คัดลอกลิงก์เเล้ว

เรื่องสั้น...ฝันซ้อนฝัน

โดย nightya

แล้วเมื่อไหร่ฉันจะตื่นกันฟะ!!! มันเป็นคำถามที่ฉันถามตัวเองตอนที่ตื่นจากฝันที่ซ้อนอยู่ในฝันมาได้หลายรอบแล้ว ฉันยังไม่รู้สึกเจ็บจากการข่วนหน้าตัวเองสักที

ยอดวิวรวม

192

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


192

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.พ. 60 / 07:37 น.
นิยาย ͧ...ѹ͹ѹ เรื่องสั้น...ฝันซ้อนฝัน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องสั้น ฝันซ้อน.....ฝัน

 

ได้แรงบัลดาลใจมาจากฝันที่เกิดขึ้นจริงกับผู้เขียนค่ะ 

ความจริง + แต่งเพิ่มนิดหน่อย

ลองอ่านกันดูนะ 

รู้สึกอย่างไรก็บอกกันได้นะ อิอิ


++++++++++0++++++++++

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.พ. 60 / 07:37


เรื่องสั้น ฝันซ้อน.....ฝัน

 

 

แล้วเมื่อไหร่ฉันจะตื่นกันฟะ!!!

มันเป็นคำถามที่ฉันถามตัวเองตอนที่ตื่นจากฝันที่ซ้อนอยู่ในฝันมาได้หลายรอบแล้ว

ฉันยังไม่รู้สึกเจ็บจากการข่วนหน้าตัวเองสักที

ใช่ ฉันใช้เล็บข่วนหน้าตัวเองเพื่อให้รู้ว่าฉันไม่ได้ฝัน

สาเหตุที่ทำให้ฉันคิดแบบนี้ก็อาจจะเป็นเพราะหนังต่างประเทศเรื่องหนึ่งที่ฉันเคยดูก็ได้ มันเป็นเรื่องของคนที่สามารถเข้าไปในฝันของคนอื่นนั่นแหละ พวกเขาจะต้องมีสิ่งยืนยันว่าที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ฝันใช่ไหมล่ะ ฉันก็คิดคล้ายๆกัน รวมกับการบอกต่อๆกันที่ใช้ในหนังและนิยายว่า

“ถ้าทำร้ายตัวเองแล้วไม่เจ็บ แสดงว่ากำลังฝันอยู่”

นั่นล่ะ ฉันจึงต้องข่วนหน้าตัวเองทุกครั้งที่มีสติในฝัน ถ้ามันเป็นหน้าจริงๆของฉัน คงมีเลือดเต็มแก้มไปหมดล่ะ ว่าแล้วก็เพิ่มสิ่งที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้ ตัดเล็บมือด้วยไปด้วย

เพราะตอนนี้เล็บของฉันยาวแล้ว

 

...

กลับมาที่การข่วนหน้า

ฉันจำไม่ได้จุดเริ่มของฝันของฉันมันอยู่ที่ตรงไหน รู้แต่ว่าเมื่อตอนก่อนนอน ฉันนอนบนเตียงในมุมที่ปกติไม่ค่อยได้นอน แล้วมันอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันฝันประหลาดอยู่อย่างนี้

อ่อ บอกก่อนนะว่า ต่อให้เตียงของฉันมีหัวเตียง เวลาฉันนอน ฉันก็กลิ้งไปมาตามใจอยาก...เด็กๆไม่ควรทำตามนะคะ

 

ในฝัน เรื่องราวมันเหมือนย้อนกลับไปตอนที่ฉันยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ตอนนั้นฉันอยู่ที่บ้านของยายกับลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้หญิง นามสมมุติ Nจัง ในบ้านนั้นเป็นตึกทาวน์เฮาส์ 3 ชั้น มีฉัน Nจัง คุณตา และคุณยายอยู่

ในขณะที่เกิดเรื่อง พวกเราสามสาวพูดคุยกันอยู่บนชั้นสอง และคุณตาอยู่ที่ชั้นล่าง จู่ๆก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน มองไปที่นอกหน้าต่าง ฉันเห็นตึกตรงข้ามที่เป็นโรงเรียนสั่นไหว ภาพตึกเรียนค่อยๆเคลื่อนที่ไปทางซ้ายช้าๆ พร้อมกับการสั่นสะเทือนที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนยักษ์จับเขย่า....ไม่ผิดแน่

มันคือแผ่นดินไหว

 

ฉันจำได้ว่าที่ที่ฉันอยู่นั้น เคยเกิดแผ่นดินไหวในตอนที่ฉันยังเรียนอยู่ม.ปลาย แต่มันก็ไม่รุนแรงเหมือนตอนนี้

ท่ามกลางความวุ่นวายและแรงสั่นไหว เสียงคนตะโกนโหวกเหวกหวาดกลัวจากด้านนอก น้องNจังที่เหมือนจะได้สติคนแรกก็บอกว่า

“พี่P(นามสมมุติของฉัน)! อาม่า! เราออกไปนอกบ้านกันเถอะ!!

อาจจะเพราะแค่ยืนก็ไม่มั่นคงเท่าไหร่นัก เราสามคนจึงลงบันไดไปอย่างทุลักทุเล บ้านสั่น และฉันมองไปที่หน้าต่างอีกครั้งก่อนจะปิดประตูห้อง อ่า...ตึกเรียนของโรงเรียนฝั่งตรงข้ามเริ่มไหลแล้ว

ถ้านึกไม่ออกว่า “ไหล” อย่างไรก็ เหมือนกับเค้กที่วางเอียงมากๆบนถาดรอง แล้วเค้กมันค่อยๆไหลลงไปด้านที่ต่ำกว่า อืม....ไหลได้สวยดีแหะ คอนกรีตยี่ห้ออะไรกัน

จะไม่เอามาใช้ทำบ้านเด็ดขาด!!

 

และระหว่างที่ลงบันได คุณตาที่อยู่นอกบ้านแล้วก็ตะโกนเข้ามาในบ้านว่า

“รีบออกมาได้แล้ว”

อ่า อากงไปอยู่นอกบ้านแล้ว

...

เดี๋ยวสิ ตรงนี้เริ่มไม่สมเหตุสมผลล่ะ

ฉันเริ่มฉุกใจคิด

ก็อากงหรือคุณตาของฉันนั้น ไม่สามารถพูดภาษาไทยได้ชัดขนาดนี้นี่หน่า!!

Impossible!!!!!

 

พอฉันมองเห็นน้องNจังกับอาม่าออกไปพ้นนอกบ้าน...ฉันเองก็กำลังก้าวออกไป.....

ก้าวออกไป...ดีไหมนะ...ความคิดบ้าๆก็โผล่ขึ้นมาในหัวฉัน

แล้วคานบ้านก็ตกลงมาทับ

.

.

.

และฉันก็ตื่นขึ้นที่ห้องนอนชั้นสองของบ้านคุณยาย

ในห้องนอนมีฉันกับน้องสาวแท้ๆของฉันอยู่

น้องC ปลุกฉันเพราะพวกเราจะไปโรงเรียนสายแล้วถ้ายังไม่ตื่น....ดูจากชุดนักเรียนผูกคอซองที่แขวนไว้...อ่า....ตอนนี้ฉันอยู่ม.ต้น....

ใช่เรอะ?

เมื่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง โรงเรียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้น ยังอยู่ดี ท้องฟ้าแจ่มใสสมกับเป็นเช้าในฤดูร้อน แต่พอฉันลุกจากที่นอนเท่านั้นแหละ แรงสั่นสะเทือนจะพื้นโลกก็เริ่มเขย่าขึ้นอีกครั้ง

ฉันคิดออกมาในหัวทันทีว่า

มันไม่สมเหตุสมผลแล้วล่ะ

แต่ไม่สมกับเรื่องอะไรนี้ฉันจำไม่ได้ ราวกับสมองมันว่างกับเรื่องนี้ไปชั่วขณะ

ฉันคว้ามือของน้องCไว้

C พี่ว่าเราอยู่ในนี้ไปอีกสักพักเถอะ อย่ารีบออกไป”

เธอมีสีหน้าไม่เข้าใจ เพราะมันผิดหลักและข้อปฏิบัติที่โรงเรียนสอนมา แต่น้องCก็ไม่ได้ฝืนแรงใดๆกับมือของฉันที่จับเมื่อของเธอไว้ เรายืนไปตามแรงสั่นครู่หนึ่ง

“ครืน!!

เสียงดังจากนอกหน้าต่าง ตึกเรียนฝั่งตรงข้ามกับบ้านอา....มัน....ตึกมันล้มและไหลไปอีกแล้วล่ะ...

คราวนี้ไปทางขวาแฮะ

ใช่! มันไม่สมเหตุสมผล เพราะฉันกับน้องสาวที่เป็นนักเรียนม.ต้นกับประถม อยู่บ้านกันสองคน ด้วยวัยเด็กขนาดนี้ ไม่มีทางที่ตากับยาย (หรืออากงกับอาม่า) จะปล่อยให้เราสองคนอยู่เฝ้าบ้านกันเองเด็ดขาด และที่ผ่านมาพวกเขาก็ไม่เคยทำแบบนั้นด้วย

อ๊า........เหมือนจะมีใครสักคนส่งเสียงออกมา...จากที่ฉันจับทางได้คือ เสียงมันมาจากบ้านข้างๆ

“...เห็นไหม ตึกสมัยเก่ามันทนกว่าตึกใหม่ๆที่สร้างช่วงนี้ตั้งเยอะ...บ้าน...”

เหมือนเขาจะพูดชมบ้านที่ยังอยู่ดี แต่โรงเรียนเริ่มไหล....มันใช่เวลามาพูดไหมค่ะเพ่!!!

ฉันอยากตะโกนกลับไปมาก แต่เพราะแรงสั่นสะเทือน ฉันจึงดึงน้องCให้เข้ามาในอ้อมกอด พร้อมๆกับความแปลกใจว่า ทำไมคราวนี้ฉันไม่ออกไปนอกบ้านบ้างล่ะ

ในที่สุด กำแพง 3 เมตรกว่าๆที่กั้นระหว่างทาวน์เฮาส์ในซอยนี้ กับโรงเรียนฝั่งตรงข้ามก็พังลง....

นี่มันอะไรกันนนนนนน!  ฉันด่ากรนอยู่ในใจ แรงสั่นสะเทือนก็ยังคงอยู่ แล้วแสงสีขาวก็ล้อมรอบเราสองคน

 

 

 

แล้วฉันก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง บนเตียงของห้องพักห้องปัจจุบันของฉัน ฉันมองร่างกายตัวเอง...ฉันเป็นคนวัยเริ่มทำงานแล้ว อ่า ตรงกับความเป็นจริงล่ะ

ด้วยความที่ฝันซ้อนทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อย อยากหาน้ำดื่ม แต่ในห้องนอนไม่มีน้ำเหลือเลยสักขวด ฉันจึงต้องออกไปและเดินไปที่ห้องครัว แต่พอเปิดปะตูออกมาเท่านั้นล่ะ

“เอาล่ะ ฉีดยาพิษเข้าเส้นได้”

ได้ยินปริศนา และทันทีทันใด กระแสความร้อนก็ไหลเข้าเส้นเลือดที่มือของฉัน...ฉันขยับตัวไม่ได้....ก้มมองก็ไม่ได้....จนล้มลงไปนอนกับพื้นในที่สุด

ไม่...ไม่สิ ไม่สมเหตุสมผล

ฉันรวมรวมแรงไปที่มืออีกข้างหนึ่งจนสามารถยกขึ้นมาข่วนหน้าตัวเอง...ไม่เจ็บแหะ

 

 

 

และฉันก็ตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง

คราวนี้ ฉันตรวจสภาพตัวเองก่อนจะลุกจากเตียง ฉันรู้สึกเหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง แต่คงไม่ใช่อะไรที่สำคัญนัก

ฉันค่อยๆเปิดประตูห้องนอนและฉันก็ได้เห็น...เอเลี่ยน

ไม่ใช่เอเลี่ยนน่ารักๆแบบในอนิเมะ แต่เป็นเอเลี่ยนแบบในหนังฝรั่งที่ดูเหนอะหนะ เยิ้มๆ มันๆและมันก็กัดคอฉันทันทีที่ฉันยื่นหน้าออกไปจากห้อง...

ฉิบหายล่ะ ทำไมมันไม่เจ็บฟะ

แต่ตัวฉันกลับแหกปากร้องดังลั่น 

อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!

 

 

 

และฉันก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันยังตกใจจากเอเลี่ยนตัวเมื่อกี้นี้ไม่หาย หอบเอาลมหายใจเข้าปอดไปเรื่อยๆ

ไม่เอาล่ะ ไม่เอา ไม่ออกนอกห้องตอนนี้กลัว

ฉันตั้งสติ และยกมือขึ้นมาสองข้าง...มองเล็บที่เริ่มยาวจนแคะหูแล้วเจ็บของตัวเอง

ฉันค่อยๆบรรจงจิกลงไปที่แก้มทั้งสองข้างของตัวเองและลากลง

คืดดดดดด

ไม่เจ็บแหะ

และพอฉันรู้ตัวว่าตัวเองกำลังฝันก็จะตื่นขึ้น

เรื่องมันวนซ้ำอยู่อย่างนี้ไปอีกหลายรอบ จนฉันนึกไม่ออกว่าเมื่อไหร่จะตื่น

 

พอเริ่มเผลอไปตามกระแสแห่งความฝัน ฉันก็รู้สึกลอยๆ

โอ๊ะ นั่นตัวละครในเกมที่ฉันชอบนี่หน่า

อ่า...ไหนๆก็ฝันแล้ว กอดหน่อยสิ

ฉันวิ่งเข้าไปกอดเขา เขากอดตอบและเอามือลูบหัวของฉัน

กรี๊ดกร๊าด

 

ดีใจ

แล้วก็

ตกใจตื่น

เสียดายแหะ ฉันมองไปที่หน้าต่าง ผ้าม่านหนาๆเริ่มมีแสงผ่าน แย่ล่ะ สายแล้ว

แต่ก่อนจะลุกจากเตียง

ลองข่วนหน้าดูหน่อยสิ

ครืด.....

 

ไม่เจ็บ แถมจู่ๆก็โดนดึงจากด้านล่าง จนตื่นขึ้นมาอีกด้วย

มองไม่ทันแหะ ว่าอะไรดึง

แต่....โอ้ยยย ขอเถอะ เหนื่อยแล้วนะ ตื่นสักทีสิ

 

และตอนนั้นล่ะ ที่ฉันรู้สึกเหมือนดูตัวเองข่วนหน้าจนตื่นซ้ำไปซ้ำมา...จนสุดท้าย

โอ๊ย เจ็บ

เล็บของฉันก็กรีดลงบนหน้าของตัวเองเป็นทางยาว รอยแดงๆเริ่มขึ้นมาบนหน้า

ฉันดีใจสุดๆ

ตื่น แล้ว เว้ย !!!

และฉันก็คว้ามือถือข้างเตียงขึ้นมาดู...

6:42

โอ้ว ไม่ สายแล้วล่ะ

 

 

 

 

และฉันรีบอาบน้ำ แต่งตัว กินข้าว เตรียมออกจากบ้าน ไปให้ทันเข้างาน

.

.

.

ส่วนเล็บที่ยาวออกมาหนะเรอะ?...ก็ตัดในเวลาทำงานสิ

แต่เมื่อกี้นี้ ตอนเกาแก้มตัวเอง มันไม่เจ็บแหะ

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ nightya

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น