ตอนที่ 18 : Saffron Safflower (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

ตอนที่ 18 : Saffron Safflower (3)

 

            As you wish!

            เฟี๊ยตตอบด้วยเสียงเบาๆ แต่ความมั่นใจเต็มเปี่ยม เจ้าแดร๊กคูล่าที่ปราศจากความน่าเกรงขามนั่นถึงกับตาเหลือก มันเอามือสองข้างเกาะขอบโต๊ะ มองหน้าเขาอยากตกใจ

            “ว่าไงนะ!” เจ้าของร้านถามจนตัวโยน

            “ตกลงครับ ผมซื้อ” เขาตอบ

            “แต่มันเป็นเงินทั้งหมดเลยนะ”

            ชายคนนั้นทำหน้าสงสัยใครรู้ พร้อมกับยื่นหน้ามาจนจมูกแดงแทบจะแตกใบหน้าเขา เฟี๊ยตถอยออกน้อยๆ อย่างเว้นระยะ

            “ผมอยากได้ครับ”

            “เอาจริงนะ”

            “จริงครับ”

            “ไม่หลอกนะ”

            “ไม่หลอกครับ”

            “ไม่ยั่วนะ”

            “โอ๊ย ขายให้ผมสักที”

            เขาบ่นพร้อมกับเอามือขยี้หัวอย่างขัดใจ เจ้าผีดูดเลือดทำท่าแขยงเขาเล็กน้อย แต่ก็ยอมเปลี่ยนท่าทางมาเคร่งขรึมมากขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือมาวางไว้ตรงหน้าแว่นตานั้น

            Exchange!

            เสียงเจ้าของร้านดังลั่นด้วยคำเดียวกันกับผู้หญิงคนที่แล้ว เกมคอนโทรเลอร์วาบสว่างทีหนึ่งเป็นการบอกว่าเงินของเขาเหลือ 0 บาทเป็นที่เรียบร้อย

 

            “ชื่อ The Mysterious Glasses of Mr. Apamp (แว่นตาลึกลับของนายเอปาม) ประเภท FB (บลีกตัวตน) ความสามารถ ใช้เพื่อแยกความถี่และความเข้มแสง”

 

 

 

            เฟี๊ยตเดินออกจากร้านอย่างโล่งใจ

            ขาของเขายังเดินต่อไปตามถนนแคบๆ ของเมืองมกราคม ชายหนุ่มเดินอย่างมั่นใจเต็มร้อย เมื่อวานเขาศึกษาแผนที่มาจากไบเบิ้ลเป็นอย่างดี เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็มายืนอยู่หน้ากระท่อมขนาดเล็กตรงชายเมือง กระหลังเล็กนั่นไม่มีชื่ออะไรเลย นอกจากป้ายรูปดอกไม้สีเหลืองดอกหนึ่งตรงหน้าร้าน เขาเคาะที่เคาะประตูเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไป

            “ร้าน Safshop ยินดีต้อนรับ”

            เสียงชายวัยกลางคนหันมาพูดเบาๆ บ้านขนาดเล็กนั่นแทบไม่มีที่อยู่เลย เคานเตอร์อันหนึ่งตั้งอยู่ในร้าน นอกนั้นก็เป็นถุงใส่ดอกไม้เต็มไปหมด มองกวาดตาง่ายๆ ก็น่าจะเป็นดอกคำฝอยคุณภาพต่ำ เขารวมจิตเล็กน้อยไว้ที่จมูก กลิ่นคำฝอยตลบอบอวลจนแยกกลิ่นอื่นออกไม่ได้ แต่อย่างไรก็ตาม กลิ่นคำฝอยที่ว่าไม่ค่อยหอมอย่างที่เขารู้จักนัก น่าจะเป็นดอกที่คุณภาพต่ำ หรือไม่ก็เป็นสายพันธุ์ที่ไม่แพง

            “ดอกไม้พวกนี้ขายไหมครับ”

            เฟี๊ยตถามพลางชี้ไปตามถุงดอกไม้ที่วางระเกะระกะแน่นร้านเต็มไหมหมด ถุงใส่ดอกไม้กลิ่นไม่หอมขนาดอวบอ้วนมีอยู่หลายสิบถุง

            “ขาย กระสอบละ 20 เรกเซ เอาไปสักกระสอบไหมหละ” อีกฝ่ายถามแบบไม่ค่อยสนใจ

            “เอาไปทำอะไรได้บ้างเหรอครับ”

            “...”

            “...”

            “พวกดอกคำฝอยตกคุณภาพหนะ ถ้าผนึกเป็นบลีกก็ราคาขายได้แค่บลีกละ 1 เรกเซเท่านั้นนะ กระสอบหนึ่ง ถ้าแยกหรือมัดฝอยดีๆ ก็ผนึกได้สัก 50 บลีกมั้ง ลองเอาไปทำดูสิ แต่บอกก่อนนะว่าต้องเอาดอกมาเรียงให้เป็นระเบียบ ไม่งั้นผนึกบลีกไม่ได้หรอก ก็ต้องใช้แรงงานหน่อยนะ”

            เจ้าของร้านยักไหล่แบบไม่สนใจ ท่าทางเจ้าของจะทำเหมือนดอกไม้พวกนี้เป็นขยะเสียมากกว่า มันถูกกองไว้เป็นเละเทะ ท่าทางเจ้าของร้านก็ไม่ตั้งใจจะผนึกบลีกพวกนี้เหมือนกัน

            “ดอกไม้พวกนี้มีมาบ่อยไหมครับ” เฟี๊ยตพูดพร้อมผนึกจิตที่ตากับจมูกไปด้วย

            “คำฝอยปรกติมีเข้ามาตลอดแหละ แต่คำฝอยตกมาตรฐานพวกนี้มีน้อย เป็นเศษเหลือๆ จากที่ผนึกบลีกส่งขายมากกว่า ที่เห็นทั้งร้านนี่ก็สะสมมาสองปีกว่าได้มั้ง อบแห้งแล้วมันก็ไม่เน่า แต่กลิ่นแปลกๆ หน่อย อันไหนมอดกินก็คัดทิ้งไปหมดแล้ว” ชายคนนั้นพูดพร้อมชี้ไปที่คำฝอยอีกชุดที่เรียงไว้เป็นระเบียบบนชั้น อันนั้นน่าจะขายได้แพงกว่า

            “มีกี่ถุงครับ ทั้งหมด”

            32 ถุง”

            “เยอะจังเลยครับ”

            “เอาหมดไหมหละ ถ้าเอาเดี๋ยวลดให้ อยากโละทิ้งไปบ้าง เกะกะ”

            “เหมาหมดลดเหลือเท่าไหร่ครับ” เขาถาม แต่ก็มีสีหน้าคิดหนัก

            600 เรกเซแล้วกัน แถมให้ 2 ถุง”

            500 ได้ไหมครับ ผมมีเงินไม่มาก”

            “เอาจริงไหมหละ”

            “ถ้าตกลง พรุ่งนี้เช้าผมมาเอาครับ”

            “เออๆ ลดให้ก็ได้ รีบมาเอาแต่เช้าหละ”

            ชายคนนั้นพูดอย่างไม่สนใจอะไรมาก ก่อนจะหันกลับไปสนใจกับอะไรสักอย่างที่ง่วนอยู่ตอนต้น เฟี๊ยตยิ้มอย่างอารมณ์ดี เขาผิวปากน้อยๆ และเดินออกจากร้านไป

 

 

 

            เฟี๊ยตกลับมาที่นี่อีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น

            เขาจ่ายเงินที่ได้มาจากค่าอาชีพจนเขามีเงินคงเหลือ 0 เรกเซอีกครั้ง ชายหนุ่มจัดแจงยกกระสอบดอกไม้ตกคุณภาพใส่ถุงสมุนไพร 4 มิติทีละถุงทีละถุงจนหมด เจ้าของยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่ช่วยยกเด็ดขาดเพราะลดราคาให้แล้ว เฟี๊ยตไม่ได้ต่อรองอะไร เขาได้สิ่งที่ถูกใจจนครบถ้วนตามต้องการ

            เฟี๊ยตกลับมาที่ห้องโรงแรมในสายของวันที่ 8

            เขาจัดแจงปิดผ้าม่านในห้องนอนก่อนเป็นอย่างแรก และเปิดไฟในห้องจนสว่างด้วยหลอดไฟ ชายหนุ่มปลดปมผูกเชือกตรงถุงสมุนไพร ทันทีที่ปมหลุดออก สวนพฤกษศาสตร์ขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นรอบด้านตัวเขาในทันที แต่ซ้อนทับกับโลกปัจจุบันที่เขานั่งอยู่ ตัวเขายังเห็นเตียงอยู่รางๆ

            เฟี๊ยตควบคุมจิตให้ตัวเองค่อยยกถุงดอกไม้ที่ซื้อมาเรียงตั้งต่อกัน

            ดอกไม้จำนวนมหาศาลถูกเกลี่ยวางลงกับลานกว้าง เขาค่อยๆ ทำทีละกระสอบๆ จนครบทั้งหมด 32 กระสอบ ชายหนุ่มเสียเวลาไปเป็นชั่วโมง แต่เฟี๊ยตก็ไม่ได้สนใจมากนัก เขาเกลี่ยทุกถุงจนเสร็จ ก่อนจะเดินกลับมาตรงกลางลานตามทางเดินที่เว้นว่างไว้ตั้งแต่ต้น

            “ดอกไม้ไม่ได้ผนึกไม่ได้ ไม่ใช่เพราะว่าจัดเรียงไม่เป็นระเบียบ แต่มันเป็นเพราะมันไม่บริสุทธิ์จึงผนึกไม่ได้ต่างหาก”

            เขาพึมพำกับตนเองพร้อมกับหยิบถุงหญ้าฝรั่นที่ได้มาจากลุงย้งมาดู เฟี๊ยตเรียกคอลลีกขึ้นมา ก่อนจะเรียกใช้บลีกที่เมื่อวานตัวเองลองใช้มาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

            The Mysterious Glasses of Mr. Apamp …Come Forth!

 

            เฟี๊ยตประกาศก้องเสียงดัง

            ชายหนุ่มเดินไปปิดไฟในห้องจนมืดสนิท ก่อนจะเปิดไฟตรงแว่นตาประหลาดขึ้น เฟี๊ยตค่อยๆ เลื่อนความถี่แสงจนไปถึงเลข 260 เขาปรับคอนแทรสตรงแว่นตาไปเรื่อยๆ จนเห็นการดูดกลืนแสงและสะท้อนแสงได้ชัดเจนที่สุด ดอกไม้ที่แผ่เต็มลานกว้างนั่นมืดจนแทบสนิท แต่ก็มีจุดที่เรืองแสงเป็นหย่อมๆ บ้าง

            เฟี๊ยตดูหญ้าฝรั่นในมือที่เรืองแสงพร้อมยิ้มมุมปาก

            เขาค่อยๆ เดินไปตามดอกไม้มหาศาลเหล่านั้น คัดแยกเฉพาะดอกไม้ที่เรืองแสงมาทีละนิดๆ เดินไล่รอบวงกลมกว้างไปเรื่อยๆ มองดูอย่างช้าๆ และพิถีพิถัน เฟี๊ยตเก็บดอกไม้เรืองแสงได้จำนวนหลายดอกมากทีเดียว ยิ่งเก็บเฟี๊ยตยิ่งยิ้มอารมณ์ดี เหมือนเขาจะแก้ปริศนาที่เกมนี้แก้ไม่ออกได้

            สีของหญ้าฝรั่นกับคำฝอยแตกต่างกันเล็กน้อย

            ผลลัพธ์คือดอกไม้แต่ละดอกสามารถดูดกลืนและเปล่งแสงความถี่เดียวได้ไม่เท่ากัน เขาค่อยๆ ปรับตัวเลขความถี่เดียวจนหญ้าฝรั่นในมือเรืองแสง แต่คำฝอยไม่มีปฏิกิริยา สุดท้ายเขาก็แยกหญ้าฝรั่นได้โดยง่าย และท่าทางเขาจะเป็นคนแรกที่ค้นพบวิธีนี้ เพราะไบเบิ้ลเองก็ไม่มีเรื่องนี้ในฐานข้อมูล

            Hibernate!

 

            “ชื่อ The Fluorescent Saffron (หญ้าฝรั่นเรืองแสง) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) อันดับที่ 94 ความสามารถ ใช้ในการปรุงยาและอาหาร”

            “ชื่อ The Fluorescent Saffron (หญ้าฝรั่นเรืองแสง) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) อันดับที่ 94 ความสามารถ ใช้ในการปรุงยาและอาหาร”

            “ชื่อ The Fluorescent Saffron (หญ้าฝรั่นเรืองแสง) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) อันดับที่ 94 ความสามารถ ใช้ในการปรุงยาและอาหาร”

            “ชื่อ The Fluorescent Saffron (หญ้าฝรั่นเรืองแสง) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) อันดับที่ 94 ความสามารถ ใช้ในการปรุงยาและอาหาร”

            “ชื่อ The Fluorescent Saffron (หญ้าฝรั่นเรืองแสง) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) อันดับที่ 94 ความสามารถ ใช้ในการปรุงยาและอาหาร”

            “ชื่อ The Fluorescent Saffron (หญ้าฝรั่นเรืองแสง) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) อันดับที่ 94 ความสามารถ ใช้ในการปรุงยาและอาหาร”

            “ชื่อ The Fluorescent Saffron (หญ้าฝรั่นเรืองแสง) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) ลำดับที่ 94 ความสามารถ ใช้ในการปรุงยาและอาหาร”

 

            “เยส! ได้บลีกสูงสุดแล้วโว้ย”

            เฟี๊ยตตะโกนลั่นแบบดีใจ เขาได้บลีกสูงสุดใบแรกเป็นปฐมฤกษ์แล้ว เขาวิ่งไปรอบห้องอยากอารมณ์ดี นอกจากได้บลีกสูงสุดใบแรกแล้ว เขายังได้บลีกสูงสุดพร้อมกัน 7 ใบ โอ๊ย 7 ใบ มึงรวยเละแน่ไอ้เฟี๊ยต คราวนี้!

 

            “ผู้เล่น Pharmaphiat สามารถคิดค้นองค์ความรู้ใหม่ขึ้นในเกม Bleeg ผู้เล่น Pharmaphiat จะได้รับรางวัลจากเกมเนื่องจากความสามารถดังกล่าว”

            เสียงประกาศที่ดังก้องรอบด้านดังขึ้นเหมือนตอนที่เขาได้รับบลีกพรสวรรค์ ทันทีที่สิ้นประโยค คอลลีกของเขาก็เปิดออก พร้อมกับมีบทกวีอีกบทถูกบันทึกลงในนั้น

 

            “ชื่อ The Discovery of Alva Edison (การค้นพบของอัลวาเอดิสัน) ประเภท PB (บลีกสูงสุด) ลำดับที่ 85 ความสามารถ เปลี่ยนบลีกให้กลายเป็นอุปกรณ์ใดก็ตามที่อัลวาเอดิสันประดิษฐ์ได้ 1 ชนิด”

 

            “เยส! ได้อีกใบแล้วโว้ยยยยยยยยยย” เฟี๊ยตตะโกนลั่น พร้อมกับเต้นแร้งเต้นกาอย่างดีใจ

            “ไบเบิ้ล”

            “นายท่าน”

            “เราจะสามารถขายบลีกได้อย่างไร”

            “นายท่านสามารถสั่งขายผ่านคอลลีกได้เลย ราคารับซื้อทั้งเกมเป็นมาตรฐาน หากไปขายที่ร้านขายบลีกก็ได้ราคาเดียวกัน”

            “เช็คให้หน่อยว่าบลีกหญ้าฝรั่นที่ได้มาเมื่อกี้ขายได้เท่าไหร่”

            “บลีกละ 85,000 เรกเซ นายท่าน”

            “โอเค ขอบคุณมาก”

            เขาพูดพร้อมหันกลับมาที่คอลลีกของตัวเองที่วางอยู่อีกด้านหนึ่ง มือของเขาเลื่อนไปจับไว้ที่คอนโทรลเลอร์อีกด้านหนึ่งด้วย

 

            “สั่งขายบลีก The Fluorescent Saffron จำนวน 4 บลีกครับ”

            “กรุณากดยืนยันคำสั่งขายค่ะ”

            ภาพตรงหน้าของเขาลอยเป็นปุ่มให้เป็นที่ให้กดยืนยันหรือยกเลิกแบบที่คุ้นเคย เฟี๊ยตยกมือออกไปกดยืนยันแบบตื่นเต้น ทันทีที่กด บลีกที่อยู่ตรงคอลลีกก็วูบหายไปจำนวน 4 บท พร้อมกันกับที่แสงสว่างตรงนาฬิกาข้อมือของเขาวาบขึ้นหนึ่งครั้ง

            “สอบถามยอดเงินคงเหลือครับ” เฟี๊ยตพูดด้วยน้ำเสียงที่คุมความตื่นเต้นไว้ไม่มิด

 

 

 

            340,000 เรกเซ!

 

 

 

 

 

            นายพินต้า

            ฝากกดติดตามเฟส ทวีต และในแอปนี้ด้วยนะ

            ขอคอมเมนต์หน่อยนะ แฮ่ จะยี่สิบตอนแล้ว ลงถี่มากจนงงตัวเอง ฮ่าฮ่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #87 Lilias (@manat34602) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 16:12
    ยะฮู้วววว น้องได้มาเนาะๆ
    #87
    0
  2. #58 XaRinXin (@XaRinXin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 00:13

    รวยแล้วทีนี้ เอ็นดูววว 5555


    #58
    0