเกินไป

        "นายก็แค่สร้างบรรไดตอนที่นายซ่อนอยู่ก็ได้!" เรย์ตอบ

        "แล้วถ้าพวกเขาฝังเครื่องตัดตามอันใหม่เพิ่มล่ะ?"

        "พวกเราก็รู้ตำแหน่ง จะกำจัดมันทิ้งก็ได้! นายเลิกหาข้ออ้างสักทีเถอะ!" เรย์เริ่มเดือด เพราะนอร์แมนมีแต่แย้ง
        "ไม่จำเป็นที่นายต้องตายตอนนี้! มันไม่ได้มีแค่ทางเลือกเดียว พวกเราจะจัดอาหาร ทำให้แน่ใจว่านายซ่อนได้!
        ระบบรักษาความปลอดภัยมากขึ้นไม่ได้มากพอที่จะจัดการเรา ฉันยังมีไม้ตายที่จะจัดการม่าม๊า!
        มีชีวิตอยู่ซะ! ด้วยแผนการของเรา!"

        "ฉันทำไม่ได้หรอก"


     ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ เพียงคำพูดของนอร์แมน

     นอร์แมนหลุบตาลง แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขามีสายตาที่แน่วแน่มากยิ่งขึ้น

        "ฉันทำไม่ได้ ระบบรักษาความปลอดภัยเพิ่มขึ้นไม่ใช่สิ่งเดียวที่เกิดขึ้น ถ้าฉันหนี มีโอกาสสูงที่พวกนายจะถูกส่งแทนที่ฉัน หนึ่งในพวกนายจะต้องตายแทนฉัน ซึ่งฉันไม่อยากให้เกิดขึ้น"

     นอร์แมนคลี่ยิ้มบางๆ

        "ขอบคุณ ไม่เป็นไรฉันคิดไว้แล้ว ฉันต้องเป็นคนเดียวที่ถูกส่งในวันพรุ่งนี้ ปล่อยให้พวกมันเอาชีวิตฉันไป แต่ในทางกลับกันฉันจะไม่ให้พวกมันเอาอะไรจากฉันไป ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะยอมแพ้
        ฉันจะต้องชนะ ทำให้การหลบหนีเสร็จสมบูรณ์!! 
สิ่งที่ฉันต้องการมีแค่นี้แหละ"

             กรึด!
     เรย์กำหมัดแน่น ตอนนี้เป็นสถานการณ์ที่เขาไม่อยากให้เกิด
ขึ้นที่สุด สุดท้าย คุโระบาดเจ็บ เอ็มม่าขาหัก นอร์แมนถูกส่งออก

     เรย์ตวัดสายตาขึ้น เขาโกรธตัวเองที่ไม่สามารถช่วยใครได้..หรือสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดมันเปล่าวประโยชน์

        "ฉันใช้เวลา 6ปี เพื่อเรื่องบ้าอะไรกัน!" เรย์พูดประชดตัวเอง

     นอร์แมนเผยใบหน้ารู้สึกผิด ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกลบเกลื่อน

        "ขอโทษ"

        "งั้นก็หักขาด้วยสิ คุโระ เรย์" เอ็มม่าที่เงียบอยู่นาน พูดขึ้น

     พวกเขาหันไปหาเอ็มม่า เธอมีสีหน้าที่ปกติเหมือนไม่ได้พูดเรื่องร้ายแรง

        "เอ๋!?" นอร์แมนหน้าเหวอ

        "ไม่เป็นไรหรอกเนอะ! มาอยู่ด้วยกันไง พวกเราเป็นสินค้ามีค่า การส่งออกพวกเราต้องสมบูรณ์ ฉันเลยคิดว่าฉันยังไม่ถูกส่งออกหรอก
ถ้าเรย์ถูกเข้าไปแทนที่ งั้นก็ทำให้บาดเจ็บเหมือนฉันไง!"

        "บ้าน่า..แบบนั้นมัน..." นอร์แมน

        "พรืด!---ฮ่า ๆ!! ตรงเผ่งเลยเว้ย!" เรย์หัวเราะออกมา เขายิ้มกว้าง ต่างจากก่อนหน้านี้ที่ทำหน้าบูด

        "เรย์!!" นอร์แมนสะดุ้งโหยงสุดขีด

        "คงต้องถึงเวลาหักกระดูกบางแล้ว" เรย์เข้าไปคุยกับเอ็มม่า
        "แต่ขอเป็นแขนแล้วกัน" เรย์ยกแขนขึ้นแกว่งไปมา

        "อ๊ะ จริงด้วย แขนก็ได้! ขาเหมือนฉันไม่ค่อยสะดวกเท่าไร" เอ็มม่ายิ้มสดใส

        "สถานการณ์คือ ฉันเล่นตีดาบไม้กับเรย์แรงเกินไป เลยเผลอหักแขนเขา" คุโระยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว แล้วพูดข้ออ้างให้ฟังที่พึ่งคิดได้สดๆ

     ทั้ง 3คน สะดุ้งกับรอมยิ้มอันสดใส(?)ของฉัน

        "แจ๋วเลย! งั้นระหว่างนั้นต้องทำให้เธอบาดเจ็บด้วย" เรย์เมินไอสีม่วง แล้วยกนิ้วโป้งให้

        "คะ--ความคิดเข้าท่าดีคุโระ!" เอ็มม่าเสียงติดขัดเล็กน้อย แต่ก็พูดชมออกมา

        "..แต่ผลัดตกจากหลังคาก็เนียนดีนะ" คุโระแอบพึมพำกับตัวเอง

        "เดี๋ยวก่อน! มันก็ไม่รับประกันว่าปลอดภัยแค่กระดูกหัก" นอร์แมนที่ไม่เห็นด้วยกับเพื่อนก็แย้งขึ้น

        "งั้นพวกเราก็จะป่วย!" เอ็มม่าพูดขัดอย่างไม่ยอมแพ้

             (ฉึก!) นอร์แมน

        "พูดมากจริง" คุโระทนไม่ไหวเลยพูดบ้าง

             (ฉึก!) นอร์แมน

     จัดไปโดน 2ดอกต่อเนื่อง

        "พวกมันคงไม่อยากได้ผลผลิตที่มีไวรัสหรอก" เรย์

        "หักกระดูกมันเจ็บมาก และการป่วยก็น่ากลัว แต่พวกนายทำได้ใช่ไหม" เอ็มม่า

        ""อื้ม"" ฉัน กับเรย์

        "บ้าน่า" นอร์แมนพูดเสียงสั่น

        "ถ้ามันไม่ได้ผล พวกเราก็แค่ต้องคิดเพื่อแก้ไขปัญหาก็พอ!" เอ็มม่า

        "ทำไหม...พวกนายบ้าไปแล้ว.."

     บ้าไปแล้ว? ถูกต้อง พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อนายไง

        "อะไรกัน? ทุกอย่างมันดีกว่าการตายของนายมากนอร์แมน..นายเคยพูดไม่ใช่รึไง..." เอ็มม่ายันตัวขึ้นไปหานอร์แมน เธอจับไหล่เขาแน่น

        `พวกเราจะพาทุกคนหนีไปด้วยกันแน่` นอร์แมนได้ให้คำพูดนี้กับเอ็มม่าไว้ ตอนที่พวกเขาวิ่งหนีจากประตู

     หนีจากความตาย

        "คำว่าทุกคนมีนายเป็นส่วนหนึ่งด้วย! ความตายต้องไม่มีวันเกิดขึ้นกับแผนของเรา"
        "ไม่เป็นไรพวกเราจะพาทุกคนไปด้วยกันแน่...อยากมีชีวิตอยู่กับพวกเรารึเปล่าวล่ะ? นอร์แมน" เอ็มม่ามองนอร์แมนด้วยความหวัง เธอเริ่มมีน้ำตาคลอ


     นอร์แมนยิ้ม


     เขาแพ้แล้วล่ะ


        "อืม.." นอร์แมนตอบกลับเสียงในลำคอ เขายกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองที่ไหลออกมา


     ในขณะที่ทุกคนกำลังสบายใจ


        "..งั้นถ้าป่วย ฉันกับเรย์จะแอบไปเล่นน้ำข้างนอกด้วยกันในเวลากลางคืนจนเป็นหวัด" คุโระแทรกขึ้นขัดบรรยากาศ

     ตอนกลางคืนค่อนข้างหนาว ถ้าเล่นน้ำด้วยน่าจะได้ผล

        "55 เอาสิ" เรย์เข้ามายี่หัวฉันเล่น

        "..ผมฉันยุ่งหมดแล้ว" เชอะ! ฉันยังไม่ลืมเรื่องที่เขาเขกหัวหรอกนะ!

     คุโระทำแก้มป่องไม่พอใจ

     การกระทำของคุโระ แทนที่จะโมโห แต่กลายเป็นน่ารักซะได้

     นั่นทำให้เรย์ออกแรงที่หัวมากขึ้นอย่างหมั่นเขี้ยว

        "อะไรกัน เห็นงอนเลยง้อนะเนี่ย" เรย์ยิ้มกว้าง แล้วนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

        "คุโระเหมือนแมวในหนังสือเลย" เอ็มม่า

        "แต่คุโระก็ชงจริง คิดหาวิธีแต่เรื่องพวกนี้ได้" นอร์แมนปาดเหงื่อที่ไหล

        "อ่อ ไม่รู้สิ พอเอ็มม่าบอกฉันก็คิดทันทีเลย" คุโระตอบอย่างไม่ใส่ใจ

        'พรสวรรค์!? เดี๋ยวนะคิดทันที! ที่เงียบอยู่นานเพราะคิดอยู่หรอ!' ความคิดที่บังเอิญ(?)ตรงกันของทั้ง 3คน

     หลังจากคุยเล่นกันเสร็จ พวกเขาก็คุยเรื่องแผนในวันพรุ่งนี้ต่อ แต่คุโระไม่ได้ฟัง เพราะเธอรู้อยู่แล้ว เธอหลับตาพริ้ม พยายามซึมซับบรรยายกาศของพวกเขาที่กำลังจะหายไปในไม่ช้า

     มันกำลังหายไป

     ขอแค่ตอนนี้ที่เธอได้จดจำทุกๆอย่าง ณ ตอนนี้

เธอขอแค่นั้น

ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#วันวานเก่าๆ


ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#กอดกันไว้ให้แน่นๆ

--------------
เจอคุโระคร่อมคนอื่นเข้าไป เรย์ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว!

ง้อฉันสิๆ คือไรท์ชอบมาก 555

คุโระชงเก่งอยู่แล้ว ความสามารถที่พึ่งค้นพบ!? ต้องไปไว้หน้าหลักแล้วล่ะค่ะ!

สิงโตผู้ชั่วร้าย = แมวผู้น่ารัก


อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #176 Plub01 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 05:22
    ลั้นตรงผลักตกหลังคาเนี้ย!!น้องงงงงคิดไปได้ไง
    #176
    0
  2. #65 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:57
    จะกลายเป็นคุโระxเอ็มม่าซะแล้ว แผนคุโระน่ากลัวจริงๆ5555
    #65
    1
    • #65-1 Zeroko(จากตอนที่ 16)
      5 พฤษภาคม 2562 / 23:47
      คุโระXเอ็มม่า ชิบคู่นี้หรอคะ 55
      ขอบคุณมากๆค่ะ
      #65-1
  3. #43 PwachS (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:25
    ค้างงงงงงง
    #43
    1
    • #43-1 Zeroko(จากตอนที่ 16)
      30 เมษายน 2562 / 10:53
      ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวมาต่อให้นะ!
      #43-1
  4. #42 paiwarn254800 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 00:00
    กอดกันไว้แล้วไปด้วยกัน~
    #42
    1
    • #42-1 Zeroko(จากตอนที่ 16)
      29 เมษายน 2562 / 11:02
      ขอบคุณค่ะ! แน่นๆด้วย! ~♡
      #42-1
  5. #41 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:16
    ... ความรวมหัวกันหาเรื่องเจ็บตัวนี้มันอะไรกันคะ!!!!??!!

    O¬O
    #41
    1
    • #41-1 Zeroko(จากตอนที่ 16)
      28 เมษายน 2562 / 23:46
      ขอบคุณค่ะ! 555+
      #41-1
  6. #40 หลับตามองดวงดาว (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 20:21
    นอร์แมนสู้ๆ นายต้องไม่ตายยย
    #40
    2
    • #40-1 Zeroko(จากตอนที่ 16)
      28 เมษายน 2562 / 20:33
      ขอบคุณค่ะ! *เชียร์* ! //ถ้าอยากรู้ไปดูก่อนก็ได้นะคะ 55
      #40-1
  7. #39 Yu Kun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:58
    น้องงงงงง น่ารักกก 55
    #39
    1
    • #39-1 Zeroko(จากตอนที่ 16)
      28 เมษายน 2562 / 20:31
      ขอบคุณค่ะ! ♡♡♡
      #39-1