[Fic hunter x hunter] ผมแค่ตายแล้วได้พรมาเกิดใหม่โลกฮันเตอร์ฮันเตอร์ก็เท่านั้นเองนะครับ อิอิ (yaoi,bl)

ตอนที่ 3 : ตอนที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62





ผมปั่นจักรยานผ่านผู้เข้าสอบคนแล้วคนเล่าทั้งคนที่นั่งหรือนอนอยู่เพราะตกรอบไปแล้วหรือพวกที่ยังวิ่งอยู่ ผมปั่นผ่านไปอย่างรวดเร็วเล่นเอาคนถูกแซงตาค้างกันเป็นแถบ


สิบนาทีต่อมาผมก็แซงหัวแถวจนเสมอกับคุณซาธ็อทได้ในที่สุดผมจึงปลดเน็นทั้งสองสายที่ใช้อยู่ออกทันที


"มาเร็วกว่าที่คิดนะครับคุณฟุริน"


"เร็วที่ไหนล่ะครับคุณซาธ็อท กว่าจะประเมินคะแนนให้ผู้เข้าสอบทุกคนเสร็จก็กินเวลาไปเกือบยี่สิบนาทีแล้วหมดสมุดไปหนึ่งเล่มเต็มๆแถมยังต้องรีบตามมาให้ทันขบวนที่ทิ้งนำมาก่อน20นาทีแบบนี้อีก เฮ้อออ เหนื่อยนะครับ"


"แหมแต่ก็ตามมาทันในสิบนาทีไม่ใช่หรอครับ เร็วกว่าที่กระผมคาดไว้มากเลยล่ะ"ผมแบะปากมองบนกับคำตอบที่ได้รับ"แต่ตอนนี้ใกล้จะถึงบรรได้แล้วกระผมว่าคุณฟุรินควรจะล่วงหน้าไปก่อนเพื่อส่งจักรยานขึ้นไปชั้นบนนะครับ"


"อ่า..จริงด้วยลืมไปซะสนิทเลย ขอบคุณครับคุณซาธ็อทงั้นผไปก่อนนะครับ"ว่าจบผมก็ใช้เน็นทั้งสองสายอีกครั้งแล้วปั่นจักรยานออกไปอย่างรวดเร็วทำให้ในเวลาต่อมาไม่นานผมก็ทิ้งห่างคุณซาธ็อทและกลุ่มผู้เข้าสอบจนเหลือเป็นจุดเล็กไปได้สำเร็จ


ไม่กี่นาทีต่อมาผมก็มาถึงบรรไดจึงได้หยุดรถ


เดินคลำกำแพงสักพักผมก็หาสิ่งที่ตามหาเจอ


ครึก ครืดด


ผมกดลงที่ช่วงหนึ่งของกำแพงมันจึงยุบลงไปแล้วกำแพงข้างตัวผมก็เลื่อนเปิดออกกว้าง


ผมเข็นจักรยานเข้าไปข้างในแล้วกดลงช่วงกำแพงที่มันยุบอยู่จนมันกลับคืนสู่สภาพเดิม ช่วงกำแพงที่มีจักรยานอยู่ก็ปิดตัวลง


นี่คือลิฟต์ครับมันเป็นช่องลับน่ะมีจุดหมายคือขั้นบนสุดอย่างเดียว


ผมกลับมายืนที่บรรไดเพื่อรอคุณซาธ็อทและบรรดาผู้เข้าสอบ


ระหว่างรอผมก็หยิบสมุดอีกเล่มที่ยังไม่ได้เขียนกับปากกาออกมาจดบันทึกคะแนนและสถิติต่างๆอีกครั้ง อ่า...ก็พวกที่ผมขี่จักรยานแซงมานั่นแหละครับ





ทางด้านคิรัวร์



สวัสดีผมชื่อคิรัวร์ โซลดิ๊ก วันนี้ผมได้หนีออกจากบ้านมาเพื่อเข้าสอบฮันเตอร์ที่ว่ากันว่ามันยากเย็นแสนเข็นนักหนา


"สวัสดีครับ กระผมคือผู้คุมสอบรอบแรกชื่อว่าซาธ็อท"


"ส่วนผมชื่อฟุริน เป็นผู้บันทึกผลจะเดินทางไปกับพวกคุณทุกสนามสอบเพื่อประเมินความสามารถครับ"


'เห้ย! นั่นมันรินนี่หว่า! ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้'


'ห๊ะ รินมาสอบฮันเตอร์มืออาชีพตั้งแต่ปีก่อน ทำไมเราไ่เคยรู้ล่ะเนี่ยไม่ใช่ว่าทั้งบ้านมีเราที่ไม่รู้อยู่คนเดียวนะ'


ตอนนี้ผมงงมากเลยล่ะว่ารินมาสอบฮันเตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ไม่ทันจะได้คำตอบจากสมองอันชาญฉลาดของผมพวกหัวขบวนก็เริ่มออกเดินตามผู้คุมสอบออกไปทำให้ผมต้องเดินตามอย่างช่วยไม่ได้


จากเดินกลายเ็นวิ่งไอ้ผมมันขี้เกียจไงเลยขี่สเก็ตบอร์ดตามแทน


"เฮ้! เจ้าหนูอย่าทำเป็นเล่นในการสอบฮันเตอร์นะ!"


ตาลุงคนหนึ่งที่ผมเพิ่งผ่านมาทักผมทำให้ผมหันกลับไปถาม


"หา ทำไมหรอลุง"


"ก็สเก็ตบอร์ดนั่นไงลงมาเดี๋ยวนี้เลย นี่มันการทดสอบความอึดยังไงเล่า!!"


"ไม่ใช่หรอก"


ใครอีกเนี่ย


ผมหันไปมองเจ้าของเสียงที่อยู่อีกด้าน


"เฮ้กอร์น!หมายความว่าไง"


"ก็ผู้คุมเขาบอกว่าให้ตามไปเท่านั้นนี่ไม่ได้ผิดกฏตรงไหนสักหน่อย"


"นี่นายเป็นพวกใครกันแน่เนี่ย"หยุดพูดเถอะลุงผมขอ


หมอนี่น่าสนใจแหะๆยังเด็กอยู่เลยแต่ฝีมือใช้ได้


"นี่นาย"ผมชะลอสเก็ตบอร์ดไปอยู่ข้างๆเจ้าเด็กชุดเขียวเพื่อให้คุยกันได้ง่ายขึ้น


"หือ"


"อายุเท่าไหร่"


"ปีนี้12อ่ะ"


'หืม เท่าเราเลยนี่'


กึก ฟึบ


ผมกระโดดลงจากสเก็ตบอร์ดแล้วแนะนำตัว


"เอาเป็นว่าฉันวิ่งด้วยคนก็ได้"


"โห! เท่สุดๆ!"


"ฉันคิรัวร์"


"ส่วนฉันกอร์น"


'ยินดีที่ได้รู้จักนะเพื่อนคนแรกของฉัน'







ทางด้านฟุริน



เขียนประเมินคะแนนให้ผู้เข้าสอบจากที่ผมเ่งผ่านมาทั้งหมดใช้กระดาษไปเกือบครึ่งเล่มคุณซาธ็อทจึงได้มาถึง


ผมวิ่งขึ้นบรรไดไปพร้อมกับคุณซาธ็อทแต่ด้วยการก้าวขาของคุณซาธ็อทที่ค่อนข้างจะยาวผมเลยต้องก้าวขาวิ่งครั้งละสองถึงสามขั้นเพื่อที่จะตามให้ทัน


หันกลับไปมองผู้เข้าสอบบ้างเป็นบ้างครั้งถ้ามีคนตกรอบก็จะต้องวิ่งไปบันทึกผลไป ส่วนคะแนนของพวกที่ผ่านค่อยไปเขียนตอนถึงด้านบน


"คุณฟุรินครับตอนนี้พวกเราไปผ่านจุด80กิโลเมตรมาแล้วกระผมจะขอเร่งความเร็วขึ้นอีกหน่อยนะครับ"


"ครับ"ผมพยักหน้ารับแล้วเสริมเน็นให้กับขาของตัวเอง เพื่อตามคุณซาธ็อทที่เร่งความเร็วขึ้น


"ทั้งๆที่เดินเหมือนปกติแท้ๆแต่เร็วชะมัด ขนาดนี้แล้วยังเร่งได้อีกเป็นปีศาจกันรึไงน่ะสองคนนั่น คนหนึ่งเดินปกติแต่เร็วเกินมนุษย์ อีกคนก็วิ่งตามความเร็วเร็วเกินมนูษย์ทันแถมยังหันมาประเมินคะแนนให้ผู้เข้าสอบได้ในขณะวิ่งอีก"


คุณฮันโซเจ้าเดิมเป็นคนพูดคนที่ได้ยินต่างพยักหน้าเห็นด้วยไม่โต้แย้ง กลุ่มผู้เข้าสอบที่เหลือรอดทุกคนต่างก็เร่งฝีเท้าขึ้น




ป่าดิบชื้นรูเมเล่



ตอนนี้ทั้งผมและคุณซาธ็อทได้พ้นอุโมงค์ใต้ดินออกมาแล้ว ไม่ทันได้หันกลับไปมองด้านหลังก็เห็นบ้างอย่างแว๊บผ่านไป


"โกด์ลลลล!!!!"


"สำเร็จ! ฉันชนะแล้ว!"


"พูดอะไรของนายฉันเร็วกว่าเห็นๆ!"


"ฉันต่างหาก!"


"ฉันสิ!"


"นี่คุณซาธ็อท คุณผูัประเมินใครเร็วกว่ากันหรอ"พี่กอร์นหันมาถาม


"ฉันเห็นว่ามาถึงพร้อมกันนะ"คุณซาธ็อท


"อื้อ ผมก็เหมือนกัน"


พี่คิรัวร์จ้องผมไม่วางตาเลยอ่ะTwT กระซิก~คนหล่อ?เศร้า


"งั้นหรอ...งั้นฉันยอมเลี้ยงข้าวคิรัวร์ก็ได้ แต่คิรัวร์ก็ต้องเลี้ยงข้าวฉันเหมือนกัน"พี่กอร์น


"หา อะไรของนาย"


"ก็ฉันจะเลี้ยงข้าวนายก่อนแล้วนายก็เลี้ยงฉันคืนไงเล่า"


แทนที่จะได้ข้อสรุปทั้งสองคนดันเถียงกันไปเถียงกันมาจนผมกับคุณซาธ็อทถููกลืมกลายเป็นอากาศธาตุไปและผู้เข้าสอบหลายคนก็ตามถึง


"อ๊ะ ว่าแต่ริน น้องมาสอบฮันเตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่กันทำไมพี่ไม่รู้ล่ะ"พี่คิรัวร์ที่เหมือนจะเพิ่งนึกได้กันมาถามผม


กระพริบตาปริบๆสองที คือพี่เพิ่งจะนึกได้ว่างั้น....


"อ๋อ ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็เค้ารู้กันทั้งบ้านแล้วครับ ตอนแรกที่ผมมาสอบคนที่รู้มีแค่คุณปู่ คุณพ่อ คุณแม่ พี่อิรูมิ แล้วก็พ่อบ้านโกโต้เท่านั้นแหละครับ แต่พอกลับบ้านไปหลังสอบผ่านเค้าก็รู้กันทั้งบ้านแล้ว มีแค่พี่คิรัวร์คนเดียวนั่นแหละที่ไม่รู้"ผมอธิบาย


"ได้ไงอ่ะ ไหงพี่เป็นคนเดียวที่ไม่รู้อ่ะ"


"จำได้มั้ยครับเมื่อปีก่อนที่คุณพ่อให้พี่คิรัวร์ออกไปทำงานข้างนอกเดือนกว่าๆนั่นแหละครับ การสอบมันมีช่วงนี้นะพอดี ตอนที่พี่กลับมาคนที่บ้านดันลืมบอกส่วนผมว่าจะเก็บไว้เซอร์ไพรส์พี่คิรัวร์น่ะครับ"


โป๊ก!!


"โอ๊ย!!"


"โห เซอร์ไพรส์สุดๆเลยล่ะพี่แทบช็อค"


"อูย.. เขกมาได้นะพี่ชายไม่เกรงใจหัวสมองน้อยๆของผมเลยอ่ะ บูยย~"ผมพองแก้มอย่างงอนๆ


"คร้าบๆไว้จะเลี้ยงเค้กไถ่โทษล่ะกัน"


"ผมจะกดคะแนนของพี่ให้ต่ำๆเลยคอยดู"ผมบทอุบอิบแต่ก็ไม่พ้นหูพี่ชายผู้บังเกิดเกล้าและเพื่อนใหม่ชุดเขียวของเค้าไปได้อยู่ดี(รวมคุณซาธ็อทที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยนะครับ)


โป๊ก!!


"โอ๊ย!!"จึงได้รับมะเงกมาอีกหนึ่งทีเป็นรางวัล"โหดร้ายทำกับน้องชายตัวเองได้ลงคอ"


"เอ่อ คิรัวร์"


"หืม ว่าไงกอร์น"


"ช่วยอธิบายหน่อยสิ"


"อ๋อ นี่ฟุรินน้องชายแท้ๆของฉันเองแหละ"


"ฮิฮิ สวัสดีครับพี่กอร์น"


"ห๊ะ!! เอ่อ..สวัสดีคุณผู้ประเมิน"อะไรคือการตอบรับอย่างเบลอๆปนตกใจไม่หายแบบนั้นกัน


"เรียกรินเฉยๆก็ได้ครับ พี่กอร์นเป็นเพื่อนของพี่คิรัวร์นี่นา"ผมตอบยิ้มๆ พี่กอร์นพยักหน้างงๆ


"เฮ้กอร์น"


"ไงเลโอลีโอ คุราปิก้า"พี่กอร์น


"ที่นี่คือสนามสอบรอบสองหรอ"คุณเลโอลีโอ


"หืม"พี่กอร์นหันมามองหน้าผมกัยคุณซาธ็อทพได้รับการส่ายหน้ากลับไปก็หันไปตอบคุณเลโอลีโอ"เห็นว่าไม่ใช่นะ"


ครืดดด


"รอชั้นด้วย! รอก่อน!!"


ปึง!


"ตกรอบอีกหนึ่ง"ผมพึมพัมเบาๆแล้วบันทึกผลลงในสมุด


"ที่นี่คือป่าดิบชื้นนูเมเล่หรืออีกชื่อก็คือรังนักต้มตุ๋น....บลาๆๆ"ผมฟังคุณซาธ็อทอธิบายเกี่ยวกับป่านูเมเล่ให้ผู้เข้าสอบที่เหลือใสตอนนี้ฟังพร้อมบอกว่าให้ตามจนถึงสนามสอบที่สองไม่เช่นนั้นอาจจะถึงแก่ชีวิตก็ได้


เอ ถ้ามาถึงตรงนี้แล้วก็แสดงว่าคุณลิงหน้าคนก็จะออกมาแล้วน่ะสิเนี่ย


"อย่าโดนมันหลอกนะ!!! มันกำลังหลอกทุกคนอยู่!!"



นั่นไงไม่ทันขาดคำ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #8 sa5sa5sa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 14:26

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #8
    0
  2. #6 nameicu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 07:23
    คุณน้องน่ารักมากกก
    #6
    0
  3. #5 TarikoZaza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 07:17

    ฟุรินทำอาหารเป็นไหมอะ~
    #5
    0
  4. #4 shino13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 05:26

    พี่น้องเฮฮา
    #4
    0