❀ ดอกไม้ลลิล | chanbaek

ตอนที่ 1 : ❀ ดอกไม้ลลิล : บทที่หนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 615 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62




บทที่ 1

มนุษย์ที่งดงาม

 



ความสวยงามของ “ลลิล” เป็นที่เลื่องลือ

ไม่มีผู้ใดรอดพ้นจากความหลงใหลของสิ่งนั้นได้

ไม่แม้แต่ “ท่าน” ผู้มีหัวใจอันด้านชา

ก็มิอาจตกหลุมพรางได้อย่างยากเย็น

 






ทางตะวันออกของเมืองอันกว้างใหญ่ มีข่าวลืออันน่าสนใจหลุดออกมาเป็นพัก ๆ ข่าวลือนั้นเล่าถึงความงามของ ดอกไม้ ที่มิอาจปฏิเสธความงดงามของมันได้ เหล่าขุนนางชนชั้นสูงร่นลงมาถึงพวกชนทาสชั้นต่ำต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ยามเมื่อได้เห็นใบหน้าของเหล่า ดอกไม้ลลิล

 

“ตำหนักลลิล” อยู่มายาวนานหลายชั่วอายุคน พลัดเปลี่ยน…หมุนเวียน ผู้นำตำหนัก มาหลายต่อหลายหน้า สืบทอดความงดงามมาจนถึง ชุฌา รุ่นที่ 10 …เป็นความลึกลับเก่าแก่ที่ขานนามตัวเองด้วยคำต้นว่า ตำหนัก ทั้งที่บ้านใกล้เรือนเคียงนั้นคนละยุคสมัย

 

…หากใครเอื้อนเอ่ยถึงดอกไม้ลลิล ก็คงไม่อาจพูดถึงความสวยงามมิได้

 

แต่แท้จริงแล้ว…มันคือความเน่าเฟะของชีวิตที่ไม่อาจเลือกได้ ดอกไม้ส่วนมากในตำหนักแห่งนี้ ครึ่งหนึ่งถูกขายมาจากพวกชาวบ้าน แค่เห็นว่าหน้าตาดีเข้าหน่อย ก็แทบจะยกลูกใส่พานมาถวายถึงหน้าตำหนัก

 

…เพราะที่แห่งนี้เปลี่ยนความตายให้กลายเป็นความสบายได้

 

ต่อมา…การนำลูกมาขายแก่ตำหนักลลิลถือเป็นหนทางลัดสู่ความร่ำรวย ชุฌารุ่นก่อนจึงได้ประกาศอย่างแพร่หลายโดยทั่วกันว่าจะไม่รับเด็กคนใดอีก หากผู้เป็นชุฌาไม่เอ่ยปากขอ ตอนแรกก็ไม่มีท่าทีว่าจะลดลง ผู้คนยากไร้ต่างก็ลากลูกของตนมาที่หน้าตำหนักอยู่หลายวัน แต่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สัปดาห์ก็ไม่มีทีท่าว่าท่านชุฌาจะเปิดประตูออกมาดู…

 

เมื่อความหวังของการอยู่รอดของชาวบ้านดับลง พวกเขาก็ลงมือฆ่าลูกตัวเองเสีย เพราะอยู่ไปก็รังแต่จะเปลืองอาหารที่ต้องหารสามแทนที่จะหารสอง การปาดคอยาวนานถึงสองสัปดาห์…รวมถึงการขายลูกตนแก่ตำหนักที่ได้หายไปตลอดกาล

 

บ้านเมืองกลับมาสงบสุขจนมาถึงชุฌารุ่นปัจจุบัน ความเปลี่ยนแปลงอยู่ที่นางตามคำทำนายเมื่อหลายสิบปีก่อน และมันเป็นจริงเมื่อนางได้เอ่ยให้แก่ราชวงศ์สูงศักดิ์ในงานเลี้ยงน้ำชาเอาไว้ว่า

 

‘ดอกไม้ลลิลมิใช่สาวงาม แต่เป็นมนุษย์ที่งดงามต่างหาก’

 

หลังจากนั้น ผู้ที่จะเป็นลลิลได้ก็มิใช่แค่หญิงสาวหน้าตาสวยอีกต่อไป นางเดินทางไปทั่วเมืองใหญ่ ลัดเลาะไปตามหมู่บ้าน เพื่อตามหาเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่งดงามตามคำเปลี่ยนแปลงที่นางได้ทิ้งกลางงานใหญ่เอาไว้

 

จวบจนตอนนี้ก็ได้มีดอกไม้ลลิลที่เป็น เด็กหนุ่ม ราว ๆ สิบสองคนได้

 

ริน… ท่านชุฌาเรียกเจ้า”

“รินจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ขอบคุณท่านพี่”

 

เด็กหนุ่มลำดับที่สี่ เจ้าของเรือนผมสีดอกเดซี่หนึ่งเดียวในตำหนัก รีบหอบเอาตำราเครื่องหอมใส่ชั้นวาง ก่อนจะรุดขึ้นก้มโค้งเคารพแก่ผู้ติดตามของชุฌาที่ตนนับถือว่าเป็นพี่มาแต่เยาว์วัย จังหวะการเดินส่งผลให้หางม้าที่มัดรวบสูงสะบัดละกับเอวคอด เส้นผมสีขาวสวยต่างเป็นที่อิจฉา มันสดใสและสว่างตาเกินหน้าใคร ๆ

 

“ขออนุญาตขอรับ”

“เจ้าไม่ต้องมากพิธีหรอกนะริน เวลาที่ข้าเรียกเจ้า ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะมา”

“มิได้หรอกท่านหญิง รินไม่อาจเสียมารยาทกับท่าน”

“เจ้านี่มัน…เป็นเด็กที่ทั้งน่ารักและสวยและมารยาทดีและ… อะไรอีกดีนะ…?”

“ขอบพระทัยองค์หญิง แต่รินว่าพอแค่นี้ดีกว่า”

 

ชุฌายิ้มขำ เธอกวักมือเรียกเด็กหนุ่มที่เธอโปรดปรานมากที่สุด จำได้ว่าตอนที่เธอพบกับรินครั้งแรก ดวงตาของเธอก็หยุดกะพริบ ใบหน้าที่เลอะไปด้วยหยาดเหงื่อ…กับคิ้วที่ขมวดกันเพราะความหนักของตะกร้าที่ถืออยู่ ช่างเป็นคอมโบที่เธอมิอาจลืมเลือนได้ ถ้าหากเธอไม่ได้เด็กหนุ่มรูปงามผู้นั้นมาไว้ที่ตำหนัก ก็อย่าได้เรียกเธอว่าชุฌาอีกต่อไป

 

“มาดื่มน้ำชากับข้าหน่อยสิ”

“ขอบพระทัยสำหรับความเมตตา”

“ไม่ต้องซาบซึ้งน้ำใจข้าขนาดนั้น ข้าแค่อยากมองหน้าเจ้า”

 

รินแอบลอบถอนลมหายใจ ความโปรดปรานของท่านหญิงก็คือใบหน้า ผู้ใดที่มีใบหน้าสวยสดงดงามตามสไตล์ของชุฌารุ่นนี้ก็คือคนที่ชุฌาสนใจ ไม่ว่าจะเป็นหญิงแก่หรือชายฉกรรจ์ หรือแม้กระทั่งองครักษ์ ก็เป็นที่โปรดปรานได้ถ้ามีใบหน้าที่สวยงาม เหมาะสมให้เธอได้มองเล่น

 

“ข้าชอบให้เจ้ารวบผมสูงเช่นนี้ มันเหมาะกับเจ้ามาก” เสียงหวานเอ่ยเนิบนาบพลางยกมือขึ้นเท้าคาง จดจ้องสายตามาที่ใบหน้าสวยซึ่งรับกันได้ดีกับเรือนผมสีสว่าง

“ขอบพระทัยขอรับ”

“ผมหน้าที่ปรกลงมาเล็กน้อย กับปอยผมที่หยอกล้อกับใบหู ไม่เคยน่ามองได้เท่ากับมันที่อยู่บนหน้าเจ้า เอ…นี่ข้า หลงเจ้ามากไปหรือไม่ ฮึ แต่ไม่ให้หลงก็คงทำไม่ได้ ในเมื่อเจ้าสวยถึงเพียงนี้”

 

ลลิลร่างเล็กชักจะเริ่มเขินกับคำชมของท่านหญิงเสียแล้ว ไม่เคยชินได้เลยเสียทีเวลาที่ท่านหญิงเรียกเขามานั่งดื่มน้ำชา เพราะท่านจะนั่งสังเกตใบหน้าของเขาอย่างละเอียดอยู่เสมอ ท่านจะทักเมื่อมีอะไรเพิ่มเข้ามา หรือถามเมื่อมีอะไรหายไป

 

“เจ้า…อายุเท่าใดแล้วรึ?”

“ยี่สิบแล้วขอรับ”

“ถึงว่า…ข้าถึงได้กลิ่นของความงามที่บานสะพรั่งในตัวเจ้า คงได้เวลาที่เจ้าจะออกเรือน”

 

วาจาของท่านหญิงทำเอาน้ำชาพุ่งพรวดออกจากปาก รินสำลักน้ำชาอยู่นานสองนาน โดยมีท่านหญิงที่นั่งมองพลางเหยียดยิ้มเอ็นดูให้ไม่ขาดสาย ผ้าผืนหนึ่งถูกยื่นมาให้ตรงหน้า ด้วยความวุ่นวายจึงไม่ทันได้มองว่ามันเป็นผ้าอะไร ซับน้ำหูน้ำตาที่เล็ดออกมา และได้รู้ว่าผ้าผืนนั้นคือ…

 

“นี่มัน…แขนเสื้อท่านหญิงนี่ขอรับ?!”

“ก็ใช่น่ะสิ เอ้า…เช็ดให้หมดซะนะ ใบหน้าเจ้าแดงหมดแล้ว”

“ม…ไม่ดีนะขอรับ”

“เหตุใดเจ้าถึงคิดว่ามันไม่ดี ในเมื่อข้าอยากช่วยเหลือคนของข้า”

“เอ่อ…”

 

ลลิลตัวน้อยมิอาจต่อล้อต่อเถียงกับท่านชุฌาได้ จึงนั่งนิ่ง ๆ ให้ผู้นำตำหนักเช็ดมุมปากที่เปื้อนน้ำชาให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนของท่านหญิงที่มอบให้มีน้ำหนักเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน อบอุ่นราวกับผู้เป็นพี่ดูแลน้องของตน

 

“ข้าแค่พูดว่าเจ้าได้เวลาออกเรือน ใยเจ้าถึงสำลักน้ำชา?”

“ขอท่านหญิงทรงอภัย รินแค่ตกใจ มิได้อยากทำตัวไร้มารยาทต่อหน้าท่าน”

“ข้าไม่ได้ว่าอะไร หรือเจ้ายังไม่พร้อมเรื่องคู่ครอง?”

“มิเป็นเช่นนั้น รินแค่รอให้ท่านหญิงทรงเมตตา…”

“งั้นรึ? อืม…แต่กับเจ้าข้าคงเลือกมากหน่อย คงไม่มอบเจ้าให้คนต่ำต้อยหรือเพียงเพราะสูงส่งชั่วข้ามคืน”

 

รินยิ้มรับ แต่ในใจกระวนกระวายไม่ใช่น้อย เขาไม่เพียงแต่ไม่พร้อม เรียกว่าไม่เคยคิดถึงวันนั้นเลยต่างหาก วัน ๆ ที่อยู่ในตำหนักนั้นช่างเงียบสงบ พบเจอแต่ความสุขสบาย มีเพื่อนคุยเล่น และได้ศึกษาตำราเพิ่มพูนปัญหา บ้างก็นั่งจิบชากับท่านหญิง ชีวิตนี้ต้องหาสิ่งใดมาเพิ่มความสุขอีก รินไม่อาจนึกได้

 

เขาขอตัวออกมาจากห้องของท่านหญิง เดินออกมาด้วยใบหน้าหนักใจ อีกไม่นานเขาคงต้องหอบข้าวหอบของไปอยู่ที่ใดสักที่…ถ้าเพียงท่านหญิงได้ลั่นวาจาออกมา คิดแล้วก็รู้สึกเสียใจ…เสียใจที่วัน ๆ มีความสุขจนลืมวัตถุประสงค์ที่แท้จริง

 

การเป็นลลิลมิได้เป็นดอกไม้ประดับโชว์

หากแต่เป็นดอกไม้กำนัล…แด่ท่านผู้สูงศักดิ์ตีราคา

 

 













บ่ายวันนี้ก็ยังเป็นวันที่สงบได้ดีเหลือเกิน… ลลิลตัวน้อยเลือกวิธีขจัดความทุกข์ในใจด้วยการคิดจะอ่านหนังสือคนเดียวเงียบ ๆ หลังจากที่ได้ฟังประสงค์ของชุฌา รินก็ไม่เป็นอันทำอะไร ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบระเบียงห้อง ก่อนจะเปิดหนังสือในมือ

 

ในตำหนักนี้ไม่มีสัตว์ตัวใหญ่กว่าแมลง ยกเว้นหนูแล้วกัน พวกมันชอบโผล่ออกมาป่วนให้ลลิลทั้งหลายกรี๊ดตกใจเล่น หนังสือเล่มนี้ถือเป็นเล่มโปรดที่สุดเลยก็ว่าได้ เนื่องจากมันไม่ใช่หนังสือที่มีแค่ตัวหนังสือ ในนี้มีรูปประกอบด้วยว่าสัตว์แต่ละตัวหน้าตาเป็นอย่างไร รวมไปถึงพวกสัตว์เทพนิยายต่าง ๆ ซึ่งก็ถือว่าน่าสนใจไม่น้อย

 

มือเรียวสวยข้ามหน้ากระดาษไปยังท้ายสุดของเล่ม เขาเปิดอ่านหน้านี้หลายครั้งเวลาที่จับหนังสือเล่มนี้ มันคือ…หน้าแนะนำสัตว์ประจำกายของกษัตริย์และองค์รัชทายาท

 

จักรพรรดิลิเทียร์น่า คือผู้ที่ปกครองแผ่นดินทรงเพชรกลับหัว แบ่งออกเป็น 5 เมืองใหญ่ด้วยกัน เมืองเหนือสุดของก้นเพชรคือเมืองแห่งความหนาวเหน็บนามว่า ไลซีลล่า (Licsilla) ที่เมืองแห่งนี้จะมีหิมะตกอย่างยาวนานถึงครึ่งปี ถ้าโชคร้ายโดนพายุรุนแรงก็จะตกทั้งปี ติดกับไลซีลล่าคือเมืองแห่งผู้ดี…ดิเซนเนเซีย (Disenezia) หรือเมืองของคนมีอันจะกิน ส่วนมากก็จะเป็นพวกคนที่มีต้นตระกูล หรือทำงานให้จักรพรรดิ สภาพของเมืองก็จะเจริญตามคนที่อยู่อาศัย ถัดมาเป็นสองเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แบ่งเป็นครึ่งหนึ่งตะวันออก อีกครึ่งตะวันตก ทางฝั่งตะวันออกคือ ไอลา (Ila) เมืองของชาวบ้าน ซึ่งเมืองนี้จะติดกับมหาสมุทร และมีเกาะลิเทรเซียเป็นเมืองท่าในการเข้ามายังดินแดน ส่วนฝั่งตะวันตกจะเป็นเมืองที่เถื่อนนิดหน่อย เพราะเป็นเมืองแห่งนักรบ ชื่อว่า ม็อคการ์ด (Mockard) สุดท้ายเป็นเมืองที่ติดกับแนวมหาสมุทร ชื่อว่า บาซูรา (Basura) เป็นเมืองแห่งการเกษตร เมืองทั้งเมืองมีคนดูแลเป็นกลุ่ม ๆ ที่เหลือจะใช้เป็นพื้นที่ปลูกพืชผัก ไว้สำหรับบริโภคแก่คนทั้งแผ่นดิน

 

มองเลยไปยังทะเลอันกว้างใหญ่ จะเห็นหมู่เกาะอยู่กลางผืนน้ำ นั่นคือสมบัติในการดูแลของจักรพรรดิ ชุฌาเคยเล่าให้ฟังอยู่ครั้งหนึ่งว่าที่นั่นเป็นอย่างไร แต่ตัวเขาเองนั้นไม่เคยเห็น …แค่ออกจากตำหนักยังไม่เคยเลย

 

รินค่อย ๆ ไล่สายตาอ่านหน้าแรกของการแนะนำจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน หน้ากระดาษไม่ได้กว้างมากมาย แต่กลับวาดใบหน้าคนและสัตว์ให้อัดอยู่ในนี้พร้อมตัวหนังสือบรรยายได้อย่างสวยงาม จักรพรรดิองค์นี้เคยมาที่ตำหนักเมื่อหลายปีก่อน แต่การแอบมองอยู่ไกล ๆ ทำให้เห็นได้ไม่ชัด

 

เขามองดูรูปผ่าน ๆ คิดว่าอ่านละเอียดไปก็ไม่ได้เอาไปใช้ประโยชน์อะไร ปิดหนังสือในมือ ก่อนจะถอนหายใจพลางเหม่อมองต้นดอกบ๊วยกลางลานว่างเนิ่นนาน… ไม่เคยคิดถึงเรื่องคู่ครอง จนกระทั่งชุฌาตระหนักมันกับเขา การจะเป็นลลิลที่ดีได้หรือไม่ได้…ขึ้นอยู่กับคนที่ครอบครอง มิใช่ตัวของลลิลเอง เรื่องนี้ท่านพี่เวเธียบอกเขาตั้งแต่เข้ามาใหม่ ๆ

 

“เจ้ามานั่งทำอะไรตรงนี้รึ?”

“ไมล์!

“ดีใจที่เจอข้าขนาดนั้นเชียว น่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะ”

 

ไมล์เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ปล่อยร่างของตนให้ลลิลคนน้องกอดรัด ไมล์เป็นผู้ชายร่างเล็กไม่ต่างกับรินเท่าไรนัก เขาเพียงแค่สูงกว่านิดหน่อย เราสองคนเจอกันครั้งแรกตอนที่รินเพิ่งเข้ามา ตอนนั้นรินตัวเล็กมาก ผิวก็ขาวมาก เห็นแล้วอยากดูแลเป็นพิเศษ อีกอย่างคือเขาเป็นลลิลมาก่อนสองปี จึงพอรู้และเตือนคนน้องได้

 

“เหตุใดถึงมาที่ตำหนักได้ องค์รัชทายาทยอมใจอ่อนแล้วรึ”

“หมอนั่นต้องมาทำธุระแถวนี้ ข้าเลยขอมา”

“แล้วท่านพี่ได้ไปเข้าเฝ้าชุฌาหรือยัง ตอนพี่ไป ชุฌาบ่นกับข้าทุกวันว่าไม่น่ายกลลิลอันดับหนึ่งให้องค์รัชทายาทเลย”

“ฮึฮึ ข้าไปเข้าเฝ้ามาแล้ว ข้าเองก็คิดถึงชุฌาเช่นกัน”

 

ไมล์ออกจากตำหนักไปเมื่อสามปีก่อน โดยผู้ที่ครอบครองคือองค์รัชทายาทอันดับที่หนึ่ง ซึ่งเข้ามาเลือกเองถึงตำหนัก รินคอตกไปหลายวันเมื่อคิดว่าจะต้องเสียพี่ผู้เป็นที่รักยิ่งไป การเจอกันก็จะยากกว่าเดิมและเป็นไปตามคาด เจ้าชายชาร์วิสไม่แม้แต่จะปล่อยตัวพี่ไมล์ออกจากปราสาท จนกระทั่งวันนี้ที่รินเพิ่งจะได้พบหน้า ไม่รู้ว่าจะหวงอะไรนักหนา

 

“อยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง มีคนคิดร้ายกับพี่หรือไม่”

“เฮ้อ… ไม่มีใครในโลกนี้รักเจ้าทุกคน ถึงแม้จะมีคนคิดเกลียดเจ้า ก็อย่าได้กล่าวโทษพวกเขา” ไมล์ลูบเรือนผมสีขาวสวย เขาชอบสีผมหนึ่งเดียวในตำหนัก ไม่สิ…เขาคิดว่ามันน่าจะเป็นหนึ่งเดียวในลิเทียร์น่าด้วยซ้ำ อีกทั้งมันยังนุ่มและหอมมากด้วย

“ข้ารู้ ข้าแค่อยากมั่นใจว่าท่านพี่จะอยู่อย่างสบาย”

“ไม่มีที่ใดสบายไปกว่าที่ที่เหมาะกับเจ้า…ริน”

“ข้าเหมาะกับที่นี่”

“แค่ตอนนี้เท่านั้นล่ะ”

 

ไม่ทันได้ถามว่าที่พูดหมายความว่าอย่างไร เสียงเดินก็ดังใกล้เข้ามาเสียก่อน รินแอบบุ้ยหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นเจ้าชายชาร์วิส คงจะมาตามพี่ไมล์กลับไปด้วยกันแน่ ๆ คนอะไรใจร้ายจริงเชียว พี่น้องเขาเพิ่งได้เจอกันแท้ ๆ ก็จะลากตัวกลับไปเสียแล้ว

 

“กลับกันได้แล้ว”

“พี่ไมล์เพิ่งได้เจอข้า เหตุใดท่านถึงได้รีบพาท่านพี่ของข้ากลับแล้วล่ะ”

 

คนกลางทำหน้าเหนื่อยหน่าย ถึงจะไม่ได้เจอหน้ากัน แต่รินกับไมล์ก็ส่งจดหมายหากันบ่อย ๆ รินมักจะใช้คำพูดงอแงถึงเจ้าชายชาร์วิสอยู่เสมอ พอได้เจอหน้าก็เลยปลดปล่อยออกมาเป็นคำพูดแทนล่ะมั้ง

 

“เวิ่นเว้ออะไรของเจ้า ไมล์เป็นของข้าต่างหาก”

“พี่ไมล์เป็นพี่ของข้ามาตั้งแต่เด็ก ท่านเพิ่งได้ตัวพี่ข้าไป อย่าได้ใจไปหน่อยเลย”

“นี่เจ้า! อย่าบอกนะว่านี่คือริน…น้องที่เจ้าเคยพูดถึง”

 

ไมล์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจ พอรู้อยู่บ้างว่ารินดื้อรั้นและมีจุดยืนกับทุกเรื่อง อย่างเช่นในตอนนี้ เด็กดื้อคงกำลังคิดว่าจำนวนปีที่รู้จักกับเขามันมากกว่าองค์รัชทายาทแน่ ๆ เลยต่อปากต่อคำไม่กลัวหัวหลุดจากบ่า

 

“สวยไม่เบา แต่ปากอย่างเจ้าคงจับคู่กับใครเขาไม่รอด”

“หมายถึงท่านกับพี่ข้าน่ะรึ?”

“ริน!

 

ไมล์รีบแยกสองคนออกจากกัน ดีที่ชาร์วิสเป็นคนใจเย็น ไม่ถือโทษโกรธกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ไมล์หยิกแก้มเจ้าน้องดื้อดึงที่แลบลิ้นปริ้นตาใส่เจ้าชายของจักรพรรดิ แถมอีตานั่นยังถลึงตากวนใส่อีก เขาไม่ค่อยดุริน เพราะแบบนั้นเด็กคนนี้เลยหยุดทันทีที่เขาเตือน

 

“ดื้อขึ้นรึ?! นี่เจ้าชายรัชทายาทนะ เจ้าต้องทำความเคารพก่อนใช่หรือไม่?”

 

ลลิลตัวน้อยทำตามอย่างว่าง่าย แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม ชาร์วิสยกยิ้มพอใจ ไม่วายโดนลลิลของตนตีเข้าที่แขน ยังมีหน้ามาหัวเราะเยาะคนอื่น ที่น้องของข้าได้ใจเถียงกลับก็เพราะท่านนั่นแหละที่ไปเล่นด้วย

 

“ขอประทานอภัยฝ่าบาท”

“ฝ่าบาทน่ะพ่อข้า! ให้ตายสิ…น้องเจ้าดื้อชะมัด”

 

แอบหัวเราะเบา ๆ ในตอนที่ก้มหัวให้ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงงเมื่อมีลลิลอาวุโสกลุ่มหนึ่งเดินมาทางนี้ คนที่อยู่หน้าสุดคือท่านเวเธีย ผู้ติดตามคนสนิทของชุฌา เธอตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเจ้าชายชาร์วิสยืนอยู่ ก่อนจะสั่งให้ทั้งขบวนหยุดทำความเคารพ และเดินก้มหัวผ่านไป

 

“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ ทำไมผู้อาวุโสถึงเดินไปทางห้องพำนักของชุฌา”

“เพราะว่าข้าคาบข่าวเด็ดมาบอกน่ะสิ”

“หือ?”

“การกลับมาของน้องข้า…”

“น้องท่าน…เจ้าชายรัชทายาทอันดับที่สอง ท่านเชียนน่ะหรือ?!

 

พี่ไมล์ทำสีหน้าตกใจ แตกต่างจากชาร์วิสที่มีสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง ไม่รู้หรอกนะว่าการกลับมาของลำดับที่สองจะน่าตกใจสำหรับพี่ไมล์ขนาดนั้นได้อย่างไร แต่รินได้เรียนรู้เอาจากหนังสือว่าเจ้าชายรัชทายาทลำดับที่สองเป็นคนที่เก่งทางด้านการรบมาก การกลับมาในครั้งนี้…

 

ก็คงเป็นการกลับมาพร้อมชัยชนะอย่างไม่ต้องคาดเดา

 

“ใช่ บางที…ที่ชุฌารีบร้อน คงเพราะกำลังเตรียมเครื่องราชบรรณาการอยู่ล่ะมั้ง” เลื่อนสายตามาทางลลิลตัวน้อยเมื่อเอ่ยถึงปลายประโยค วาจาทีเล่นทีจริงของชาร์วิสทำให้รินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว สังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่าเครื่องราชบรรณาการที่ว่า…

 

อาจจะเป็นลลิลก็เป็นได้




#ดอกไม้ลลิล









เย่ เรื่องใหม่จ้า 5555555555555

นี่เป็นทอร์คตอนแรก เลยอยากให้อ่านก่อนจะเลื่อนหนี ขอความกรุณาด้วยจ้า

ขออธิบายยุคสมัยในเรื่องนี้หน่อยนะคะ ลิเทียร์น่าปกครองโดยจักรพรรดิ การแต่งกายก็จะออกแนวเท่ๆ อัศวินอะไรทำนองนี้ บ้านเมืองก็จะมีความเทือกๆสากล ยกเว้นตำหนักลลิลที่มีกลิ่นอายความเป็นจีนผสมญี่ปุ่น ตำหนักเป็นไม้ มีลานกว้างอยู่กลางตำหนัก ชุดจะคล้ายยูกาตะ สีที่ดอกไม้ลลิลทั่วไปใส่จะเป็นขาวบนไล่สีแดงล่าง เป็นความต่างเพียงหนึ่งเดียวในแผ่นดินนี้ พวกเรื่องยศก็จะไม่มี เพราะถ้าเราจะเอาดยุคเข้ามา สิ่งต่างๆก็จะตามมาอีกแน่นอน ดังนั้นเลยไม่เอาดีกว่า5555555

ฟิคเรื่องนี้เป็นแฟนตาซี (อีกแล้ว) แต่ที่แตกต่างคือเป็นแฟนตาซี 100% ทั้งอาณาจักร ทั้งแผ่นดิน ทั้งชื่อ ก็คือบ่งบอกอยู่แล้ว ตอนแรกกะจะเอาเป็นชื่อเกาหลี แต่พอลองแต่งในหัวดู ปรากฏว่าไม่เข้ากันอย่างแรง เลยต้องคิดชื่อใหม่ทั้งหมด อยากให้ลองเปิดใจเนอะ

เมจคนอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ชานแบคก็ในค่ายเดียวกันนี่แหละ เราจะบอกว่าเป็นใครบ้าง ถ้าเราฟิกเมจนะคะ

ชุฌา = ไอรีน

เวเธีย = จอย

ส่วนที่เหลือก็คือชานแบค เพราะพี่ชายของชานยอลก็ต้องหน้าเหมือนชานยอล และคนที่จะคู่กับชานยอลก็ต้องแบคฮยอน ดังนั้น อย่างงนะคะ555555555

ส่วนเรื่องภาษาและคำคุยกัน เราอาจจะไม่เป๊ะมากมาย เพราะก็อยากให้อ่านได้ง่ายตามสไตล์เรา ดังนั้นถ้ามีคำไหนใช้ผิด หรือต้องใช้แบบนี้ สามารถแนะนำมาได้นะคะ แต่ถ้าคำยากเกินไป เราอาจจะไม่ใช้ เพราะกลัวจะอ่านไม่รู้เรื่อง คนแต่งก็โง่คำราชาศัพท์เหมือนกัน5555555555

เรื่องนี้อาจจะอัพช้าแบบอาทิตย์ต่ออาทิตย์ เพราะเราฝึกงานแล้ว เอาจริงก็ไม่มั่นใจว่าจะแต่งจบเร็วได้มั้ย แต่จะพยายาม ตราบใดที่มีคนอ่าน เราก็มีกำลังใจแต่งค่ะ

ถ้าชอบเรื่องนี้ก็อย่าลืม กดใจ คอมเม้นท์ ติดแท็ก และบอกต่อ

ขอบคุณมากค่ะ จุ้บๆ

ปล.เราเขียนพล็อตนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนเด็กส่งข้าว(3ปีก่อน) แต่ตอนนั้นยังไม่มั่นใจว่าจะแต่งได้หรือเปล่า จนในที่สุดก็คิดว่าน่าจะพอแต่งได้แหละ แล้วก็หลงใหลพล็อตเรื่องนี้ด้วย ยังไงก็อยากจะแต่งให้จบอย่างที่ต้องการ ช่วยเป็นกำลังใจด้วยนะคะ


ส่วนนี่เป็นแผนที่ของอาณาจักรลิเทียร์น่า แรงบันดาลใจจากเพลง diamond - exo ปราสาทของจักรพรรดิจะอยู่ที่เส้นแบ่งดิเซนเนเซียกับไอลา ส่วนตำหนักลลิลจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับปราสาทในเมืองดิเซนเนเซียค่ะ วาดโดยเราเอง เอาไว้เป็นเรฟเนอะ อย่าหาความสวยงาม55555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 615 ครั้ง

637 ความคิดเห็น

  1. #625 L.a.cy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 18:05

    น่าติดตามมากๆ

    #625
    0
  2. #619 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:36
    ภาษาดี สำนวนดี เล่าเรื่องได้น่าติดตามมากค่ะ
    #619
    0
  3. #610 Fahak61 (@Delight_PF) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 02:56
    พล็อตลุ้นมากเว่ออออออ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ💖
    #610
    0
  4. #595 promlikit (@promlikit13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 13:30
    พล็อตน่าติดตามมากเลยค่ะ ชานยอลเป็นแนวๆนักรบ ส่วนเจ้าแบคก็ดื้อไม่เบา
    #595
    0
  5. #519 abbh1456 (@abbh1456) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 00:23
    ไรท์สู้ๆ💓💓💓
    #519
    0
  6. #506 i-squid (@i-squid) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 09:47
    เอ็นดูน้องรินมากกกกกก ถ้าเราเป็นชุฌาจะเรียกน้องรินมาดื่มชาด้วยทุกวันเล้ยยยยย // สู้สู้นะคะไรต์ ^^
    #506
    0
  7. #467 nitaaa__ (@danita_pearl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 00:45
    น้องรินนนนน
    #467
    0
  8. #453 FONJAE💖 (@discouraged) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 23:35
    น้องน่ารักกกกกก น้องริน 💛💛💛
    #453
    0
  9. #451 P. Chanyeol (@Chompoohzzz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 23:25
    น้องรินน่ารัก พล็อตน่าติดตามมากกก
    #451
    0
  10. วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 13:37
    น่าติดตามมากค่า
    #370
    0
  11. #366 Fangwks (@FangCy21) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 07:51
    น่าร้ากกกกก น้องรินลูกกก
    #366
    0
  12. #365 my sweetheart (@d-lay54121204) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 07:18

    น่าสนใจดี^^

    #365
    0
  13. #360 minkkkkkk (@mink_exo-l) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 10:12
    ชอบมากค่าาา สู้ๆนะคะ
    #360
    0
  14. #356 phenixx (@meenprpp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:05
    กรีดร้องงงงงงงงง
    #356
    0
  15. #348 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:00
    ชอบอะไรแนวนี้ รักกก
    #348
    0
  16. #335 Wonderful_byulHa♥wg (@wondercute) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:19
    ภาษาสวยมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วชอบกลิ่นอายของอาณาจักรที่ถูกสร้างขึ้นมามากๆ รินน้อยก็น่ารักกก
    #335
    0
  17. #306 Kant Nuttakant (@kantfairy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 00:45
    ชอบมาก ภาษาสวย สู้ๆนะไรท์ ติดตามอยู่น๊า
    #306
    0
  18. #302 Angiish (@aungge-6618) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 00:08
    แงง น่าติดตามมากๆเลย สู้ๆนะคะ
    #302
    0
  19. #291 BAHYEOL (@fangliver) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:42
    สู้ๆๆนะคะ ชอบมากเลยยย
    #291
    0
  20. #227 Lonelyyeolly (@Lonelyyeolly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 19:44
    สนุกมากเลย ภาษาอ่านง่ายด้วย ชอบมากๆค่า
    #227
    0
  21. #225 พี่มีค่ะ (@BieBie6104) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 19:06
    น่าติดตามมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #225
    0
  22. #224 koii0926 (@koii0926) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 18:22
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ ชอบนะคะไรท์ เราเป็นกำลังใจให้นะ รอค่ะ
    #224
    0
  23. #223 Kam Gump (@kamgump) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 23:52
    ชอบมากมายน้ามตาจาไหล อ่านทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะ ยิ่งถ้าแฟนตาซีนี่แนวเราเลย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ นานแค่ไหนก็รอ ????
    #223
    0
  24. #220 kwangchip (@kwangchip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:03
    ชอบมากค่ะ แต่ติดตรงที่ชื่อ เราเป็นคนที่พออ่านชื่อที่ไม่ใช่ชานยอล แบคฮยอน ก็ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าจะเป็นสองคนนี้(ยกเว้นชื่อที่คล้ายๆกันเช่น บี ชาร์ล:) แง ตอนนี้กำลังหัดอยู่ น่าติดตามมากฮับ สู้วววว
    #220
    1
    • #220-1 JLYN (@nice-smelling) (จากตอนที่ 1)
      19 มิถุนายน 2562 / 21:32
      เข้าใจค่ะ ค่อยๆปรับไปพร้อมๆกันนะคะ
      #220-1
  25. #217 pmyhonne_ (@pmyhonne_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 14:45
    ชอบพอร์ตที่ไรท์แต่ง เป็นแฟนซีที่น่าติดตามมากกกก รออ่านอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอ
    #217
    0