UNSNOOPY ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง (CHANBAEK) END

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 73,709 Views

  • 1,060 Comments

  • 3,740 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    197

    Overall
    73,709

ตอนที่ 26 : เล่นกับหมาครั้งที่ 25 : ของขวัญสุดท้าย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ส.ค. 60

UNSNOOPY : CHAPTER 25

เล่นกับหมาครั้งที่ 25 : ของขวัญชิ้นสุดท้าย

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

 

            งั้นรีบไปรีบกลับนะ

 

กึก !

 

            “เวลาของเรามีไม่มาก ทำในสิ่งที่อยากทำเถอะ

 

            “ครับผมพยักหน้ารับคำพ่อก่อนจะหมุนตัวเดินมาหน้าบ้านของชานยอล ด้วยเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัดผมไม่ได้เรียกให้ชานยอลเป็นคนออกมารับ แต่ฝากของไว้กับแม่เขาแทนเนื่องจากท่านออกมาจากบ้านพอดี ผมบอกแค่ว่าผมต้องบินไปแอลเอวันนี้กะทันหัน

 

            นั่นทำให้อีกฝ่ายแสดงความเศร้าออกมาอย่างรวดเร็ว

 

            ไม่คิดเลยนะว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอหนูแบคฮยอน

 

            “…”

 

            “ใจหายมากเลยล่ะ น้าคงคิดถึงหนูมาก หนูเป็นอีกคนที่สำคัญกับน้าและชานยอลมากเลยนะเจ้าตัวลูบหัวผม คำพูดของเขาพาให้หัวใจผมรู้สึกวูบโหวงไม่น้อย ไปอยู่นู้นก็ดูแลตัวเองดีๆนะแบคฮยอน กลับมาเมื่อไหร่ก็อย่าลืมกลับมาเยี่ยมเจ้าชานยอลด้วยนะ

 

            “ผมไม่ลืมหรอกครับ ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนผมก็จะไม่มีวันลืมเขา

 

            “น้าเชื่อว่าหนูทำได้

 

            “งั้นผมฝากของขวัญนี่ให้เขาด้วยนะ

 

            “ทำไมหนูถึงไม่ให้เขาด้วยตัวเองล่ะ ?

 

            “เพราะผมไม่อยากบอกลา

 

            “…”

 

            “ผมทำใจไม่ได้หรอกครับถ้าต้องพูดลาเขาตรงๆ มันเหมือนจะทำให้ผมตายตรงนั้นเลยน้ำตาของผมไหลเนื่องจากความปวดใจที่ล้นอก ผมพยายามจะใช้หลังมือเช็ดมันลวกๆ เพราะผมไม่มีเวลามากนัก ดีหน่อยที่คุณน้าไม่ได้เซ้าซี้อะไรผมมาก ท่านเข้าใจว่าตอนนี้อะไรๆมันก็ไม่สามารถเป็นไปได้อย่างที่เราต้องการ ยังไงผมก็ฝากด้วยนะครับ ผมต้องไปแล้ว คุณน้าก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะครับ ถ้าผมกลับมาเมื่อไหร่ผมจะมาบ้านนี้เป็นบ้านแรกเลย

 

            “แบคฮยอน

 

            “ผมขอตัวครับผมโค้งให้เขาเป็นการทำความเคารพก่อนจะรีบวิ่งไปขึ้นรถด้วยความเร็ว วินาทีนั้นผมร้องไห้รู้สึกย่ำแย่กับเวลาที่มาถึงเร็วก่อนกำหนด ชานยอลเคยบอกผมว่าเขาจะไปส่งผมที่สนามบิน หากแต่ตอนนี้ผมกลับเลือกที่จะทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง

 

            อย่างที่ผมบอกไป ผมไม่อยากบอกลาเขา มันเป็นคำพูดที่เศร้าและผมก็ไม่อยากจดจำว่าครั้งหนึ่งเราเคยบอกลากัน

 

            มันเหมือนว่าเราจะจบลงตรงนั้น

 

            ลูกโอเคใช่ไหม

 

            “…”

 

            “มันจะไม่เป็นไร เชื่อสิ ทุกอย่างจะเรียบร้อยเองคุณพ่อบีบมือผมเบาๆเป็นการให้กำลังใจ ผมเลยหันไปยิ้มให้เขาแม้ว่าน้ำตาจะไหล ผมไม่รู้เลยว่าชานยอลจะรู้สึกแย่ไหมที่ผมไม่ได้ไปให้ของขวัญนั้นกับเขาตรงๆ แต่ผมก็อยากให้เขาเข้าใจ

 

            เพราะถ้าเขาอ่านข้อความด้านในทั้งหมด...

 

            เขาจะรู้เลยว่าผมรักเขามากแค่ไหน

 

            มากเกินกว่าที่คนทั่วไปจะให้เขาได้ และผมอยากให้เขาจดจำเอาไว้ว่าในวันที่เขาไม่มีใคร เขาจะยังคงมีผมอยู่ ต่อให้ผมจะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาเหมือนเมื่อก่อนก็ตาม

 

            ถึงอย่างนั้นผมก็อยากอวยพรเขา

 

            มีความสุขให้มากนะชาน ขอโทษที่เค้าอยู่มีความสุขกับชานไม่ได้แล้ว

 

-BAEKHYUN PART END- 

 

            ผมยืนมองแบคฮยอนอยู่ที่หน้าต่าง...

 

            มองคนตัวเล็กที่คุยอะไรบางอย่างกับแม่ผม ไม่มีการเรียกหรือการขึ้นมาคุยกับผมสักคำ แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าต่างบานที่เรามักชอบมองหน้ากัน เขาก็ไม่ทำ เขาเพียงแค่คุยกับแม่ผม ส่งกล่องอะไรสักอย่างให้ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถ

 

            วินาทีนั้นผมเหมือนกับหมดเรี่ยวแรง

 

            ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีที่รถคันหรูของตระกูลบยอนเคลื่อนออกจากบ้านไป มันทำให้ผมได้รู้ว่าผมได้เสียแบคฮยอนไปแล้ว โดยที่ผมยังไม่ทันได้ทำอะไร ขนาดจะลงไปบอกลาหรือส่งเขาขึ้นรถผมก็ทำไม่ได้ ผมกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้เมื่อต้องทำแบบนั้น

 

            ผมไม่อยากให้แบคฮยอนไป การเสียเขาไปเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากให้มาถึง

 

            แต่เหมือนยิ่งคาดหวังมันก็จะยิ่งผุพัง สุดท้ายแล้วสิ่งที่ผมไม่ต้องการมันก็ปรากฏตัว

 

            แบคฮยอน...ผมเอ่ยชื่อร่างเล็กที่ตอนนี้หายไปจากสายตาของผมแล้ว จู่ๆหัวใจมันก็วูบโหวงแอบนึกโกรธเขาเหมือนกันที่ไม่ขึ้นมาบอกลาผม ซึ่งผมจะไปโทษเขาก็ไม่ได้หรอก ผมยังไม่กล้าลงไปส่งเขาเลย เราต่างคนก็ต่างขี้ขลาดในเรื่องของกันและกัน

 

            แต่ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ผมก็อยากจะนั่งรถไปส่งเขาที่สนามบินนะ

 

            ทำไมมึงมันโง่อย่างนี้วะ ชานยอล !

 

ผัวะ !

 

            “ไอ้งั่งเอ้ย !”ผมสบถด่าตัวเองด้วยความหงุดหงิดขณะที่กำมือชกพื้นไม่ต่างจากคนบ้า พลางโทษตัวเองต่างๆนานา ปากบอกว่าจะทำให้อีกฝ่ายมีความสุข หากแต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ผมแม่งโคตรไร้น้ำยาเลยวะ แค่พูดคำว่าลายังพูดไม่ได้

 

            แล้วมานั่งตัดพ้อเสียใจ ทำไมผมถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้วะ !

 

            “ขอโทษนะแบคฮยอน กูแม่งแย่เองว่ะผมฟุบลงกับพื้นกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ทั้งที่มึงพยายามเพื่อกูมามากมาย แต่กูกลับทำอะไรเพื่อมึงไม่ได้สักอย่าง กูแม่งนอกจากจะขี้ขลาดแล้วยังเห็นแก่ตัวหวังให้มึงขึ้นมาหาอีก

 

            “…”

 

            “กูแม่งเฮงซวยชิบหาย !”

 

            “เลิกทุบพื้นได้แล้วชานยอล

 

            “อ๊ะ !”

 

            “มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยนะลูกระหว่างที่ผมกำลังระบายอารมณ์อยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยแม่ของผม ท่านไม่ได้ดุด่าที่ผมทำร้ายตัวเองแบบนั้น ทว่าใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของแม่ก็หยุดทุกการกระทำของผม รวมถึงกล่องของขวัญใบใหญ่ที่ท่านถือมาให้

 

            มันคือกล่องที่ผมเห็นว่าแบคฮยอนส่งให้เขา

 

            แม่มีอะไร

 

            “แม่เอาของมาให้

 

            “ของอะไร ?

 

            “ของขวัญจากหนูแบคฮยอน

 

            “…”

 

            “เขาฝากให้เราแม่ว่าพร้อมยื่นกล่องใบนั้นมาให้ผมทำเอาร่างกายผมแข็งทื่อยิ่งกว่าอะไร ในตอนแรกผมไม่ได้คิดไงว่ากล่องนี้มันเป็นของผม เพราะตอนนั้นผมคิดแค่เพียงว่าทำไมเขาถึงไม่เดินขึ้นมาบอกลาสักคำ แต่พอแม่ทำสีหน้าจริงจังผมเลยฝืนกายลุกขึ้นไปรับกล่องของขวัญนั้นมา

 

            ด้วยมืออันสั่นเทาของตัวเอง

 

            แบคฮยอนเขาไม่กล้าเอามาให้เราด้วยตัวเอง

 

            “…”

 

            “เขากลัวว่าจะร้องไห้ต่อหน้าลูก และคิดว่าการบอกลาไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากทำแม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนคล้ายกับเข้าข้างคนตัวเล็ก ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจนว่าแววตาของแม่มันสั่นไหวขนาดไหน แม่รู้ว่าลูกเองก็ไม่อยากทำเหมือนกัน เพราะถ้าลูกทำใจได้ก็คงลงไปส่งเขาแล้ว

 

            “ผม...ผมแค่ไม่อยากเชื่อว่าผมจะเสียเขาไป

 

            “ไม่มีอะไรอยู่กับเราตลอดไปหรอกนะชานยอล

 

            “…”

 

            “ทุกอย่างก็ล้วนสลายไปตามกาลเวลาทั้งนั้น แต่แม่น่ะเชื่อนะว่า...

 

กึก !

 

            “ความรักที่แบคฮยอนมีต่อลูกมันจะไม่เสื่อมไปตามเวลาแน่นอนเจ้าตัวว่าพลางยกยิ้มให้ผม ดวงตาของท่านฉายถึงความหวังเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ ก่อนจะผละออกไป เอาเป็นว่าถ้าลูกอยากจะร้องไห้หรือว่าปรึกษาอะไรก็ลงมาหาแม่ได้นะ แม่ทำกับข้าวอยู่ข้างล่าง

 

            “แม่ครับ...

 

            “แต่ช่วยทำมันหลังจากอ่านสิ่งที่แบคฮยอนให้มานะ

 

            “...

 

    “เขาคงอยากให้ลูกได้อ่าน ต่อให้มันจะน่าเศร้ามากก็ตาม แต่มันก็เป็นสิ่งสุดท้ายสำหรับตอนนี้แล้วล่ะ

 

            ผมเงียบไปหลังจากแม่พูดจบและเดินออกไปจากห้องของผม ทิ้งให้ผมอยู่กับของขวัญที่แบคฮยอนฝากมาให้ ตอนแรกผมก็ทำใจเปิดมันไม่ได้ ความรู้สึกเศร้าสร้อยมันกลืนกินจิตใจกลัวว่าถ้าเปิดออกไปแล้วจะคิดถึงมัน แต่สุดท้ายผมก็ห้ามความอยากรู้ของตัวเองไม่ได้ ผมอยากรู้ว่ามันฝากอะไรไว้ให้เป็นตัวแทนของมัน

 

            พอคิดแบบนั้นผมก็ค่อยๆเปิดฝากล่องออก เบิกตากว้างเมื่อพบข้าวของหลากหลาย โดยทุกชิ้นจะมีโน้ตแปะเอาไว้ สิ่งแรกที่ผมหยิบขึ้นมาดูคือเศษกิ่งไม้โง่ๆที่ไม่รู้ว่ามันจะเก็บไว้ทำไม ทว่าพออ่านโน้ตที่แปะไว้ ผมก็ถึงกับชะงัก

 

            ไม้กายสิทธิ์อันแรกที่เล่นกับชานยอล

 

            ‘เราเล่นเป็นแฮรี่ พอตเตอร์ ส่วนชานยอลเล่นเป็นเดรโก มัลฟอย ชอบตอนที่ชานโดนพลังของเราแล้วกระเด็นไป ได้แผลมาด้วยล่ะ

 

            ภาพของผมกับแบคฮยอนในวัยเด็กปรากฏขึ้นมา ถ้าจำไม่ผิดช่วงนั้นพวกเราเพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ ผมเจอกิ่งไม้ที่หล่นใต้ต้นอะไรสักอย่างไม่ไกลจากบ้านเขา ก็เลยเก็บมันแล้วเอาไปเล่นด้วยกัน ประจวบเหมาะช่วงนั้นแฮรี่ พอตเตอร์กำลังดังพวกเราก็เลยเสกคาถากันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่ความจริงมันไม่ได้มีเวทย์มนต์อะไรที่จะทำให้พวกเราเหมือนพ่อมดได้ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังแกล้งทำเป็นไม้หลุดจากมือเวลาที่เขาเสกคาถา รวมถึงยังทำเป็นล้มตอนที่เขาใช้คาถาเสกความตายใส่ผม

 

            นึกดูตอนนั้นผมก็เพี้ยนเอาเรื่องเหมือนกัน แถมยังทำให้ตัวเองได้แผลมาด้วยอีกต่างหาก จำได้เลยว่าแบคฮยอนร้องไห้หนักขนาดไหน เขานึกว่าผมจะตายเพราะเขาเสกคาถาความตายใส่ผม

 

            อย่าตายนะชาน ฮึก

 

            เป็นอะไรที่โคตรโง่เลยว่าไหม

 

            สิ่งของอันต่อไปคือจรวดจดหมาย ในนั้นมีข้อความที่ผมเขียนง้อมันเป็นสิบ แล้วก็ยังมีกระดาษโพสอิท แล้วก็ไอ้โทรศัพท์ทางไกลที่ทำจากแก้วน้ำ ผมหัวเราะขืนๆเมื่อเห็นของพวกนั้น เมื่อก่อนผมอยากคุยกับแบคฮยอนทุกวันเลยทำไอ้โทรศัพท์งี่เง่านี่ขึ้นมา แล้วบอกเลยว่ามันใช้ไม่ได้ผล

 

            เพราะมันดันมีนกมาเกาะตรงสาย ดึงรั้งให้มือถือพวกเราล่วงลงไปกลายเป็นต้องรีบไปนอนก่อนแม่มาเห็น

 

            ผมไล่สายตามองรองเท้าสเก็ตที่พวกเราใส่ไปเล่นด้วยกันตอนเด็ก แล้วก็มีไม้กลองอันใหม่ที่ทำลวดลายโคตรถูกใจผม ไอ้ไม้กลองนี้ผมไม่เคยเห็นมาก่อน น่าจะเป็นของที่เขาซื้อใหม่ โน้ตของมันแลดูจะหล่นไปผมเลยรื้อในกล่องก่อนจะเจอกับจดหมายฉบับหนึ่งเข้า

 

            มันจ่าหน้าว่ามาคู่กับไม้กลองผมเลยเปิดอ่าน

 

            ถึงชาน

 

            ฮั่นแน่รู้นะว่าอ่านอยู่ ดีใจใช่ไหมล่ะที่ได้ไม้กลองอันใหม่ ขอโทษนะที่อันเก่าเค้าทำหาย แต่เค้าก็ซื้อมาคืนแล้วนะ ใหม่กว่า แพงกว่า ดีกว่าอันเก่าด้วย ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะชาน ขอให้ชานของเค้ามีความสุขมากๆ อยู่กับเค้านานๆและเลิกขี้บ่นได้แล้วนะ ! เค้าจะดื้อให้น้อยลงสัญญา แล้วก็รักเค้าให้มากๆนะ เค้ารักชานมากน้า ไม่รู้จะพูดไรล่ะ เอาเป็นว่าอยู่ฉลองวันเกิดด้วยกันไปนานๆนะ เอาให้แก่เฒ่ากันไปข้างเลย แล้วก็ห้ามไปมองผู้หญิงคนไหนล่ะ ต้องมองแค่เค้านะเข้าใจไหม ! มีความสุขมากๆนะ HBD นะชานยอลลี่

 

            ผมนึกออกเลยว่าใบหน้าของแบคฮยอนตอนที่เขียนจดหมายนี่เป็นแบบไหน เขาคงต้องเขินตัวแตกอยู่แน่ๆ เพราะประจำเขาจะเป็นพวกเขินง่าย เวลาที่จะต้องเขียนหรืออ่านอะไรทำนองนี้ ผมอมยิ้มให้กับภาพนั้นขณะที่หัวใจของผมเริ่มสั่นไหว

 

            ถ้ามันอยู่ตรงนี้ผมจะกอดมันให้ตาย

 

            เอาให้ไปไหนไม่ได้เลย

 

            ผมเม้มปากแน่นน้ำตาเอ่อคลอเบ้า ของทุกชิ้นที่มันใส่มาเป็นของที่พวกเรามีความทรงจำร่วมกันทั้งหมด ขนาดบางชิ้นที่ผมว่ามันไม่ได้มีค่า ไอ้หมาบ้าก็ยังจะเก็บเอาไว้ ผมเชื่อแล้วว่ามันรักผมมากแค่ไหน เชื่อแล้วว่าแม่งโคตรให้ความสำคัญกับผมเลยวะ

 

            แล้วดูผมดิ ผมทำอะไรให้มันบ้างวะ นอกจากทำตัวไม่ดีใส่ ตอนที่มันรักผมมากมาย ผมกลับมองว่ามันก็แค่อยากจะแหย่ผมเท่านั้น สุดท้ายแล้วผมก็ต้องเสียมันไป

 

            เสียไปโดยที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย

 

            วันนี้เห็นชานไปเที่ยวกับผู้หญิงด้วย ทิ้งเค้าให้กลับบ้านคนเดียวอีกแล้ว

 

          ‘ชานไม่โทรมาเลย เหงาจัง

 

          ‘ช่วยสนใจเค้าให้มากกว่านี้ไม่ได้เหรอ เค้ารักชานมากนะ

 

          ‘ไม่เป็นไรหรอก ชานคงไม่จริงจังกับผู้หญิงพวกนั้นเท่าไหร่ เราต้องมีหวังอยู่แล้ว

 

          ‘จะทำให้ชานเห็นว่าเค้ารักชานมากแค่ไหน ชานจะต้องรู้สึกถึงความรักของเราได้แน่

 

            “ตอนนี้กูก็อยากให้มึงรับรู้ถึงความรักของกูเหมือนกันว่ะปากของผมสั่นพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ แต่ก็ดูจะเป็นไปได้ยากหลังจากอ่านไดอารี่ที่มันเขียนไว้ ไม่อยากเชื่อเลยวะว่ามันจะอดทนรักผมมาได้นานขนาดนี้ มีภาพของผมที่เดินกับผู้หญิง แล้วก็ภาพของผมที่ทำอย่างอื่นอีกหลายภาพ

 

            บอกตามตรงแม้แต่ผมก็ยังไม่เคยทำอะไรเพื่อมันขนาดนี้ แต่ดูนี่ดิ แม่งรายละเอียดเล็กน้อยยังใส่ใจ ผมเผลอรำคาญมันไปได้ไงวะ ผมแม่งปล่อยคนดีๆหลุดจากมือของผมไปเอง ความเจ็บปวดทำให้ผมกำมือทุบลงกับพื้นอีกครั้งก่อนจะสังเกตเห็นสิ่งของอย่างสุดท้ายที่มันฝากไว้

 

มันคือตุ๊กตาหมีตัวไม่ใหญ่ ผมจำได้ว่านี่คือตัวที่ผมซื้อให้แบคฮยอนวันเกิดเขา โน้ตที่ผมเขียนไว้ยังแปะไว้ที่เดิมราวกับว่าเขาไม่เคยขยับไปไหน ผมเลยไล่สายตามองเจ้าหมีน้อยก่อนจะกดตรงท้องมัน ถ้าจำไม่ผิดมันสามารถอัดคลิปเสียงได้ ซึ่งพอกดไปมันก็เป็นเสียงของแบคฮยอนที่ดังขึ้นมา

 

(หวัดดีชาน เค้าเองนะแบคฮยอน)

 

อะ...

 

(กว่าชานจะได้ยินคลิปนี้ เค้าก็คงจะบินไปอยู่กับย่าแล้ว ขอโทษนะที่ไม่มีความกล้าพอที่จะไปบอกลาชานด้วยตัวเอง เค้าน่ะกลัวมากเลยล่ะ คิดไม่ออกเลยว่าชีวิตที่ไม่มีชานมันจะเป็นยังไง เพราะว่าตลอดมาชีวิตเค้าก็มีแต่ชานคนเดียวมาโดยตลอด เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ ทั้งน้อง ทั้งคนที่ชอบ ชานเป็นทุกอย่างสำหรับเค้าแม้ว่าเค้าจะไม่ได้เป็นอะไรสำหรับชานเลยก็ตาม)

 

คนตัวเล็กพูดเสียงสั่น น้ำเสียงของเขาเหมือนคนร้องไห้ ไม่นานนักเขาก็เงียบไปเสียงสะอึกสะอื้นดังแว่วมาให้ผมได้ยิน

 

(ขอโทษนะที่เค้าไม่สามารถรักษาเวลาของเราอีกต่อไปได้ ขอโทษที่ทำให้ชานมีความสุขกว่านี้ไม่ได้ ย่าของเค้าไม่สบาย เค้าทิ้งย่าไม่ได้ เค้าอยากให้ชานเข้าใจ ฮึก)

 

แบค...

 

(เค้ารักชานมากนะ อยากจะอยู่กับชานตลอดไป ไม่รู้เลยว่าถ้าย้ายไปอยู่กับย่าจะได้กลับมาเกาหลีเมื่อไหร่ รู้เลยว่าต้องห่างกับชานนานมากแน่ๆ แต่เค้าก็อยากขอร้องไม่ให้ชานลืมเค้าไป เค้าเองก็จะสัญญาว่าจะไม่ลืมชานเหมือนกัน ชานเป็นคนเดียวที่เค้ารัก เป็นคนเดียวที่อยู่ในใจของเค้าเสมอมา เค้าไม่อยากบอกลาชาน เค้าอยากจะพูดว่าพรุ่งนี้เจอกันใหม่ แต่เค้าก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้คือวันไหน เค้ากลัวว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกต่อไป)

 

(ฮึก แต่ขอให้ชานรู้ไว้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เค้าก็จะรักชานตลอดไป ของขวัญที่เขาให้ อยากให้ชานเก็บไว้นะ แต่ถ้าชานเจอคนที่ดีกว่าเค้าก็ทิ้งมันไปได้เลย เค้าไม่เสียใจหรอกเพราะเค้าถือว่าเค้าให้ชานไปแล้ว)

 

(หลังจากนี้จะเป็นยังไงก็คงแล้วแต่โชคชะตากำหนด ขอโทษที่อยู่ด้วยกันนานกว่านี้ไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้ลำบากและเหนื่อยใจ แต่ก็ขอบคุณนะสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา)

 

(เค้ารักชานนะ ติ๊ด)

 

ทันทีที่ถ้อยคำบอกรักหายไปน้ำตาของผมก็ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง มือของผมกำแน่นทุบลงกับพื้นขณะที่ปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ไม่ไหวแล้วว่ะ หัวใจผมแม่งโคตรเจ็บสัส ผมอยากเจอมัน อยากกอดมัน อยากจูบหรือทำอะไรก็ได้ที่ให้มันรู้ว่าผมรักมันมากแค่ไหน

 

ไม่ใช่แค่ทำใจแล้วปล่อยให้มันหายไป

 

ผมเงยหน้าขึ้นมาหยาดน้ำตาเอ่อท่วมใบหน้าของผม วินาทีนั้นผมไม่คิดจะลบมันออก ปล่อยให้มันไหลหยดลงบนตุ๊กตาหมีซ้ำๆพร้อมกับกอดมันเอาไว้ สิ่งเดียวที่หลุดออกมาจากปากของผมได้คือถ้อยคำแสนเศร้าที่เหมือนจะตัดพ้อมันเบาๆ

 

ตัดพ้อให้กับความงี่เง่าของตัวเอง

 

            นี่คือคำบอกลาของมึงเหรอวะ ทำแบบนี้มันเจ็บกว่าการที่มึงเดินมาบอกกูตรงๆอีก แบคฮยอน

 

            หมดเวลาสนุกแล้วสิ...

 

LOADING 100 PER

เจิมรอของขวัญชิ้นสุดท้าย ใกล้จบแล้ว !

รอเยอะอัพไวนาจา ขอเม้นให้ชื่นใจหน่อยเร็ววว

มารอดูกันว่าชานยอลจะทำยังไงกับเจ้าหมาตัวนี้ !

ฝากติดตามด้วยน้า รับรองว่าสายอ่อยของเราทำหน้าที่ได้ดีกว่าเดิม 55555

1 เม้น 1 กำลังใจ ให้น้องหมาเล่นเพื่อน !

อย่าลืมติดแท็กเตือนใจ

#ฟิคหมาป่าอยู่ในห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #1006 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 18:14
    เจ็บจริงๆนะเว่ย TT
    #1006
    1
  2. #1000 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 08:07
    เจ็บตรงหัวจายยยยย
    #1000
    1
  3. #999 kkmaew (@kkmaew) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 02:44
    ตามไปสิชาน แม่ชาน ต้องเข้าใจนะ ให้เขาไปอยู่ด้วยกันเถอะ สงสารทั้งคู่เลย แงงงงงง
    #999
    1
  4. #998 P's (@Mns_Lt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 22:36
    สงสารอะ แงงง ร้องไห้เลย
    #998
    1
  5. #997 Rain_Sign (@wizardmemory) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 21:49
    สงสารทั้งชานแล้วก็แบคเลยอ่าาา
    #997
    1
  6. #996 MonsterCat (@luhan_kim) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 22:36
    เอาซี๊ เปอร์เซนที่เหลือจะหน่วงแค่ไหนมาดู พี่ชานอย่าร้องนะ ฮรึก
    #996
    1
  7. #995 tangmo44512 (@tangmo44512) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 19:43
    สงสารแบคกับชานมากอ่ะ กลับมาเร็วๆนะแบค หรือไม่ชานก้ตามไปนะ
    #995
    1
  8. #993 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:13
    ปวดใจจังเลย
    #993
    1
  9. #992 MonsterCat (@luhan_kim) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 16:27
    มาบอกลากันก่อน มาสัญญาก่อนว่าจะกลับมา ฮรึกกกก
    #992
    1
  10. #991 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 10:12
    ให้ฉันอยู่เป็นความสุขของเธอได้มั้ยยยยยย
    #991
    1
  11. #990 P's (@Mns_Lt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 08:53
    แงงงงงงงง
    #990
    1
  12. #989 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:37
    ให้อะไรไว้น้าา
    #989
    1
  13. #988 ZyBEFiEz (@ZyBEFiEz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:23
    เจ็บที่ต้องรู้วววว
    #988
    1
  14. #987 Kwanlinya (@Kwanlinya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 18:47
    รอค่าาา มาต่อไวๆน่ะค่ะะ
    #987
    1