[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 7 : Mad Dog : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,015 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

 

 

 

 

“ว่าแต่คุณหนูเถอะ รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะที่ได้กลิ่นทรูอัลฟ่าอยู่ตอนนี้”

หลังจากที่เจ้าของผิวน้ำนมได้ยินทรูอัลฟ่าเอ่ยถามออกมาเช่นนั้น ก็ทำให้เจ้าตัวก็ยืนนิ่งไม่ขยับเสียจนเหมือนกับตุ๊กตาซึ่งไร้ชีวิต แต่ความรู้สึกร้อนวาบจากลมหายใจร้อนที่ยังรินรดหลังคอในตอนนี้ คงเป็นเครื่องยืนยันเพียงอย่างเดียวว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันยังมีความรู้สึก

และการที่ แมดส์ ไทเลอร์ ถามเช่นนี้ออกมา นั่นมันไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายเองก็รู้เรื่องที่เธียร์กำลังคิดไม่ตกมาตลอดหลายวันเช่นกันอย่างนั้นหรือ

เรื่องคู่แห่งโชคชะตา.. เรื่องนี้มันไม่ควรเป็นไปได้ด้วยซ้ำ

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ไม่สามารถคิดหาเหตุผลที่จะมาลบล้างคำพูดที่เชื่อมโยงของ แมดส์ ไทเลอร์ ได้ ทุกอย่างมันกำลังชี้ชัด จนทำให้เพียวโอเมก้านั้นอยากจะร่ำไห้ออกมาเสียตรงนั้นให้มันรู้แล้วรู้รอด มือขาวที่ยกขึ้นจับปลอกคอซึ่งแมดส์เป็นคนสวมใส่ให้เมื่อครู่ เผลอกำเข้าหาปลอกคอแน่นโดยที่เจ้าตัวนั้นไม่อาจรู้ตัวได้ว่าผลจากความคิดที่กำลังตีรวนอยู่ในหัว จะส่งผลออกมาเป็นการกระทำที่แสนชัดเจน และตกอยู่ในสายตาของทรูอัลฟ่าผิวเข้มทั้งหมด

ดวงตาใสที่มักจะมีประกายน่ามองยามเมื่อได้สบตากลับหลุบต่ำมองเท้าของตัวเองนิ่ง เสียงน่าฟังที่เคยพูดคุยก่อนหน้านี้กลับเงียบหายไปเสียนานทำให้ภายในห้องนั้นเงียบสงบ จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงของลมซึ่งพัดกระทบต้นไม้ทางด้านนอก ระยะห่างที่อยู่ใกล้กันเพียงแค่ปลายจมูก ย่อมทำให้แมดส์สามารถมองเห็นคุณหนูเยลเวอร์ตันชัดเจนไม่แพ้ครั้งไหน

กลิ่นหอมหวานอันหอมกรุ่นเป็นเอกลักษณ์ของคนผิวขาว ชวนให้นึกถึงดอกแม็กโนเลียดอกสวยและละมุนตาไม่ต่างจากเจ้าของกลิ่น ทางด้านเพียวโอเมก้าผิวน้ำนมเองก็ยังคงปล่อยกลิ่นหอมให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มได้ดอมดมอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว แรงดึงดูดที่พานให้ความพิเศษบางอย่างในร่างกายนั้นไม่สามารถควบคุมได้ ย่อมมีผลทำให้แมดส์เผลอสูดดมเอาความหอมเข้าไปเสียจนเต็มปอด

ยิ่งใกล้ก็ยิ่งหอม..

หากใกล้กว่านี้จะไม่ยิ่งหอมหรอกหรือ..

“นะ นาย..”

เสียงน่าฟังของคุณหนูเยลเวอร์ตันเอ่ยออกมาด้วยความตระหนกตกใจ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของแมดส์นั้นทาบทับลงบนหลังคอขาวอย่างเนิบนาบ จนทำให้เกิดความรู้สึกร้อนวาบบริเวณที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มประทับจูบ ร่างกายนุ่มนิ่มของคุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ตอบสนองการกระทำนั้นด้วยการก้าวขยับถอยหนี แต่นั่นก็ดูจะไม่ได้ช่วยให้เจ้าตัวรอดพ้นจากเจ้าของสายตาคมเลยสักนิด เพราะเมื่อก้าวเท้าหมายจะหนี มันก็กลับกลายเป็นว่า เธียร์ เยลเวอร์ตัน ถอยหลังชนกับแผ่นอกของอีกฝ่าย กล้ามเนื้อแข็งแรงที่แม้จะมีเสื้อผ้าบดบัง แต่กลับไม่สามารถปกปิดความแข็งแรงพวกนั้นได้แม้แต่สักนิด

“จะดีใจหรือว่าเสียใจกันดีล่ะคุณหนู”

แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยถามคุณหนูตัวขาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เนื้อความในประโยคก็กลับกวนใจคนที่รับฟังอยู่ไม่น้อย กระต่ายตัวขาวเคยตื่นกลัวหมาป่าเช่นไร ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น อดคิดไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าถ้าหากมากกว่านี้ เจ้ากระต่ายขาวจะไม่หัวใจวายตายไปก่อนหรือ

“นะ นายรู้?” เธียร์แทบหาเสียงของตัวเองไม่เจอเมื่อยามที่ต้องเอื้อนเอ่ยคำถามนั้นออกมา สมองที่กำลังตื้อจนไม่อาจจะสั่งการให้คุณหนูเยลเวอร์ตันคิดอะไรออก ดูจะเป็นผลลบที่ไม่น่าอภัยสำหรับสถานการณ์ในตอนนี้เหลือเกิน

“ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ..”

การพบกันครั้งแรกที่ไม่น่าประทับใจ และเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ทำให้เธียร์ไม่มีวันลืม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหายบางอย่าง ซึ่งเยลเวอร์ตันก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทรูอัลฟ่านั้นกระหายอยากได้นั้นคืออะไร

จะเป็นชีวิตคนหรือจะเป็น….

“….”

“จำไม่ได้หรือ ว่าวันนั้นฉันทำอะไรกับนายไปบ้าง”

 

ร่างกายของคนทั้งคู่ที่กอดซ้อนทับในท่าทางน่าอาย คลับคล้ายพวกสัตว์เดรัจฉานซึ่งกำลังสมสู่..

วงแขนแข็งแรงซึ่งโอบรัดรอบเอวผอมของร่างขาว และจับยึดไว้แน่นยามที่สะโพกสอบขยับบดเบียดเข้าหาก้นกลมราวกับ….

จังหวะขยับโยกของร่างกายสั่นคลอนไปพร้อม ๆ กับเสียงโซ่ที่เคยเป็นตัวกักขังคุณหนูเยลเวอร์ตัน

 

ใบหน้าติดเฉยชาของทรูอัลฟ่าหนุ่มยังคงเรียบนิ่ง ราวกับน้ำทะเลลึกที่ยังคงสงบ กลับชวนให้หวาดผวาทุกครั้งเมื่อจ้องมอง แม้ แมดส์ ไทเลอร์ จะยืนอยู่เฉยโดยไม่ได้แตะต้องเนื้อตัวของเธียร์ แต่นั่นก็สามารถทำให้เพียวโอเมก้านั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองได้

กลิ่นเปลือกไม้ของไม้ลึกลับเมื่อยามเผาไหม้ยังคงอบอวลไปทั่วห้อง คงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เพียวโอเมก้าผิวน้ำนมไม่สามารถที่จะก้าวขาออกไปไหนได้

“เราจะบอกเรื่องนี้กับพี่”

ยังไงเสีย ดีแลนด์ เยลเวอร์ตัน ก็ควรต้องรับรู้เรื่องพวกนี้

“ก็ดี..”

“….”

“เพราะถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว ฉันเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำงานให้พี่ชายนายอีก”

ตัวคนผิวเข้มเองนั้นไม่ได้เดือดร้อนสักนิดกับเรื่องพวกนี้ เพราะท่าทางแล้วคนที่เดือดร้อนมากที่สุด มันก็คงไม่พ้นคุณหนูเยลเวอร์ตัน…

เพราะตัวของ แมดส์ ไทเลอร์ ก็ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเยลเวอร์ตันตั้งแต่แรก

และหาก ดีแลนด์ เยลเวอร์ตัน รู้เรื่องนี้ขึ้นมา ทรูอัลฟ่าหนุ่มก็มั่นใจได้เลยว่าเจ้าตัวนั้นคงจะต้องได้ถูกคนของคุณชายเยลเวอร์ตันไล่ล่าตัวเป็นแน่ เรื่องถูกไล่ล่านั้นแมดส์เองก็ไม่ได้มีความทุกข์ร้อนกับมันนัก เพราะมันก็เรื่องคุ้นเคยสำหรับตัวแมดส์จนกลายเป็นความชินชา และที่สำคัญไปกว่านั้นมันก็เท่ากับว่าแผนหลบหนีในการส่งตัวของคุณหนูเยลเวอร์ตัน ก็ย่อมต้องเป็นอันจบลงเช่นกัน

ทุกอย่างจะกลับมาเป็นดั่งเช่นที่มันควรจะเป็นเมื่อไร้ตัวช่วย

เพียวโอเมก้าจากฮาร์เดนเจอร์จะต้องถูกส่งตัวไปที่นั่นอย่างไม่มีทางเลือก..

“เรื่องพวกนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นกับเราสักนิด..” เสียงนุ่มพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่ขอบตาสวยนั้นร้อนผ่าวไปหมด “ยิ่งเป็นนาย มันก็ยิ่ง…”

“รู้แบบนี้แล้ว ยังคิดจะหนีอีกไหมล่ะคุณหนู…”

“….”

“เผลอ ๆ การแต่งงานกับอัลฟ่านั่น มันอาจจะดีกว่าการหนีก็ว่าได้”

แล้ว เธียร์ เยลเวอร์ตัน มีทางเลือกที่ดีให้ตัวเองงั้นหรือ?

หากเลือกที่จะยอมแต่งงานกับอัลฟ่าที่ตัวเองไม่เคยแม้แต่จะรู้จักและเคยเห็นหน้า มันจะไม่ต่างจากนรกทั้งเป็นหรืออย่างไร ยังไงอัลฟ่าซึ่งไร้ศีลธรรมก็คงปฏิบัติกับเขาไม่ต่างจากแค่แม่พันธุ์ตัวหนึ่งอยู่ดี แต่หากต้องหลบหนีไปกับ แมดส์ ไทเลอร์ มันอาจจะยิ่งทำให้เรื่องคู่แห่งโชคชะตานั้นมีโอกาสเป็นจริงไปมากกว่าเดิม แรงดึงดูดที่ไม่สามารถหักห้ามได้มันน่ากลัวมากแค่ไหน เขาเองก็ไม่สามารถจินตนาการได้

ชีวิตที่มีเพียงเพื่ออยู่หายใจไปในวันหนึ่ง มันมากเกินไปแล้วหรือเปล่าสำหรับชีวิตของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน

หลายครั้งที่ความว่างเปล่าพวกนั้นเกิดขึ้นในใจของคุณหนูเยลเวอร์ตัน จนทำให้เศษเสี้ยวความคิดที่ไร้ค่านั้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างเลี่ยงไม่ได้

ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ได้ทอดมองผืนน้ำในทะเลสาบซึ่งเงียบสงบ มันก็ยิ่งทำให้เธียร์หวนนึกถึงความทรมานของมันในครั้งนั้นไม่ได้

ฝ่าเท้าที่สัมผัสถึงความเย็นเยียบและความว่างเปล่าจนไม่อาจทรงตัว เมื่อตัดสินใจก้าวออกไปแล้วก็ย่อมดำดิ่งตกลงไปในห้วงความลึกที่ไม่อาจประมาณได้

เสียงของผืนน้ำซึ่งแตกกระจายเป็นวงรอบเพราะของหนักที่ตกกระทบกับพื้นผิว

ความทรมานแรกที่เริ่มกัดกิน เมื่อยามที่ไร้ซึ่งอากาศให้ได้หายใจ… ร่างกายที่จมดิ่งลึกลงไปมากเรื่อย ๆ แม้จะตะเกียกตะกายสักแค่ไหนก็ไม่อาจต้านทานสภาพแวดล้อมโดยรอบ ฟองอากาศที่เกิดจากการสำลักน้ำมีแต่จะสร้างความทรมานที่มากขึ้นเรื่อย ๆ

ช่องว่างของความว่างเปล่าภายในใจที่สะสมมานานมันยากเกินกว่าที่จะเริ่มต้นใหม่ได้.. กับความรู้สึกที่พังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแหลกละเอียดไม่ต่างจากเศษฝุ่นลอยลม

แต่แล้วความทรมานพวกนั้นก็ถูกฉุดกระชากกลับขึ้นมาเพราะการตัดสินใจของคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขา..

เขาในตอนนั้นที่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้

เขาที่คิดว่ามีเพียงแค่ตัวเองที่แบกรับทุกอย่างไว้

คำสัญญาของ ดีแลนด์ เยลเวอร์ตัน ในวันนั้นคงเป็นสิ่งเดียวที่พอจะหลงเหลือเป็นเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน

‘น้องไม่จำเป็นต้องอยู่เพื่อใครทั้งนั้น… แต่พี่อยากให้น้องใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อตัวเอง’

เป็นครั้งแรกที่เธียร์เห็นน้ำตาของพี่ชายตัวเอง มือที่เคยลูบหัวเขาในตอนเด็กยังคงโอบกอดร่างกายของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

 

“ไม่มีสักทางที่เราเลือกได้..”

คำตอบที่ทั้งแมดส์และเธียร์ต่างคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจดีว่ามันไม่อาจฝืนได้.. เพราะต่อให้ฝืนมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งจะสะท้อนกลับมาในทางตรงข้ามเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

การกระทำของ แมดส์ ไทเลอร์ ที่ผ่านมาแม้มันจะสร้างความปลอดภัยให้กับเธียร์ แต่นั่นมันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเรียกว่ารักได้

พระเจ้าจะใจร้ายกับเขาไปถึงไหน.. เรื่องตลกร้ายพวกนี้ควรหยุดเกิดในชีวิตของเขาเสียที

เขาไม่ได้ต้องการความรักที่มาจากสัญชาตญาณ ไม่เคยคิดต้องการเรื่องโชคชะตาในการพบคู่ของตัวเอง

“คุณหนูนี่เจ้าน้ำตาจริง ๆ นะ” แมดส์เอ่ยดุคนที่หยดน้ำตาร่วงเผาะออกจากดวงตาจนชุ่มแพขนตาสวย มือใหญ่จับไหล่คนตัวเล็กให้หันหน้ากลับมาก่อนที่จะจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของอีกฝ่ายนิ่ง “คิดผิดหรือคิดถูกกันที่ยอมบอกเรื่องนี้”

เพราะอย่างน้อย แมดส์ ไทเลอร์ ก็คิดว่าการให้อีกฝ่ายได้รู้ตัวก่อนนั้นมันคงเป็นเรื่องที่สมควร หลังจากลอบสังเกตปฏิกิริยาที่นับวันยิ่งชัดเจน มันก็ยิ่งทำให้แมดส์มั่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

“เราไม่มีสิทธิ์ร้องไห้หรือไง” คนตาสวยเอ่ยถามในขณะที่ยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด “ใครกันจะอยากมีคู่ชีวิตที่ใจร้ายแบบนาย”

คุณหนูเยลเวอร์ตันเอ่ยอย่างไม่คิดปิดบังความรู้สึกของตนเอง วาจาร้ายกาจของแมดส์นั้นมันทำร้ายความรู้สึกของเธียร์อยู่แทบทุกครั้ง ยิ่งการกระทำที่เฉยชาพวกนั้นก็ยิ่งตอกย้ำว่ามันเป็นไปได้ยากเหลือเกินที่แมดส์จะเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นได้

“แล้วคุณหนูคิดว่าตัวเองเหมาะกับน้ำตาหรือ..”

เป็นอีกครั้งที่เธียร์ทำได้แค่เพียงกลืนก้อนความหน่วงที่จุกบริเวณลำคอของตัวเองลงไป และก้มลองมองเท้าของตัวเอง ถึงแม้ใครหลายคนจะบอกว่าเขานั้นเหมาะกับรอยยิ้มมากแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วรอยยิ้มพวกนั้นมันก็ต้องถูกลบเลือนไปด้วยน้ำตาที่มักจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง

หากเลือกได้เขาเองก็อยากจะยิ้มให้ได้มากกว่านี้ มีความสุขให้ได้มากกว่านี้ ถึงแม้จะเป็นเพียงความสุขที่เล็กน้อยและฉาบฉวยมากแค่ไหนก็ตาม

ความรู้สึกบางอย่างต่อให้มันผ่านเข้ามา และผ่านออกไป สุดท้ายมันก็ยังหลงเหลือความรู้สึกติดค้างที่ไม่สามารถจัดการได้

“ไม่มีอะไรที่เหมาะกับเราหรอกไทเลอร์..”

เพียวโอเมก้าได้แต่ยิ้มขมขื่นในยามที่ต้องการปลอบประโลมตัวเอง มันเหมือนกับวัฏจักรที่วนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าซึ่งไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

“มั่นใจเสียเถอะว่าเรื่องคู่แห่งโชคชะตาของเราทั้งคู่ มันไม่มีวันเป็นไปได้หรอกคุณหนู”

ลองฝืนโชคชะตาดูเสียหน่อยก็คงไม่แย่สักเท่าไหร่..

“เป็นไปไม่ได้เพราะนายรังเกียจเราหรือสงสารเรากัน..”

“ไม่ใช่เพราะรังเกียจหรือเพราะความสงสาร”

“…”

“แต่เพราะไม่มีใครเหมาะสมที่จะยืนอยู่ข้างคนอย่างฉัน”

หินก้อนใหญ่ที่มีแต่จะกลิ้งไปด้านหน้าอยู่เสมอ ย่อมไม่ปลอดภัยสำหรับใครที่เข้าใกล้ และคิดจะเข้าไปขวางกั้น

อันตรายที่ใครต่างหลีกเลี่ยง มันก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือที่คนจะส่ายหน้าหนี

“ไม่ใช่ว่ารักใครไม่เป็นหรอกหรือ?”

เจ้าของใบหน้าน่ารักเงยหน้าขึ้นมาถามคนที่ยังมองหน้าตัวเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง และนั่นก็ทำให้แมดส์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างช่วยไม่ได้ กับคำถามที่แสนจะจี้ใจของคุณหนูตัวขาว

“แล้วฉันต้องรักใคร?”

ประโยคยียวนของแมดส์ทำให้เธียร์เผลอส่งค้อนวงโตให้อีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้

“หรือว่าคนอย่างนายรักแค่ตัวเองเป็น”

ใครจะคิดกันว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันบทจะพูดจาแดกดันนั้นจะทำให้แมดส์หน้าตึงยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าคำพูดของคุณหนูเยลเวอร์ตันนั้นไปจี้ใจเข้าจัง ๆ

“แล้วมันแปลกตรงไหนที่คนเราจะรักตัวเอง ก่อนที่จะรักคนอื่น”

“….”

“รักตัวเองให้มาก ๆ ให้สมกับที่มันอยู่กับเราในทุกช่วงเวลาของชีวิต”

“….”

“แต่ก็คงจะจริงอย่างที่ว่า.. เพราะยังไงเสียคนเห็นแก่ตัวแบบฉัน มันก็คงรักใครไม่ได้”

 

 

 

“ใครเป็นคนส่งชุดพวกนี้มากัน” เธียร์ เยลเวอร์ตัน เอ่ยถามโอเมก้าคนสนิทของตัวเองในทันที เมื่อเห็นว่าสาวเจ้านั้นเดินหอบหิ้วเอาชุดที่แปลกตานั้นเข้ามาในห้อง

“ท่านพ่อคุณหนูเป็นคนส่งมา” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันไม่น้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้นนานเท่าไหร่กันแล้วที่เธียร์ไม่เคยได้รับของจากผู้เป็นพ่อ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้จนเห็นชุดที่ถูกส่งมาก็ยิ่งทำให้เพียวโอเมก้ารู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

เธียร์ เยลเวอร์ตันควรจะเพราะดีใจที่ได้อยู่ในสายตาคนเป็นพ่อ หรือจะเสียใจที่คนเป็นพ่อพึ่งนึกถึงตัวเองตอนนี้กันดี

“ให้เราทำไม..”

เสื้อผ้าเนื้อดีพวกนี้ไม่ต้องให้ใครบอก เธียร์ก็พอจะรู้ว่ามันถูกสั่งทำขึ้นมาเพื่อตัวเองโดยเฉพาะ ทั้งเนื้อผ้าที่เลือกมาก็เป็นผ้าเดียวกันกับที่คนเป็นพี่เลือกให้ สีดิ้นที่ประดับตกแต่งลวดลายซึ่งเข้ากันดีกับตัวสีผ้าจนเป็นเอกลักษณ์ หาใช่สีประจำตระกูลไม่

ในความใจดีที่หยิบยื่นมาให้ก็กลับเป็นเหมือนมีดแหลมที่คอยทิ่มแทง และตอกย้ำเช่นกันว่าหัวหน้าตระกูลเยลเวอร์ตันนั้นไม่ได้นับลูกชายคนเล็กของตัวเองเป็นคนในตระกูล

เพราะแม้ขนาดแค่เพียงสีประจำตระกูลซึ่งสมควรอยู่บนเสื้อผ้า ก็กลับไม่ปรากฏบนเสื้อผ้าชุดนี้ที่ถูกส่งมา

“เอาชุดไปเก็บเถอะ” เธียร์ปล่อยมือที่จับเสื้อผ้าออก ก่อนจะส่งยิ้มเล็ก ๆ ให้แม่บ้านคนสนิทที่ลอบสังเกตตัวเองอยู่เงียบ ๆ

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าชุดที่ถูกส่งมานั้นเหมาะสมกับ เธียร์ เยลเวอร์ตัน มากแค่ไหน ผิวสีขาวอมชมพูเมื่อได้สวมใส่เสื้อผ้าสีอ่อนหรือที่จะไม่ขับผิวสีสวยให้ดูน่ามองยิ่งขึ้นกว่าเดิม

นับตั้งแต่ที่เพียวโอเมก้าได้พูดคุยกับทรูอัลฟ่าหนุ่มในวันนั้น ก็ดูจะเป็นการสนทนาครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้พูดคุย แม้จะเจอหน้ากันบ้างแต่ก็ไม่เธียร์ที่มักจะหลบสายตา และเลี่ยงที่จะอยู่บริเวณนั้นอยู่เสมอ การกระทำที่ฝืนโชคชะตาและแรงดึงดูด ถึงแม้จะทำให้ไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่มันก็คงจะเหมาะที่สุดแล้วสำหรับเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

“คุณหนูมีปัญหาอะไรกับไทเลอร์หรือเปล่าคะ” เอนยาเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ เมื่อเจ้าหล่อนสังเกตท่าทางแปลก ๆ ของเจ้านายตัวเองมาพักใหญ่

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ..”

“คุณหนูเอาแต่หลบหน้าไทเลอร์..” เอนยากล่าวตามความจริง “ทั้งที่ก่อนหน้านี้ คุณหนูเองก็ดูอยากจะมีเพื่อน..”

“มันคงไม่เหมาะหรอกที่เราจะไปอยู่ใกล้ทรูอัลฟ่า” เธียร์ตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ตามเหตุผล “อีกอย่างมันก็ดีแล้วไม่ใช่หรือที่เราระวังตัวไว้”

ปลอกคอที่ได้รับมาจาก แมดส์ ไทเลอร์ ในวันนั้น คุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ยังสวมใส่อยู่ทุกวัน ราวกับเป็นเครื่องตอกย้ำให้ตัวเองได้รับรู้ถึงสถานะของตัวเอง

“อย่าโกหกเอนยาเลยค่ะคุณหนู..” สาวเจ้าเอื้อมมือมาจับมือนิ่มของคนตัวขาวที่ยังนั่งทำตาใสใส่ตัวเอง “เอนยาเลี้ยงคุณหนูมา ทำไมจะไม่รู้กันว่าเรื่องไหนคุณหนูพูดจริง หรือเรื่องไหนโกหก”

เธียร์ช้อนตาใสมองแม่บ้านสาวอย่างรู้สึกผิด เมื่อการโกหกของตัวเองในครั้งนี้ดูจะไม่สามารถตบตาคนตรงหน้าได้สักนิด

“ถ้าเราบอกเอนยาไป เอนยาจะโกรธเราไหม?” ความสับสนและกังวลที่ฉายในดวงตาคู่สวย ย่อมทำให้แม่บ้านคนสนิทรู้สึกว่ามันต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างที่ทำให้คุณหนูของเธอเป็นกังวลมากแน่ ๆ

“ไม่มีเหตุผลที่เอนยาต้องโกรธคุณหนูเลยค่ะ..”

ถึงจะเอ่ยออกไปแบบนั้น แต่ก็ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าที่เธียร์จะยอมเอ่ยตอบคำถามนั้นออกมา และนั่นก็ทำให้แม่บ้านคนสนิทถึงกับบีบมือคุณหนูเยลเวอร์ตันแน่นด้วยความลืมตัว

“แมดส์ ไทเลอร์ เป็นคู่แห่งโชคชะตาของเรา”

น้ำเสียงแผ่วเบาที่เอื้อนเอ่ยชัดเจนในหูของเอนยาเสียจนเธอเองอดตกใจไม่ได้

“คุณหนูมั่นใจได้อย่างไรว่ามันคือเรื่องจริง”

“ทุกอย่าง..”

เพียวโอเมก้าตัวขาวเอ่ยเล่าถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นของตัวเอง เวลาที่อยู่กับทรูอัลฟ่าหนุ่มให้เอนยาได้รับฟังด้วยความกังวลที่ยังวิตกไม่แพ้กัน

“ไทเลอร์เองก็รู้?”

“ถ้าไม่รู้สิแปลก..”

แรงดึงดูดของคู่แห่งโชคชะตามันใช่น้อยเสียเมื่อไหร่กัน

“แบบนี้มันไม่ปลอดภัยกับคุณหนูเลยสักนิด.. เอนยาว่าเราควรบอกเรื่องนี้ให้คุณชายได้รู้”

“ถ้าบอกพี่ไป.. แล้วใครจะพาเราหนีออกจากที่นี่” เธียร์แย้ง “ถ้าหากพี่รู้ขึ้นมาจะไม่ยิ่งทำให้พี่เป็นศัตรูกับไทเลอร์หรอกหรือ”

และนั่นก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่สำหรับการเป็นปรปักษ์กับ แมดส์ ไทเลอร์ ที่ใครก็ไม่สามารถคาดเดาความคิดได้

“คุณหนู…”

“อย่างน้อยเราก็ต้องพึ่งไทเลอร์ เพื่อให้เขาพาเราออกไปจากที่นี่”

หากออกไปจากที่นี่ได้แล้ว จะเป็นอย่างไรต่อไปก็คงต้องแล้วแต่สถานการณ์ในตอนนั้นแล้วจริง ๆ

“เอนยาไม่ได้กลัวว่าคุณหนูจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้..”

“….”

“เอนยากลัว.. กลัวว่าสักวันหนึ่งคุณหนูจะรู้สึกกับทรูอัลฟ่านั่นไปมากกว่านี้..”

และวันนั้นก็คงเป็นวันที่คุณหนูของเธออาจจะต้องเสียใจมากที่สุดก็เป็นได้

“เราไม่มีทางรักเขา..”

“….”

“เหมือนที่เขาเองก็คงไม่มีทางรักเรา”

แค่ความรักจาก คนเป็นแม่ ทั้ง ดีแลนด์ เยลเวอร์ตัน และเอนยา มันก็คงเป็นความรักที่เพียงพอแล้วสำหรับคุณหนูเยลเวอร์ตัน

รักบริสุทธิ์ที่ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องให้ต้องเจ็บปวดเหมือนดั่งความรักของหนุ่มสาว..

คงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถยอมรับได้จริง ๆ หาก เธียร์ เยลเวอร์ตัน จะต้องเจ็บปวดกับความรักพวกนั้น

“ที่พูดมาแบบนี้ คุณหนูมั่นใจแล้วหรือว่าไม่ได้เคยรู้สึกหวั่นไหวกับไทเลอร์..”

ความเงียบที่เป็นคำตอบนั้นมันช่างสร้างความเจ็บปวดให้กับคนรอคำตอบเสียเหลือเกิน แม้ไม่พูดมันออกมาแต่ทว่าสายตาของคุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ไม่เคยที่จะโกหก

“เราพยายามแล้วเอนยา..”

 

เธียร์ เยลเวอร์ตัน พยายามแล้วที่จะฝืนโชคชะตาและสัญชาตญาณพวกนั้น

 

 

 

HASTAG : #maddogmn

 

 

Talk : คุณหนูของพี่พยายามแล้วจริงๆค่ะ T-T

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.015K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6449 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 12:44
    รักกันได้ซี่ รักกันเถอะนะ ไม่อยากให้คุณหนูของพี่ต้องเจ็บช้ำอีกแล้ว ไทเลอร์ปกป้องน้องหน่อยเถอะนะ ;—;
    #6,449
    0
  2. #6301 LILNCT23 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 19:46
    เข้าใจ ครสน้องเธียร์เลยพอเริ่มรู้สึกขึ้นมากก็มีเหตุผลให้ต้องห้ามใจตัวเองฮือออ
    #6,301
    0
  3. #6293 __0997 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 09:26
    อยากกอดเธียร์ไว้ไม่อยากให้พบเจอเรื่องไม่ดีเลย เราเข้าใจเธียร์อ่ะ น้องไม่ได้ไม่อยากสู้ แต่สู้กับอะไรก็ไม่เคยที่จะชนะเลย มาครั้งนี้ สู้กับโชคชะตา แต่เราว่าครั้งนี้การสู้ของเธียร์มันจะไม่เหมือนเดิม เป็นกำลังใจให้น้อง เป็นกำลังใจให้คุณไรท์เตอร์ด้วยนะคะ💖
    #6,293
    0
  4. #6149 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 02:41
    โอบอุ้มน้องเธียร์ㅜㅡㅜ
    #6,149
    0
  5. #6119 BBbyunbua (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 21:42
    แง้งงงพูดยากจังเลย นี่ว่าแมดเองก็รู้สึก แต่คงยังไม่มั่นใจบวกกับคิดว่าตัวเองก็อันตรายอ่ะ พาน้องไปด้วยคงลำบาก🥺
    #6,119
    0
  6. #6052 babemay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 11:52
    ฮือกอดๆนะคะ เป็นคู่โชคชะตากันด้วย TT______TT ทรมานเลย น้องเธียร์แทบไม่มีความสุขเลยจากที่อ่านมา ขอให้แมดส์อ่อนลงกว่านี้เถอะค่ะ
    #6,052
    0
  7. #5954 doraaung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 21:00
    มันเป็นอึมครึมรักแล สงสารคุณหนู แต่ก็สงสารแมดด้วยเหมือนกันนะ นักฆ่าที่ใช้ชีวิตแบบนั้นมาตลอด มันคงยากสำหรับเขามากอ่ะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาาา
    #5,954
    0
  8. #5925 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 17:31
    เธียร์ค้าบ มาให้กอดๆหน่อยเร็ว;-;
    #5,925
    0
  9. #5885 Oywctmw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 18:28
    กอดนะคุณหนู🥺🥺🥺
    #5,885
    0
  10. #5839 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 07:54
    อุแงงงงง กอดๆ นะคุณหนูเธียร์ ขนาดได้เจอกับคู่แห่งโชคชะตาก็ยังได้คู่ที่เข้าใจยากขนาดนี้อีก โอ๋ๆ เลยนะน้องเธียร์
    #5,839
    0
  11. #5798 aitagawa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 19:02
    ฮือคนดีของพี่
    #5,798
    0
  12. #5738 Ssnnman (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 22:00
    คุณหนูน้องเธียร์ของแม่ ;-;
    #5,738
    0
  13. #5720 dissilyn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 09:52
    ไม่ไหวก็อย่าฝืนเลยยัยหนู ;-;
    #5,720
    0
  14. #5646 fararaferren (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 09:21
    นายแม้ด เบากับคุณหนูของชั้นบ้างได้ไหม เย็นชาพูดจาทำร้ายจิตใจมากอีตานี่
    #5,646
    0
  15. #5537 lopenav (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 19:50
    เราอยากมุดจอเข้าไปกอดคุณหนูมากเลย น้องเลือกอะไรให้ตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ
    #5,537
    0
  16. #5166 machada07 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:55
    แงงง คุณหนู
    #5,166
    0
  17. #5150 Crush_on_you (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 20:18
    จะรักก็ไม่กล้ารัก สงสารเธียร์ ตาแมดช่วยลดความปากร้ายลงนิดได่ไหม
    #5,150
    0
  18. #4832 ปงจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:25
    เจ็บปวดไปหมด ต่างฝ่ายต่างต้องพยายามฝืนตัวเอง แงงงงง
    #4,832
    0
  19. #4261 ปงจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 13:35
    แงงงงงงงง้ หนูลูกกกกก ใจแม่😭😭😭
    #4,261
    0
  20. #4043 nutnanbb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 12:19
    หนุลูก ฮืออออหม่ามี๊อยากโอ๋แง้ว
    #4,043
    0
  21. #3579 sevenmealsaday (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 14:03
    น้องเธียร์ T__________T
    #3,579
    0
  22. #3553 om_kanokrat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 13:45
    น้องงงว
    #3,553
    0
  23. #3404 pplinyeol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 00:26
    มาให้คุณมัมหมีกอดเร็วลูกแอแงงงงงงงงงงงงงงงงงงโอ๋เอ๋นะคะน้องเธียร์ มัมหมีอยู่กับหนูตรงนี้
    #3,404
    0
  24. #3338 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 19:12

    คุณหนูของบ่าว สงสารจับใจเลยค่ะ

    #3,338
    0
  25. #3248 Blsuni (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 03:05

    โถ่ทูนหัวของพี่

    #3,248
    0