[Fic hunter x hunter] ผมแค่ตายแล้วได้พรมาเกิดใหม่โลกฮันเตอร์ฮันเตอร์ก็เท่านั้นเองนะครับ อิอิ (yaoi,bl)

ตอนที่ 2 : ตอนที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62




11ปีต่อมา



ฮ้ายฮาย สวัสดีครับกลับมาเจอกันอีกแล้ว 


ผมอยากจะบอกว่าตั้งแต่วันที่ผมได้มาเกิดใหม่ก็ผ่านมา11ปีแล้วละครับ ชื่อของผมคือ ฟุริน โซลดิ๊ก อายุ11ปี เป็นน้องของพี่คิรัวร์หนึ่งปีครับ


ไม่อยากจะโม้ดูเหมือนคนในบ้านจะรักและเอ็นดูผมมากๆเลยล่ะคล้ายเป็นหิ้งบูชาของบ้านเลยมั้งครับไม่ว่าผมจะอยากได้อะไรก็แทบจะประเคนให้เกือบทุกอย่าง อิอิ ก็นะคนโกงมันก็งี้แหละ


อะๆ อีกอย่างนะครับผมแอบให้คุณปู้เซโน่กับคุณพ่อบ้านโกโต้ช่วยสอนให้ตั้งแต่6ขวบแบบเป็นความลับแล้วด้วยล่ะครับ555 เจ๋งมั้ยละ


อ่า...จริงสิ วันนี้พี่คิรัวร์จะหนีออกจากบ้านไปสอบฮันเตอร์นี่นา.....


....แต่ก็ชั่งเถอะจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็แล้วกันเพราะยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี


ในการสอบน่ะนะ:)






สนามสอบฮันเตอร์รอบแรก



ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ข้างๆคุณซาธ็อทเพื่อเตรียมตัวออกไปพบกับผู้เข้าแข็งขันครับ


มองแบบนั้นหมายความว่าไงครับ ทำไมผมไม่ไปรวมกับผู้เข้าสอบคนอื่นน่ะหรอ อ้าวผมไม่ได้บอกไปแล้วหรอครับว่าผมมาสอบฮันเตอร์ตั้งแต่10ขวบหรือก็คือผมเป็นฮันเตอร์มาได้หนึ่งปีแล้วล่ะ


อ๋อ แล้วก็ผมไม่ใช่ผู้คุมสอบหรอกนะครับอย่าเข้าใจผิด พอดีว่าผมโดนคุณปู่เนเทโร่ขอร้องให้มาช่วยบันทึกผลและสถิติของผู้เข้าสอบปีนี้น่ะ อ่า...แล้วก็อีกอย่างก็คือใก้ช่วยประเมนความสามารถของปต่ละคนว่าคนไหนทีแววบ้างน่ะครับจะได้เอาไปช่วยประกอบการตัดสินใจในการจัดการทดสอบรอบสุดท้ายของคุณเนเทโร่ด้วยน่ะนะ


เอาง่ายๆคุณปู่เนเทโร่ก็แค่หาคนมาช่วยแบ่งเบาภาระทางสมองเจริญองแกนั่นแหละ-_-


ผมหันมาตรวจเช็กจักรยานแม่บ้านที่ของยื้มคุณปู่เนเทโร่อีกครั้งพอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็โยนกระเป๋าเป้ที่ข้างในมีสมุดบันทึกสองเล่ม ปากกาสาม(เผื่อน้ำหมึกหมด) ขนม(ไว้กินระหว่างทาง) และก็ของอน่างอื่นอีกนิดๆหน่อยๆลงไปในตะกร้า


"พร้อมมั้ยครับคุณฟุริน"


"ครับคุณซาธ็อทผมพร้อมแล้ว"



กริ้งงงงงงงงงงงง!!!



ครืดดดด



กำแพงเบื้องหน้าพวกผมถูกดึงขึ้นทันทีที่นาฬิกาหน้าตาประหลาดในมือคุณซาธ็อทดังขึ้นเมื่อประตูขึ้นไปจนหมดคุณซาธ็อทก็กดหยุดนาฬิกา


อีกฟากของกำแพงเมื่อครู่ปรากฏร่างของผู้เข้าสอบหลายร้อยชีวิตยืนออกันเต็มไปหมดจนหลายตา


"สวัสดีครับ กระผมคือผู้คุมสอบรอบแรกชื่อว่าซาธ็อท"


"ส่วนผมชื่อฟุริน เป็นผู้บันทึกผลจะเดินทางไปกับพวกคุณทุกสนามสอบเพื่อประเมินความสามารถครับ"ผมแนะนำตัวหลังคุณซาธ็อทพูดจบ


คิกๆ ดูสิคอนที่เห็นผมพี่คิวร์หน้าเหวอเลยอ่ะ


"เด็ก? เด็กจะมาเป็นผู้ประเมินพวกเราหรอ"


แหมม่ไรู้ว่าไอ้คนปากเสียที่ไหนมันพูดขึ้นมาทำให้อีกหลายคนพูดประท้วงตามๆกัน


"ผมฆ่าทิ้งได้มั้ยครับคุณซาธ็อท"


"แหะๆ กระผมว่าใจเย็นก่อนเถอะครับคุณฟุรินเดี๋ยวกระผมจะเคลียร์ให้"


ผมพยักหน้าเป็นเชิงตกลง ความจริงก็ได้โกรธอะไรหรอกเพราะภายนอกผมเป็นเด็กจริงๆนี่พวกเค้าจะคิดงั้นก็ไม่แปลกหรอก แค่รำคราญนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง


"พวกคุณไม่ควรตัดสินคนที่ภายนอกนะครับ อย่างคุณฟุรินถึงเค้าจะเป็นแค่เด็กอายุ11ขวบเท่านั้นแต่ก็สอบใบอนุญาติฮันเตอร์ได้ตั้งแต่10ขวบแล้ว ถือว่าเค้าเป็นฮันเตอร์มืออาชีพที่สามารฆ่าพวกคุณได้อย่างง่ายดาย ที่สำคัญการสอบรอบสุดท้ายผลประเมินของคุณฟุรินมีผลเกินครึ่ง เอาง่ายๆผลลัพธ์จะออกอกมาดีหรือร้ายนั้นมันขึ้นอยู่กับอารมณ์ของคุณฟุรินไปแล้วครึ่งหนึ่ง"


"ห๊ะ!!"


"อ๋อ แล้วก็ตอนนี้คุณฟุรินเริ่มจะหงุดหงิดแล้วด้วยกระผมขอแนะนำว่าอย่ากล่าวอะไรออกมาโดยไม่จำเป็นอีกจะดีกว่าไม่เช่นนั้นเดี๋ยวจะโดนฆ่าไม่รู้ตัว"


พอจบประโยคนี้ของคุณซาธ็อทไอ้พวกที่เตรียมจะประท้วงอีกรอบก็หุบปากฉับกันแทบไม่ทัน บรรยากาศเปลี่ยนเป็นเงียบเป่าสากเลยทีเดียว


สบายหูขึ้นเยอะเลยเชียว


"ขอบคุณครับคุณซาธ็อเกือบเผลอฆ่าคนแล้วมั้ยล่ะ"ผมกันไปขอบคุณคุณซาธ็อทเบาๆ


คุณซาธ็อทตอบรับกลับแล้วหันไปพูดกับผู้เข้าสอบอีกครั้ง


"ไม่เป็นไรครับ เอาละทีนี้ก็ขอให้ทุกท่านตามกระผมมาเพราะกระผมจะพาทุกท่านไปสู่สนามสอบรอบที่สอง"


พูดจบก็หันหลังเดินออกไปทันที เอิ่ม...คือไม่คิดจะบอกผมหน่อยหรอครับนึกจะไปก็ไปไม่เห็นใจผมหน่อยหรอว่าจะตามทันมั้ย


ผมส่ายหัวน้อยๆกับความรีบร้อนของอีกคนก่อนจะขึ้นคร่อมจักรยานแล้วปั่นตามหลังคุณซาธ็อทไปจนเสมอกันได้สำเร็จ ส่วนผู้เข้าสอบที่เหมือนจะตามเหตุการณ์ไม่ทันก็ได้สติแล้วเริ่มออกเดินเท้าตามมา


ผมหันหลังกลับไปมองหน้าพี่คิรัวร์นิดหน่อยก็พบว่าพี่คิรัวร์ตามมาแบบสบายๆด้วยสเก็ตแถมจ้องผมไม่วางตาด้วยล่ะ ส่วนอีกด้าน....


......ฮือออ พี่อิรูมิในร่างปลอมจ้องผมเขม็งเลยอ่ะ แงงง


พี่ครับพี่จะจ้องผมทำไมขนาดนั้น พี่ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอว่าเมื่อปีก่อนผมมาสอบฮันเตอร์ผ่านจนกลายเป็นฮันเตอร์มืออาชีพไปแล้วน่ะ 


คนที่รู้เรื่องทั้งบ้านก็มีอยู่5คน คือ คุณปู่เซโน่ คุณพ่อ คุณแม่ พ่อบ้านโกโต้ แล้วก็พี่อิรูมินี่แหละครับที่รู้เรื่องว่าผมมาสอบเป็นฮันเตอร์ส่วนคนอื่นไม่มีใครรู้หรอกครับ


"เดี๋ยวสิ ที่ว่าจะนำไปสนามสอบรอบสองมันอะไรกันแล้วการสอบรอบแรกล่ะคุณเป็นผู้คุมสอบรอบแรกไม่ใช่หรอ"


คุณหัวโล้น เอิ่ม ไม่สิ รู้สึกจะชื่อฮันโซสินะ คุณฮันโซตะโกนถามขึ้นหลังจากที่เกินมาราวๆรสามเมตร


"ขออภัยกระผมลืมบอกไป การทดสอบของกระผมก็คือการให้พวกคุณตามกระผมไปจนถึงสนามสอบรอบสองให้ได้ นี่คือการสอบรอบแรกครับ"


เรื่องแบบนี้มันใช่เรื่องที่ควรจะลืมมั้ย-_-


ความเร็วของคุณซาธ็อทเพิ่มขึ้นเล็กน้อยคน้เข้าสอบทุกคนต้องเริ่มใช้การวิ่งในการตามแทนการเดิน


ผมหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง พวกกลุ่มนำล้วนแต่ทำสีหน้าแปลกใจกันทุกคน ก็นะคุณซาธ็อทเล่นทำเหมือนกำลังเดินปกติแต่ความเร็วกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆนี่


ส่วนคุณพี่คิรัวร์ที่เคารพตอนนี้พี่ท้านไปลงจากสเก็ตแล้วและกำลังคุยกับพวกพี่กอร์นอยู่ล่ะ(ผมอายุน้อยกว่าเลยเรียกว่าพี่กอร์นน่ะครับ)




ตอนนี้ได้ผ่านจุดหกสิบกิโลเมตรมาแล้วมีผู้เข้าสอบหลายสิบคนที่ตกรอบไปแล้วก็เยอะ คนที่อริ่มเหนื่อยแยะ คนที่เริ่มจะลิ้นห้อยอีกโข ส่วนคนที่ยังปกติๆไม่ค่อยแสดงความรู้สึกเหนื่อยออกมาก็มีอีกไม่น้อยเหมือนกัน


"คุณซาธ็อทครับผมขอจอดบันทึกผลสักครู่นะครับ"


"ได้ครับคุณฟุริน"


เมื่อได้คำตอบผมก็ค่อยๆชะลอจักรยานแล้วค่อยๆไหลไปจอดใกล้ๆกำแพง มีผู้เข้าสอบหลายคนสอนใจการกระทำของผมจึงเหลียวมองแต่ก็ไม่หยุดวิ่งส่วนพวกที่เลยไปแล้วก็วิ่งไปแต่คอกลับหมุนกลับหันมามองจนคอแทบเคล็ด


ผมไม่สนใจคนอื่นแล้วค้นกระเป๋าหาสมุดกับปากกาออกมาโดยที่ยังคล่อมจักรยานอยู่แล้วจัดการบันทึกผลต่างๆจากที่เห็นว่ามีใครบ้างพอจะมีแวว ใครบ้าง

ที่ความสามารถอาจจะน้อยกว่าพวกมีแววแต่ควรส่งเสริม ใครหมดสิทธิ์ ใครควรให้โอกาส ชื่อผู้ที่ตกรอบไปช่วงกี่กิโลเมตร และให้คะแนนคนที่ผ่านจุดต่างๆที่ผ่านมาได้แล้วเป็นคนๆไป


พวกคุณอาจจะกลัวว่าสมุดของผมจะไม่พอกับจำนวนผู้เข้าสอบเพราะผมพามาแค่สองเล่ม แต่ไม่ต้องห่วงครับสองเล่มนี้สำหรับการสอบรอบแรกเท่านั้นพอถึงสนามสอบรอบก็ไปผมก็จะได้รับสมุดเพิ่มอีกสองเล่มส่วนสองเล่มแรกก็จะให้ผู้คุมสอบของสนามนั้นๆในการเก็บไว้แล้วค่อยให้คุณปู่เนเทโร่ทีเดียวตอนสอบรอบสี่เสร็จจะได้จัดการสอบรอบสุดท้ายถูกโดยอ้างอิงจากข้อมูลพวกนี้


ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีในการเขียนคะแนนและผลประเมินของแต่ละคนเสร็จสมุดเล่มแรกก็หมดหน้าสุดท้ายพอดี พอเสร็จปึ๊บผมก็เก็บสมุดและปากกาใส่กระเป๋าจากนั้นก็เริ่มปั่นจักรยานเพื่อตามคุณซาธ็อทให้ทัน


อืม ตอนนี้อีกไม่ถึงสิบนาทีพวกหัวขบวนก็คงจะถึงบรรไดกันแล้วปมคงต้องรีบสักหน่อย


ผมใช้เน็นช่วยนิดๆหน่อย อ๋อคงยังไม่ได้บอกเน็นของผมเป็นสายพิเศษละครับผมสามารถใช้พลังของสายอื่นได้อย่างอิสระเลยล่ะ(แต่ก็ต้องแลกกับการฝึกใช้พลังให้มากกว่าคนอื่นๆหลายเท่าตัวน่ะนะเพราะผมต้องฝึกใช้พลังของทุกสายให้ชำนาญ) ผมเลยใช้เน็นของสายเสริมพลังกับขาของตัวเองเพื่อช่วยให้ปั่นได้เร็วขึ้นและใช้เน็นของสายแผ่พุ่งกับจักรยานเพื่อให้จักรยานพุ่งไปให้เร็วขึ้นพอๆกับรอบการปั่นของผม


ไม่ใช่อะไรหรอกครับถ้าปั่นเร็วเกินไปแต่จักรยานไม่ไปตามมีหวังได้โซ่ขาดตั่งแต่เมตรแรกชัวร์





ให้ตายสิ ผมไม่น่าปั่นเพลินตั้งแต่แรกจนลืมบันทึกผลแบบนี้เลยไม่งั้นก็คงไม่ต้องมารีบอยู่อย่างตอนนี้หรอก เฮ้อออ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #23 KimTmmm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:04
    สนุกอ่ะ แค่ตอนแรกก็สนุกแล้ววว อยากให้มาต่ออีกอ่าาาา
    #23
    0
  2. #3 shino13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 07:20

    ครอบครัวมีเเต่คนรักสิน้าา
    #3
    0