UNSNOOPY ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง (CHANBAEK) END

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 73,885 Views

  • 1,060 Comments

  • 3,749 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    115

    Overall
    73,885

ตอนที่ 25 : เล่นกับหมาครั้งที่ 24 : ยั้งเวลาไม่ทัน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ส.ค. 60

UNSNOOPY : CHAPTER 24

เล่นกับหมาครั้งที่ 24 : ยั้งเวลาไม่ทัน

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

           

            ก็ได้ แล้วแต่ชานเลย

 

            “งั้นรอกูอาบน้ำแปปนึง

 

            “โอเคคนตัวเล็กพยักหน้าระคนยกยิ้มให้ ผมเลยบิดกายไล่ความเมื่อยล้านิดหน่อยก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำตามที่บอกเขาไว้ ระหว่างนั้นก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย มีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย ดีที่ไม่ได้คิดมากจนเกินไปเลยใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก

 

            หลังแต่งตัวเสร็จพวกเราก็ตรงมาที่บ้านของแบคฮยอนทันที นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าไม่อยากมาที่นี่ ทั้งทีประจำผมมักจะหาโอกาสเข้าบ้านหลังใหญ่กว่าบ้านผมหลายเท่าแบบนี้เสมอ ผิดกับตอนนี้ที่รู้สึกวูบโหวงพิกล

 

            แบคฮยอนเองก็คงรู้สึกเหมือนกัน

 

            พ่อแม่มึงไม่อยู่เหรอวะ ?

 

            “ไม่แน่ใจเหมือนกันอ่ะ ก็เค้าเพิ่งเข้ามากับชานนี่น่า จะไปรู้ได้ไงแบคฮยอนตอบพร้อมกับยู่ปากเล่นเอาผมถึงกับกลอกตาใส่ ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่ความผิดไอ้หมาหรอก ผมผิดเองที่ลากมันไปนอนที่บ้านโดยไม่ขอพ่อแม่มัน ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะวิ่งวุ่นตามหาตัวมันไหม

 

            หรือว่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันไปไหนกับใคร

 

            ขึ้นไปบนห้องก่อนล่ะกัน เช้าขนาดนี้พ่อแม่คงยังไม่ตื่น

 

            “ใครว่ายังไม่ตื่น หืม

 

            “อ๊ะ !”

 

            “เขานอนไม่หลับแทบทั้งบ้าน เพราะคุณหนูของบ้านหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าวเสียงทุ้มต่ำที่ดังมาแต่ไกลทำเอาแบคฮยอนถึงกับยิ้มเจื่อน เราสองคนเงยหน้าไปมองร่างสูงที่เดินหน้าดุลงมาจากชั้นสอง ขอบตาที่หมองคลำแสดงให้เห็นว่าที่เขาพูดเป็นความจริงเกือบจะโทรแจ้งตำรวจแล้วว่าลูกชายบ้านนี้หายตัวไป ถ้าไม่ติดว่าคุณนายปาร์คโทรมาบอกซะก่อน

 

            “อ่า...

 

            “อย่างน้อยก็น่าจะโทรบอกอาก่อนนะชานยอล ทำคนอื่นให้เป็นห่วงแบบนี้มันไม่ดีเลย ลูกเขามีพ่อมีแม่นะ

 

            “ผมขอโทษครับอา ผมคิดน้อยไปเอง

 

            “…”

 

            “มันจะไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง ผมสัญญาผมตอบกลับพลางโค้งหัวขอโทษเขาตามมารยาท พ่อของแบคฮยอนเลยถอนหายใจออกมา เขาดูเหนื่อยล้ากว่าพวกเราซะอีก แม้ว่าจะพยายามซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มอ่อนโยนก็ตาม

 

            ทำเอาผมรู้สำนึกผิดแทบไม่ทัน

 

            ไม่เป็นไร อารู้ว่าเราอยากใช้เวลาร่วมกับแบคฮยอนให้มากที่สุด

 

            “…”

 

            “แต่ก็ช่วยรักษาขอบเขตด้วยนะ อาเองก็อยากใช้เวลาร่วมกับลูกชายอาเหมือนกันคำพูดของเขาคมดังลูกศรแทงใจ เล่นเอาผมถึงกับหลุบตาหนี เหมือนแบคฮยอนจะเคยบอกก่อนหน้านี้ว่าถ้าย้ายไปอยู่กับย่า ก็คงจะย้ายไปคนเดียวเพราะว่าพ่อต้องอยู่คุมงานที่นี่

 

            นอกจากเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว พ่อแม่ลูกยังไม่เจอกันอีก

 

            ชีวิตจะน่าสงสารไปไหนวะ

 

            แล้วนี่ทานข้าวกันมาหรือยัง จะได้ไปทานพร้อมกัน

 

            “พ่อกับชานไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวแบคขอขึ้นไปดูของข้างบนก่อน

 

            “ของอะไรเหรอแบคฮยอน ?

 

            ของสำคัญน่ะ ไม่ต้องรอเค้านะ ทานกันไปก่อนได้เลย

 

            ผมกับพ่อแบคฮยอนมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แบคฮยอนเองก็ไม่ได้รอให้อะไรหลุดจากปาก รีบเดินขึ้นไปชั้นสองทันที ผมมองตามแผ่นหลังบางจนหายลับสายตาไปก่อนจะถอนหายใจเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่คุณอาหันมายิ้มให้

 

            ไปรอที่ห้องอาหารกันเถอะชานยอล

 

            “อะ...

 

            “ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวแบคฮยอนก็ตามมาเอง

 

            “...ครับผมขานรับระคนพยักหน้า เราสองเลยเดินตามกันไปที่ห้องอาหารที่ไม่ว่าจะมากี่ครั้งก็อดจะซี๊ดปากไม่ได้ ที่นี่แม่งโคตรใหญ่จนผมนึกว่าเข้ามาในปราสาท พอเทียบกับครัวบ้านผมแล้วนี่มันโคตรของโคตรอภิมหาห้องอาหารยักษ์

 

            แต่ถึงผมจะว่าแบบนั้น ผมก็ชอบอาหารฝีมือแม่ที่สุดแล้ว

 

            ไม่ต้องหรูหราแค่พอประมาณ

 

            แม่เป็นไงบ้างล่ะเรา

 

กึก !

 

            “ไม่ค่อยเห็นโทรมาหาอาเลยระหว่างที่รอแบคฮยอนลงมา พ่อของเขาก็ชวนผมคุยเรื่องสัพเพเหระราวกับหลงลืมไปว่า ก่อนหน้านี้ผมเพิ่งจะขโมยลูกชายเขาไปนอนที่บ้านโดยไม่บอกเขาอยู่เลย ช่วงนี้ทำงานหนักสินะ เห็นบอกว่ากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งนิ

 

            “อ่า...ครับ เห็นแม่ก็พูดๆอยู่เหมือนกัน

 

            “ฝากแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยนะ เผื่อตอนนั้นอาไม่ได้อยู่แสดงความยินดีด้วยตัวเอง

 

            “…”

 

            “เข้าใจความหมายใช่ไหมชานยอล

 

            “ครับ ผมเข้าใจดีผมพยักหน้าอีกครั้งขณะที่อีกฝ่ายถอนหายใจออกมา ลึกๆเขาก็คงรู้สึกแย่ที่ต้องมาพูดเรื่องนี้ ผมรู้ว่าเขาอยากจะให้ผมรีบทำใจก่อนที่แบคฮยอนจะไป มันน่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่าการทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วคุณอา...จะย้ายไปที่นู้นไหมครับ

 

            “ตอนแรกอาว่าจะทำ แต่อาทิ้งบริษัทไปไม่ได้

 

            “…”

 

            คงต้องให้แบคฮยอนไปคนเดียวผมแอบใจหายเบาๆเหมือนกัน ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้วแต่พอมาได้ยินจากปากของอาบยอนแบบนี้แล้ว มันก็รู้สึกแปลกๆอยู่ดี เพราะตั้งแต่รู้จักกับแบคฮยอนมามันไม่เคยทำอะไรด้วยตัวคนเดียวมาก่อน การจะให้ไปชีวิตอยู่เมืองนอกลำพังแลดูจะโหดร้ายกับมัน จริงๆอาก็เป็นห่วงแบคฮยอนนะ แต่ภาระหน้าที่ก็บีบให้อาอยู่ที่นี่

 

            “…”

 

            “ดีหน่อยที่แม่ของแบคฮยอนจะไปอยู่เป็นเพื่อนเขาสามเดือน คงทำให้แบคฮยอนได้รู้จักชีวิตมากขึ้นเขาพูดด้วยท่าทีวางใจผสมกับความทุกข์ใจ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยากมาก คงเป็นสิ่งที่คนเป็นพ่อเท่านั้นถึงจะเข้าใจ อาดีใจนะที่อย่างน้อยเราก็พยายามทำให้แบคฮยอนมีความสุข

 

            “...ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่อยากทำเรื่องที่ผมทำได้ก็เท่านั้น

 

            “…”

 

            “เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมก็ทำเขาทุกข์มาเยอะเหมือนกัน ผมเลยอยากจะทดแทนสิ่งที่ผมไม่ได้ให้เขามานานก็เท่านั้น แบคฮยอนควรมีความสุข ผมอยากให้เขาจำผมได้แม้ว่าเราจะห่างกันเป็นไมล์ก็ตาม

 

            “เชื่ออาสิ เด็กคนนั้นไม่มีทางลืมชานยอลได้หรอก

 

            “…”

 

            “เขารักเรามากนะคำพูดนั้นทำให้ผมยิ้มออกและปวดร้าวในเวลาเดียวกัน ไม่ว่าจะพูดเรื่องนี้กี่ครั้งมันก็สะเทือนใจผมได้ทุกครั้งจริงๆ อาไม่เคยเห็นเขารักใครได้มากเท่านี้ เราโชคดีมากรู้ไหม

 

            “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ

 

            “…”

 

            “ผมดีใจที่เขารักผม และดีใจที่ตัวเอง...ก็ได้รักเขาเช่นกันผมยกยิ้มพลางเลือนสายตาไปมองคนตัวเล็กที่เดินหน้าแดงเข้ามา ลักษณะน่าจะมาทันตอนที่ผมเพิ่งพูดประโยคนั้นเป็นแน่ เล่นเอาทั้งผมทั้งเขาต่างหน้าแดง เพราะผมเองก็ดันรู้สึกอายขึ้นมา

 

            ไอ้เวรเอ้ย ใครสั่งใครสอนให้มาแอบฟังคนอื่นบอกรักเนี่ย !

 

            “ขะ...ขอโทษที่เสียมารยาทครับ แต่แบคไม่ได้ยินอะไรเลยนะ

 

            ตอแหล !

 

            “แบคแค่เดินเข้ามาเฉยๆ หูแบคอื้อ ไม่ได้ยินเลยว่ามีคนบอกรักเจ้าตัวทำเป็นปิดหูส่ายหน้าไม่เป็นการปฏิเสธ ทำเอาพ่อของเขาหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ส่วนผมนี่ได้แต่ถลึงตาใส่มัน ขนาดหูอื้อนะยังได้ยินว่ากูบอกรัก ถ้าหูไม่อื้อจะขนาดไหนกัน

 

            ซึ่งต่อให้มันจะแก้ตัวอีกกี่ครั้ง มันก็คือคำโกหกอยู่ดี !

 

            “ฮ่าๆ เอาเถอะๆ นั่งลงได้แล้วแบคฮยอน เราจะได้กินข้าวกัน

 

            “ครับ

 

            “ว่าแต่

 

            “หืม ?

 

            “ไหนของที่ลูกบอกว่าจะขึ้นไปเอาไง

 

กึก !

 

            “หาไม่เจอเหรอ ?พ่อของแบคฮยอนถาม ส่งผลให้ผมแอบชะเง้อมองว่าอีกฝ่ายถืออะไรมาไหม พลันก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้พกอะไร มีเพียงแค่ความว่างเปล่าเท่านั้น แบคฮยอนส่ายหน้าเป็นคำตอบก่อนจะยกยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไง ?

 

            “หมายความว่าผมไม่บอกไง

 

            “อะ...

 

            มันเป็นความลับของผมกับชาน

 

            ความลับของกูกับมึงเนี่ยนะ ?

 

            “ใช่

 

            “ความลับอะไรวะผมขมวดคิ้วใส่เขาแสดงความไม่เข้าใจออกมาทุกตารางนิ้ว มั่นใจว่าเราไม่ได้คุยหรือตกลงอะไรกันไว้ ต่อให้บอกว่าเป็นความลับผมก็แน่ใจว่าไม่มี ซึ่งแทนที่แบคฮยอนจะบอกใบ้เขากลับอมยิ้มเอาไว้แล้วลงมือทานข้าวโดยไม่แก้ไขความไม่เข้าใจของผมสักนิดเดียว

 

            นี่มันกำลังเล่นอะไรของมันอยู่เนี่ย ?

 

            ระหว่างทานข้าวบทสนทนาก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง พวกเราสามคนคุยกันเหมือนว่าหลงลืมไปว่าอีกไม่นานจะมีใครบางคนจากไป แต่ก็คงไม่มีใครอยากติดอยู่กับความรู้สึกไม่ดีนานๆหรอกจริงไหมครับ

 

            ต่อให้ผมจะย้ำเรื่องนี้บ่อยมากก็ตาม

 

Rrrr

 

            “คุณท่านคะ มีโทรศัพท์มาถึงคุณท่านค่ะ

 

            “หืม ?พ่อของแบคฮยอนหยุดบทสนทนาทันทีที่เมดสาวรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องอาหาร ทำเอาพวกเราต่างฉายความสงสัยออกมา ใครโทรมาเหรอครับ ?

 

            “น้องชายคุณท่านค่ะ

 

            “อะ...

 

            “ท่านโทรมาเรื่องคุณย่า และบอกให้คุณท่านรีบไปรับสายตอนนี้ค่ะจู่ๆบรรยากาศก็เปลี่ยนไปแทบจะทันที พ่อของแบคฮยอนรีบลุกขึ้นสาวเท้าออกจากห้องอาหารไปพร้อมกับเมดสาวคนนั้น ทิ้งผมกับแบคฮยอนให้มองหน้ากันเพียงลำพังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 

            พลันแบคฮยอนก็พึมพำขึ้นมา

 

            คุณย่าจะเป็นอะไรหรือเปล่านะเสียงหวานว่า สีหน้าบ่งบอกได้ถึงความเป็นห่วงเล่นเอาผมถึงกับต้องลุกขึ้นไปบีบไหล่มันเบาๆเป็นการให้กำลังใจ เท่าที่มันเคยเล่าให้ฟังย่าของมันไม่สบาย และการที่จู่ๆอาของมันโทรมาแบบนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่

 

            และก็เป็นอย่างที่คาด !

 

ปึง !

 

            แย่แล้วแบคฮยอน !”

 

อ๊ะ !”

 

คุณย่า...คุณย่าเข้าโรงพยาบาล !” วินาทีนั้นทั้งผมทั้งแบคฮยอนต่างก็เปิดตากว้าง มองพ่อของแบคฮยอนที่วิ่งกระหือกระหอบเข้ามาในห้องอาหาร ใบหน้าของเขาแสดงความกังวลระคนกับอะไรอีกหลายอย่างทำเอาเราสองคนรู้สึกตามไปด้วย อาโทรมาบอกว่าคุณย่าลื่นล้ม ตอนนี้อยู่ไอซียู

 

ว่าไงนะ…”

 

หมอบอกว่าท่านอาการไม่ดีเลย

 

“…”

 

มีโอกาสรอดแค่ 50 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

 

“…”

 

และท่านเรียกหาแบคฮยอน

 

คุณย่าแบคฮยอนอ้าปากค้างตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ในตอนนั้นเองที่ผมรับรู้ได้ถึงการสิ้นสุดของเวลา เพราะพอแบคฮยอนเอ่ยคำนั้นเขาก็ลุกขึ้นเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ พร้อมกับเลื่อนสายตาสบเข้าให้กับดวงตาที่คลอด้วยหยาดน้ำใส

 

ก่อนที่เรียวปากแสนหวานจะเอ่ยคำพูดที่ผมไม่อยากได้ยินออกมา

 

เค้าต้องไปแล้ว ชานยอล

 

-BAEKHYUN PART-

 

            ราวกับโลกทั้งใบพังทลาย ผมไม่ได้คิดว่าเวลามันจะหายไปในพริบตาแบบนี้โดยที่เราไม่สามารถทำอะไรได้ ตอนนี้ย่าของผมกำลังต้องการกำลังใจ และในฐานะหลานชายคนเดียวผมต้องไป ต่อให้จะใช้เวลาแค่ไหนผมก็จะไปหาย่าให้ได้

 

            แม้ผมจะต้องเสียความสัมพันธ์ที่มีกับใครไปก็ตาม

 

            ชานยอลนิ่งไปเลยตอนที่ผมพูดแบบนั้น ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้มีเวลามาก คุณพ่อสั่งคนให้ไปเก็บของที่ห้องของผม เราใช้เวลาไม่มากในการโทรตามแม่ให้กลับบ้านและเก็บของขึ้นรถ รวมถึงจองไฟต์บินไปแอลเอที่เร็วที่สุด ผมภาวนาให้ผมไปได้ทันเวลา

 

            ขอให้คุณย่าปลอดภัย

 

            เรียบร้อยแล้วใช่ไหม เราจะไปกันแล้วนะคุณพ่อพูดดึงสติหลังจากที่ให้คนเก็บของเสร็จเรียบร้อย ในมือผมตอนนี้ถือกล่องของขวัญขนาดกลางเอาไว้ นั่นคือสิ่งที่ผมจะให้กับชานยอลหลังจากทานข้าวเสร็จ แบคฮยอนขึ้นรถได้แล้วลูก เดี๋ยวเราไปไม่ทัน

 

            “ผมขอเอาของไปให้ชานยอลก่อนได้ไหมครับ

 

            “อะ...

 

            อย่างน้อยก็ขอแค่ฝากให้คนอื่นเอาไป ผมไม่อยากให้เขาด้วยตัวเอง

 

LOADING 100 PER

เจิมรอยั้งเวลาไม่ทัน บอกลากันได้แล้ว !

รอเยอะอัพไวนาจา ขอเม้นให้ชื่นใจหน่อยเร็ววว

มารอดูกันว่าชานยอลจะทำยังไงกับเจ้าหมาตัวนี้ !

ฝากติดตามด้วยน้า รับรองว่าสายอ่อยของเราทำหน้าที่ได้ดีกว่าเดิม 55555

1 เม้น 1 กำลังใจ ให้น้องหมาเล่นเพื่อน !

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #986 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 14:44
    คุณย่าต้องเข้มแข็ง อย่าพึ่งเป็นอะไร มาดูหน้าแฟนหลานก่อนนนน
    #986
    1
  2. #985 MonsterCat (@luhan_kim) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 10:36
    ให้ตายเหอะ จะสงสารใครดี ย่าหรือชานหรือแบคดี
    #985
    1
  3. #984 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 10:30
    ในกล่องมีอะรายยย
    #984
    1
  4. #983 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 13:32
    น่าสงสัยยย
    #983
    1
  5. #982 MonsterCat (@luhan_kim) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 21:36
    ความลับอัลไร บอกมาเดี๋ยวนี้นะ! แฮ่ม!
    #982
    1
  6. #981 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 18:17
    ทำมาเปงมีความลับบบบบ
    #981
    1