ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 814 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

เสน่หายาจก

บทนำ

“แย่แล้วคุณหนู แย่แล้ว”

เสียงร้อนรนของเหยียนฮุ่ยสาวใช้คนสนิท ทำให้ไห่อี้ซิ่วที่กำลังเหลือบมองลงไปทางหมู่ดอกไม้ในสระบัวเหลือบหางตาขึ้นมามองอย่างไม่ค่อยถูกใจเท่าใดนัก

“มีเรื่องอันใดแย่ไปกว่าการถูกกักบริเวณเพราะพลั้งมือไปทำร้ายญาติผู้น้องอีกหรือ ?”

“คุณชายฟู่และบิดามาเจ้าค่ะ”

“จริงหรือ ?” ไห่อี้ซิ่วแย้มรอยยิ้มออกมาจนเกินงามอย่างลืมตัว รีบลุกขึ้นยืนรีบร้อนจะไปหาคู่หมั้นของตน “แบบนี้มันเรื่องดีมิใช่หรือ”

“แต่ว่าเขามิได้มาจวนหลักเจ้าค่ะ”

“เจ้าหมายความว่า...”

“พวกเขาไปที่จวนรองเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นหรือ” ไห่อี้ซิ่วแสดงความกังวลออกมา “เหยียนฮุ่ยช่วยข้าทีได้หรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

“ไปสืบมา ว่าพวกเขามีธุระอันใดที่จวนรอง เกี่ยวข้องกับเรื่องงานแต่งของข้าหรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

เหยียนฮุ่ยรับคำก็รีบร้อนจากไป ใบหน้าของไห่อี้ซิ่วหมองลงอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าเหม่อมองดอกบัวออกไปสุดสายตา

นางก็พอได้ยินข่าวลือมาบ้างจากเหล่าสาวใช้ของจวนตระกูลรอง แต่นางแค่ไม่ยอมรับความจริง ถึงแม้พอจะทราบเรื่องราวมาบ้างแล้ว

 

“อี้ซิ่ว เจ้าอยู่ที่นี่เองหรือ ?”

เสียงของบุรุษทำให้สติที่ล่องลอยไปตามธาราไหลกลับเข้าร่างเสียที นางหมุนกายหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มยินดีอย่างลืมตนแทบทุกครั้ง แต่พอเห็นว่าที่ด้านหลังของเขามีผู้ใดตามมาด้วย รอยยิ้มก็ค้างอยู่กลางอากาศคู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หุบลง

เป็นญาติผู้น้องของนางอีกแล้ว...

“มีเรื่องใดหรือ ถึงพากันมาหาข้าถึงที่นี่”

เสียงของนางกระด้างลงไปมาก เมื่อเห็นว่าฟู่เหิงเจียคู่หมั้นของนาง มาพร้อมกันกับไห่ชุนเฟินซึ่งเป็นลูกผู้น้องของนางซึ่งเกิดกับท่านอา มีศักดิ์เป็นสกุลรอง โดยที่ด้านหลังสุดมีเหยียนฮุ่ยก้มหน้ามองพื้นดินอยู่ไกล ๆ

“งานแต่งที่จะเกิดขึ้นในอีกสิบวัน ข้าคงไม่สามารถแต่งงานกับเจ้าได้แล้ว”

“เพราะเหตุใดหรือ ?” ไห่อี้ซิ่วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เพราะข้า เพราะท่านพ่อของข้า หรือเพราะนาง ?”

“ท่านพี่...ข้า...เองก็ลำบากใจ แต่มิอาจขัดความประสงค์ของท่านพ่อได้” ไห่ชุนเฟินรีบตรงเข้ามาเกาะแขนของไห่อี้ซิ่วพลางใช้ดวงตากลมโตที่เริ่มคลอน้ำจ้องมองนาง “สตรีสกุลไห่ เกิดมาด้วยหน้าที่เดียวเท่านั้นคือเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับสกุลใหญ่ ในเมื่อประมุขตระกูลฟู่หมายใจให้พี่เหิงเจียแต่งงานกับข้า แล้วท่านพ่อยินยอม ข้าก็มิอาจไม่แต่งได้”

“พี่เหิงเจีย ? จำใจ” ไห่อี้ซิ่วทวนคำด้วยรอยยิ้มหยันพลางสะบัดมือของนางออกไปอย่างไม่ไยดี “เจ้าจะมาบีบน้ำตาใส่ข้าเพื่อสิ่งใด ผู้ที่สมควรร้องไห้คือข้ามิใช่เจ้า เจ้าได้ครอบครองทุกอย่างของข้า ยังมีเรื่องใดให้ต้องร้อนใจอีก ข้าสิ! ข้าที่ชาวบ้านทุกคนในจงหยวนต่างก็รับรู้ ว่ากำลังจะแต่งงานต่างหากที่จะต้องร้องไห้!

“อี้ซิ่ว” ฟู่เหิงเจียกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “หากเลือกได้ข้าก็อยากแต่งกับเจ้าเช่นเดิม พวกเราต่างโตมาด้วยกันในฐานะคู่หมั้นมาตั้งแต่เด็ก ๆ ใครเลยจะมาคาดคิดว่าอีกสิบวันจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น”

“งั้นท่านก็แต่งกับข้าตามเดิมสิ” ไห้อี้ซิ่วเชิดหน้า “หากท่านไม่ปรารถนาจะแต่งกับชุนเฟินจริงดังปากว่า ทำไมท่านและนางถึงไม่คัดค้านสิ่งใดเลย”

“ข้ามีหน้าที่ต้องกตัญญูต่อสกุลฟู่ ตอนนี้บิดาของเจ้ากำลังมีปัญหาเรื่องการค้าขาดทุนเพราะเรือสำเภาล่มใช่หรือไม่ ท่านพ่อของข้าเลยไม่วางใจ และหมายใจให้ข้าแต่งงานกับชุนเฟิน ซึ่งนตอนนี้โรงท่อผ้ากำลังไปได้ด้วยดี”

“สำหรับท่าน...ข้ามีค่าเป็นเงินทองกี่ตำลึงกัน”

“อี้ซิ่ว...”

“แล้วชุนเฟินล่ะ ตีค่าเป็นเงินได้กี่ตำลึง”

ไห่อี้ซิ่วสะท้านไปถึงหัวใจ ดวงตาวาวโรจน์ตวัดมองไปทางอดีตคู่หมั้นที่เคยเข้าใจมาตลอดว่านางกับเขาอาจจะรักกัน แต่พอมาถึงวันที่ทางบ้านนางกำลังย่ำแย่  เขากลับเลือกที่จะตระบัตสัตย์ลืมคำสัญญา และเปลี่ยนเป้าหมายไปหาลูกผู้น้องของนางที่รวยกว่าในทันที

มิน่าเล่า...ช่วงหลังมานี้ เขากับญาติผู้น้องถึงได้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยนัก!

“อี้ซิ่วเจ้าเริ่มพาลอีกแล้ว”

“แล้วข้าสมควรยิ้มแสดงความยินดีให้ท่านอย่างนั้นหรือ”

“เอาล่ะ ข้าไม่อยากจะเถียงกับเจ้าแล้ว” ฟู่เหิงเจียถอนหายใจ “ที่ข้าแวะมาบอกเรื่องนี้กับเจ้าด้วยตนเองก็เพื่อแสดงความจริงใจต่อสกุลไห่ตระกูลหลัก ว่าพวกเราสกุลฟู่ยังคงเป็นมิตรที่ดีต่อกันเช่นเดิม ถึงแม้จะไม่ได้แต่งงานกันก็ตาม แต่คัญญาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษว่า สกุลฟู่จะแต่งกับสกุลไห่ ก็ยังคงเป็นไปเช่นเดิม”

“เหมือนเดิม เช่นเดิม ?” ไห่อี้ซิ่วพยักหน้าเข้าใจ พยายามกลั้นน้ำตาที่คลอหน่วยตาเอาไว้ไม่ให้รินไหลลงมา “ไม่ทราบว่าพวกเจ้าจะแต่งงานกันเมื่อใด”

“อีกสิบวันข้างหน้า ตามกำหนดเดิม”

“ดี” ไห่อี้ซิ่วแค่นยิ้ม ยกสองมือประสานเอาไว้ที่เอวแล้วย่อกายลง “ข้าขอแสดงความยินดีกับพวกท่านล่วงหน้า”

“ท่านพี่... ท่านจะไม่มางานแต่งของพวกข้าหรือ”

“ไปสิ” ไห่อี้ซิ่วกระตุกยิ้ม “เจ้าจะต้องได้เจอกับข้าที่นั่นอย่างแน่นอน”

ไห่ชุนเฟิงกับฟู่เหิงเจียมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มโล่งใจ ทั้งสองคนกล่าวลาแล้วหมุนกายจากไป เพื่อหวังแจ้งเรื่องนี้ให้กับบิดาของฟู่เหิงเจียได้รับรู้และวางใจว่าไห่อี้ซิ่วจะไม่อาละวาดพังงานของพวกเขาเป็นแน่

 ไห่อี้ซิ่วส่งพวกเขาจนสุดสายตา แล้วจึงหมุนกายทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้กลมอีกครั้ง พลางเหม่อมองไปยังก่อดอกบัวอีกหน

“คุณหนู” เสียงเรียกด้วยความสงสารของเหยียนฮุยทำให้สตรีสูงศักดิ์ยอมปรายสายตามามอง “คุณหนูจะยอมให้เรื่องมันจบลงเช่นนี้หรือเจ้าคะ ไม่ยุติธรรมต่อคุณหนูเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เขาเฝ้าประกาศบอกผู้อื่นว่าคุณหนูเป็นคู่หมั้นของเขามาตลอด คอยกีดกันบุรุษทุกผู้ไม่ให้มีโอกาสได้เข้ามาใกล้ชิด จวบจนคุณหนูอายุยี่สิบปี ก็มาตีจากไปเช่นนี้ มันน่าแค้นใจนัก!

“ไม่เป็นไร” ไห่อี้ซิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ในเมื่อพวกเขาไม่ไว้หน้าข้าขนาดนี้ ข้าก็มิจำเป็นต้องเกรงใจอันใดกับพวกเขาอีก”

“คุณหนูจะทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ ?”

“ข้าจะแต่งงาน”

“หา ?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 814 ครั้ง

1,238 ความคิดเห็น

  1. #1216 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:38
    เริ่ดลูกอย่ายอม
    #1216
    0
  2. #1129 Prapasiri9 (@Prapasiri9) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:51
    แต่งได้ดีมากค่ะ ถ้อยคำก็อ่านลื่นไหล คอมเมนท์ก็ตลก555โดยเฉพาะชื่อนางเอก
    #1129
    0
  3. #313 JDgenryu (@jdgenryu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 13:32

    น่าสนใจๆ

    แต่ก่อนอื่นต้องขออภัยที่เผลออ่านชื่อคุณหนูใหญ่เป็นไหซีอิ๊ว (//∇//)

    #313
    1
  4. #219 Kungbible (@Kungbible) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 12:51
    ดีแล้วที่ไม่ได้แต่งงานกับผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้ ถ้าแต่งไปแล้ว รู้เช่นเห็นสันดานภายหลังจะช้ำใจกว่านี้อีก
    #219
    0
  5. #39 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 21:39
    ต้องแสดงความยินดีสินะ นิสัยยย
    #39
    0