เกลียด...หรือรัก - นิยาย เกลียด...หรือรัก : Dek-D.com - Writer
×

    เกลียด...หรือรัก

    โดย SeongJeong

    Jooheon x I.M Monsta x

    ผู้เข้าชมรวม

    434

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    434

    ความคิดเห็น


    10

    คนติดตาม


    22
    หมวด :  รักอื่น ๆ
    จำนวนตอน :  4 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  7 ก.ค. 58 / 23:23 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

                                                       Jooheon x I.M

                                                        เกลียด...หรือรัก




      
                                                             ตอนที่ 1
     


     ผมรู้แค่ว่าผมไม่ชอบไอ้เด็กคนนี้ตั้งแต่มันเดินเข้ามาเหยียบในบ้านของผมผมไม่ชอบผมรู้แค่ว่าผมไม่ชอบมัน...


       .

       

       .



       .



        "จูฮอน..จูฮอนลูก" เสียงของหญิงสาววัยกลางคนกำลังเอ่ยเรียกลูกชายเพียงคนเดียวที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่บนห้อง




         "ครับแม่" จูฮอนตอบรับคำแม่กลับไปพร้อมกับปิดคอมแล้วเดินลงไปหาผู้เป็นแม่แต่ก่อนที่จะถามแม่นั้นว่ามีอะไรก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแม่ตัวเองนั้นกำลังยืนอยู่กับเด็กหนุ่มคนนึงซึ่งมองก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าตนเด็กกว่าแน่ๆ





        "จูฮอนนี่ชางกยุนนะน้องจะมาอยู่กับเราน้องเค้ากำพร้าพ่อแม่นะลูกแม่สงสารแม่ก็เลยรับชางกยุนมาเลี้ยงเห็นเรามีแต่เล่นเกมส์มีน้องมาซักคนเราคงจะเพราๆเกมส์ลงมาบ้าง" จูฮอนอึ้งกับคำพูดของผู้เป็นแม่เค้าอยากจะพูดเหลือเกินว่าตัวเองนั้นไม่อยากมีน้องอยากจะไล่ไอ้เด็กคนนี้มันออกจากบ้านไปซะแต่จูฮอนนั้นก็ทำได้แต่เงียบแต่สายตาก็จ้องไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เป็นมิตร





        "ครับแม่" จูฮอนตอบรับคำอย่างฝืนๆ


        



        "งั้นแม่ขอให้ชางกยุนนอนห้องเดียวกันกับจูฮอนนะลูกเพราะห้องที่บ้านเราไม่มีว่างแล้วนะลูกนะ" ผู้เป็นแม่เอ่ยปากขอมาขนาดนี้แล้วจูฮอนจะปฏิเสธได้ยังไงแต่ในใจนั้นคัดค้าน






        "ไม่มีปัญหาครับแม่" จูฮอนพูดเสร็จปุ๊บก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องโดยที่เอ่ยเรียกชางกยุนให้ตามขึ้นไปด้วย





        "ตามพี่เค้าไปสิลูก" แม่ที่เห็นว่าชางกยุนยืนนิ่งไม่ยอมเดินตามจูฮอนจนได้สะกิดแล้วบอกให้ตามจูฮอนขึ้นไป







        "คะ..ครับแม่" ชางกยุนตอบรับเสียงอย่างสั่นเพราะว่าตนนั้นไม่ชินที่จะพูดแบบนี้เพราะตั้งแต่จำความได้ตนนั้นก็ไม่มีพ่อมีแม่ให้ได้เรียก







         หลังจากชางกยุนเดินขึ้นมาบนชั้นสองแล้วชางกยุนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องของจูฮอนแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปซักทียืนอยู่นานสองนานชางกยุนนั้นก็ตัดสินใจเคาะประตูห้องก่อนจะเดินเข้าไป






        "บอกให้เดินตามขึ้นมาทำไมไม่เดินตามมาห้ะ!" พอจูฮอนเห็นชางกยุนเดินเข้ามาในห้องแล้วก็ตะคอกใส่ชางกยุนทันที







         "เอ่อ..คือ" ชางกยุนอึกๆอักๆเกร็งไปทั้งตัวชางกยุนดูออกตั้งแต่สายตาของจูฮอนแล้วว่าจูฮอนนั้นไม่ชอบตน







         "มึงไม่ต้องมาอึกๆอักๆใส่กู..มึงนอนข้างล่างที่นอนอยู่ในตู้แล้วของในห้องนี้มึงห้ามมาแตะถ้ากูเห็นมึงแตะต้องของในห้องกูกูเอามึงตายแน่" จูฮอนพูดจบก็ไปเปิดคอมนั่งเล่นเกมส์เหมือนเดิมส่วนชางกยุนนั้นก็เอาของเอาเสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่เยอะเอาไปเก็บไว้ตู้แล้วเอาที่นอนออกมาจัดที่ๆตัวเองจะนอน



           




          ช่วงเย็น









        ชางกยุนนั้นลงมาช่วยแม่นั้นทำกับข้าวอาจจะทำกับไม่เป็นแต่ก็ช่วยแม่นั้นหยิบจับนู้นนี่ให้อีกอย่างตนก็ไม่อยากอยู่ในห้องกับจูฮอนนานๆ









       "กับข้าวเสร็จแล้วชางกยุนไปตามพี่จูฮอนลงมากินข้าวหน่อยลูก" 





        "ครับ" 







        ก็อกๆๆๆ..









        "พี่จูฮอนครับกับข้าวเสร็จแล้วแม่ให้มาตามไปทานข้าวครับ" ชางกยุนเอ่ยเรียกอยู่หน้าประตูโดยที่ตนเองนั้นไม่เปิดประตูเข้าไป





        "เออ! เดี๋ยวกูลงไป" จูฮอนนั้นตะโกนตอบออกมา



         พอได้ยินเสียงจูฮอนตอบกับมาแล้วชางกยุนก็เดินลงไปข้างล่างทันที




        "อ้าว..ทำไมจูฮอนไม่ลงมาพร้อมกับชางกยุนละลูก" 



        "เอ่อคือพี่จูฮอนเค้าบอกว่าเดี๋ยวลงมาครับ" ชางกยุนพูดแต่ไม่ยอมสบตาแม่



          "ไอ้ลูกคนนี้นี่หยุดเล่นเกมส์ซักนิดแล้วลงมากินข้าวแปปเดียวมันจะชักตายรึไง" คนเป็นแม่ทั้งพูดทั้งเอือมกับลูกชายตัวเอง



          
          "ลงมาแล้วครับแม่แม่ก็จะบ่นไรนักหนา" จูฮอนเดินลงมาตอนแม่กำลังบ่นให้กับตนพอดี



          "ก็ฉันเป็นแม่แกฉันจะบ่นไม่ได้รึไงแล้วเกมส์อะเพราๆลงบ้างน้องก็มีก็พาน้องออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง" 



         "แน่นอนครับผมเป็นพี่มีน้องก็ต้องดูแลน้องใช่มั้ยครับแม่" จูฮอนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เต็มใจนักพร้อมกับส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปให้ชางกยุนนั้นก็หลบสายตาของจูฮอนทันที



        "ดีมากเอ้ากินข้าวๆมัวแต่พูดกันข้าวเลยจะเย็นหมด" พอแม่พูดจบต่างคนพาต่างนั่งลงทานข้าว




         ในขณะที่กำลังทานข้าวชางกยุนก็เอาแต่เงียบและพยายามไม่ไปสบตากับจูฮอนเพราะตนรู้ว่าจูฮอนกำลังจ้องมาที่ตนอยู่




       หลังจากทานข้าวเสร็จชางกยุนกับจูฮอนก็ช่วยกันเก็บจานข้าวไปล้างแต่จูฮอนก็ทำแต่ต่อหน้าแม่เท่านั้นพอแม่เดินขึ้นห้องไปจูฮอนก็กลับมาทำตัวเหมือนเดิม





        "กูจะขึ้นห้องมึงล้างไปเองแล้วกัน" พอจูฮอนพูดจบตนนั้นก็เดินขึ้นไปบนห้องทันที

























    TBC.








    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น