นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

OS - Steve x Peggy {Rain - My angel's Tear} #Steggy

โดย Blue Jasper

ถ้าสายฝนคือน้ำตาของนางฟ้า... นี่คือน้ำตาจากนางฟ้าของผมรึเปล่า?

ยอดวิวรวม

210

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


210

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มิ.ย. 59 / 16:19 น.
นิยาย OS - Steve x Peggy {Rain - My angel's Tear} #Steggy

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ส่งงาน Week 7 ติดกันเลยค่ะ อาทิตย์นี้จะไม่รอจนไฟลนแล้วค่ะ๕๕๕๕

สัปดาห์นี้คือหัวข้อ Rain ค่ะ ก็เลยได้ฟิคมาม่ามาหนึ่งถ้วย

ฝากเอาไว้ด้วยนะคะ <3 *โค้ง*

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มิ.ย. 59 / 16:19


                สตีฟรู้สึกว่าเขาไม่หลงเหลืออะไรอีกแล้วในชีวิต

                เขาโยนคำว่ากัปตันอเมริกาไว้เบื้องหลัง ผันตัวเป็นผู้ร้ายเสียเอง เพื่อช่วยเพื่อสมัยเด็กของเขา ที่สุดท้ายแล้วเจ้าตัวก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอกลับไปถูกแช่แข็งจนกว่าคำสลักในหัวจะหายไป

                เขาทะเลาะกับลูกชายของเพื่อนอย่างร้ายแรง คำว่าขอโทษกับจดหมายหนึ่งฉบับอาจไม่เพียงพอที่จะเยียวยาทุกสิ่ง

                ทีมอเวนเจอร์สของเขาล่มสลายลงอย่างที่ซีโม่ต้องการ

                และแสงสว่างหนึ่งเดียวในชีวิตของเขา

               

ดับวูบลงไปแล้วตลอดกาล

 

ที่วากันด้า วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ท้องฟ้าเป็นสีเทา

ภายในห้องนั่งเล่นเงียบสงบ เสียงช้อนชงกาแฟกระทบแก้วจนเกิดเป็นเสียงก้องแก้งมาสักพักแล้ว เจ้าตัวดูจะไม่รู้เลยว่าน้ำตาลมันละลายจนไม่ต้องคนอีกแล้ว ดวงตาสีฟ้าหมองเศร้าเหม่อมองไปยังหน้าต่างขึ้นฝ้าน้ำเกาะตามอุณหภูมิต่ำภายนอก ความผิดหวัง ความโศกเศร้าจากการสูญเสียทำให้ไหล่กว้างที่เคยแบกรับอเมริกาห่อลง ความหนาวเย็นที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะอากาศกำลังเกาะกุมหัวใจของสตีฟ โรเจอร์ส

 

หนาวเสียยิ่งกว่าตอนถูกแช่แข็งหลายเท่านัก

 

“เป็นอะไรไปกัปตัน” เจ้าของตำแหน่งเดิมสะดุ้งน้อยๆ เพราะไม่ทันรู้ตัวถึงน้ำหนักที่วางลงบนบ่า

“ฝ่าบาท?” เขารีบลุกขึ้นมาทำความเคารพ

“ว่ายังไง” รอยยิ้มปรากฏขึ้นน้อยๆบนใบหน้าของเจ้าผู้ปกครองประเทศที่พวกเขาใช้เป็นที่กบดานในตอนนี้

“ขออภัยผมกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย” สตีฟฝืนยิ้ม ดวงตาสีฟ้าหลุบต่ำลง ทุกการกระทำไม่พ้นสายตาของกษัตริย์หนุ่มไปได้

“มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้รึเปล่าอย่างกลับไปอเมริกา?” คล้ายกับคำว่าอเมริกาไปสะกิดถูกบางสิ่งในจิตใจของสตีฟเข้า ชายหนุ่มเงยหน้าจากพื้น

“ถ้าคุณจะกรุณา

“ผมมีที่หนึ่งที่อยากคุณพาไป”

การลักลอบส่งผู้ร้ายข้ามแดนไม่ใช่เรื่องยากสำหรับทีชาล่า เพียงแค่เอ่ยปาก ตั๋วเครื่องบินไปกลับพร้อมคนขับรถที่มารอที่สนามบินก็ถูกเตรียมการอย่างเรียบร้อย

ทันทีที่ออกจากเขตสนามบิน ร่างหนาผลุบเข้าไปในรถยุโรปสีดำคันงาม ล้อหมุนออกตัวทันที เรียบร้อยและไม่มีสิ่งใดผิดพลาด

ท้องฟ้าครึ้มเริ่มส่งเสียงคำราม ก่อนหยาดฝนก็โปรยปรายกระหน่ำลงมา ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างหนัก รถยุโรปคันงามลดความเร็วลงเพื่อความปลอดภัย คนขับรถอ้าปากคล้ายจะถามบางสิ่งแต่สุดท้ายก็ปิดเงียบ ขับไปตามท้องถนนมุ่งสู่ จุดหมาย ที่ถูกกำหนดไว้แต่แรกโดยดี

ราวๆสองชั่วโมงต่อมา สายฝนด้านนอกหยุดลงแล้ว ล้อรถหยุดหมุนเข้าเทียบที่สถานที่พักผ่อนของผู้วายชนม์

สุสาน

สตีฟในเสื้อสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาว สวมฮู้ดสีดำปกปิดอำพราง ในมือมีช่อดอกไม้ที่เขาขอร้องให้ทีชาล่าช่วยสั่งจัดทำไว้ให้

 

ช่อดอกไม้ที่เขาควรจะมอบให้ใครบางคนตั้งแต่เมื่อเจ็ดสิบปีก่อน

 

ฝีเท้าหยุดลงที่หน้าแผ่นป้ายหินที่สลักชื่อใครคนนั้น ด้านล่างชื่อสลักวันแรกและวันสุดท้ายที่เธอได้อาศัยอยู่บนโลกใบนี้

 

เพกกี้ คาร์เตอร์

 

สตีฟคุกเข่าลงตรงหน้าอย่างช้าๆ บรรจงวางดอกไม้ช้าๆด้วยมืออันสั่นเทา

“ผมมาหาคุณแล้วเพกกี้” มือหนาไล้ไปชื่อที่สลักอยู่บนแผ่นหิน

“คุณใจร้ายมากเลยรู้มั้ยที่ทิ้งผมไปแบบนี้นี่คุณกำลังล้างแค้นผมรึเปล่านะ” ชายหนุ่มหัวเราะฝืดๆ

“อย่างน้อยคุณก็น่าจะอยู่รอจนผมไปหาผมยังไม่ได้เต้นรำกับคุณ ผมยังไม่ได้บอกลาคุณเลย” ดวงตาสีฟ้าสั่นระริก

“ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้เหมือนทุกทีผมไม่เหลือใครอีกแล้วเพกกี้”

 

“ได้โปรดกลับมาเป็นแสงสว่างให้ผมได้มั้ย”

 

ชายหนุ่มกลืนก้อนสะอื้นเอื้อนเอ่ยอย่างยากเย็น น้ำตาหยดหนึ่งตกกระทบกับผืนดิน ฟ้าสีเทาส่งเสียงครวญ ความอบอุ่นประหลาดทำให้สตีฟเงยหน้ามอง ตรงหน้าของเขาไม่ใช่แผ่นหินเย็นๆอีกต่อไป

 

ตรงหน้าของเขาคือเพกกี้

 

“เพกกี้...” มือใสโปร่งแนบลงที่แก้มเปียกชื้น ความอบอุ่นประหลาดแผ่ซ่าน ดวงตาสีฟ้าฉายแววตกใจสบกับดวงตาคู่เศร้าของหญิงสาวเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน

 

เพกกี้ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่เช็ดน้ำตาให้สตีฟอย่างแผ่วเบา

 

เพียงเท่านั้นความเข้มแข็งที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดของชายหนุ่มก็พังทลายลง สตีฟแนบหน้าผากมนกับแผ่นหินเย็น ปล่อยความทรมานทั้งหมดที่แบกรับผ่านน้ำตา

แล้วสายฝนก็เริ่มโปรยปราย

คล้ายกับใครบางคนกำลังร้องไห้

 

ขอโทษนะคะสตีฟ

ฉันก็อยากอยู่เคียงข้างคุณเหลือเกิน

ฉันขอโทษนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ Blue Jasper

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 21:17

    รักคู่นี้มากเลย

    #6
    0
  2. #5 ลำเจียกก='●'= (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 08:17
    ทำไมมันเศร้าอย่างงี้ ฮือออออ น้ำตาไหลเลยยย อยากให้เขาทั้งสองคู่กัน แม้จะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม เสียไจ
    #5
    0
  3. วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 12:27
    กรี๊ดดดดดดดดล้องห้ายยยย เรารักคู่นี้เหลือเกินน ในหนังฉากนั้นเราน้ำตาไหลเป็นทาง แงงงงงถึงแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่รักของคู่แม่งโคตรบริสุทธิ์ ฮือT^T
    #4
    0
  4. #3 sanzokung
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 10:09
    รักของคู่นี้จบตอนที่มันเพิ่งเริ่มต้น

    เหมือนฟ้าให้เกิดมาเจอกันรักกัน แต่ไม่ได้ส่งให้มาอยู่ด้วยกัน

    ฉันอยู่ตรงนี้ แม้จะไม่เห็นก็ตาม
    #3
    0
  5. #2 Climaxx99
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 18:14
    ....เราชอบคู่นี้มากเลยค่ะ บอกตรงๆว่าอ่านแล้วเศร้ามาก น้ำตาคลอเบ้าเลย😢
    #2
    0
  6. วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 19:17
    ฮือออ คู่สเตกกี้ คู่โปรดเราเลยอ่าาาา //อย่าร้องดิสตีฟ
    #1
    0