'ปลื้มคนโปรด' (Yaoi) [สนพ.Deep Publishing]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 540,291 Views

  • 8,076 Comments

  • 24,109 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    135,403

    Overall
    540,291

ตอนที่ 4 : ปลื้มคนโปรด 3 : ปากก็ร้าย ใจก็ดี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3317 ครั้ง
    7 ธ.ค. 61

ปลื้มคนโปรด 3 : ปากก็ร้าย ใจก็ดี

#ปลื้มคนโปรด

 

          Pluem Korntawat

20 นาที

            วันนี้ที่ไม่มีเธอ.

           

            ดวงตาสีสวยไล่อ่านสเตตัสของคนเมาที่ถูกเพื่อนลากกลับบ้านเมื่อวานนี้ พลางคิดว่าดื่มหนักไปขนาดนั้นยังตื่นขึ้นมาโพสต์อะไรเศร้าๆ ในยามเช้าได้อีกเหรอ เพราะถ้าเป็นคนปกติคงจะนอนแฮงค์ไม่รู้เรื่อง กว่าจะได้เห็นข้อความเหล่านี้ก็คงจะช่วงเย็นเป็นต้นไป

 

            ทว่าเวลานี้คนโปรดกำลังอ่านที่พี่ปลื้มโพสต์ไว้ ภาพที่พี่เจษมาลากพี่ปลื้มกลับไปยังติดอยู่ในความทรงจำของเขา จำไม่ได้ว่าพี่เจษพูดขอบคุณหรือขอโทษหรือเปล่า ราวกับสมองสั่งให้จำแค่ตอนที่คนเมาอ้อนวอนขอให้แฟนเก่ากลับไป

 

            จนถึงตอนนี้คนโปรดยังอดคิดไม่ได้...

 

            ทั้งที่ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอ

 

            พี่ไม่เคยได้บทเรียนเลยนะเขาพึมพำ ส่ายหน้าเบาๆเมื่อคิดว่าสภาพเมื่อคืนอีกฝ่ายย่ำแย่แค่ไหน แต่เขาก็เข้าใจว่าการที่เราเสียคนที่เรารักไปมันเป็นยังไง

 

            มันเหมือนกับเราเสียดาวนำทางไป

 

            ดาวเหนือ... คนโปรดพูดขึ้นจู่ๆก็นึกถึงเพลงที่เคยฟังตอนอกหัก มันคือเพลงที่เขาบังเอิญไปเจอแล้วชอบมัน เป็นเพลงที่เขาได้ฟังตั้งแต่วันแรกที่เขาชอบพี่ปลื้ม จนถึงตอนนี้แม้จะผ่านมาเจ็ดปี มันก็ยังเป็นเพลงที่เขาชอบอยู่

 

            และหากการสูญเสียรักไม่ต่างจากการนำทาง คนโปรดก็อยากจะมอบเพลงนี้ให้เขาฟังบ้าง เผื่อว่าเขาจะได้รู้ว่าเมื่อเราเสียดาวดวงแรกไป เราต้องค้นหาดาวดวงใหม่

 

            มันอาจจะเป็นดาวที่ห่างไกล หรือดาวใกล้ๆ ที่มองไม่เห็น อยู่ที่เราว่าจะเลือกดาวดวงไหน แต่ทว่าหากมองเข้าไปในนัยแฝง จะพบเห็นคำอธิษฐานที่ซ่อนไว้

 

            คำอธิษฐานที่ไม่เคยเปล่งเสียงออกไป...

           

 ‘หวังว่าจะได้เป็นดาวเหนือของพี่บ้างนะครับ

 

Konpord Kontee แชร์ลิ้งค์

1 นาที

Laika – ดาวเหนือ

 

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าจางๆ ก่อนจะปิดมือถือเก็บลงกระเป๋า สูดหายใจเข้าเพื่อขับไล่ความหม่นหมองในชีวิต พร้อมกับทบทวนว่าวันนี้เขาต้องทำอะไรบ้าง สิ่งเดียวที่วนเวียนเข้ามาในหัวคือรับเรื่องน้องเย็นนี้ เขาคงจะต้องคิดให้ดี ไม่งั้นก็จะโดนพวกปีสี่มาลงโทษอีก

 

คงต้องปรึกษากับพวกพี่ว๊ากอีกที บางทีบทเรียนวันนี้อาจเป็นเรื่องของ...

 

เอาไงวะไอ้สัส มึงจะเอาไงก็ว่ามา !”

 

มึงมีสิทธิ์มาถามเหรอวะ มึงแย่เมียกูนะไอ้เหี้ย !”เสียงเอะอะดังลั่นโรงอาหารวิศวะ ส่งผลให้คนแถวนั้น รวมถึงคนโปรดที่กำลังเดินผ่านหันไปมองปีหนึ่งที่กระชากคอเสื้อกันอยู่ ใบหน้าของรุ่นน้องที่คุ้นเคยทำให้คนโปรดขมวดคิ้วมุ่ย

 

เขาจำได้ว่าเคยเห็นสองคนนั้นในห้องเชียร์เมื่อวานนี้

 

พวกเขาคือกลุ่มเดียวกับที่ไม่ยกมือไหว้รุ่นพี่ เป็นเหตุให้เขาสั่งลงโทษแล้วก็โดนปีสี่ตลบหลังนั่นเอง

 

กูไม่ได้แย่ง เขาบอกเองว่าเลิกกับมึงแล้ว !”

 

เลิกห่าอะไร มันยังนอนกับกูอยู่เลยวันที่มึงโทรมา

 

ไอ้...!”

 

มึงมันก็แค่ไอ้คนหน้าด้านแย่งเมียคนอื่น !”

 

ผัวะ !

 

            “เฮ้ย !” คนโปรดอุทานลั่นเมื่อปีหนึ่งที่ถูกกล่าวหาซัดหน้าอีกคนจนหงายหลัง ปกติเขาจะไม่เอาตัวเองไปวุ่นวายเพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของเขา แต่ด้วยหน้าที่ของพี่ว๊าก หากปล่อยให้เกิดเรื่องวิวาทมีหวังคงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ นั่นเลยทำให้เขารีบวิ่งเข้าไป กระชากคนที่คร่อมอีกคนไว้ให้ออกมาคุยกัน หยุดนะปีหนึ่ง อย่ามาทะเลาะกัน !”

 

            “แล้วพี่เสือกไรด้วยวะ  !” อีกฝ่ายถาม ผลักคนโปรดให้ถอยห่างด้วยท่าทีก้าวร้าว พวกผมจะคุยกัน อย่ายื่นหน้าเข้ามาสอด !”

 

            “แต่นี่มันในมหาลัย พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทะเลาะกัน โปรดพยายามข่มด้วยท่าททีเคร่งขรึม จะให้ใช้ความรุนแรงก็คงไม่ไหว ตัวของเขาเล็กกว่าอีกฝ่าย อีกอย่างใช้ไม้อ้อนเอาน้ำเย็นลูบมันน่าจะดีกว่า ถ้าจะตีกันก็อย่ามาใส่ชุดนักศึกษา ออกไปกัดกันข้างนอกนู้น

 

พี่อย่ามาเสือกได้ป่ะ ไอ้เหี้ยนี่มันแย่งเมียผม ผมจะซัดมันให้ตาย

 

            ช่วยให้เกียรติเครื่องแบบที่พวกคุณใส่หน่อย มหาลัยไม่ใช่ที่ของอันธ...

 

            “พูดมากจริงไอ้สัส !”

 

ผัวะ !

 

            “อึก !” ร่างของคนโปรดล้มไปกองกับพื้น ในปากคลุ้งไปด้วยเลือดเนื่องจากโดนหมัดหนักกระแทกใส่ ทำเอาเจ้าตัวต้องกุมปากไว้ สันกรามรู้สึกเจ็บแปลบไปหมด เชี่ยเลือด...

 

สมน้ำหน้า อยากวุ่นวายดีนัก

 

คุณ...

 

ทีนี้ก็ตามึงแล้วไอ้สัส แย่งเมียกูใช่ไหม ไปตายซะ !” แทนที่ปีหนึ่งคนนั้นจะขอโทษ กลับยิ้มเยาะและเดินข้ามไปอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ง้างหมัดซัดกับคนที่อ้างว่าแย่งเมียตัวเองต่อไป ส่งผลให้คนโปรดต้องรีบตั้งสติ ฝืนกายลุกขึ้นเข้าไปจับแขนน้องคนเดิมเพื่อกระชากให้หยุดการกระทำ

 

            แต่ด้วยขนาดตัวที่ค่อนข้างต่างกัน คนที่โมโหอยู่เลยสลัดเฮดว๊ากอีกครั้ง

 

            อย่ามาเสือก !”

 

            “เหวอ !”

 

ระวัง !” แรงสลัดทำให้คนโปรดเซถอยหลังกระแทกเข้ากับใครบางคนที่รับไว้ สองมือหนากอบกุมเข้าที่ไหล่รองไว้ไม่ให้ล้มฟาดพื้นไปซะก่อน ตอนแรกก็คิดว่าคงเป็นเพื่อนมาช่วยไว้ พลันก็ต้องชะงักเมื่อเงยหน้าไปสบตาเพื่อดูว่าเจ้าของวงแขนเป็นใคร ทำบ้าอะไร อยากตายเหรอ

 

พะ...พี่ปลื้ม เจ้าของชื่อย่นคิ้วใส่ฉายชัดถึงความไม่พอใจในดวงตา ต่างจากคนโปรดที่หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ไม่คิดว่าคนที่รับไว้จะเป็นคนที่โพสต์สเตตัสเศร้าๆ ปลื้มประคองให้ร่างโปร่งกลับมายืนดีๆ ก่อนจะหันไปมองน้องที่กำลังต่อยกันอยู่

 

แยกหมาออกจากกันดิ !”

 

หยุดนะพวกมึง !”

 

เลิกกัดกันได้แล้ว !” ทันทีที่สั่งเพื่อนของพี่ปลื้มก็เข้ามาแยกปีหนึ่งออกจากกันด้วยความเร็วแสง ส่งผลให้คนที่ต่อยกันโวยวายดังลั่น ทำท่าจะพุ่งใส่กันติดตรงที่ถูกรั้งแขนไว้ เพื่อนของพี่ปลื้มเยอะกว่าก็เลยควบคุมสถานการณ์ได้ มันทำให้คนโปรดโล่งใจ

 

แล้วก็เป็นฝ่ายรับกรรม

 

ไม่มีใครสอนมึงหรือไงว่าหมากัดกันอย่ายื่นมือไปขวาง

 

“…!!”

 

ตัวแค่นี้จะไปช่วยไรเขาได้ จะเข้าไปเป็นกระสอบทรายให้มันต่อยปากแตกหรือไง ร่างสูงกดเสียงต่ำหลุบตามองมุมปากที่ฟกช้ำด้วยสายตาหงุดหงิด เขาผ่านมาเห็นตอนที่อีกฝ่ายเข้าไปห้ามพอดี ตอนแรกก็ยืนดูว่าจะจัดการยังไง กระทั่งเห็นว่าโดนต่อยปากแตกนั่นแหละถึงตัดสินใจเข้ามาช่วย

 

ทว่าช้าไปหน่อย คนโปรดลุกเข้าไปห้ามอีกรอบ คราวนี้เลยได้มาเป็นเกราะรองรับคนที่ถูกสลัดออก

 

ผมก็แค่อยากจะช่วยพวกเขาคนโปรดตอบ เบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตา ถึงตอนนี้จะไม่ใช่ความเขินอายเหมือนที่ผ่านมา แต่การอยู่ต่อหน้าพี่ปลื้มก็ไม่ใช่สิ่งที่คนโปรดชอบนักถ้าไม่ห้าม พวกเขาก็จะตีกันเหมือนหมา

 

แต่ถ้าช่วยแล้วสภาพเหมือนหมา ก็เท่ากับว่ามึงไม่ดูสังขารตัวเองเหมือนกัน

 

พี่...!”

 

มึงเป็นเฮดว๊ากนะไม่ใช่นักมวย ถ้ารู้ว่าช่วยเขาไม่ได้ทำไมไม่หาคนมาเสริมทัพ

 

ใครจะคิดว่าเขาจะต่อยกลับและตอนนั้นมันมีแค่ผม สวนกลับอย่างดื้อรั้น รู้ว่าผิดที่ทำอะไรเกินกำลัง แต่ก็ไม่ชอบเหมือนกันที่มาถูกตำหนิแบบนี้ อีกอย่างมันก็เป็นหน้าที่ของเฮดว๊ากที่จะต้องดูแลไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้

 

คนมันจะต่อย มันไม่สนหรอกว่ามึงเป็นเฮดว๊ากไหม

 

“…”

 

จะบุกไปช่วยใครก็ระวังตัวเองหน่อย ดีแค่ไหนที่มันไม่หันมากระทืบมึงซ้ำ น้ำเสียงกดต่ำทำคนฟังใจเสีย พาให้ไม่รู้จะเถียงด้วยคำคำไหน มึงควรจะระวังก่อนจะตัดสินใจทำอะไร ไม่ใช่คิดได้หลังจากมันซัดมึงปากเปิด

 

คำพูดของพี่ปลื้มทำคนโปรดพ่นลมหายใจช้าๆ รู้สึกราวกับว่ามีคนมาบีบคอเอาไว้ อยากจะเดินหนี ทว่ากลับต้องยืนฟังคำสั่งสอนพี่มากปีต่อไป

 

แล้วก็หยุดอีกฝ่ายด้วยคำพูดสุดท้ายของตัวเอง

 

ขอโทษครับที่ทำให้วุ่นวาย ผมจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก โปรดตอบกลับเสียงแผ่ว การต่อปากต่อคำไม่ใช่นิสัยของเขาเท่าไหร่ หากถูกตัดสินไปแบบนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร หนำซ้ำตัวเองก็ยังเจ็บปากเกินไป เถียงไม่ทันพี่ปลื้มหรอกถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปเรียนก่อน

 

ใครเขาอนุญาตให้มึงไป

 

แล้วพี่จะให้ผมทำไง ?

 

ก็เงียบปากแล้วสำนึกสิ่งที่ทำลงไป

 

“…”

 

จากนั้นก็เดินตามกูมา จะพาไปทำแผลที่ไปเห่าใส่คนอื่น

 

คนโปรดขมวดคิ้วมุ่ย ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกไหม ทว่าร่างสูงก็ไม่เปิดโอกาสหรือหันมาอธิบาย เขาหมุนตัวเดินไปก่อน ย่นคิ้วใส่คนที่เอาแต่ยืนนิ่งเล็กน้อย ส่งผลให้เจ้าตัวจำต้องเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้ 

 

ตลอดทางไม่มีบทสนทนาอะไร นอกจากลมหายใจที่ถูกใช้ร่วมกัน

 

ไม่อยู่อีกแล้วเหรอวะ ร่างสูงพึมพำเมื่อมาถึงห้องพยาบาลแล้วพบว่าไม่มีใครอยู่ให้ช่วยทำแผลให้ มีเพียงแค่ว่างเปล่า ไม่มีป้ายบอกว่าพยาบาลประจำห้องไปไหน ส่งผลให้เจ้าตัวต้องถอนหายใจ มึงไปนั่งรอบนเตียงไป เดี๋ยวกูไปหยิบยาก่อน

 

ผมทำเองได้นะครับ พี่จะได้ไปเรียน

 

กูบอกให้ไปนั่งรอ ปิดปากโดยทันทีเมื่อโดนดุ ปลื้มแยกตัวไปหยิบอุปกรณ์ในตู้ ขณะที่คนโปรดเดินไปนั่งบนเตียงคนไข้ตามที่บอก ตั้งแต่เรียนมาเขามาที่ห้องพยาบาลนี่ไม่กี่ครั้ง ครั้งล่าสุดที่มาก็ตอนที่ปีหัวแตกเพราะไปเล่นบอลแล้วดันสะดุดขาตัวเองเลยหน้าคว่ำไปชนโกล

 

ความโง่นั่นเกิดตอนปีสอง

 

มองไร ไม่เคยเห็นห้องพยาบาล ? เสียดายที่การระลึกความจำต้องสะดุดเมื่อคนพี่เดินกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผลในมือ เขาว่าของลงบนโต๊ะ ไม่ทันสังเกตคนโปรดที่ถอนหายใจใส่ ตั้งแต่เจอกันจริงจังไม่รู้เลยว่าพูดดีด้วยคือคำไหน

 

แค่สายตาที่มองมาก็สัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดตลอดเวลา

 

พี่หายาที่นี่คล่องจัง

 

เมื่อก่อนเคยมาช่วยงานอาจารย์ที่นี่ก็เลยพอรู้ว่าอุปกรณ์อยู่ตรงไหน คนโปรดพยักหน้าเข้าใจ เลื่อนสายตามองมือหนาที่หยิบสำลีไปชุบแอลกอฮอล์ ถือวิสาสะจับหน้าเขาให้เงยขึ้น ไม่รอให้เปิดปากห้ามชำลีก็ถูกกดลงบนบริเวณแผลมุมปาก

 

ซี๊ด ! เจ็บ !”

 

ก็อยู่นิ่งๆ ดิ กูทำไม่ถนัด

 

ผมทำเองดีกว่า เอาสำลีมา…”

 

หยุด ดุอีกรอบให้ชะงัก เจ็บปากอยู่ยังมาซ่ากับกูอีก มึงอยากได้อีกแผลเพิ่มหรือไง ?

 

ก็พี่มือหนัก...

 

เมื่อกี้กูไม่ได้ตั้งใจ

 

“…”

 

นั่งเฉยๆ อย่าดื้อ กูไม่ชอบ คนโปรดเม้มปากพลันก็ต้องคลายออกเพราะเจ็บแผล นิ่วหน้าเล็กน้อยให้อีกคนรู้ว่าการที่ใจร้ายใส่ย่อมไม่ใช่เรื่องดี ปลื้มเลยเชยคางอีกคนให้เงยขึ้นอีก ประคองแก้วขาวไว้ในฝ่ามือขณะที่หลุบมองรอยช้ำที่มุมปาก ร่างโปร่งเผลอหยุดหายใจเมื่อสำลีถูกทาบลงมา ความแสบสันชวนน้ำตาซึม ทว่าก็ต้องฝืนเอาไว้ กำมือแน่นจิกเล็บลงเป็นการระบาย

 

มันแสบ หากแต่ไม่เท่ากับรอบแรกที่อีกฝ่ายทำให้ ความแสบสันขึ้นลงเป็นจังหวะราวกับรู้ว่าถ้าค้างไว้นานน้องจะแสบแค่ไหน สังเกตได้จากกรามที่ขบกันแน่น ปลื้มพยายามอย่างมากที่จะไม่ลงแรงจนทำอีกฝ่ายเจ็บลึกไปถึงข้างใน พอฆ่าเชื้อโรคเสร็จก็เอายาแดงมาทาให้ ระวังไม่ให้เข้าปากน้องไป

 

แน่นอนว่าการกระทำนั้นมีอิทธิพลกับหัวใจ

 

มันทำให้ก้อนเนื้อด้านซ้ายเต้นแรงไม่เป็นส่ำ

 

ยังแสบอยู่ไหม ?

 

นิดหน่อยครับ โปรดว่าเสียงแผ่ว หลีกเลี่ยงการสบตาคล้ายกับกลัวว่าจะโดนตำหนิเข้าให้ ปลื้มพยักหน้า ไม่ได้เซ้าซี้ ทำเพียงแค่กวาดตาตรวจสอบให้แน่ใจว่าน้องไม่ได้มีแผลอีกตรงไหน กระทั่งเลื่อนมาเห็นมือที่กำไว้

 

แบมือดิ

 

หืม ? คนถูกสั่งเลิกคิ้วใส่ พอช้าก็โดนพี่เขาย่นคิ้วดุ โปรดเลยแบมือออกเผยให้เห็นแผลถลอกแบบที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจก็ได้ แต่แทนที่ปลื้มจะทำแบบนั้น เขากลับจับมือไว้ ทำแผลให้เช่นเดียวกับปากที่โดนหนักสุด

 

มึงนี่มันยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ บ่นพึมพำกับตัวเองโดยที่ลืมไปว่าระยะห่างแค่นี้ ยังไงคนโดนดุก็ต้องได้ยินได้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ทำความสะอาดแผลให้ก็ทายาแดงต่อ ระวังอย่าให้โดนน้ำ เลิกเรียนมึงก็ไปซื้อยามาทาแก้ช้ำด้วยแล้วกัน

 

ครับ

 

ส่วนวันนี้ก็ให้เพื่อนคุมเชียร์แทนไปก่อน สภาพแบบนี้อย่าไปให้น้องมันขำเลย

 

แต่ผมเป็นเฮดว๊าก ไม่ไปไม่ได้

 

แล้วมึงอ้าปากสั่งน้องมันได้หรือไง ลำพังจะเถียงกูมึงยังพูดไม่ทัน คำพูดนั้นทำคนโปรดชะงัก ก็จริงที่ปากของเขาเจ็บ จะให้คนอื่นรับหน้าที่ไปก่อนก็ได้ แต่การคุมเชียร์มันเป็นหน้าที่ของเขา ใครมาทำแทนก็คงทำได้ไม่เหมือนกัน

 

อีกอย่างแผลแค่นี้มันไม่ได้หนักเหมือนแขนขาพิการ เขายังมีแรงไปคุมน้องอยู่

 

แต่มันคือหน้าที่ที่ผมต้องทำ ยังไงผมก็ต้องไป ดวงตาแน่วแน่ทำร่างสูงมุ่ยหน้าจนแทบรวมกัน ไม่เข้าใจเลยว่าจะดื้อไปถึงไหน และเพื่อไม่ให้พี่ปลื้มด่าทออะไร คนโปรดเลยยกมือไหว้ ขยับตัวมายืนอยู่ข้างกาย ขอบคุณนะครับที่ทำแผลให้ และก็ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา

 

มึงนี่ดื้อจังวะ เจ็บแบบนี้ไม่มีใครเขาว่ามึงหรอกถ้ามึงจะพัก

 

ผมบอกแล้วไงครับว่ามันเป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำ

 

มึงรั้นอยากทำเองมากกว่า พี่ปลื้มส่ายหน้า ถ้าอยากฝืนนักก็เรื่องของมึงแล้วกัน แต่อย่ามาเสียใจทีหลังที่ไม่ฟังคำเตือนของกู

 

ความเงียบเป็นสิ่งเดียวที่โปรดมอบให้อีกคน ก่อนจะเดินออกจากห้องมาโดยไม่ร่ำลา ปลื้มเองก็ไม่ได้สนใจรุ่นน้องปากกล้า ทำเพียงแค่ส่ายหัวและรอดูว่าอีกคนจะทำยังไงตอนเข้าห้องเชียร์ อยากเห็นเหมือนกันว่าจะปากเก่งได้แค่ไหน

 

จะสมราคาที่โม้ไว้หรือเปล่า

 

แน่นอนว่าคนอย่างคนโปรดพูดแล้วไม่คืนคำ แม้จะถูกมองตั้งแต่เดินกลับคณะยันเลิกเรียนไปห้องเชียร์ก็ตาม แต่แผลที่มุมปากจะเป็นสัญลักษณ์คอยเตือนว่าไปยุ่งกับใครโดยที่เขาไม่ขอจะได้รับผลยังไง และอย่าเอาเรื่องนั้นมาทำให้หน้าที่ของตัวเองต้องเสียไป

 

จริงๆ มึงจะพักก็ได้นะ เดี๋ยวกูกับไอ้ตั้มคุมเอง

 

ใช่มึง กูไม่อยากให้ปากมึงแหกก่อนเชียร์จบ

 

กูไม่ได้เป็นอะไร กูไหว ชัดนะ โปรดตอบกลับเสียงนิ่ง เอามือไขว้หลังเตรียมพร้อมรอปีหนึ่งเข้ามาในห้อง เขาไม่กลัวเลยว่าจะถูกมองด้วยสายตาแบบไหน เพราะคิดว่าตั้งแต่เช้ามา คนน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเขาไปโดนอะไร หรือมีแผลอยู่ตรงไหน

 

มันไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเขาบิดเบือนไป และความจริงจังของเขาก็ทำให้แฝดทั้งสองมองหน้ากันเป็นเชิงว่าควรจะเอาไง

 

ชิบหาย ปีสี่มาดู ลมหายใจถูกพ่นออกเมื่อปีสี่เดินตามหลังปีหนึ่งเข้ามา พวกเขายืนกอดอกอยู่สุดขอบห้องเชียร์ จับจ้องมาที่บรรดาพี่ว๊ากนับสิบที่ยืนคุมน้องอยู่ คนโปรดสบตากับพี่ปลื้ม ไล่สายตามองเสื้อช้อปสีเดียวกันที่บ่งบอกว่าเรามีเลือดสถาบันเดียวกัน แม้ความจริงต่างฝ่ายดูจะไม่อินเท่าไหร่

 

เขารู้ว่าพี่ปลื้มอยากเห็นว่าตอนที่เขาล้มลง โอดครวญเรื่องบาดแผลมันจะเป็นยังไง

 

วันนี้ผมจะมาสอนให้พวกคุณรู้ว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร โปรดเอ่ยเสียงดัง ละสายตาจากพี่มากปีมาสนใจปีหนึ่งที่เงียบรอฟังอยู่ ดีหน่อยที่ก่อนหน้านี้เอาน้ำแข็งประคบปากมา ก็เลยรู้สึกว่าแผลมันดีขึ้น อย่างน้อยก็ขยับปากได้เยอะกว่าตอนที่พี่ปลื้มทำแผลให้เมื่อคุณได้รับคำสั่งอะไรมา หน้าที่ของคุณคือต้องทำมันให้ดีที่สุด

 

“…”

 

ต่อให้มันจะฝืนหรืออาจจะเหนื่อยไปบ้าง แต่ในเมื่อมันคือหน้าที่ที่เราต้องทำ เราก็ปฏิเสธไม่ได้ เว้นซะว่าเราไม่ไหว เราก็ค่อยหาตัวช่วยอื่นหรือขอความช่วยเหลือจากใคร แต่ขอให้คุณแน่ใจว่าคุณไม่ไหวจริงๆ

 

ไอ้โปรดแม่งโคตรรสปิริต โดนต่อยไปขนาดนั้นยังมาว๊ากน้องต่อได้ เสือกระซิบกับปลื้มหลังจากเห็นโปรดทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ถ้าเป็นกู กูอู้หยุดสักอาทิตย์ อ้างว่าคอแตกหรือติดเชื้อเกือบตายไปแล้ว

 

สันดานมึงมันขี้เกียจไง

 

เขาเรียกว่าใช้ประโยชน์จากแผลได้ถูกวิธี เสือหันไปขยิบตากับเจษที่ยกนิ้วให้อยู่ ต่างจากปลื้มที่ส่ายหน้าใส่ แต่มันพยายามเบอร์นี้ ก็น่าจะให้รางวัลมันซะหน่อย

 

คนปากเก่งไม่สมควรได้อะไรทั้งนั้น

 

ไอ้ปลื้ม

 

กูไม่เห็นว่ามันจะน่าชื่นชมตรงไหนเลย เจ้าตัวไหวไหล่จับจ้องไปที่เฮดว๊ากที่กำลังสอนน้องอยู่ เขาไม่อินกับการฝืนร่างกายแบบนั้น รู้สึกว่ามันจะเพิ่มภาระให้ตัวเองด้วยซ้ำเพราะฝืนมากเกินไป มันก็แค่เด็กปากเก่งที่พยายามจะเอาชนะให้ได้

 

มึงก็คิดมากไป ไอ้โปรดมันจริงจังกับงานของมันเสมอนะเว้ย เสือตอบ ติดที่ปลื้มยักไหล่ บทสนทนาเงียบ เนื่องจากพี่ว๊ากกำลังสอนน้องร้องเพลงเชียร์อยู่ มีจังหวะนึงที่โปรดนิ่วหน้า ทว่าก็กลับมาสอนน้องได้ราวกับไม่มีบาดแผลที่มุมปาก รวมถึงเลื่อนสายตามาสบตากัน

 

นาทีนั้นเขาเห็นความแน่วแน่ของอีกฝ่าย

 

มึงจะไปไหน ? เจษถามทันทีที่ปลื้มหมุนตัวทำท่าจะเดินออกจากห้องเชียร์ไป ไหนบอกว่าวันนี้จะอยู่ดูจนจบไง

 

กูแค่จะไปซื้อน้ำกิน

 

แต่มึงเพิ่งกินมา

 

เรื่องของกู ตอบแค่นั้นแล้วไม่พูดอะไรอีก เดินจากไปนิ่งๆ โดยไม่ฟังอะไรต่อ ทุกการกระทำล้วนตกอยู่ในสายตาของพี่ว๊ากปีสาม คนโปรดถอนหายใจที่พี่ปลื้มเดินออกไปแบบนั้น แทนที่จะอยากให้เขาอยู่ดูด้วย มันช่วยไม่ได้ที่จะอึดอัดเวลาถูกมองด้วยสายตาไร้อารมณ์อย่างนั้น อีกอย่างก็เคยบอกไปอยู่หลายครั้ง...

 

การยืนอยู่ต่อหน้าพี่ปลื้มเป็นเรื่องที่ลำบากสำหรับโปรดเสมอ

 

กระทั่งซ้อมเชียร์เสร็จ

 

หืม นี่อะไร ?โปรดย่นคิ้วใส่เมื่อพบว่ามีนมขวดหนึ่งมัดอยู่กับกระเป๋าของเขา เป็นนมช็อกโกแลตที่เขาจำได้ว่าไม่ได้สั่งให้ใครซื้อมา ไอ้ปี ไอ้ตั้ม นี่ของมึงหรือเปล่า ?

 

พวกกูไม่กินนมช็อกโกแลต มึงจำไม่ได้ไง

 

อ้าว แล้วนี่ของใคร ?”

 

มัดอยู่กับกระเป๋ามึงก็ต้องของมึงดิ สองแฝดยิ้มขำเหมือนเรื่องตลก ผิดกับโปรดที่ขมวดคิ้วหนัก

 

แต่กูไม่ได้ซื้อมา

 

มึงฝากใครซื้อหรือเปล่า ? ตั้มถาม แต่โปรดส่ายหน้าใส่

 

กูไม่ได้ฝากใคร

 

หรือว่าจะเป็น...ปีเงียบไป มองตากับแฝดคนละไข่ที่เบิกตากว้างราวกับรู้กัน ทำเอาโปรดลุ้นไปด้วย เพราะสองคนนั้นทำหน้าจริงจัง กูว่ามึงซวยแล้วว่ะไอ้โปรด กูเชื่อเลยว่านมเนี่ยต้องเป็นเครื่องราง

 

เครื่องรางไรวะ ?

 

เครื่องรางเสน่ห์ไง

 

“…”

 

มีคนเขาตกหลุมรักมึงเข้าให้แล้ว !”

 

ผัวะ !

 

โปรดตบหัวเพื่อนจนหน้าแทบคว่ำเป็นการตอบรับประโยคไร้สาระที่ทำเขาลุ้นตามอยู่นานสองนาน ดีที่ตั้มช่วยดึงหัวแฝดตัวเองขึ้นมา ไม่งั้นก็คงหน้าคว่ำอยู่อย่างนั้นไม่มีใครตบมุขให้ ไอ้เขาก็นึกว่าจะเป็นเรื่องจริงจังอะไร

 

ไว้ใจอะไรมึงไม่ได้เลย

 

เอ้า ก็มีคนเอาของมาให้ มันก็มีอยู่แค่เหตุผลเดียวป่ะ ปีพองลมในแก้ม ทำหน้าง้องอนใส่คนที่ตัวเล็กกว่า เหมือนกับน้องแจนที่เอาข้าวกล่องมาให้มึงเมื่อเทอมก่อนไง เขาก็เอามาผูกไว้กับกระเป๋ามึงไม่ใช่เหรอ ?

 

แล้วก็ค้นพบว่าตัวเองไม่ได้ชอบผู้ชายอ่ะนะ

 

เฉียบ !” สองแฝดแปะมือกันอย่างเข้าคู่ เล่นเอาโปรดแทบจะปากระเป๋าใส่ เขาส่ายหน้าถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายขณะที่ตั้มเท้าแขนกับไหล่เขา ชี้นิ้วไปที่ถุงนมเป็นการบอกใบ้ มึงลองแกะดิเผื่อมีโน้ตอะไรแปะไว้

 

แล้วก็โดนสวนกลับไป

 

เสือก

 

เฉียบ !” ปียกนิ้วให้ ต่างจากตั้มที่ยกมือกุมอก ทำท่าเหมือนเพิ่งโดนยิงแล้วทะลุออกหลังไปยังไงยังงั้น โปรดกลอกตา พ่นลมหายใจทิ้งอีกครั้งก่อนจะเลิกสนใจ ดันแฝดคู่นั้นให้ไปห่างๆ จากนั้นก็สำรวจว่ามีของชิ้นอื่นอีกไหม เมื่อพบว่าไม่มีเขาตัดสินใจแกะถุงนมที่มัดอยู่กับกระเป๋าออกไป

 

ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่าน่าจะมีคนเข้าใจผิด อาจจะคิดว่านี่เป็นกระเป๋าของใครสักคนในห้องเชียร์ที่อยากฝากของให้ มันเกิดขึ้นบ่อยสำหรับคนที่มีคนชอบมากมาย

 

ทว่าตอนที่กำลังแกะอยู่ ก็หลุบไปเห็นโน้ตที่แปะอยู่กับขวดนม ส่งผลให้คนโปรดต้องล้วงมือไปหยิบมันขึ้นมาอ่าน

 

ทันทีที่ไล่สายตา สมองก็ประมวลผลว่าใครกันนะที่เขียนข้อความแบบนี้ให้ ก่อนจะชะงักเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่ใจร้ายใส่...

 

ปากเก่งนักก็กินนมไป จะได้เลิกฝืนเห่าสักที

 

จากพี่ปลื้ม...เหรอวะ ?

 

คิดถึงกันไหม กลับมาอัพนิยายแล้วนะ :)

LOADING 100 PER

ปากก็ร้าย ใจเหมือนดี มาดูพี่ปลื้มเป็นคนดีบ้างดีกว่า จะเป็นไงต้องติดตามน้า

แรกๆ มันอาจจะดูดราม่า แต่เดี๋ยวมันดีขึ้น เอลอยากเขียนให้มันเป็นฟีลกู๊ด เลยอาจจะไม่ได้อัพบ่อยเท่าไหร่

เป็นไปได้ก็อยากจะมาลงให้ครบร้อยเปอร์เร็วๆเด้อ

ปล.เรื่องนี้มีสนพ.มาดีลแล้วน้า มารอลุ้นกันว่าจะปั่นต้นฉบับทันไหม 55555

ถ้าช่วงไหนหายไปหรือมาอัพช้าแปลว่าปั่นต้นฉบับเรื่องนี้อยู่นะคะ พยายามจะมาอัพให้อ่านทีเดียวน้า

หวีดคู่นี้ในทวิตร้อนเป็นไฟด้วยแท็กด้านล่าง

#ปลื้มคนโปรด

ติดตามนักเขียนได้ที่

เพจ Aelisma /  Avery Pie

ทวิต ael_2543

หรือจิ้มที่รูปนะงับ


Match

 

 





S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.317K ครั้ง

200 ความคิดเห็น

  1. #8064 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:50
    ปากร้ายจริงพ่อคุณ
    #8064
    1
  2. #8049 nin.ms (@nurinee17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:06
    คนพี่ก็ดูห่วงน้องเขาหนิ ปากร้ายใจดี หื้มม
    #8049
    1
  3. #8021 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:50
    จ้าพี่ปลื้มมมมมมมมม น้องมันซ่าเองเนอะ ไม่สมควรได้อะไรทั้งนั้นแหละ หาเรื่องใส่ตัวไปวันๆก็เท่านั้นเอง เนอะพี่ปลื้ม
    #8021
    1
  4. #7967 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:29
    เป็นห่วงพูดแบบนี้นะพี่ปลื้มนะ แหมมมมมมมมม พ่อคนปากแข็ง
    #7967
    1
  5. #7938 Smileyyyyyyyyyy (@06092546md) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:47

    อิพี่ปลื้มปากเเข็งสุดไรสุดดด "เป็นห่วงอยากให้พัก" เเค่นี้เอง ยากตรงไหนนน ทำเป็นซึนนนนน โห่ยยย //ใช่น้อง อิพี่นั่นเเหละคนให้ คิ๊กๆ คนเค้าซึนก่ะเงี้ยเเหล่ะะ ปากเเข็งงง
    #7938
    1
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #7879 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:28
    ชอบปีกับตั้มว่ะ55 แต่เกลียดคนที่ชื่อ...ปลื...ว่ะสงสารน้องโปรด
    #7879
    1
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #7831 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:04
    หาหนทางรักไม่เจอออ อิพี่ปากหนักกกกก
    #7831
    0
  12. #7808 ƁŁαƈҚ (@SoMJunG0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:33
    อยากตบอีพี่สักฉาด เก็กไปไหนพ่อคุณณณณณณณณ
    #7808
    0
  13. #7799 Aon Meyjforever (@aon_meyj4ever) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:58

    โว้ยยย...อิพี่ ห่วงเค้าก็บอก แหมมมมม

    #7799
    0
  14. #7798 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:32
    อีพี่!!!!
    #7798
    0
  15. #7726 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:06
    แหมมมมมมม พี่!!!
    #7726
    0
  16. #7697 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:39
    รู้สึกเหมือนคนพี่แปลกๆรู้อัลไลมาาาาา!!
    #7697
    0
  17. #7626 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:05
    พี่ปลื้มฮาร์ดคอร์จังค่ะ
    #7626
    0
  18. #7619 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:06
    งู้ยยยยยยเริ่มเป็นห่วงน้องแล้วชิมิล้า
    #7619
    0
  19. #7481 Worawat-S (@Worawat-S) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:50
    หุหุ ว่าที่สามีเป็นห่วงอะดิ
    #7481
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #7136 Thamolwan Inyapho (@thamolwan_narm2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:38
    ทำไมพี่ปลื้มมันแก้วกาดจังว่ะ ห่ะ หัดกลัวว่าทีเมียตัวเองหน่อยได้ป่ะ 555555
    #7136
    1
  22. #7098 Thxxt (@nam_petchnp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:43
    งงใจพี่ปลื้มมาก 55555
    #7098
    0
  23. #6844 northwindd (@milky01) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 10:03
    พี่ปลื้มอย่าดุน้องมากก
    #6844
    1
  24. #6729 Micky Petch (@micky_petch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 22:03
    พี่ปลื้มมม น่ารักกกก
    #6729
    0
  25. #6545 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 15:31
    แหมมมมม อิพี่ ทำมาเปงงงงงง ลามยายยน เป็นห่วง ก้บอกกก
    #6545
    1