ตอนที่ 41 : SOS (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

ตอนที่ 41 : SOS (1)

 

            “วิหารปลอมตัวอยู่ในรูปต้นสน”

            เฟี๊ยตพูดขึ้นง่ายๆ พร้อมกับขมวดคิ้วเข้าน้อยๆ อย่างใช้ความคิด พลันความคิดแล่นไปถึง สายตาของเขาก็กวาดไปโดยรอบ ราวกับจะจับผิดต้นไม้มากมายที่รายล้อมอยู่ในเวลานี้ แต่เพียงไม่นานดวงตาสวยก็เงยหน้าไปบนฟ้ากว้าง เป็นไปแทบไม่ได้เลยที่วิหารกุมภาพันธ์จะบังเอิญมางอกอยู่แถวที่เขากำลังนั่งปรึกษากันอยู่

            “หือ” ธันหันมามองแบบตั้งคำถาม

            “ภายนอกเพียงอุปมาว่าสนเสก ก็แปลว่าวิหารกุมภาพันธ์ถูกปลอมแปลงให้อยู่ในรูปของต้นสนไง สมเหตุสมผลนะ ถ้าจะซ่อนสิ่งของมีค่าไว้ในป่า ซ่อนไว้ในรูปต้นไม้นี่แหละ คงจะแนบเนียนที่สุดแล้ว” เฟี๊ยตพูดพร้อมยิ้ม

            “มันแปลได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ” ธันตั้งคำถามแบบอยากรู้

            “อือ ก็ไม่ยากนะ ค่อนข้างตรงไปตรงมา” เฟี๊ยตตอบ

            “อืม”

            “ไม่ชอบวิชาภาษาไทยหละสิ” เฟี๊ยตถามยิ้มๆ

            “ฮ่าฮ่าฮ่า”

            ธันไม่ได้ตอบตามตรงแต่ก็หัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนเด็กโดนจับผิดได้ บรรยากาศตอนนี้คลี่คลายลงไปมาก อย่างน้อยพวกเขาทั้งสองก็มีวี่แววที่พอจะตามวิหารประหลาดได้อย่างมีทิศทางขึ้นมาบ้าง

           

 

 

            “งานยากเหมือนกันนะ”

            เด็กชายสายฟ้าบ่นขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับกวาดสายตามองทิวสนที่อยู่ล้อมรอบ แต่ละต้นก็ดูเป็นต้นไม้ธรรมดา ไม่มีอะไรแตกต่าง ประเด็นคือไม่รู้ว่าวิหารดังกล่าวซ่อนไว้ได้แนบเนียนขนาดไหน ถ้ามองภายนอกได้เหมือนต้นสนทุกประการ แบบนั้นก็แทบจะปิดประตูความเป็นไปได้ในการหาเจอเลย

            “ไม่น่าจะยากมากนะ น่าจะพอหาหนทางได้” เฟี๊ยตพูดขณะคิด

            “ทำไมหละ”

            “ต่างแต่ไร้จิตปัจเจกเฉกรุกขัย”

            “ไร้จิต หมายถึง ไร้จิตเหรอ แต่ต้นไม้มันก็ไม่มีจิตอยู่แล้วนี่ ยิ่งถ้าเป็นต้นไม้ในเกมแบบนี้ ไม่มีทั้งชี่ ทั้งจิต ทั้งจักระ” ธันออกความเห็นแบบไม่เข้าใจ

            “กังวลข้อนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ไม่น่าที่จะยากจนหาทางไม่ได้ ต้องมีวิธีที่สามารถหาได้โดยไม่ยากจนเกินไปนัก เกมคงไม่ได้ออกแบบให้เราสุ่มหาต้นไม้ไปทีละต้นหรอก จะต้องมีอุปกรณ์ตรวจจับอะไรสักอย่าง” เฟี๊ยตพูด

            “ถ้าตรวจสอบพลังเหนือกายไม่ได้ก็ถือว่ายากมากนะ” ธันพูด

            “วิหารต้นไม้นี่น่าจะหายใจไหม” เฟี๊ยตพูดเสียงเบา

            “หือ”

            มือที่กำลังจะยกแก้วกาแฟดำมาจรดริมฝีปากหยุดชะงักลง พร้อมกับหันหน้ามามองเขาอย่างสนใจในคำถามก่อนหน้า

            “ถ้าไม่หายใจก็อาจจะพอมีทางค้นหาได้ไม่ยาก”

            เฟี๊ยตยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่ธันก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งคู่จะค้นพบวิธีการอะไรบางอย่าง ถึงแม้จะชี้ชัดลงไปร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ แต่ก็ดูมีแนวโน้มที่ดีมากทีเดียว

            “ยุงรำคาญ!

 

 

 

            ศักราชแห่งการค้นหาเริ่มต้นขึ้นในสายวันนั้น พวกเขามานั่งอยู่กลางลานกว้างที่พวกเขาอาศัยเป็นที่นอนเมื่อคืนนี้ เฟี๊ยตและธันนั่งหันหลังชนกันเพื่อทำภารกิจตามหาวิหารกุมภาพันธ์ที่พวกเขาคาดว่าจะซ่อนตัวอยู่ในรูปของต้นสนในป่าแห่งนี้

            เฟี๊ยตรับหน้าที่ค้นหา ส่วนธันรับหน้าที่ป้องกัน

            หลังจากที่พวกเขาทำสนธิสัญญาแล้ว พวกเขาก็สามารถสลับบลีกกันใช้ได้อย่างเสรี ความจริงจะให้ธันเป็นคนตรวจจับก็ทำได้ แต่เฟี๊ยตเป็นฝ่ายเสนอตัวขึ้นมาก่อน การเรียกใช้ยุงรำคาญจำนวนมากและผู้ใช้บลีกผสานจิตลงไปในวิธีการมองเห็นของยุงเหล่านั้นเป็นอะไรที่ไม่ง่ายเลย ภาพจำนวนมากจะซ้อนทับกันอย่างมาก จนอาจจะทำให้ถ้าไม่เคยใช้มาก่อนบ้างก็อาจจะตีความพลาดไปได้ เฟี๊ยตจึงรับหน้าที่ในการมุ่งหาวิหาร

            ธันรับหน้าที่ตั้งป้อมป้องกัน

            เมื่อเฟี๊ยตใช้จิตจำนวนมากในการตรวจสอบสถานที่ที่อยู่ห่างไกลออกไป จิตตรวจสอบระยะใกล้จะอ่อนแอลงไปมาก หากระหว่างกำลังใช้บลีกระดับเข้มข้นแล้วมีศัตรูมุ่งร้าย ผู้ใช้จิตก็แทบจะไม่มีโอกาสป้องกันตัวเลย ธันจึงรับอาสาคอยระวังหลังเป็นป้อมปราการป้องกันให้อีกฝ่าย เด็กหนุ่มเรียกเอาดาบของตนมาปักพื้นไว้ตรงหน้าอย่างเตรียมพร้อม

            Culex Mosquito ...Come Forth!

            เฟี๊ยตรวบรวมจิตถึงขีดสุด พร้อมกับสั่งยุงรำคาญจำนวนมากให้แผ่กระจายออกไปรอบด้าน ยุงตัวจิ๋วกว่า 100 ตัวของเขาแตกฮือออกไปอย่างรวดเร็ว เขาประเมินจากจำนวนพื้นที่และรัศมีการมองเห็นของพวกยุงรำคาญแล้ว เขาไม่มีทางค้นหาเสร็จได้โดยการกระจายหน่วยตรวจสอบออกไปในทุกทิศทางแน่ เฟี๊ยตใช้วิธีการกระจายค้นหาออกไปเป็นที่ละส่วน ชายหนุ่มเริ่มต้นจากพื้นที่บริเวณที่เชื่อมต่อกับเมืองมกราคมยาวตลอดแนว เขามุ่งมั่นค้นหาโดยการกระจายพื้นที่การตรวจจับโดยมีบริเวณตอนนี้เป็นศูนย์กลาง

            ธันก็เพ่งจิตไว้เช่นกัน

            เด็กหนุ่มรวบรวมสมาธิไปที่ดวงตาและใบหูเป็นหลัก ธันขยายการรับรู้เพื่อตรวจสอบภยันอันตรายที่มีโอกาสจะเข้ามา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่เฟี๊ยตปล่อยจิตออกมาเข้มข้นขนาดนี้ มอนสเตอร์ในป่าหลายชนิดอาจจะเริ่มรู้สึกตัวได้และมุ่งหมายเข้ามา ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะใช้ปราการล่องหนป้องกันไว้อีกชั้นด้วย แต่คิดไปคิดมาแล้วก็ดูว่าจะเปลืองจิตมากจนเกินไป แค่เตรียมพร้อมเอาไว้อย่างเดียวก็น่าจะพอ

 

            คืบต่อคืบ

            ศอกต่อศอก

            เมตรต่อเมตร

 

            เฟี๊ยตตั้งใจรวบรวมจิตไปที่การค้นหาจนหมดสิ้น

            ชายหนุ่มไม่รู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบริเวณกายหยาบรอตัวเลย สิ่งที่เขารู้สึกมีแต่ภาพที่เห็นทับซ้อนไปเป็นร้อยภาพที่มองผ่านสายตาของยุงรำคาญเหล่านั้น ปรกติการเชื่อมจิตและใช้ประสาทสัมผัสผ่านบลีกตัวตนไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ยุงรำคาญเป็นบลีกสายตรวจสอบจึงทำได้ง่ายกว่าบลีกที่ใช้สำหรับต่อสู้มาก

            ยุงรำคาญสามารถตรวจการหายใจผ่านคาร์บอนไดออกไซด์ได้

            ภาพที่ยุงรำคาญเหล่านั้นจึงจะมีกลุ่มอากาศสีเหลืองอ่อนพ่นออกมาจากสิ่งมีชีวิตตลอดเวลา สิ่งที่เฟี๊ยตต้องทำคือการมองหาต้นไม้ที่ปราศจากการพ่นแก๊สเหล่านั้น เหมือนการมองหาจุดขาวดำในภาพที่ย้อมเต็มไปด้วยสีเหลืองกว้าง เขาได้แต่เพ่ง เพ่ง เพ่ง เพ่งผ่านการมองเห็นที่เลอะเลือนและทับซ้อนกันไปมาเหล่านั้น นานเท่าไหร่ไม่รู้ได้ เขารู้แค่ว่าเขาจะตามหาเป้าหมายไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดแรง

 

 

 

            “เฟี๊ยต”

            เสียงดังขึ้นด้านหลังเขา พร้อมกับมือที่เอื้อมมาสะกิดด้วยแรงที่ไม่เบานัก ชายหนุ่มหลุดออกจากสภาวะจิตทันที ภาพต้นไม้มวลมากเหล่านั้นหายไปจากคลองจักษุเสียหมดสิ้น เฟี๊ยตสะบัดหัวไปมาอย่างเรียกสติ เขาต้องจูนภาพกลับมาที่ตรงหน้าปรกติให้ได้

            “ว่าไง”

            เขาพูดขึ้นอย่างเบลอๆ ชายหนุ่มใช้เวลาปรับการรับรู้ทางสายตาอยู่เป็นนาทีก่อนจะกลับมาปรกติได้ เมื่อปรับอาการได้ดีแล้ว เฟี๊ยตจึงหันไปมองทางธันอย่างจริงจังว่าเรียกตัวออกมาทำไม

            “โน่น”

            ธันพูดสั้นๆ พร้อมกับชี้นิ้วไปบนฟ้าทางทิศเหนือที่ไม่ห่างออกไปไกลนัก เฟี๊ยตไม่เข้าใจอะไรนักก็ได้แต่หันไปมองตามนิ้วแล้วก็เข้าใจความหมายได้โดยง่าย ตัวอักษรสามตัวสีแดงฉานแสดงฉายชัดอยู่บนพื้นฟ้า เด็กหนุ่มเรียกเขาออกมาเพราะเหตุนี้นี่เอง

            SOS?

            “เอายังไงกันดี มีคนกำลังขอความช่วยเหลือ” ธันถามเชิงปรึกษา

            “อืม”

            เฟี๊ยตคิดอย่างตัดสินใจไม่ตก ตอบได้ยากมากว่าเครื่องหมายนั้นคืออะไร อาจจะเป็นแค่ผู้เล่นคนหนึ่งที่กำลังตกอยู่ในภาวะลำบากจึงขอความช่วยเหลือก็ได้ หรือหากจะคิดในแง่ร้าย นั่นก็อาจจะเป็นกับดักของพวกพรรคอธรรมที่อาจจะหลอกผู้เล่นไปปล้นเอากลางป่า

            “อาจจะเป็นผู้เล่น อาจจะเป็นผู้ร้าย หรือไม่ก็อาจจะเป็นเหตุการณ์อะไรสักอย่างในเกม”

            ธันพูดกระตุ้นความคิด มองอย่างนั้นก็คงไม่ผิด สัญลักษณ์นี่อาจจะเป็นเหตุการณ์หนึ่งในเกมที่เชื่อมต่อไปยังเงื่อนไขบางอย่าง ถ้ามองโลกในแง่ดีมากๆ ก็อาจจะเป็นการเข้าถึงบลีกสูงสุดก็เป็นได้

            “ลองไปดูลาดเลาก่อนไหมหละ แล้วค่อยตัดสินใจกันอีกที”

            เฟี๊ยตพูดเป็นเชิงปรึกษา ในขณะที่ธันก็ยักไหล่เบาๆ เหมือนจะเป็นสัญญาณว่าสำหรับตนอะไรก็ได้ทั้งนั้น ธันหยิบคอลลีกขึ้นมาเปิด ก่อนจะพลิกหน้าเพื่อหาบลีกที่ตนต้องการ เด็กหนุ่มเรียกใช้บลีกเวทมนตร์บลีกหนึ่ง หลังจากประกาศใช้เสร็จสิ้น ร่างกายพวกเขาทั้งสองก็ถูกหุ้มด้วยแสงสีทองและลอยขึ้นไปบนฟ้ามุ่งหน้าสู่อักษรนั้นอย่างรวดเร็ว

 

 

 

            Fly …Come Forth!

 

 

 

 

 

            นายพินต้า

            ฝากกดติดตามเฟส ทวีต และในแอปนี้ด้วยนะ

            หลังจากนี้ ผมอาจจะปรับมาลงสัปดาห์ละ 2 – 3 ตอนตามที่วางแผนไว้ตอนแรกแล้วนะครับ เนื่องจากครบ 40 ตอนตามเป้าหมายที่วางไว้แล้วครับ นิยายแฟนตาซีค่อนข้างเงียบกว่าแนวอื่นที่ผมแต่งด้วย ผมเลยไม่อยากฝืนตัวเองมาก นิยายเรื่องนี้ยิ่งเป็นเรื่องยาวอีก กลัวจะไม่ไหว

            อย่างไรถ้าอยากให้ผมแต่งเยอะๆ ก็อย่าลืมเมนต์กันเยอะๆ นะครับ ถือว่าเติมแรงใจให้ผมหน่อย แต่อาทิตย์นี้น่าจะลงได้ไม่มาก ผมป่วยนิดหน่อย และไม่มีตอนที่แต่งเก็บไว้ ยังไงก็หวังว่าทุกคนจะเข้าใจและยังผจญภัยอยู่ในโลกใบนี้ไปด้วยกันนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #79 A.Wannika (@wipavee123432) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 07:20
    หายเร็วนะคะดูแลตัวเองดีๆ รออ่านผลงานอยู่นะคะ
    #79
    0
  2. #78 XaRinXin (@XaRinXin) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 06:19

    ดูแลตัวเองด้วยนะครับนายพินต้า รอให้หายค่อยมาลงก็ได้อย่าหักโหมเกินไปนะครับ

    เรื่องTLWเราก็รอมาแล้ว เรื่องนี้เราก็จะรอเหมือนเดิม

    ปล.ต้องไปหาปัญกับแทนแน่ๆเลย 555

    #78
    0