Sleep With Me, Free Breakfast [Yaoi]

ตอนที่ 7 : You’re my world [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,786 ครั้ง
    24 ก.พ. 62










-You’re my world- 






ผม..ขอลาออกจากการเป็นพี่เลี้ยงของคุณเชนครับ

          ชยนนิ่งขึง ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดอยู่กับที่

          จากนั้น..เขาถึงได้หัวเราะออกมา

          “เล่นมุกบ้าอะไร” เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืน “พอ..กลับกันได้แล้วอิน”

          อินทร์ไม่ขยับตัว ไม่แม้แต่จะกล้าสบตาอีกฝ่าย

          “อิน..” ชยนหันมอง เดินไปหาและจับข้อมือพี่เลี้ยง “กลับห้อง..”

          ชินภัทรทนดูอยู่นาน เขาต้องเข้ามาขวาง

          “เชน..แกอย่าทำตัวเป็นเด็ก อินเขามาขอลาออกไปทำร้านอาหารของตัวเอง เขามาคุยกับพี่นานแล้ว”

          ชยนไม่ฟังพี่ชายด้วยซ้ำ “อิน!” เขาจับมือคนตรงหน้าแรงขึ้น เกือบจะเป็นบีบ “ผมบอกว่าให้กลับได้แล้วไง!

          “ไอ้เชน!

          “พี่อย่ามายุ่งนะ!” เขากระชากคนของเขาให้ลุกตาม

          อินทร์ยื้อแขนไว้ “คุณเชน..ปล่อยเถอะครับ ผมขอร้อง ผมคุยกับคุณชินแล้วจริงๆ”

          “ได้..ถ้าพูดกันดีๆไม่รู้เรื่อง” ชยนคว้าแขนแล้วจับลาก แรงที่เยอะกว่าเกือบทำให้อินทร์ล้ม เขารวบมือ ฉุดอีกคนเพื่อไปขึ้นรถ

“ไอ้เชน!” ชินภัทรวิ่งตาม ยื้อยุดกันตรงหน้าบ้าน

ร่างสูงใหญ่ของพี่ชายคนกลางเข้ามาขวาง ดึงตัวอินทร์ให้มาหลบอยู่ด้านหลัง

“อิน!” ชยนมองหน้า ดวงตาวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ “มานี่!!” เขาตั้งท่าจะเข้าไปคว้าตัวกลับ

“แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลยไอ้เชน!” ชินภัทรสั่ง

“อิน! ผมเป็นเจ้านายของอิน! ไม่ใช่พี่!

อินทร์ไม่กล้าโต้ แต่ก็ยังไม่ขยับไปหา

“ผม..ขอโทษ..” เขาพูดเบา “ขอโทษที่ไม่เคยบอกคุณเชนเลย..ขอโทษที่มาพูดกะทันหัน”

ชยนขบกรามเป็นสันนูน หมัดทั้งสองกำแน่น

..ขอโทษ..อย่างนั้นหรือ..

“คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงทำแบบนี้! ไม่เคยปรึกษา ไม่เคยเดินมาบอกอะไรสักอย่าง! กล้าดียังไงมาตัดสินใจลับหลังผม!” ชยนเสียงดัง

“เพราะแกเป็นคนงี่เง่า ไม่ยอมฟังอะไรแบบนี้ไงไอ้เชน! ถึงไม่มีใครบอกแก!” ชินภัทรต่อว่า “แกอยู่กับอินมานาน แกเคยรู้บ้างไหมว่าเขาคิดอะไร เคยรู้ไหมว่าเขาฝันอยากจะมีร้านเป็นของตัวเอง ถ้าแกใส่ใจอินสักนิด เขาก็ต้องบอกแกก่อนจะมาคุยกับพี่อยู่แล้ว!

ชยนมองหน้า ดวงตาแฝงแววความเจ็บปวด

“พวกเราไม่ได้ตัดสินใจปุบปับ อินคิดเรื่องนี้ไว้นานแล้วถึงได้มาขอ แกควรจะไปพิจารณาตัวเองมากกว่านะว่าทำไมอินถึงไม่กล้าบอกแก ต้องมาพูดเอาวันสุดท้ายแบบนี้!

ชยนหัวเราะหึ พี่จะพูดอะไรก็ช่าง เขาไม่สน

อินเป็นคนของผม ถ้าผมไม่อนุญาต อินก็ห้ามไปไหน!

“เลิกบ้าได้แล้วไอ้เชน แกโตจนไม่ต้องมีพี่เลี้ยงแล้วนะ!” ชินภัทรโพล่งอย่างเหลืออด “อินมีชีวิตของเขา แกจะมาบังคับให้เขาอยู่ดูแลแกไปตลอดไม่ได้! 

“ทำไมจะไม่ได้! อินเป็นของผม!

“อินไม่ใช่ของแก!! พี่เป็นคนจ้างอินมา! ไม่เกี่ยวอะไรกับแกทั้งนั้น!” ชินภัทรบอก “การที่อินจะอยู่หรือไป เป็นการตัดสินใจของพี่ ถ้าพี่อนุญาตไปแล้ว แกก็ไม่มีสิทธิ์!!

“พี่กล้าพูดหรือว่าผมไม่มีสิทธิ์ในตัวอิน!

เสียงทะเลาะกันดังลั่นทำให้พวกคนในบ้านวิ่งมาดู ต่างฝ่ายต่างเลิ่กลั่กที่เห็นเจ้านายระเบิดอารมณ์ใส่กัน

“เมฆ!” ชินภัทรสั่งเด็กคนขับรถ “ไปเอารถออก ผมจะไปส่งอิน”

เมฆผงกหัวรับ ตั้งท่าจะไปเอากุญแจ

“มึงหยุดเลยไอ้เมฆ! อย่าเสือก!” ชยนชี้หน้าก่อนหันกลับมาที่ใครบางคน “แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะเอาแบบนี้”

“แกพูดบ้าอะไรไอ้เชน” ชินภัทรจ้องหน้า

อินทร์เบิกตากว้าง มองคุณเชนอย่างขอร้อง

ชยนเหยียดมุมปาก “ดี..จะได้รู้มันให้หมด”

“คุณเชน..” อินทร์ส่ายหัว  

“ผมจะบอกอะไรให้นะพี่ชิน..คนอย่างผมมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องอินทุกอย่าง มากกว่าพี่ที่เป็นแค่นายจ้างด้วยซ้ำ!

ชินภัทรขมวดคิ้ว มองสายตาของน้องที่จ้องไปที่คนด้านหลัง

“แกจะพูดอะไร”

“ถามอินสิ! ถามให้รู้กันไปเลยว่าผมกับอินเป็นอะไรกัน!

อินทร์ชะงัก “คุณเชน!

เอากันมาตลอดสี่ปี ถ้าไม่เรียกผัวเมีย จะให้เรียกว่าอะไร!

          ชินภัทรยืนนิ่ง รู้สึกเหมือนถูกทุบลงบนท้ายทอย เขาไม่รู้มาก่อน..ไม่รู้เลยจริงๆว่าทั้งสองคนจะลักลอบมีความสัมพันธ์ที่เกินเลยต่อกัน

          “คุณชิน..” อินทร์ตาร้อนผ่าว อับอายต่อสายตาและเสียงพูดคุยของคนอื่นที่ได้ยิน “ผม..”

          ชยนแสดงท่าทีต่อต้านอย่างชัดเจน

          “รู้แล้วใช่ไหมว่าคนที่ไม่มีสิทธิ์ในตัวอินมากที่สุดก็คือพี่! ไม่ใช่ผม!!

          เด็กหนุ่มเดินเข้าไป กระชากมือของอินทร์ให้ก้าวตาม

“คุณเชน..ปล่อยเถอะครับ!” อินทร์ร้อง “คุณชิน..ผมขอโทษ..ขอโทษ..”

“หุบปากไปเลยนะอิน!” ชยนโยนตัวพี่เลี้ยงเข้าไปในรถ “ได้เห็นดีกันแน่!

ชินภัทรได้สติ เขาวิ่งลงบันได กระชากประตูรถออกแล้วพาอินทร์ลงมา

“พี่ชิน!” ชยนกระแทกประตูเสียงดังสนั่น เหลืออด “พี่เป็นคนนอก! อย่ามายุ่ง!

“แก..” ชินภัทรมองน้อง “ทำตัวน่าผิดหวังจริงๆ”

“ผมจะทำอะไรกับอินมันก็เรื่องของผม! ไม่ได้หนักหัวใคร!” เขาตะโกนใส่ “หรือพี่อยากจะเอาอินเป็นเมียอีกคน ถึงได้เดือดร้อนนัก!

ฝ่ามือหนักๆกระทบเข้ากับมุมปากน้องชาย ชยนเซถอย

“คุณชิน!” คนกลางตกใจยิ่งกว่าอะไร ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้ “อย่าทำคุณเชนนะครับ!

ชินภัทรชะงัก รู้ตัวว่าทำเกินกว่าเหตุ แต่ในเมื่อเจ้าเชนไม่มีความยับยั้งชั่งใจ เขาก็ต้องเรียกสติมัน

“หึ..” ชยนจ้องพี่ สายตาโกรธขึ้ง “คุณหมอผู้แสนดี..ใช้กำลังกับน้องในไส้ มันจะดีหรือครับ”

ชินภัทรรู้ว่าถูกยั่วประสาท เขาขบฟันกรอด

“เมฆ!” สั่งเด็กในบ้านที่ถือกุญแจรถทำท่างกเงิ่น “เอาตัวอินไปส่ง รู้ใช่ไหมว่าที่ไหน”

“ไอ้เมฆ!!” ชยนพุ่งเข้าหา แต่ถูกแขนแข็งแรงล็อคตัวไว้

“เลิกเป็นหมาบ้าได้แล้วนะไอ้เชน!

อินทร์ทำอะไรไม่ถูก มองคุณเชนที่ถูกพี่ชายขวาง

“พี่อิน..ไปเถอะพี่” เมฆอยากจะร้องไห้ อะไรนักหนาก็ไม่รู้ “ถ้าพี่ยังอยู่ตรงนี้ คุณชินต้องตีคุณเชนแน่ๆ”

อินทร์รีบเดินตาม ใบหน้ามีแต่ความกังวล

“อิน!!” ชยนตะโกน พยายามผลักตัวพี่ให้พ้น แต่พี่ชินแรงเยอะกว่าเขามาก

ใครบางคนก้าวขึ้นรถ เครื่องยนต์ถูกสตาร์ทก่อนที่จะถอยออกจากโรงจอด

“อิน!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!” ชยนร้อง

อินทร์ได้ยินเสียง ถึงแม้ว่าหน้าต่างจะปิดสนิท..ถึงแม้ว่ารถจะวิ่งออกมาแล้วก็ตาม

“อิน!!

เขาหันมอง นัยน์ตาพร่าเลือนด้วยความเสียใจ

พี่อิน!

เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน กระชากหัวใจเขาขาดวิ่น

..สิบสามปี..จบลงในวันนี้..

 



เสียงข้าวของแตกกระจายดังอยู่ในห้องนอนของชยน ชินภัทรยืนหน้าเครียด โทรทางไกลคุยกับพี่สาว

          “ผมผิดเองที่ดูน้องไม่ดี..ปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้น” เขายอมรับว่าตกใจ ผิดหวัง และยังทำใจไม่ได้มากนักเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่อินทร์กับน้องชายกระทำร่วมกัน

          เจ้าเชนบอกว่ามีอะไรกับอินทร์มาสี่ปี..ตอนนี้มันอยู่ปีหนึ่ง นั่นแปลว่าถ้านับถอยหลังไป อายุของมันก็แค่ราวๆมัธยมปีที่สี่เท่านั้น

          ..เขาไว้วางใจ ฝากน้องคนเล็กไว้กับอินทร์..

          ..แล้วทำไม..

          เรื่องนี้ไม่อยากจะโทษใครอีกแล้ว ถ้าบอกว่าเป็นเรื่องของอารมณ์และช่วงวัยที่กำลังเลือดร้อน อยากรู้อยากเห็นเรื่องเพศ จึงเลยเถิดไปมีอะไรกัน มันก็พอจะรู้สึกแย่น้อยลง แต่เขามองว่าอินทร์เป็นผู้ใหญ่มากกว่า ทำไมถึงไม่ห้ามปราม ไม่ขัดขืน ไม่บอกว่าอะไรควรไม่ควร

          เขารู้ว่าอินทร์ตามใจชยนมากเหลือเกิน..แต่ไม่คิดว่าจะมากจนกระทั่งรวมถึงเรื่องที่ได้ยินนี่ด้วย

          ..แล้วจะทำอย่างไรได้..

          ..เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว..

          เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียดอินทร์ ไม่อยากจะต่อว่า เพราะรู้ว่าน้องชายก็เป็นตัวแปรสำคัญ

          ..แค่ผิดหวัง และยังรับไม่ค่อยได้เท่านั้นเอง..

          “พี่..จะมาหรือครับ” ชินภัทรนวดคลึงหว่างคิ้ว มีเสียงโยนอะไรบางอย่างใส่ผนัง เขาต้องเงยหน้ามอง “หรือว่าพี่จะคุยกับมันก่อน..”

          ให้พี่คุย

          ชินภัทรรับคำ ถือโทรศัพท์ขึ้นไปที่ห้องนอนของน้อง ตั้งแต่อินทร์ถูกพาตัวไป เขาก็จับมันขังไว้ในห้อง อยากอาละวาดก็เอาเลย ทำให้เต็มที่ ระบายอารมณ์จนหมดแรงเมื่อไร ค่อยมาคุยเรื่องบทลงโทษ

          เสียงด้านในเงียบลงแล้ว เขาไขกุญแจเข้าไป แล้วก็ต้องหยุดยืนมองสภาพดูไม่ได้

ไฟกลางห้องปิดมืด ข้าวของเสียหายหลายอย่าง พวกเศษกระเบื้องและกระจกกระจายอยู่บนพื้นพรม อย่างน้อยมันก็ยังไม่ขาดสติจนพังหน้าต่างทิ้ง คงเห็นอะไรใกล้มือแล้วเลยหยิบมาระบายความโกรธมากกว่า

“เลิกบ้าได้หรือยัง” ชินภัทรถามคนที่นั่งอยู่กับพื้น

ชยนไม่ตอบ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ

เพราะไม่ได้เปิดไฟ ชินภัทรเลยมองไม่ถนัด ว่าสิ่งที่ยังคั่งค้างอยู่บนใบหน้าคืออะไร

..น้ำตา?..

“แกอย่าคิดว่าก่อเรื่องเอาไว้แล้วจะจบกันง่ายๆ” ชินภัทรโยนถุงกระดาษลง “อินฝากเมฆเอามาคืน..”

ชยนเงยหน้ามอง บดกรามเป็นสัน

          ในถุงมีโทรศัพท์มือถือไอโฟนเครื่องเก่า กับของมีค่าบางอย่างที่เคยซื้อให้ในโอกาสสำคัญ เช่น นาฬิกา กับสร้อยทองคำขาวที่เอาไว้ให้อินทร์ใช้ห้อยหลวงปู่ทวด

          ..คิดจะ..ตัดขาดไม่ให้เหลืออะไรเลยสินะ..

          ชยนหัวเราะหึ ผลักของออกไปให้พ้นมือ “คนอย่างผม..ให้แล้วไม่เอาคืน”

          ..ความรู้สึก..ก็เช่นกัน..

          ชินภัทรไม่ว่าอะไร เขายื่นมือถือให้น้อง “พี่เฌอจะคุยด้วย..”

          ชยนนิ่งเงียบ

          “อย่าให้เขารอนาน” ชินภัทรย้ำ

          เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด

          พี่ทั้งสองคน..คนที่ตามใจและโอ๋เขามากกว่าใครก็คือพี่ชิน ส่วนพี่เฌอ..ถึงจะตามใจไม่ต่าง แต่พี่สาวก็เป็นคนที่เขากลัวมากที่สุด พี่เป็นคนเด็ดขาด ตัดสินใจอะไรลงไปแล้วจะไม่คืนคำ

          เชน..ปลายสายมีเสียงเรียบเย็น

          “พี่เฌอ..” เขาลุกขึ้นยืน

          ชินเล่าให้พี่ฟังแล้วพี่พูด แกคิดอะไร..ถึงได้นอนกับพี่เลี้ยงของแก

          ชยนกำหมัด “ไม่ได้คิดอะไร”

          ใคร..เป็นคนเริ่ม

          “ผม” เขาตอบทันที “ผมเป็นคนขอก่อน อินขัดไม่ได้ อินเลยยอม”

          ตอนนั้นแกแค่ม.สี่ คิดว่าฉันควรเชื่อไหม

          “อินไม่ได้เริ่ม” ชยนเน้น “ผมผิดเอง! พอใจหรือยัง!

          พี่สาวเงียบไป

          “พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด เราแค่มีโลกส่วนตัวของเรา ไม่ได้เดือดร้อนใคร!

          แต่ถ้าสิ่งที่อินทำกับแก มันทำให้แกเปลี่ยนรสนิยมทางเพศ ฉันควรจะทำยังไงต่อล่ะ

          “ผมยังเป็นน้องของพวกพี่เหมือนเดิมใช่ไหม” ชยนถาม “หรือการที่ผมมีอะไรกับพี่เลี้ยงที่เป็นผู้ชายด้วยกัน มันทำให้ผมกับอินดูเลวร้ายมากในสายตาคนอย่างพวกพี่! ถ้าผิดหวังกันมากนัก จะไล่ผมออกจากบ้านก็ได้นะ!

          “ไอ้เชน!” ชินภัทรปรามเสียงดุ “อย่าหาเรื่อง”

          ชยนหันมามองพี่ชายคนกลาง ดวงตาแข็งกร้าว

          “เคยรู้บ้างไหมว่าอินทำอะไรให้น้องของพวกพี่บ้าง..เวลาที่พี่เฌอไม่อยู่ที่ไทย เวลาที่พี่ชินเอาแต่ยุ่งกับงาน..” ดวงตาสีเข้มมีหยดน้ำเอ่อคลอ “อิน..ทำทุกอย่างเพื่อผม! เขาเป็นโลกทั้งใบของผม

          ..แต่พี่..ยังมาพาเขาไป..

          ชินภัทรนิ่งสนิท ไม่สามารถกล่าวโทษใครได้นอกจากตัวเอง

          ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกจะเอาเหตุผลอะไรมาอ้างพี่สาวพูดเสียงเย็นชา แต่เท่าที่ฟังมา ดูเหมือนแกจะทำเรื่องเอาไว้เยอะนะเชน

          ชยนไม่เถียงสักคำ

          นิสัยแกมันเด็ก..ใจร้อน ดันทุรัง เอาแต่ใจ ไม่ฟังใครสักคน ดีแต่โทษคนอื่น ไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่แม้แต่กับพี่ชินเธอหัวเราะหึ พฤติกรรมของแกมันไม่โตสักที และฉันก็เริ่มจะเหลืออดแล้ว

          “แล้วไง..” ชยนต่อต้าน

          ฉันให้เวลาแกจัดการนิสัยของแกเอง..อย่าให้เรียกว่าเป็นสันดานเลยนะ เพราะมันทุเรศ

          “พี่เฌอ!

          ถ้าแกยังไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง แกเตรียมใจไว้ได้เลย ฉันจะเอาแกมาอยู่ด้วยที่นี่..ไม่ต้องกลับไปเจอใคร ไม่ต้องเจอ..แม้แต่กับพี่อินของแก

          ชยนกำมือเข้าหากัน  

          จัดการตัวเองซะเชน..ถ้าไม่ดีขึ้น อย่าคิดขยับตัวไปไหน เพราะฉันเอาจริง

          พี่สาวพูดไว้แค่นั้นแล้วตัดสายทิ้งทันที ชยนขบฟันกรอด โยนมือถือคืนพี่ชิน

          “เก็บห้องด้วยไอ้เชน” ชินภัทรสั่ง

          “ไปตามไอ้เมฆมาเก็บ”

          “แกทำ..แกต้องเก็บ!” เขาจะไม่ยอมอ่อนข้อให้น้องชายอีกแล้ว “พี่เฌอบอกแล้วใช่ไหม ว่าถ้าแกยังทำตัวเหมือนเดิม พี่จะพาแกไปอยู่ด้วย”

          ชยนมองด้วยความโกรธ

          “และแกคงไม่อยากให้พี่เฌอเปลี่ยนใจ หันมาเล่นงานอินสินะ”

          “อินผิดอะไร!” เขากระชากเสียงถาม

          “ที่แกเป็นบ้าเป็นหลัง อาละวาดโวยวาย ประจานเรื่องบนเตียงของตัวเองให้คนอื่นรู้ ทำให้พวกพี่ต้องอายเพราะความใจร้อน ไม่ฟังใครของแก ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอินทั้งนั้นหรือไง”

          “แล้วพวกพี่มีเหตุผลอะไรถึงจะไปยุ่งกับอิน! โกรธนักก็มาลงที่ผมสิวะ!

“ระหว่างน้องในไส้กับคนนอกอย่างอิน แกคิดว่าพวกพี่ควรจัดการใครมากกว่ากันล่ะ! อย่าลืมว่าพวกพี่ยังไม่มีใครเห็นดีเห็นงามเรื่องของแกกับอินสักคน!” ชินภัทรขู่ “ถ้าแกอยากให้อินเดือดร้อนไปด้วยก็เอาเลย ไปตามหาเขา แล้วลากตัวเขากลับมา ทำทุกอย่างแบบเดิม ไม่ต้องสน ไม่ต้องแคร์ใคร อยู่ในโลกส่วนตัวของแกให้เต็มที่!

ชยนควบคุมอารมณ์อย่างสุดความสามารถ

“พี่เตือนแกไว้แค่นี้นะเชน..” ชินภัทรกำชับ “ทำตัวดีๆ อย่าประชด อย่าทำนิสัยเด็กๆให้คนอื่นต้องเอือม ไอ้ที่อาละวาดเหมือนหมาบ้า ทำลายข้าวของเสียหายอย่างวันนี้ อย่าให้เจออีก แล้วอย่าคิดทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา ไปคบเพื่อนไม่ดีหรือหนีเรียนเด็ดขาด”

เด็กหนุ่มหันหน้าหนี สูดลมหายใจเข้าลึก พี่รู้ว่าคนอย่างเขามันหน้าด้านหน้าทน ต่อให้ลงโทษ ตบตี ขังไว้ในห้อง ตัดเงินทิ้ง หรือไล่ออกจากบ้านก็ไม่กลัว

..จุดอ่อนของเขาตอนนี้..มีแค่อย่างเดียว..

“อินจะเดือดร้อนหรือไม่..มันก็ขึ้นอยู่กับแก”

“อย่ายุ่งกับอิน” ชยนย้ำเสียงแข็ง

ชินภัทรหัวเราะหึ คนอย่างเจ้าเชน อ่านออกได้อย่างง่ายดาย

“ไอ้เชน..ถ้าแกทำตัวดี พวกพี่ก็ไม่ใช่คนใจร้าย หน้าที่ของแก..คือทำให้พวกพี่ไว้ใจ..”

เขาจ้องหน้าพี่

แล้วหลังจากนั้น เรื่องของแกกับอิน..เราค่อยมาคุยกัน

ชยนขมวดคิ้ว มองตามพี่ชายที่เดินออกจากห้อง

“เดี๋ยว! ที่พูดน่ะ หมายความว่ายังไง”

“ตามที่บอก” ชินภัทรหันมา “ถ้าแกทำตัวดีขึ้น..เรื่องของแกกับอิน ค่อยว่ากัน”

ชยนยืนนิ่ง

“เก็บห้องซะ ขึ้นมาอีกที ทุกอย่างต้องเหมือนเดิม”

          เขาสบถในลำคอเมื่อพี่กลับลงไปด้านล่าง ทำอะไรไม่ได้ นอกจากกระแทกประตูปิดเสียงดังลั่น




ดวงตาคู่หนึ่งเหม่อมองข้าวของทุกอย่างในร้าน ก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือน สภาพภายในยังดูไม่ได้อยู่เลย

          ข้าวของเครื่องใช้ใหม่เอี่ยมถูกจัดวางในที่ของมัน โต๊ะและเก้าอี้สำหรับลูกค้าถูกยกมาวาง การต่อเติมทุกอย่างเสร็จสิ้น ทั้งน้ำและไฟ สิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่เครื่องนอนหมอนมุ้งบนชั้นลอย

          ทุกอย่างเตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ และคงจะไม่สำเร็จลงด้วยดี ถ้าไม่ได้ผู้มีพระคุณทั้งสองของอินทร์คอยให้ความช่วยเหลือ

          แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านของคุณชินวันนี้ ทำให้อินทร์หมองใจเสียยิ่งกว่าครั้งไหนในชีวิต

          เขาทำให้คุณชินผิดหวัง และทำให้คุณเชนโกรธจัด แสดงท่าทีต่อต้านพี่ชาย จนคุณชินเผลอลงมือด้วย

          อินทร์กังวลมาก ถึงกับปวดมวนในท้อง เขานั่งกอดเข่า รู้สึกผิดจนนอนไม่หลับ

          ไม่กล้าจะกลับไปสู้หน้าเจ้านาย แต่รู้ดีว่าเขาต้องหาทางไปเจอเพื่อขอโทษ

          ..ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้..

          ป่านนี้..เรื่องจะถึงหูคุณเฌอหรือยัง

          คุณชินจะโกรธ จะเกลียด จะผิดหวังกับเขามากแค่ไหน

          แล้วคุณเชน..จะรู้สึกอย่างไรบ้าง

          “คุณเชน..” เสียงพร่าสั่นพึมพำ

          ..คุณ..กำลังทำอะไรอยู่..

          ..เลิกโวยวายแล้วใช่ไหม..

..อาบน้ำ กินข้าว แล้วก็รีบๆนอน..

          ..อย่าเอาแต่เล่นเกมจนไม่สนใจอะไร..

          ..ดูแลตัวเองได้ไหม..

..อยู่คนเดียวได้หรือยัง..

          หยดน้ำร้อนผ่าวซึมขึ้นและร่วงหล่นจากปลายหางตา อินทร์ยกมือขึ้นแตะ หัวเราะเบาๆ

          ..นี่ไง..อิสระที่ต้องการ..

          อินทร์ได้แต่นั่งอยู่ในร้านที่เงียบเหงา และนั่งอยู่อย่างนั้นคนเดียวจนข้ามวัน

 



เสียงนาฬิกาปลุกในมือถือดัง ชยนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงป่ายมือไปปิด

          “ขออีกห้านาทีนะอิน..” เขาพึมพำ

          ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

          “อิน?

          ชยนนิ่งเงียบ ค่อยๆปรือตาขึ้นมอง

          ในห้องเปิดไฟสว่าง ข้าวของยังคงกระจัดกระจาย รกและเกะกะ มีแค่บางส่วนที่ถูกเก็บทิ้ง ใส่ลงในถุงขยะสีดำ

          เด็กหนุ่มยันตัวขึ้น เหลียวมองรอบห้อง

          เข็มนาฬิกาบนผนังส่งเสียงดังตามจังหวะวินาที บอกเวลาเที่ยงคืนครึ่ง

          เขามองทุกอย่างอีกครั้ง..ทั้งที่จำได้แล้ว แต่ก็ยังอยากจะมอง..เพื่อให้แน่ใจ

          ..ไม่มีใครเลย..

          ชยนหัวเราะแผ่วเบา

          “เดี๋ยวนี้เอาใหญ่แล้วนะอิน” เขาค่อยๆลงจากเตียง ลากถุงขยะมุมห้องเข้ามา และก้มลงเก็บเศษแก้วทิ้งทีละชิ้น..สองชิ้น “ปล่อยห้องเละเทะแบบนี้ได้ยังไง”

          เขาเอาไม้กวาดมากวาดกระจกกับแผ่นกระเบื้องชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ตกหล่นอยู่ตามพื้น บางชิ้นหนักเกินไป เลยต้องใช้นิ้วหยิบ แต่เพราะคงจับแรงเกิน แก้วถึงได้บาดจนเลือดซึม

          “เจ็บ..” ชยนนั่งมองหยดสีแดงที่ผุดขึ้นช้าๆ

          กระบอกตาร้อนผ่าว เมื่อนึกไปถึงวัยเด็ก

          หกล้มนิดเดียว..อินทร์วิ่งมาหาหน้าตาตื่น

        “คุณเชน! เป็นอะไรไหมครับ..เจ็บตรงไหนบ้าง”

        “ขวัญมานะครับคนดี..ผมจะทำแผลให้”

          ชยนหัวเราะในลำคอ ยื่นปลายนิ้วที่เป็นรอยบาดออกไปในความว่างเปล่า

          “อิน..” เขาพึมพำ “อยู่ไหนล่ะ..มาทำแผลให้สิ”

          ดวงตาสีเข้มพร่าเลือน

“ทั้งชีวิตนี้ ไม่มีใครลงให้คุณได้เท่าผมอีกแล้ว”  

“ถ้าหมดผมไป คุณจะไม่เหลือใครที่ยอมทนคุณเลยสักคน” 

        “ใครจะทนคนอย่างมึงได้วะเชน..ถ้าเขาไม่รักมึงจนหมดหัวใจน่ะ”

          คำพูดพวกนั้นวนเวียนอยู่ในหัว แม้แต่ตอนที่นอนหลับไป

        “ผมขอลาออกจากการเป็นพี่เลี้ยงของคุณเชน”

          ..อินทร์ใจร้าย..ผิดสัญญา..

          ..ไหนบอกว่าถ้าสอบได้คะแนนดี จะพาไปเลี้ยงไง..

          “คะแนนยังไม่ออกเลยอิน..” ชยนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เอนหลังพิงเตียง

          หยดน้ำตามากมายไหลริน

          ..ทำไม..ต้องไปจากกัน..

 

……………………………………………………………………..

 


เช้าวันใหม่มาถึง อินทร์เปิดร้านด้วยแววตาหม่นเศร้า เขาไขกุญแจประตูและยกบานเหล็กด้านนอกขึ้น

          ยังมีเรื่องมากมายให้ทำ เขาต้องไปซื้อของสดมาสต็อค เตรียมเครื่องปรุงและวัตถุดิบต่างๆ วันนี้ร้านขายเครื่องใช้ในครัวจะเอาพวกจานชามกับช้อนส้อมมาส่ง

          วันพรุ่งนี้เขาจะเริ่มขายอาหาร ตอนแรกอาจจะทำตามสั่งง่ายๆ อย่างน้อยก็ทำเป็นจานๆ ขายให้หมดในแต่ละวัน ลูกค้าอยู่ตัวเมื่อไร อาจจะจ้างคนเพิ่มและทำเป็นข้าวแกงแบบตักขาย

          ..อาจจะเหนื่อยสักหน่อย แต่ว่าถ้าไม่ลองก็ไม่รู้..

          เมื่ออินทร์ออกมาข้างนอก ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่

          “คุณ..ชิน..”

          ชินภัทรอยู่ในชุดทำงาน เขาขับรถมาจอดรอหน้าร้านตั้งแต่หกโมงเช้า เพราะรู้ดีว่าอินทร์ตื่นไว

          ชายหนุ่มมีสีหน้าเรียบนิ่ง “ขอเข้าไปได้ไหม”

          อินทร์หลบสายตา รู้สึกผิดจนไม่กล้าเผชิญ “เชิญครับ..”  

          เขายกเก้าอี้กับน้ำเย็นมาให้ แต่นายจ้างไม่ได้รับน้ำใจนั้น

          อินทร์ยืนนิ่ง กุมมือของตัวเองที่สั่นริก

          “ผม..” เขาเงยหน้ามอง ดวงตาร้อนจัด “ขอโทษนะครับคุณชิน”

ชินภัทรชะงัก มองคนที่ก้มลงและยกมือไหว้

“อิน..” เขารีบรับฝ่ามือทั้งสองและดึงตัวอดีตลูกจ้างขึ้น เจ็บแปลบในอกเมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำ บวมช้ำอย่างหนักเหมือนร้องไห้และอดนอนมาตลอดคืน

..อย่าโทษใครอีกเลย..ไม่มีใครควรรับผิดในเรื่องนี้ทั้งนั้น..

เขาไม่ดูแลน้อง เจ้าเชนเป็นเด็กที่ไม่น่ารัก และอินทร์ก็ตามใจจนเลยเถิดมานานแล้ว

..เรื่องมันก็เป็นอย่างนั้นเอง..

หลายสิ่งหลายอย่างทำให้มันเกิดขึ้นมา

เขาจะหยุดไว้ตรงนี้ ทุกความรู้สึก..โดยเฉพาะความผิดหวังที่เกิดขึ้น

แต่ละฝ่ายน่าจะได้รับการลงโทษพอแล้ว

อย่างที่เจ้าเชนบอก เรื่องหลังจากนี้ ขอให้เป็นเรื่องส่วนตัวของมันกับอิน

..คนนอกอย่างเขา ทำได้แค่มองดูอยู่ห่างๆเท่านั้น..

..ไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าใครถูกหรือผิด..ไม่มีสิทธิ์เลย..

“คุณชิน..จะโกรธ จะเกลียดผมก็ได้นะครับ แต่อย่าโทษคุณเชนได้ไหมครับ” อินทร์ไหว้นายเก่าอีกครั้ง “เรื่องทั้งหมด..เป็นเพราะผมเอง”

ชินภัทรถอนหายใจ เขาเป็นผู้รับรู้เรื่องราวทั้งสองด้าน

เชนตอบรับหนักแน่นว่าเป็นฝ่ายเริ่มก่อน มาวันนี้ อินทร์กลับพูดว่าตัวเองผิด

..ผลัดกันรับขนาดนี้..ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์แบบผิวเผินเสียแล้ว..

“ทำไมอินถึงบอกว่าเป็นเพราะตัวเอง” เขาถาม “แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง”

“ผม..” อินทร์เสียงสั่น “ผมอายุมากกว่า แต่ผมไม่รู้จักชั่งใจว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ คุณเชนยังเด็ก ไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้ ผม..”

“ที่ผ่านมา เชนฝืนใจอินหรือเปล่า เคยพูดขู่บังคับบ้างไหม หรือบอกว่าถ้าไม่ยอมจะไล่ออก”

“ไม่เคยครับ..ไม่เคยเลย” อินทร์ยืนยัน “ครั้งแรกนั่น..คุณเชนแค่ม.สี่ เขายังเด็ก จะมาขู่อะไรผมได้ครับ ที่มันเป็นอยู่ทุกวันนี้ เพราะผมผิดเองทั้งนั้น”

“แล้วที่ขอลาออก สรุปว่าเรื่องมันเป็นยังไง” ชินภัทรข้องใจ “เพราะอยากมีร้านของตัวเอง หรือเพราะอยากหนีจากเจ้าเชน เพราะนั่นเท่ากับว่าอินไม่โอเคกับความสัมพันธ์ที่ทำอยู่”

“ผม..” อินทร์ก้มหน้า “เมื่อก่อน ผมเคยคิดว่าจะอยู่ดูแล รับใช้คุณเชนไปตลอดชีวิต แต่ช่วงหลังมานี้ ผมทำต่อไปไม่ไหวแล้ว ยิ่งผมอยู่ใกล้มาก ผมก็ยิ่งกลัว..วันที่คุณเชนโตขึ้น..แล้วมีคนอื่นเข้ามา”

“ทำไม..” เขาขมวดคิ้ว

ผม..หลงรักคุณเชน

ชินภัทรนิ่งอึ้ง “อิน..”

อินทร์ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ

“ผมรู้ว่าไม่ควรคิดเกินเลยกับเด็กที่ดูแลมา..แต่ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้”

ยิ่งใกล้..ยิ่งผูกพัน

ยิ่งห้าม..ยิ่งยุยงในความสัมพันธ์

ยิ่งรัก..ก็ยิ่งกลัว

ถอยหลังไม่ได้ ก้าวต่อไปก็ทำไม่ไหว

..ได้แต่หนี..และหนี..

แต่ถึงจะไปไกลแค่ไหน ก็ยังหนี หัวใจไม่พ้น

บางครั้งอยากต่อต้านให้รู้..ว่ายังมีความรู้สึก

อยากเดินจากไป..ให้เห็นและระลึกถึงคุณค่าของเขา

แต่บางคราว..ก็ทำตัวเป็นของตาย เพื่อให้คุณกลับมาหาทุกวัน

..ไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดสำหรับคำว่ารัก..

..มีเพียงความรู้สึก ที่สั่งให้กระทำลงไป พอให้ผ่านพ้นในแต่ละวัน..

..จะไม่โทษใคร นอกจากตัวเอง..

“ผมขอโทษ..ที่ทำให้พวกคุณผิดหวัง” อินทร์ร้องไห้

ชินภัทรยืนนิ่งเงียบ รับฟังโดยไม่พูดอะไรออกมา นานหลายนาที กว่าเขาจะออกปาก

“ยอมรับว่าเมื่อวานตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน ไหนจะเรื่องที่ทั้งสองคนเป็นเพศชายทั้งคู่..ไหนจะอายุที่ห่างกัน แล้วยังเรื่องที่อินดูแลเชนมาตั้งแต่เด็กอีก”

“ผมทราบดีครับ..ว่ามันไม่ควร” อินทร์ไม่คิดจะโต้แย้งในเรื่องนี้เลย

“เอาเป็นว่า..ผมจะไม่ตัดสินก็แล้วกัน” ชินภัทรยกมือยอมแพ้ “แค่อยากให้อินลองคิดดู ว่าอินแน่ใจไหม ว่าอินรักเชนแบบ..คู่รัก”

อินทร์มองสบตากับคุณชิน “ผมคงหาอะไรมายืนยันไม่ได้ นอกจากการกระทำทั้งหมดที่ผมทำให้คุณเชนมาตลอด..”

ชินภัทรพยักหน้าช้าๆ “แล้วอิน..คิดว่าเชนรักอินบ้างไหม”

อินทร์ส่ายหัว ดวงตาหม่นหมอง

“ผมเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ เลยยังบอกอะไรไม่ได้” เขาถอนใจ “เชนมีปฏิกิริยาที่..รุนแรงมากจนผมยังตกใจ”

“คุณเชน..เป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่ครับ”

“มันมากกว่าปกติ..จนเรียกได้ว่าผิดสังเกต” ชินภัทรยกมือขึ้นนวดคลึงหว่างคิ้ว “แต่ผมไม่รู้..ว่ามันจะเรียกสิ่งนั้นว่าความรักได้ไหม หรือเป็นแค่..ความหลง”

อินทร์รู้ตัวดี ว่าเขาคงไปได้มากสุด..ก็แค่คำหลังนั้น

..เอื้อมไปไม่ถึง..คำว่ารัก..

“ผมเลยอยากจะขออะไรอยู่สักอย่าง” ชินภัทรพูด “ผมคิดว่าในไม่ช้า..เชนคงรู้ว่าอินอยู่ที่ไหน”

อินทร์มองด้วยดวงตาสั่นไหว

“ผมอยากให้ทั้งสองคนใช้เวลาตอนนี้ทบทวนความรู้สึก ว่าที่ผ่านมา มันเกิดขึ้นเพราะทั้งคู่อยู่ใกล้กันจนเกินไป..จนมองไม่เห็นคนอื่นหรือเปล่า”

“ผม..เข้าใจครับ”

“หรือทั้งหมดที่เกิดขึ้น..มันเป็นเพราะว่าอินรักเชน..และเชนก็รักอิน แบบคู่รักจริงๆ”

          “เป็นไปไม่ได้หรอกครับ..” อินทร์ยิ้มจาง “คุณชินอย่าเป็นห่วงอะไรเลย ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคุณเชนอีกแล้วครับ..รับรองได้”

          “ไม่ต้องรีบด่วนตัดสินหรอกอิน” ชินภัทรวางมือลงบนไหล่ลาด บีบกระชับแผ่วเบา “ถ้าคำตอบออกมาชัดเจนเมื่อไร ค่อยมาบอกผม”

          อินทร์ได้แต่ยิ้มหม่น “ผมไม่หวังอย่างอื่นแล้วล่ะครับ ขอแค่ว่าคุณชินกับคุณเฌอ ไม่เกลียดผมมากก็พอ”

          “ไร้สาระน่า” ชินภัทรส่ายหัว ดึงอินทร์มากอดแผ่วเบา เขาลูบผมอีกฝ่าย ปลอบโยนที่ทำให้เสียขวัญ

          ..ในเมื่อรักและนับถือกันมาโดยตลอดแล้ว..

          ..แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว จะลบล้างความดีที่อินทร์มีมาตลอดสิบสามปีเชียวหรือ..

          เมื่อตั้งหลักและคิดได้ คำตอบของเขาก็ไม่มีวันเป็นอื่น

          ผมยังคิดว่าอินเป็นน้องชายอีกคนเหมือนเดิมนะ

          “คุณชิน..” เขาซบหน้ากับแผ่นอกกว้าง น้ำตาร้อนจัดไหลลง “ขอโทษนะครับ..ขอโทษจริงๆ”

          “เลิกขอโทษได้แล้ว ไม่เป็นไรแล้ว” ชินภัทรโยกหัวคนตรงหน้า “แค่ว่าหลังจากนี้..อาจจะต้องขอยืมชื่อไปขู่ไอ้เด็กบ้านั่นสักหน่อย”

          อินทร์ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็รับฟังโดยไม่ถามอะไร

          “ไม่ต้องกังวลนะอิน..ถ้าทั้งสองคนคิดตรงกัน ผมจะไม่ขวางอะไร” ชินภัทรยิ้มบาง  

          ..แต่ถ้าคำตอบกลายไปเป็นอย่างอื่น ก็คงต้องปล่อยให้มันจบลง..


.......................................................................................






อุอิ ตอนนี้ไม่มีฉาก 5555+ และน่าจะไม่มีอีกสักพัก 

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นเลยนะฮะะ เลิฟฟยูวววว 

ฝากด้วยนะคร้าบ #คุณเชนเอาแต่ใจ


         


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.786K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,357 ความคิดเห็น

  1. #6355 นาแพรต้วน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 17:15
    หน่วงมาก;-;
    #6,355
    0
  2. #6354 mookmyy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 03:19
    น้ำตาไหลเป็นน้ำตกเลยกู
    #6,354
    0
  3. #6348 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 08:19

    แน่นอกไปหมด หายใจหายคอไม่ออกเลยตอนนี้ สงสารอินมากแล้วก็เค้าใจพี่ทั้งสองคนด้วย แล้วก็เริ่งสงสารไอ ้เด็กเวรหน่อยๆล่ะ แต่ก็ยังสมน้ำหน้ามันอยู่!ดีแต่ปากหามทำร้ายจิตใจอินดีนัก! ทีอย่างงี้มาร้องไห้งอแง!

    #6,348
    0
  4. #6339 Brownsugar1980 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 17:43
    จุกอกไปหมด😭😭😭
    #6,339
    0
  5. #6330 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 00:53
    ใจหวิวไปหมดดด เป็นซึมม น้ำตาไหล
    #6,330
    0
  6. #6319 phapha087bw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 10:47
    ให้โตขึ้นจากการกระทำของทั้งคู่ บรรยายได้ดีจริงๆ
    #6,319
    0
  7. #6312 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 06:14
    ฮือออสงสารทั้งคู่เลย
    #6,312
    0
  8. #6311 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 06:14
    ฮือออสงสารทั้งคู่เลย
    #6,311
    0
  9. #6301 Pimnok2124 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 14:43
    ไหนชินภัทรบอกเห็นอินทร์เป็นน้องชาย พอตอนนี้มาบอกเป็นคนนอก เลว
    #6,301
    0
  10. #6298 Chimmy_Army (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 02:21
    ร้องไห้หนักมาก ฮืออออ
    #6,298
    0
  11. #6280 lin_minew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 18:41
    เป็นอีกบททดสอบ แต่เชื่อว่าเชนจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อพี่อินทร์ได้แน่นอน
    #6,280
    0
  12. #6269 ShrimpBurnt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 20:13
    น้ำตาไหล ฮื่ออออออ
    #6,269
    0
  13. #6267 vicha9001 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 16:16
    เพิ่งมาสนใจน้องหรือคะพี่ๆ?
    #6,267
    0
  14. #6255 Spices_smile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:12
    เห้ออออออออออออ
    #6,255
    0
  15. #6242 aliskyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 22:13
    อินคือโลกทั้งใบของเชนจริงๆ เด็กมันรักแหละ แต่แสดงออกไม่เป็นแค่นั้นเอง
    #6,242
    0
  16. #6230 Withcake (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 20:58
    ตอนที่คุณเชนบอกว่าอินคือโลกทั้งใบอ่ะ คือจะวูบให้ได้ หน่วงไปหมดเลยค่ะคุณไรท์
    #6,230
    0
  17. #6225 boywud (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 04:55
    ฮือ คุณชินนนนนน
    #6,225
    0
  18. #6224 66611 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 23:21

    หมอนเปียกไปหมดแล้ววววววว

    ฮือออ

    #6,224
    0
  19. #6222 MGot7fc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 02:30

    ฟีลกู้ดมากกคุณข้าวปั้น //ปาดน้ามตารัวๆ

    #6,222
    0
  20. #6208 - cherish 。 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 21:50

    บอกเลยนะคะว่าตอนนี้ร้องไห้เหมียนหมา (จริงๆคือยิ่งกว่านั้น) นอนหมอนเปียก หน้าตาบู้บี้ไปหมด โดยเฉพาะฉากคุณเช่นตอนตื่นมา ทางเราก็คือไหล่สั่นกึ่กๆๆ ;——; ตกใจคุณชินด้วย นึกว่าจะทำแบบที่ขู่จริงๆ ดีใจทีคุณชินเป็นนี้ ไม่โกรธพี่อินเรา T_____T

    #6,208
    0
  21. #6197 jj_jantakarn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 01:34

    T~T ไม่ไหวเศร้ามากพี่อินทร์~~
    #6,197
    0
  22. #6187 Khaha62442 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 11:40
    สงสารเด็กน้อยน่ะแต่เด็กน้อยก็สมควรที่จะต้องโตได้แล้ว///
    พี่ชิน : แกไม่จำเป็นต้องมีพี่เลี้ยงแล้ว!!!
    เด็กน้อย : แต่ผมต้องมีเมีย!!!
    55555555
    #6,187
    0
  23. วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 16:57
    พึ่งมีเวลามาสั่งสอนน้องกันหรอคะ
    #6,178
    0
  24. #6168 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 21:22
    เชนต้องโตได้แล้วนะ ต้องโตพอที่จะดูแลอินได้แล้ว
    #6,168
    0
  25. #6155 อยากเกิดเป็นแมว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:40
    ตอนแรกก็โกรธเชนแหละ จนมาถึงประโยคที่บอกว่าอินเป็นโลกทั้งใบของผมก็คือสงสารน้องง แง
    #6,155
    0