[Fic Yakusoku No Neverland] : พันธะขีดเส้นตาย

ตอนที่ 13 : เชื่อใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

พวกเราไม่วิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว

     พวกเราคุยเรื่องวิลเลี่ยม มิเนอร์ว่ากัน แต่ละเล่มจะมีรหัสมอส ซึ่งฟิลล์เป็นคนเจอแล้วมาบอกเอ็มม่า มีแค่ 2เล่ม ที่พวกเราส่งสัย เล่มนึง เป็น 'คำสัญญา' อีกเล่ม เป็นวงกลมเส้นทึบ ที่ตีความหมายไม่ออก

     นี่ฉันรู้ทุกอย่าง แต่ช่วยอะไรไม่ได้เลยหรอ?

        "เอ๋...ดอนกับกิลด้าไปไหน?"

     ดอนกับกิลด้าที่น่าจะเตรียมมื้อเย็นกลับไม่อยู่ ที่ห้องอาหารมีแต่เด็กๆวิ่งเล่นกัน

        "ตรงนี้ก็ไม่อยู่!" นอร์แมนเปิดประตูอีกทางแล้วพูดขึ้น

        "มาแล้ว" ฉันหันหลังเห็นผู้มาใหม่ทั้ง 2

     ดอนกับกิลด้า พวกเขายังปลอดภัยดี

     เรย์รีบเดินเข้าไปหาพวกเขา "พวกนายไปไหนมา"

        "ค่อยคุยกันหลังจากนี้เถอะ" ฉันรีบพูด ตรงนี้มีเด็กอยู่มากเกินไป


             ตกเย็น
     พวกเรามารวมกันที่ห้องอาหาร

        "พวกเราเข้าไปในห้องลับของม่าม๊า ในห้องลับใต้ดิน" ดอนเปิดบทสนทนา

        "เข้าไปได้ยังไง!" เอ็มม่าถาม

        "ดอนล่วงกระเป๋า ม่าม๊า" กิลด้าตอบ

        "แล้วม่าม๊ารู้รึเปล่าว?" นอร์แมนรีบถาม

        "ฉันคิดว่าไม่...พวกเราคืนกุญแจให้เธอแล้ว..อาจจะ" กิลด้าตอบด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ

        "ขอบคุณมากที่ไปเสี่ยง ไอ้โง่ หัดใช้สมองบ้าง ถ้าห้องนั่นเกิดมีห้องวงจรปิด หรือสัญญาณเตือนภัยล่ะ"
        "ม่าม๊าและซิสเตอร์โครเน่จะรู้ทัน! แล้วพวกนาย..ไม่สิ พวกเราทุกคน"

        "พวกเราทุกคนเหรอ! คายออกมาซะ! เรย์"
        "ถูกฆ่า ใช่รึเปล่าว?" ดอน

     คำพูดของดอนทำให้พวกเราแปลกใจ

        "เอ๋" เอ็มม่า

        "เธอโกหก ไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับโคนี่? พวกเราจำเป็นต้องช่วยทุกคน..มันโกหกทั้งเพ"
        "เธอรู้ว่าพวกเราช่วยพวกเขาไม่ได้แล้ว"
        "เพราะว่าโคนี่ โคนี่และทุกคน---!"


     เอ็มม่าลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว เธอก้มหัวลงแล้วพูดว่า "ขอโทษ! ฉันขอโทษ!"

        "เห็นไหมกิลด้า พวกเขาโกหกพวกเราอยู่
ปิดบังอะไรพวกเราไว้บ้างล่ะ? คายทุกอย่างออกมาซะ"

     จบคำพูดของดอน เอ็มม่าก็ยอมเล่าทุกอย่างให้ฟัง พวกเขาทำหน้าไม่ถูกเมื่อรับรู้ความจริง

        "ปีศาจ..ฟาร์ม.?" ดอน

        "พวกเราโตมา เพื่อเป็นอาหาร!?" กิลด้า

        "เรย์เป็นสปาย" ดอนหันไปหาเรย์

        "ที่เขาทำก็เพื่อพวกเรานะ!" นอร์แมนรีบพูด กลัวว่าดอนกับกิลด้าจะเข้าใจผิด

        "งั้นเรย์...นายรู้ว่าโคนี่จะถูกส่งออกไปสินะ.."
        "เอ็มม่า! นอร์แมน! คุโระ! พวกนายจะพาพวกเราไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยศัตรู! โดยที่ไม่ให้รู้อะไรเลยสินนะ" สีหน้าของดอนสื่อออกมาถึงความไม่พอใจสุดขีด
        "ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆ! อย่ามาล้อเล่นกับพวกเรานะโว้ยย!" ดอนเหวี่ยงหมัดใส่นอร์แมนคนแรก

             ตึง!

        "!!!"

        "เฮ้ย! ดอน!" เรย์พยายามห้าม

             ตึง!
     แต่ดอนไม่ฟังแล้วมาชกใส่เรย์อีกคน ทุกอย่างเริ่มวุ่นวาย

     ดอนหันมาหาเอ็มม่าแล้วทำท่าจะชกเธออีกคน

     แต่หมัดถูกหยุดด้วยตัวดอนเอง ฉันเพียงจ้องพวกเขานิ่งๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ต่อยเธอหรอก

     ดอนหันมามองแรงใส่ฉัน


     อะไรอีกล่ะ..หรือว่า..


        "ทำไหมล่ะ! เธอมองดูเพื่อนกำลังโดนทำร้ายด้วยสายตาแบบนั้นเนี่ยนะ!" ดอนปล่อยคอเสื้อเอ็มม่า เปลี่ยนเป้าหมายมาหาฉันแล้วยกแขนขึ้นสูง

     ฉันเป็นคนไม่รักเพื่อน?..เปล่าวหรอกนะ ฉันใฝ่ฝันอยากที่จะได้ครอบครัวแสนอบุอุ่นแบบนี้มานานแล้วล่ะ


     เพราะชาติก่อนฉันเป็นเด็กกำพร้า ถึงชาตินี้จะเป็นเหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อน


     ฉันหลับตาแน่น พร้อมรับบาดเจ็บด้วยแรงหมัดของผู้ชาย

             พรึบ!
     หมัดถูกหยุดลง มันห่างจากฉันไม่ถึงเซน แรงลมของหมัดทำให้ผมฉันปลิว ถ้าโดนเข้าล่ะก็มีแผลแน่

     สัมผัสอุ่นๆที่ข้อมือ ความรู้สึกที่ถูกปกป้อง..น่าประหลาด คงเป็นเพราะไม่เคยโดนใครต้องมาปกป้องมาก่อนล่ะมั้ง ว่าแต่...ใครกัน?


     ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา


        "....."
     เรย์บีบแขนของดอนแน่น จนเกิดเสียง แล้วค่อยๆดึงตัวฉันไว้ข้างหลังเขา

     เรย์ ทำไหมถึงช่วยฉันล่ะ? ถ้าดอนต่อยฉันแล้วอารมณ์ดีขึ้น ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ

     ฉันได้แต่คิดแล้วก็สงสัย..ฉันคิดไปเองรึเปล่าวนะ ดูเรย์จะ..โมโหหน่อยๆ?


     เรย์ปล่อยมือลง แล้วตวัดสายตามองดอนนิ่ง


        "ทะเลาะกันไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกนะ" เรย์ตอบ เขาพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้พุ่งทำร้ายเพื่อนชายตรงหน้า ยังไม่รู้จักคุโระดีพอยังบังอาจพูดแบบนั้นอีก

        "พวกเรา..มันไร้ค่า มากเลยหรอ?" ดอนลดมือลงแล้วหันไปพูดกับเอ็มม่า..เขามีสีหน้าที่เจ็บปวด

     บรรยากาศเริ่มไม่ดี ทุกๆคนต่างพากันเงียบ แล้วตั้งใจฟังดอนพูด

        "ในสายตาพวกนาย พวกเราไร้ค่ามาก แต่ก็คิดจะปกป้องพวกเราจากโลกนี้"
        "ฉันรู้ว่าทำไหมถึงต้องโกหกพวกเรา..เพราะเธออยากให้พวกเราปลอดภัย ใช่ไหม..?"
        "ฉันคิดว่าพวกนายอยากให้พวกเราช่วย น่าน้อยใจ น่าสมเพช"
        "จริงอยู่ที่พวกเราไม่ฉลาดเท่าพวกนาย แต่พวกเราคือครอบครัว! เป็นพี่น้องกัน!"
        "แค่อยากให้เชื่อในตัวเราบ้างสักนิด..!"

     ฉันนั่งฟังเงียบๆ รู้สึกเจ็บปวดกับพวกเขาเลย ฉันก้มลงไม่กล้าสบตากับใคร

        "โทษที...ฉันคงทำอะไรแปลกไป ขอไปทำให้หัวเย็นก่อนแล้วกัน" ดอนพูดจบก็เดินออกไปพร้อมกิลด้า

        "..........." ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร

     พวกเขาน้อยใจ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่กลับไม่เชื่อใจพวกเขา..เพียงแค่ต้องการปกป้อง ตัดสินแทนพวกเขาทุกอย่าง แล้วหลอกใช้พวกเขา

     ครอบครัวน่ะ มันต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคด้วยกัน ช่วยเหลือซึ่งกันแหละกัน

     แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าครอบครัว

        "ไป..ขอโทษพวกเขากัน" ฉันพูดคนแรก หลังจากเงียบอยู่นาน แล้วเดินตาม 2คนนั้นไป


     ในยามค่ำคืนที่มืดมิด มีแสงจันทร์ส่องประกายระยิบระยับจากฟากฟ้า มีเด็กทั้ง 2คนเดินออกมา เด็กชายตัวสูงโปร่งเดินออกไปนอกเฮาส์ ตามหลังด้วยเด็กสาวตัวเล็กที่ถือตระเกียงไฟอยู่ไม่ไกลกันนัก พวกเขามีความรู้สึกไม่ต่างกัน เสียใจ น้อยใจ หดหู่ และความรู้สึกหลากหลายมันจุกอยู่ที่อกแน่น ทำไหมล่ะ เพราะความอ่อนแอ่? เป็นตัวถ่วง? ความเชื่อใจที่มีต่อกันมันไม่พอหรอ?

     พวกเขาถูกหลอกใช้

        "กิลด้า...เธอคงเห็นว่าฉันโกรธพวกเขา" ดอนกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเทา

     กิลด้าเพียงยืนนิ่งๆ ฟังดอนที่จะระบายอารมณ์ออกมา

        "ฉันไม่ว่าหรอกที่พวกเขาทำเหมือนพวกเราอ่อนแอ....แต่พวกเราไม่รู้อะไรเลย ฉันมันโง่และไร้พลัง!"

        "นั่นแหละ เป็นส่วนที่น่าโมโหที่สุด! เจ็บใจจริง!" เขายกมือขึ้นปิดดวงตาทั้ง 2ข้าง แล้วปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหล่ออกมา


     เสียใจที่ตัวเองอ่อนแอ ไร้ซึ่งพลัง ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง


     ฉันค่อยๆเดินไปหาพวกเขา มันเป็นความผิดของพวกเรา ที่ทำให้พวกเขาต้องรู้สึกแบบนี้


        "พวกนายไม่ใช่ตัวถ่วงหรอก" พวกเขาหันมาหาฉัน
        "ขอโทษ ที่ตัดสินใจกันเอาเอง..แล้วที่ฉันอยู่เฉยๆเพราะรู้ว่าที่แน่ๆ นายไม่ต่อยเอ็มม่าน่ะ" ฉันพูดออกมาจากใจจริง

        "ดอน กิลด้า! ขอโทษ! มันเป็นการตัดสินใจที่โง่มาก ฉันควรจะเชื่อใจพวกนาย" ตามมาด้วยเอ็มม่า

        "ฉันเองก็ขอโทษด้วย" นอร์แมน

        "อ๊ะ!...ฉันขอโทษที่เลือดขึ้นหน้า แล้วต่อยพวกนายไป" ดอนรีบเช็ดน้ำตาออก

        "พวกเราขอโทษที่ทำโดยพลการ" กิลด้า

        "แล้วก็..." ดอนหันมาหาฉันด้วยสีหน้าจริงจัง
        "ขอโทษนะคุโระ! ฉันพูดไม่ดีกับเธอไป" ดอนก้มหัวขอโทษฉัน

        "ไม่เป็นไร" ฉันตอบ

        "เรย์" นอร์แมนกับเอ็มม่าหันไปยิ้มให้เรย์ ฉันก็หันไปหาเขาด้วย

        "อ้าช่างมันเถอะ! ฉันจะทำอะไรสักอย่างเอง!" เรย์เกาหัวอย่างหงุดหงิด
        "...ฉันก็ขอโทษ ในสิ่งที่ฉันทำลงไป" เรย์ก้มหัวลง แล้วขอโทษออกมาจากใจจริง

        "จากนี้จะไม่มีการโกหกอีกแล้ว ขอให้ฉันบอกอีกครั้ง...พวกเราจะเป็นชิ้นเนื้อถ้าถูกจับได้ ปีศาจที่น่ากลัวก็อยู่โลกภายนอก..
        พวกเธอทั้ง 2คน จะมากับพวกเราไหม!" เอ็มม่าถามอีกครั้ง

     ดอนกับกิลด้าหันมามองกัน ก่อนที่จะตอบพร้อมกันด้วยความมั่นใจ

        ""แน่นอน""

     ภาพตรงหน้าทำให้ฉันเผลอยิ้ม

        """""!!!"""""

        "เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้คุโระยิ้ม!" ดอนชี้มาที่ฉัน แล้วทำหน้าแปลกใจ

        "แปลกตรงไหน" ฉันถาม ก็แค่ยิ้ม?

        "ไม่ๆ มันต่างกันอย่างสินเชิง! คุโระ! ยิ้มใหม่ๆ" เอ็มม่าเข้ามาเขย่าตัวฉัน ฉันเลยลองยิ้มใหม่


             *ยิ้ม*


     เอ็มม่าชะงัก นอร์แมนทำอะไรไม่ถูก เรย์เอามือตบหน้าผากเสียงดัง ดอนทำหน้าเหวอๆ กิลด้ารีบเอามือปิดตา

        "ไม่ไหวหรอก" เรย์

        "..ไม่ใช่แบบนี้สิ" นอร์แมน

        "ละ!--ลองเอาใหม่ดู! ยิ้มสวยๆนะคุโระ!" เอ็มม่าถึงจะไม่มั่นใจ เธอก็พูดออกมา

        "ฉันดีใจนะ" ฉันเปลี่ยนเรื่อง พวกเขาทำหน้างงกัน

        "พวกเรา..มาหนีไปด้วยกันเถอะ" ฉันพูดจบก็รู้ว่าพวกเขาอยากให้ฉันยิ้ม ฉันเลยยิ้มออกไป


             *ยิ้ม*


        """""...(=_=)..."""""

     ทำไหมทำหน้าแบบนั้นล่ะ..ลองใหม่แล้วกัน


             *ฉีกยิ้มหวาน*

     รอบๆตัวอุณหภูมิต่ำลง ความหนาวเย็นยะเยือกลอยออกมาจากตัวเจ้าของรอยยิ้มหวาน พร้อมกับไอสีม่วงที่ไม่พึ่งประสงค์

        "ขะ..เข้าเฮาส์กันเถอะ" ดอนเดินออกไปคนแรก ตามด้วยคนอื่นๆ

        ""อะ--อื้ม!"" เอ็มม่า กิลด้า

        "คุโระ ไปกัน!" เอ็มม่ากวักมือเรียกฉัน

     ถึงจะไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ฉันก็เดินตามหลังพวกเขาไปแต่โดยดี

     จริงสิ ต้องขอบคุณเรย์ก่อน

     ฉันออกตัววิ่งให้ทันเรย์ที่เกือบหลังท้าย เข้าไปข้างๆหูของเขา แล้วกระซิบอย่างแผ่วเบา

        "ขอบคุณ"

     เรย์ชะงักเล็กน้อย แล้วเขาก็พูดออกมาโดยไม่หันหลังมามอง "ไม่เป็นไร"

     ฉันหยุดเดินแล้วมองขึ้นไปด้านบน

     ท้องฟ้าวันนี้ก็สวยเหมือนวันก่อน ดีใจมากเลยล่ะ ที่ทุกคนคืนดีกันได้

     รอยยิ้มประดับบนใบหน้าหวานอีกครั้ง เธออยู่รั้งท้าย จึงไม่มีใครเห็นรอยยิ้มที่งดงามนี้

     ทว่าแววตาสีทองสุกสว่างไม่สดใส มันกลับวูบไหวและแฝงไปด้วยความเศร้าหมอง

พวกเรา..จะอยู่ด้วยกันเสมอ



ขอบคุณภาพจาก: Pinterest

#ยิ้ม อัพเกรดเป็น! ==> ฉีกยิ้มหวาน!
#รอยยิ้มน้องไม่น่ากลัวหรอกก

--------------
ขอโทษที่ลงช้าค่ะ พอดีวันนี้ไม่ว่างเลย แถมเผลอลบตอนนี้ทิ้งอีกT_T ไม่ได้อ้างนะคะ! แต่ตอนต่อๆไปก็น่าจะเย็นๆคะ

ตอนนี้ทำให้รู้ว่าชาติก่อนน้องเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน ทำให้รักครอบครัวมาก

เรย์อย่าพึ่งทำร้ายดอนนะ! เขาขอโทษแล้ว!

เรื่องนี้ดราม่า!..ฮุๆ ไม่รู้สินะ

ตอนนี้พยายามแต่งให้ครบทุกอารมณ์ค่ะ

อย่าลืม! คอมเม้น! และกดให้กำลังใจด้วยนะคะ!

ทุกๆคอมเม้นและกำลังใจเป็นแรงผลักดันอย่างดีเลยค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #62 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:41
    คุโระยิ้มได้ครั้งแรก
    #62
    1
    • #62-1 Zeroko(จากตอนที่ 13)
      5 พฤษภาคม 2562 / 23:44
      ค่ะ แต่แววตานั้น...
      ขอบคุณค่ะ
      #62-1
  2. #30 Barry_Bear (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 18:17

    โอ้ย!!!!น้องคุโระน่ารักกกกกกกกกก
    อ่านเเล้วอินไปกับตัวละครเลยอ่ะ>^<
    #30
    1
    • #30-1 Zeroko(จากตอนที่ 13)
      24 เมษายน 2562 / 18:48
      ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ >_<
      #30-1
  3. #29 paiwarn254800 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 03:06

    *ยิ้ม* ถึงตรงนี้แล้วฮามาก​ น้องน่ารัก

    #29
    1
    • #29-1 Zeroko(จากตอนที่ 13)
      24 เมษายน 2562 / 12:01
      ขอบคุณค่ะ!! ตอบหมดแล้วนะคะ 555+
      #รอยยิ้มของน้องไม่น่ากลัวหรอกค่ะ!
      #29-1
  4. #17 Nutm_e333 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 17:24

    แง๊!!

    เค้าค้างอย่างแรง!อยากอ่านต่อแล้วคะไรท์
    #17
    1
    • #17-1 Zeroko(จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 21:02
      ขอบคุณค่ะ! รอก่อนนะ~ ♡
      #17-1
  5. #16 AREA​ CHAN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 12:02

    น้องคุคะ​ พี่เห็นภาพรอยยิ้มน้องมาแต่ไกลเลยล่ะค่ะ-.,-

    รู้สึกเหมือนได้กลิ่นมาม่าเดี๋ยวไปต้มน้ำร้อนแปปนะคะ​ น้องน่าจะมีอดีตเยอะน่าดูเลย

    แต่ก็สนุกมากๆค่ะ!
    #16
    1
    • #16-1 Zeroko(จากตอนที่ 13)
      23 เมษายน 2562 / 12:39
      มาม่าอร่อย 555
      #16-1