คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดองครักษ์ ถั่วติดคอตาย กลายมาเป็น...แพนด้า

โดย nithion

เรื่องสั้นบั่นทอนปัญญา กรุณาโยนสติทิ้งและหยิบถุงกาวมาดมก่อนอ่าน...

ยอดวิวรวม

660

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


660

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


23
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ม.ค. 61 / 09:55 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
จางเพ่ยซวน หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพร แห่งราชวงศ์หมิง ถึงคราวสิ้นลมโดยอุบัติเหตุ 

ครั้นตื่นขึ้นมาอีกครา กลับพบว่าตนเองอยู่ในร่างของแพนด้าแห่งยุคปัจจุบัน!!

เขาจะทำเช่นไรต่อไป! 


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 8 ม.ค. 61 / 09:55

บันทึกเป็น Favorite


ยุคสมัยหนึ่ง ราชวงศ์หมิง...



รังสีฆ่าฟันสาดพุ่งออกมาจากป่าไผ่แห่งหนึ่ง

หนึ่งบุรุษในชุดดำทะยานร่างตามติดบุรุษในชุดเหลืองอย่างไม่ลดละ

เงาร่างของบุรุษชุดดำพลิ้วไหวรุนแรง เมื่อมือคว้าชายเสื้ออีกฝ่ายได้ ก็แทงกระบี่เข้าใส่ในทันที

ร่างสูงแม้โยกหลบหลีกเลี่ยงจุดตาย แต่กระบี่ก็เสือกแทงซ้ำบาดแผลเก่า เขากระอักเลือดออกมา

"บอกมาว่าใครอยู่เบื้องหลัง!" บุรุษชุดดำตะคอกเสียงกร้าว พร้อมกับใช้มือซ้ายคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายมิให้หลบหนี

"คนชาติสุนัขเช่นเจ้า มีค่าให้ข้าบอกหรือ" บุรุษชุดเหลืองยิ้มเหยียดตอบ ทั้งปรากฎสุ้มเสียงดังกึกเบาๆ จนบุรุษชุดดำเบิกตากว้าง
รอยยิ้มของบุรุษชุดเหลืองยังคงอยู่ หากแต่มีรอยเลือดซึมออกมาจากมุมปาก

บุรุษชุดดำสีหน้าบิดเบี้ยว ทั้งโกรธแค้นและขุ่นเคือง เขาเขย่าร่างบุรุษชุดเหลืองจนชักกระตุกอย่างแรงอยู่สองครั้งก่อนที่บุรุษชุดเหลืองจะสิ้นใจตายคามือของเขา

บุรุษชุดดำเหวี่ยงร่างไร้วิญญาณนั้นลงพื้นพร้อมกับชักดาบออกจากร่างนั้น

"หัวหน้า!!" บุรุษชุดดำอีกสามคนที่เพิ่งตามมาถึงร้องเรียกเขา

"มันฆ่าตัวตายแล้ว" อีกฝ่ายกัดฟันกรืดกรอด "ค้นตัวมัน ไม่เชื่อว่าจะไม่มีหลักฐานการติดต่อกับนายของมันเหลืออยู่เลย"

"ขอรับ!" เหล่าลูกน้องประสานเสียง แยกย้ายกันไปรื้อค้นร่างไร้วิญญาณ

"หัวหน้าขอรับ! เราเจอสาส์นฉบับหนึ่งขอรับ!" ลูกน้องคนหนึ่งร้องขึ้นและรีบส่งกระดาษแผ่นนั้นให้ผู้เป็นนาย

เมื่อชายคนนั้นคลี่สาส์นออกดู ฟันที่ขบกันอยู่แล้วยิ่งอยากขบเคี้ยวฟันเจ้ากรรมให้แหลกละเอียด

"เจ้าพวกกบฎ!!" 

"ตามล่าพวกมานาน คราวนี้จะล้างบางพวกมันไม่ให้เหลือเลย!" 

บุรุษชุดดำฟังเหล่าลูกน้องสบถกันงม จึงเอ่ยต่อว่า "เราอย่ารอช้า รีบนำสาส์นนี้กลับไปเถอะ รัชทายาททรงกำลังรอพวกเราอยู่"

"ขอรับ!" ทั้งหมดรับคำ นี่ถือเป็นผลงานใหญ่อีกชิ้นหนึ่งของเหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ขึ้นตรงกับหน่วยตงฉ่าง (หน่วยสืบราชการลับที่ขึ้นตรงกับฮ่องเต้)

แน่นอนว่าเมื่อมีสารลับในมือ ก็สาวถึงตัวผู้บงการได้ไม่ยาก หัวหน้าถูกจับต้องโทษประหารชีวิต เหล่ากำลังพลถูกถอนรากถอนโคนหมดสิ้น ความสงบสุขคืนสู้ต้าหมิงอีกครา

การสอดแนมและกำจัดกบฎพวกนี้ คือหน้าที่ของพวกเขาที่ได้รับอภิสิทธิ์เหนือผู้ใดและเหนือระบบศาลยุติธรรม

***********


"ขอบคุณพี่น้องทุกคน เพราะพวกเราร่วมมือร่วมแรงกัน จึงกำจัดเสี้ยนหนามแผ่นดินลงได้ มา! ทุกคนดื่ม!!"

"ดื่ม!"  ทุกผู้มีจอกสุราในมือ ประสานคารวะ ก่อนยกซดจนหมดจอก

รสชาติหนักแน่น และกลิ่นหอมซาบซ่านของสุราเจี้ยนหนานชุนอันลือชาไหลผ่านลำคอ ร่างกายพลันกระชุ่มกระชวย 

"เหล้าดีๆ!" หัวหน้าของหน่วยองครักษ์เสื้อแพรชูจอกเหล้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ "สมกับเป็นสุราชื่อดังที่หลี่ไป๋ (กวีชื่อดังสมัยราชวงศ์ถัง) ยอมเอาเสื้อคลุมขนสัตว์ไปแลกมา!"

"เหล้าดีเช่นนี้ ไม่เมาไม่เลิกรา!" ลูกน้องคนหนึ่งร้องขึ้นแล้วเริ่มเทสุราใส่จอกอีกหน

เสียงเฮฮาครึกครื้นของบุรุษวัยฉกรรจ์สิบสามคนดังลั่นไปทั่วโถงของบ้านสกุลจาง

"คืนนี้พวกเราคงต้องขอรบกวนพี่จางแล้ว" ลูกน้องที่หน้าตาดูอ่อนวัยกว่าใครเอ่ยด้วยแก้มแดงจัด

จางเพ่ยซวน หรือหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ "เอาที่นอนเลยหรือไม่อาฉวน! เจ้าคออ่อนนัก ดื่มไม่ทันไรก็หลับก่อนผู้อื่นทุกที!"

"นั่นมันสมัยก่อนขอรับ ตอนนี้ข้าคอแข็งขึ้นมากแล้ว" เด็กตอบกลับ "ถ้าข้าเมาหลับไปก่อนครานี้ ท่านมาเตะข้าได้เลย"

"ได้! ข้าไม่เตะเปล่าด้วย!" จางเพ่ยซวนยิ้มเยาะขณะหยิบเม็ดถั่วเข้าปาก "ข้าจะจับเจ้าถอดกางเกง เอาหมึกทาแล้วเอา..."

อึก...

แค่กๆๆ

"ได้ๆ ข้าจะรับคำท้า!" เด็กหนุ่มยิ้มรับ

แค่กๆ

"เสี่ยวฉวน!" เด็กหนุ่มข้างๆหันไปตบบ่าเพื่อน "หากเจ้าเมาหลับเป็นคนแรก ข้าจะเอาชาดทาปากเจ้า!"

แค่กๆ

"ดีๆ อาฉวนหน้าหวานดั่งสตรี ยิ่งทาชาดยิ่งงามมากไปอีก ข้าจะได้เกี้ยวโดยมิเกรงใจ"

แค่กๆ

"อ้ะ ท่านหัวหน้า ท่านสำลักหรือขอรับ?! ดูท่าท่านคงจะรับไม่ได้ใช่หรือไม่ที่เสี่ยวฉวนจะงามดั่งสตรี?" 

แค่กๆ

"ม..ไม่" จางเพ่ยซวนพยายามพูด แต่เสียงไอก็มากเพื่อพยายามเอาถั่วที่ติดคอออกมา

ใช่ สิ่งที่ติดคอบุรุษอกสามศอกเช่นเขา บุรุษที่มิเคยหวั่นเกรงความตาย บุกน้ำลุยไฟที่ใดไม่เคยหวั่น ออกทัพครั้งใดมิเคยพ่าย...คือเม็ดถั่วเม็ดหนึ่ง

บุรุษที่นั่งข้างเขาเห็นท่าไม่ดี รีบรินน้ำชาให้เขาดื่มพร้อมกับทุบหลังเขาไปด้วย

ทว่า...ไร้ผล

ยิ่งนานเข้ายิ่งรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

สุ้มเสียงอึกทึกฟังดูห่างไกลออกไปทุกที แม้แต่เสียงขานนามเขาก็เช่นกัน

เขาเริ่มตะกุยคอตนเอง ทุบอกตนเอง แต่ถั่วเม็ดนั้นยังคงเกาะลำคอเขาอย่างเหนียวแน่น

ไม่...เขายังไม่อยากตาย!!

เขายังมิได้รับใช้ชาติได้อย่างเต็มความสามารถ อีกทั้งครอบครัวลูกหลานสืบสกุลก็หามีไม่ กลับต้องมาตายอย่างอนาถเช่นนี้ นี่สวรรค์เล่นตลกอันใดกับเขา!

ไม่...ได้โปรด! สวรรค์!!

แต่ภาพเบื้องหน้ากลับเลือนรางลง ร่างกายสุดแสนทรมาน...และทุกอย่างก็มืดลง

********


จางเพ่ยซวนรู้สึกตัวอีกครา เขาประหลาดใจมากที่ตนเองยังมีลมหายใจ

ดวงตาค่อยๆลืมขึ้น เขาสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดเร็วๆคล้ายกับว่าโหยหามันเหลือเกิน

"แอ๊ะ!" 

ทันทีที่อ้าปากจะเรียกพวกพ้อง แต่กลับกลายเป็นแหลมเล็กประหลาด

ไม่นะ เพราะถั่วติดคอทำให้หลอดเสียงของเขาเสียหายเสียแล้ว!

เขาพยายามลุกขึ้นมา แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาลุกไม่ขึ้น!

เขาชูแขนขึ้นมา ตั้งใจจะใช้แรงเหวี่ยงจากแขนฉุดร่างกายตนเองขึ้น

ฮึ้บ!!

แต่ทุกอย่างไร้ผล เขากลิ้งกลุกๆลงไปชนกับอะไรบางอย่าง

เขากระพริบตาปริบๆ...ไม่ได้การแล้ว! ร่างกายเขาคงพิกลพิการไปเพราะถั่วเม็ดนั้นเข้าเสียแล้ว!!

บัดซบ!! นี่ต้องเป็นแผนของไส้ศึกที่ลอบทำร้ายเขาอย่างแน่นอน!

ใคร! ผู้ใดกันเป็นหนอนบ่อนไส้ลอบทำร้ายเขา!?

ความโกรธแค้นสุมอก เขารวบรวมกำลังลุกขึ้นอีกครั้ง เขาต้องลุกให้ได้ แต่ไปลากคอตัวการมาอัดเสียให้ตายคามือ!

ในเมื่อสวรรค์ได้มอบชีวิตให้เขาอีกครั้ง เขาจะไม่ละทิ้งโอกาสล้างแค้นนี้ไปแน่!

แต่เขากลับทำได้แค่คืบคลาน ซ้ำสายตายังพร่าเลือน ยิ่งส่งเสียงร้องก็รับรู้ถึงความน่าสมเพชของตน

เขาแทบอยากหลั่งน้ำตา เหตุใดเขาอ่อนแอถึงเพียงนี้กัน?!

มองภาพตรงหน้า พลันรู้สึกแปลกใจ เหตุใดเขาถึงมานอนอยู่บนพื้นหญ้าได้เล่า?!

ในขณะที่ยังงุนงงมิหาย เขาก็ถูกมือยักษ์อุ้มลอยจากพื้น จากนั้นจึงนำไปวางรวมกับเหล่าก้อนขาวดำที่วางระเกะระกะกันอยู่

เขาเบิกตากว้าง รีบก้มมองร่างตนเอง...

"แอ๊!!!!!" เสียงเขากู่ร้องโหยหวนดังสนั่น

เขาตกใจเสียงตนเอง เขากลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว!!!!

"แอ๊ะๆ" เสียงสัตว์ประหลาดตัวสีขาวๆดำๆตัวหนึ่งร้องบอกเขาว่า...จะร้องทำไมมิทราบ?!

"แอ๊ะๆ" เจ้าเป็นตัวอะไรกัน?...เขาถามอย่างตื่นตระหนก

"แอ๊ะๆๆๆๆ" มนุษย์เรียกพวกเราว่าแพนด้ายักษ์ และที่นี่คือโรงเรียนอนุบาลของพวกเราไงเล่า เจ้าทึ่ม

"แอ๊ะๆๆ" โรงเรียนอนุบาลเน่าเหม็นอันใดข้ามิเข้าใจสักนิด รีบทำให้ข้ากลับเป็นเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้!...องครักษ์เสื้อแพรของตงฉ่างส่งเสียงเถียงสุดกำลัง ...

"แอ๊!!" บังอาจ! คิดว่าเจ้าพูดอยู่กับใคร?! ข้าคือซาร์นิโคลัสแห่งจักรวรรดิรัสเซียอันยิ่งใหญ่! ให้เจ้าตะคอกใส่ได้เร๊อะ!

"แอ๊!! แอ๊ะๆๆๆๆๆ!" รัสเซียอันใดข้าไม่รู้จัก! ชื่อแปลกเพียงนี้คงเป็นคนป่าเถื่อนไร้อารยธรรมแน่!...จางเพ่ยซานตวาดกลับ

"แอ๊ะ..." เสียงดังติดงัวเงียดังขึ้นจากแพนด้าตัวถัดไปจากแพนด้าซาร์ มันกำลังใช้ขาหน้าละเลงอึตัวเองเป็นรูปสาวงามผู้มีรอยยิ้มทรงเสน่ห์

"แอะๆๆ" เจ้าเป็นใคร มาจากไหนอีก?...จางเพ่ยซวนยิ่งงุนงง 

"อะๆแอะๆๆๆๆ" ข้าลีโลนาโด ดาวินชี ส่วนที่ทะเลาะกับเจ้าอยู่ก็เป็นจักรพรรดิจากโลกอดีต...แพนด้าตัวนั้นตอบ

ชายหนุ่ม(?) ยิ่งงุนงงไปใหญ่ ต้าหวินซื่อ?   จักรพรรดิอันใด จักรพรรดิของเขามีเพียงจักรพรรดิต้าหมิงเท่านั้น!

"แอะๆ...แอะๆๆๆ..." เอาเป็นว่า เราต่างมาจากอดีตที่ต่างยุคต่างสมัยกัน พูดแบบนี้เข้าใจไหม?......แพนด้าดาวินชีสาธยายเสียงยานแล้วเอามือหยิบขวดนมมาดูดดังจ๊วบๆ

จางเพ่ยซวนมองอีกฝ่ายกินนมก็ให้รู้สึกหิว ตั้งแต่รู้สึกตัวมายังมิมีอันใดตกถึงท้องเลย

"แอะๆๆ" พวกเจ้าติดอยู่ในร่างนี้กันนานเท่าใดแล้ว...เขาถามพลางขยับตูดไปใกล้กับแพนด้าดาวินชี

แพนด้าน้อยดาวินชีเงยหน้ามามองทำท่าคิดนานมาก ในที่สุดก็ตอบว่า "...แอะ"  ไม่รู้สิ...เขามิเคยสนใจเวลาอยู่แล้ว

"แอะๆ" สองวัน...แพนด้าซาร์ช่วยตอบเร็วรี่

แพนด้าจางเพ่ยซวนฟังแล้วหงายหลังตึง...สวรรค์เล่นตลกอันใด?! เป็นเช่นนี้แล้วเขาจะล้างแค้นได้อย่างไร?!

แพนด้าซาร์หันมามองแล้วพุ่งร่างมาทับ "แอ๊ะๆๆ!" อย่านอน ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ เจ้าเด็กใหม่!

"แอ๊!!" เจ้าก็ลงไปจากตัวข้าสิ!!...แพนด้าจางตวาดเข้ม...

"แอะๆๆๆ" พวกมันมากันแล้ว...แพนด้าซาร์กระซิบจากลำคอ

แพนด้าจางหันไปมองตามแพนด้าซาร์ ก็พบลูกแพนด้าอีกตัวท่าทางเอาเรื่องกำลังคืบคลานมาด้วยสีหน้าขึงขัง (?) พร้อมกับแพนด้าตัวเล็กกว่าที่คลานตามมาไปห่างกัน

แพนด้าซาร์รีบกระซิบบอกเร็วรี่ "แอ๊ะๆๆ...แอ๊..." พวกมันคือจอมโฉดชั่ว พวกเราต้อง...กำจัด...

อา...พูดมิทันจบ แพนด้าซาร์ก็หลับปุ๋ยทั้งที่ยังนอนทับร่างแพนด้าจาง

แพนด้าจางเบิกตากว้าง พยายามกระดึ๊บหนีแต่ก็ถูกเจ้าแพนด้าซาร์ทับไว้จนขยับไม่ได้ ได้แต่ร้อง แอ๊ะๆๆ ขอความช่วยเหลือ

ช่วยด้วย

ช่วยด้วย!!

ทันใดสวรรค์คงได้ยินคำร้องขอของเขา แพนด้าดาวินชีค่อยๆย้ายก้นมาแล้วหันตูด...เอาตูดอวบๆนั้นดันร่างของแพนด้าซาร์ออกไป

แพนด้าจางเห็นว่าเป็นทางรอดจึงรีบกระเถิบตัวหนี แต่ไปได้ไม่ถึงคืบ ร่างกระจ้อยก็หาวหวอด เนื่องจากใช้แรงมหาศาลไปกับการดิ้นรนจากแพนด้าซาร์

เขาเหนื่อยแล้ว...

บัดซบ!!

องครักษ์เสื้อแพรผู้ต่อสู้ได้ต่อเนื่องยาวนานถึงสามสิบกระบวนท่า กลับพ่ายแพ้ต่อการถูกทับร่างเพียงครั้งเดียว!

ไม่! ข้าไม่ยอมหลับง่ายๆแน่!!

ขณะขัดขืนต่อความง่วงนั้น พลันได้ยินเสียงขลุกๆ 

สายตาเลือนรางมองเห็นขวดที่มีน้ำสีขาวกลิ้งมาตรงหน้า

อา...หอมเหลือเกิน...

กวาดมือสั้นๆออกไปเพียงทีเดียว ขวดนั้นก็หมุนคว้าง เขายื่นปากไปงับสุดแรง!

ยามน้ำนมไหลพรวดเข้าปาก เขาถึงกับเพ้อ...

อา...สวรรค์

เขามีความสุขจัง...

เขาดูดต่อยาวๆอีกหลายอึกและ...หลับไปโดยไม่รู้ตัวและยากจะขัดขืน

**********


หนึ่งเค่อเท่านั้น...

แพนด้าจางรำพันอย่างขุ่นแค้นในใจ 

หลังจากหลับๆตื่นๆอีกสองสามหน เขาก็พอจะกะได้ว่า การตื่นของเขาในแต่ละครั้งนั้น จะอยู่ได้เพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น

เขาต้องวางแผนให้ดีหากต้องการจะกลับไปโลกอดีตของเขาและหาตัวหนอนบ่อนไส้ผู้นั้น!

ยุบยิบๆ...

กิ่งไผ่กิ่งหนึ่งแหย่เข้าที่รูจมูกสีดำของเขา

หากเขาเป็นจางเพ่ยซวนคนเดิม คงจะปัดกิ่งไผ่นั่นทิ้ง แต่ด้วยแรงผลักดันบางอย่าง เขากลับคว้ามันมาใส่ปากเคี้ยวกร้วมๆ 

อร่อย!

ไม่น่าเชื่อว่าใบไผ่ที่เขาเห็นจนชินตาและกลาดเกลื่อนดูไร้ประโยชน์จะอร่อยถึงเพียงนี้!

ถ้ากลับไปยังต้าหมิงได้ เขาจะหามาปลูกไว้มนจวน แล้วนอนแทะกินให้อร่อยไปเลย

"แอะๆๆแอ๋?" เจ้าคือคนแซ่หลี่หรือแซ่ซา?...จางเพ่ยซวนหันไปถาม ตามองคล้ายจะถามว่ามีไผ่อีกไหม

จะไม่ให้ถามได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าแพนด้าอะไรนี่หน้าตาเหมือนกันทุกตัวเสียจนยากจะแยกแยะ!

"แอ๊ะ" ข้า ลีโอนาโด...อีกฝ่ายตอบพร้อมชูอุ้งเท้าเปื้อนอึให้ดู

"แอะๆๆๆ" แล้วคนแซ่ซาไปไหนเสียเล่า?

"แอ๊...?" ซา..ซาไหน?...อีกฝ่ายร้องออกมาคำหนึ่ง ก่อนกระดึ๊บโกยมูลโปะกับใบไผ่นับว่าจะสร้างหอหรืออะไรบางอย่าง

"แอๆแอ๊ะๆๆ?" ซาหนี่ อันใดสักอย่างที่ข้าเจอพร้อมเจ้าอย่างไรเล่า

"แอ..." จักรพรรดิซา...แพนด้าดาวินชี่ผงกหัวน้อยๆ

"แอ๊ๆ?" เขาเคยเป็นหวงตี้รึ?

"แอ๊ ...แอ๊ะ" เคยเป็น แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้ว

แพนด้าจางเข้าใจแล้วจึงหันซ้ายหันขวา เอื้อมแขนสั้นๆไปหยิบกิ่งไผ่ด้านหลังมาแทะต่อ 

"แอะๆๆ?" แล้วเจ้าเล่า อาหลี่ ทำอาชีพอันใดก่อนมาเป็นสัตว์ประหลาดเช่นนี้?

"แอ๊ะ แจ๊บๆๆ" ข้าหรือ ข้าเป็นศิลปิน แพนด้าวินชี่ตอบ แล้วหันไปแทะหอคอยต้นไผ่เพราะเริ่มหิว

แพนด้าจางพยักหน้า อยู่ๆกลับรู้สึกคันยิบๆที่ด้านหลัง หมุนซ้ายหมุนขวา เอื้อมแขนไปเกาก็มิได้

ยามอับจนหนทาง ค่อยขยับถอยหลังไปชิดกำแพงและเริ่มไถหลังของตนไปมาจึงคลายความคันลงได้บ้าง

อา...สบายยิ่ง ยิ่งทำก็ยิ่งรื่นรมย์นัก

"แอ๊!" มันมาแล้ว!...เสียงแพนด้าดาวินชีร้อง

"แอ๊ะ?" ใคร?...แพนด้าจางที่กำลังไถต้นไม้เพลินลืมตามอง

"แอะๆๆๆ!!" อัลคาโปนตัวร้าย มันชอบมารีดไถขวดนมของพวกเรา!!...แพนด้าดาวินชีคว้าขวดนมตนเองมากอดไว้แน่น

"แอ๊..." อา...แม้มาอยู่ในโลกใหม่ ก็ยังมีคนชั่วข่มเหงผู้อื่น ในฐานะที่เขาเป็นหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรจะให้อยู่เฉยได้อย่างไร

แพนด้าจางผู้ทรงคุณธรรมมิอาจนิ่งเฉยดูดาย เขาเพ่งมองเจ้าแพนด้าที่กำลังเดินกร่างมาแต่ไกล แล้วเริ่มตั้งท่า หากอีกฝ่ายยังดาหน้ามา คงได้สู้กันสักตั้ง!

"แอ๊!" เขาคำรามแหลมเล็กข่มขวัญ แพนด้าอาโปที่ตัวใหญ่กว่าเขาไม่เท่าไหร่ แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่เกรงกลัวเอาเสียเลย

ขณะที่แพนด้าดาวินชีที่ไม่ถนัดเรื่องรบราฆ่าฟัน ตระคองกอดขวดนมไว้แน่นแล้วค่อยๆกระเถิบตูดหาที่ลี้ภัย

"แอ๊ๆ" นี่ๆส่งนมมาให้พวกเราเถอะ ไม่มีนมเจ้าก็กินไผ่ได้นี่ เสียงเจื้อยแจ้วอ่อนหวานจากแพนด้าที่กระดึ๊บมาพร้อมแพนด้าอัลคาโปนดังขึ้น

"แฮ่!!" แพนด้าจางตอบกลับด้วยการแยกเขี้ยว...ไม่สิ แยกเหงือกเข้าใส่

"แอ๊!" เสียมารยาท! เสียงดังใส่สุภาพสตรีได้ไงยะ!?

แพนด้าน้อยว่า ก่อนหันไปอ้อน "แอ๊ะๆๆ" เมอร์ซิเยอร์ อัลคาโปน เจ้าต้องจัดการให้ข้านะ!"

"แอะๆ" โอ ราชินีของข้า ท่านวางใจเถอะ ข้าจะจัดการมัน แย่งขวดนมของมันมาให้ท่านได้แน่!

"แอะแอ๊?" ราชินี?

"แอ๊แอะๆๆๆๆ" พระนางมารี อ็องตัวแน็ต ราชินีแห่งฝรั่งเศส...เสียงแพนด้าดาวินชีกระซิบชี้แจง

แพนด้าอัลคาโปนแสยะยิ้มเห็นเหงือกที่มีเขี้ยวน้อยๆโผล่มา จากนั้นจึงเตาะแตะต้วมเตี้ยมไปหาแพนด้าจางทันที

แพนด้าจางหาได้ครั่นคร้ามหวั่นกลัว เขาวางเท้าทั้งสี่อย่างมั่นคงและเริ่มพุงตัวออกไป!

จะราชินีหรืออะไรเขาไม่สน หากเป็นคนชั่วแล้วล่ะก็ เขาจะกำราบให้สิ้นทั้งนายทั้งบ่าว!

สองแพนด้าน้อยเข้าโรมรันอย่างไม่เกรงกลัว อุ้งเท้าฟูนุ่มที่มีกรงเล็บน้อยตะบี้ตะบันป่ายปะตบผัวผะไม่ลืมหูลืมตา

ฟันเท่าเม็ดงางับหูสั้นๆดำๆแล้วออกแรงย้ำเคี้ยว

แพนด้าจางไม่ยอมแพ้ แม้จะไม่มีฟันเข้าต่อกร เขาก็ยังสามารถใช้ขาทั้งสี่ได้ คิดแล้วกำหมัดแน่น (เท่าที่จำทำได้) แล้วอัดเข้าที่พุงของแพนด้าคาโปน

"แอ๊ะ!" มีเพียงเสียงร้องสั้นๆ แต่หาได้ระคายผิว แพนด้าอัลคาโปนกลับฉวยจังหวะโถมทับไม่ให้แพนด้าจางกระดิกได้

"แอ๊!!" แพนด้าจางร้องลั่นอย่างไม่ยอมแพ้ เขาดิ้นขลุกขลั่กหนีน้ำหนักที่โถมทับลงมา

เมื่อไม่ได้ผล เขาจึงงัดไม้เด็ดขึ้นมา...ด้วยการนอนนิ่งๆแกล้งตาย!

"แอ๊ะ?" แพนด้าอัลคาโปนชะงัก แล้วถอยออกมา

"แอ๊!!" ฆ่าคนตาย! เมอร์ซิเยอร์อัลคาโปนฆ่าคนตาย!...แพนด้ามารีร้องลั่น 

พริบตานั้นเองแพนด้าจางกลับลุกพรวด โถมตัวเข้ากอดรัดแพนด้าอัลคาโปน เข้าฆ่าฟันกันอีกหน

ครานี้ทั้งคู่ปลุกปล้ำกัน ผลัดกันฝากคมเขี้ยวอันจิ๋วและรอยเหงือกไว้ตามตัว

ร่างกลมๆสองร่างฟัดกันนัวเนียก่อนจะกลิ้งตกลงมาจากเนินเตี้ยๆนั้น!

ทั้งสองร้องลั่นราวกับเด็กตัวเล็กๆ ร้อนถึงพี่เลี้ยงมาอุ้มกลับไปวางที่เดิม

"แอร๊...!" ม่ายยย...แพนด้าจางโวยลั่นอย่างลืมตัว

เขากำลังสนุกอยู่นะ!!

แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งไร้ผล เขาถูกจับไปเช็ดเอาเศษหญ้าเศษดินจนสะอาดเรี่ยม จากนั้นนมอุ่นๆเต็มขวดก็ถูกยัดใส่ปาด

ยามนี้ความขุ่นแค้นและความเดือดดาลต่างๆพลันมลายหายไปตามกระแสน้ำนมที่พุ่งผ่านลำคอ

ความหอมหวานอบอวลทั่วปากจนยากจะปฏิเสธ...

อา...เหตุใดยามนี้เขาจึงมีความสุขเหลือเกิน

ได้เล่นสนุก...ได้กินนมอุ่นๆแสนอร่อย...และ...

ฟรี้...

หลับในอ้อมแขนอุ่น...เหมือนเขากลับไปเป็นทารกอีกครั้ง

*********

สามวันต่อมา

เวลาสั้นๆ เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป

ตอนนี้เขาต้องเรียกแพนด้าดาวินชีถึงห้าครั้งด้วยกันกว่าจะยอมหันมา ราวกับว่าลืมชื่อตนเองไปเสียแล้วอย่างไรอย่างนั้น

แพนด้าอัลคาโปนเองก็ดีกับเขามากขึ้น ตอนนี้จากที่เคยทะเลาะกันก็เริ่มกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเขา ซ้ำยังพาไปรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า ม้าโยก อีกด้วย

ส่วนแพนด้ามารี แม้จะยังติดนิสัยชอบใช้ผู้อื่นไปหยิบใบไผ่มาให้ แต่โดยรวมก็นับว่าช่างคุยยิ่ง

ส่วนแพนด้าซาร์ก็ไม่ต้องอธืบายมาก ทุกผู้เปลี่ยนแปลงหมด แล้วเจ้านั่นจะเหลืออันใด

ตอนนี้กลุ่มของพวกเขาจึงมีกันอยู่ห้าตัว คือ ถิงถิง จางจาง อันอัน อิ๋งอิ๋ง และเป๋าเป่า อ่า...เขาหมายถึง มารี อัลคาโปน ดาวินชี ซาร์นิโคลัส และตัวเขาเอง...

นามเดิมเริ่มลืมเลือน ชีวิตกาลก่อนยิ่งดูคล้ายภาพฝันตื่นหนึ่ง

"ได้เวลากินนมแล้ว เด็กๆ!!" เสียงพี่เลี้ยงหนุ่มร้องขึ้น

แอ๊ะๆๆ เสียงร้องประสานเสียงยินดี แพนด้าน้อยคลานเตาะแตะไปหาพี่เลี้ยงผู้ใจดี

ขวดนมถูกแจกจ่ายให้เหล่าแพนด้าน้อยตัวอ้วนกลม

ความสุขอยู่เบื้องหน้า มิสู้ไขว่คว้าเอาไว้...

อา...นมอร่อยยิ่งนัก!!


****** จบเถอะ ***********






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ nithion จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 เซ่อเซ่อ 瑟瑟 (@primmonsty09) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:12
    โคตรกาว5555
    #6
    0
  2. #5 Gunchiang (@Gunchiang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 10:31
    โคตรกาว
    #5
    0
  3. #4 kimmywong (@kimmywong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 20:58
    ดีค่ะ อย่าคิดมาก กินอิ่มนอนหลับ พอ จบ
    #4
    0
  4. #3 jia_za ^_^ (@jia-za) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:38
    น่ารักมาก
    #3
    0
  5. #2 Jewelry77
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 17:49
    น่ารัก สนุก ตลก ค่ะ
    #2
    0
  6. #1 Bee
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:30
    5555 นึกภาพในแพนด้าชาแนลไปด้วยจะบันเทิงมากก ขอบคุณค่ะไรท์
    #1
    0