[EXO] นางสาวแบคฮยอน | CHANBAEK

  • 99% Rating

  • 12 Vote(s)

  • 113,785 Views

  • 1,457 Comments

  • 9,451 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    923

    Overall
    113,785

ตอนที่ 9 : `ตอนที่ 8 : ขอบคุณที่มา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

 

คิดว่าการเดินทางจะเงียบสงบงั้นหรือ? ถ้าคุณคิดแบบนั้น บอกเลยว่าคิดผิดมหันต์

 

ไม่มีทางที่ไอ้เด็กบ้าชานยอลจะไม่กวนประสาทเขา

 

แบคฮยอนจิไม่ทน !!!

 

 

 

 

30 นาทีก่อนหน้านั้น

เมื่อท้องตึงหนังตามันก็หย่อน หลังจากแบคฮยอนฟัดขนม นม เนย ข้าว น้ำหมดเกลี้ยงที่ตอนนั้นไปโละมาจากเซเว่น หนังตาของคนตัวเล็กก็ค่อยๆปิดลงมาเรื่อยๆ บวกกับอากาศที่เริ่มชื้นไม่แปลกใจที่แบคฮยอนจะง่วง

 

เสี้ยววินาทีที่จิตวิญญาณจะล่องลอยเข้าไปในความฝัน เสียงเพลงก็ดังกระหึ่มขึ้นมาจนคนง่วงสะดุ้งขี้ตาแตก

 

หึ กูจะพูดอะไรกับมันดี !! ไอ้เด็กส้นตีน !!

 

“ไอ้ชานยอล!!!!

 

“โอ๊ยๆๆๆ” ฝ่ามือทั้งสองข้างระดมตบหัวคนขับรถที่เปิดเพลงดังกระหน่ำพัดความง่วงของแบคฮยอนซะหายวับไปกับตา ชานยอลไม่สามารถยกมือขึ้นป้องกันได้ ถ้าทำได้ก็คงหลังจากที่รถเข้าพุ่งชนกับอะไรซักอย่าง

 

“กวนตีนแล้วมั้ยละ!! เปิดเพลงทำส้นตีนอะไรห้ะ!! ไม่เห็นหรือไงคนเขาจะหลับจะนอนอ่ะ ห้ะ!!!

 

“โอ้ยยยยย ขอโทษคร้าบบบบบ ก็ผมอยากฟังเพลงนี่นา”

 

“ก็เปิดเบาๆสิว่ะ”

 

“ผมเพิ่งจะกดปุ่มเปิดเพลงเองนะ ก็ตอนก่อนหน้านั้นพี่เพิ่มเสียงเกือบสุดเองไม่ใช่หรอ”

 

.......... เอ่อ

 

เป็นอีกครั้งที่แบคฮยอนเถียงแพ้ สงสัยไปเพิ่มเสียงตอนที่ไอเด็กบ้านั่นร้องเพลงคลอไปด้วยแน่เลย

 

“นั่นไง แล้วพี่ก็มาตีผม”

 

 

 

20 นาทีต่อจากนั้น

แบคฮยอนกำลังปวดฉี่มากๆ อากาศชื้นมันทำให้น้ำในตัวอยากปล่อยออกมา หมายถึงปัสสาวะนะ

 

แบคฮยอนขมวดคิ้วจ้องหน้าชานยอล เมื่อปั๊มที่แล้วหลังจากที่คนตัวเล็กบอกว่าอยากเข้าห้องน้ำ แต่ไอ้เด็กบ้าชานยอลกลับขับผ่านไปอย่างหน้าตาเฉย ไม่เจอศอก เจอเข่ามันก็ไม่หยุดกวนตีนใช่ม่ะ

 

“ปั๊มข้างหน้านั่น...จอดด้วย ถ้าไม่อยากตาย”

 

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมขับเลนผิดอ่ะ”

 

ชานยอลเลี้ยวรถเข้าปั๊มข้างหน้าไปตามคำขอ แบคฮยอนหน้าตาตื่นเมื่อมองเห็นป้ายห้องน้ำชายข้างหน้า แบคฮยอนเตรียมตัวพุ่งเข้าห้องน้ำทันทีเมื่อชานยอลจอดรถ

 

กึก

 

ความฝันแตกสลาย ไอ้เด็กบ้านั่นมันจะต้องเลือดตกยางออกก่อนใช่มั้ยถึงจะเลิกเล่นไปเรื่อย แบคฮยอนหันไปมองหน้าชานยอลด้วยสีหน้าโมโหสุดขีด เหตุผลคือ ไอ้บ้าชานยอลมันล็อกประตูรถไม่ให้เขาออก

 

“ล็อกทำไม” แบคฮยอนกดเสียงถาม พยายามข่มใจไม่ให้แสดงอารมณ์คุกรุ่นให้ไอเด็กนั่นเห็น

 

“พี่ต้องยอมรับคำขอโทษของผมก่อน”

 

“เออๆ รู้แล้วไง เปิดได้ยัง”

 

กึก

 

“ก็แค่นี้”

 

แบคฮยอนหันไปเปิดประตูรถ แต่แล้วก็พบว่ามันล็อกอยู่เหมือนเดิม คนตัวเล็กหลับตาข่มอารมณ์ ใจเย็นๆไม่งั้นฉี่ราดได้ มือเล็กกดปลดล็อกเองอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าคนข้างๆจะเร็วกว่า... มันกดล็อกอีกแล้ว

 

“พี่พูดดีๆดิ นี่ผมขอโทษจากใจเลยนะ”

 

“เออชานยอล รู้แล้วว่าแกไม่ได้ตั้งใจขับเลยปั๊มให้ฉันเกือบฉี่แตก และตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าแกกำลังจะทำให้ฉันฉี่ราดนะ!! เปิดเดี๋ยวนี้!!

 

กึก

 

ป้าบ!

 

มือลั่นแบบนี้....ต้องโทษใคร

 

 

หลังจากการทะเลาะมาราธอน แบคฮยอนก็เงียบ ส่วนชานยอลก็นิ่ง มีเพียงเสียงเพลงในรถที่เข้ามาแทนที่ความเงียบ แบคฮยอนกำลังเบื่อที่จะเถียงกับชานยอลแล้ว เด็กอะไรดื้อชิบหาย

 

อยู่ๆฝนก็ตกลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียงฝนเทกระหน่ำลงมาแทบไม่ได้ยินเสียงเพลงที่เปิดอยู่ ชานยอลลดระดับความเร็วลงเพราะว่าไม่สามารถมองเห็นทางข้างหน้าได้อย่างชัดเจน เม็ดฝนเป็นล้านๆหยดกำลังทำให้ชานยอลอารมณ์เสีย

 

ตอนนี้รถกำลังอยู่บนปลายทางด่วน อีกไม่กี่กิโลข้างหน้าก็จะเจอกับจุดพักรถ ชานยอลคิดว่ามันจำเป็นที่จะต้องจอดเพื่อหยุดพัก ป่านนี้พวกนั้นมันจะถึงโซลกันหรือยังก็ไม่รู้

 

“ผมว่าเราต้องรออยู่ที่นี่จนกว่าฝนจะเบาลง”

 

“ก็คงต้องเป็นงั้น ตกหนักขนาดนี้”

 

ด้วยความหนาว แบคฮยอนยกมือขึ้นลูบแขนทั้งสองข้าง เพราะความหนาวจากฝนและความเย็นจากแอร์ทำให้แบคฮยอนหนาวเป็นสองเท่าโดยปกติก็ขี้หนาวอยู่แล้ว

 

“พี่หนาวหรอครับ”

 

“อื้อ”

 

ร่างสูงเอี้ยวตัวไปหยิบเสื้อไหมพรมที่เอาไว้ติดรถเพื่อว่าเมื่อไหร่ที่มีอากาศหนาวเหมือนเช่นวันนี้จะได้เอามันมาใส่ ชานยอลยื่นเสื้อให้กับแบคฮยอนที่เอาแต่ลูบแขนตัวเองไปมา คนตัวเล็กมองหน้าเขาเหมือนหยั่งเชิง ก็ไม่รู้ว่าพี่แบคฮยอนจะกลัวหรือระแวงอะไรกับชานยอลนักหนา

 

“เอาไปเถอะครับ พี่หนาวไม่ใช่หรอ”

 

มือเล็กหยิบเสื้อไหมพรมสีเขียวที่มีความหนาใช้ได้ บรรจงสวมมันอย่างเบามือเพราะกลัวว่าทรงผมจะเสียทรง

 

“พี่แบคฮยอน”

 

“ว่า” คนตัวเล็กตอบกลับแต่ไม่ได้หันหน้าไปหาคนถาม แบคฮยอนยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง เอามือทาบกับกระจกรถที่ทำให้รู้สึกถึงความเย็นของภายนอกที่เย็นชื้นส่งมาถึงสัมผัสมือของเขา

 

“เรามา... พูดกันดีๆไหมครับ?”

 

แบคฮยอนหันไปมองหน้าคนพูด อากาศหนาวเย็นทำให้แบคฮยอนสับสน เขายังไม่พร้อมมารับมือกับชานยอลในตอนที่อากาศเป็นแบบนี้

 

“ผมขอโทษก็ได้ที่รู้ว่าเป็นพี่ เพราะงั้น ...เรามาเผด็จศึกกันดีกว่ามั้ยครับ”

 

ป้าบ!

 

“สงบศึกพอ”

 

คนโดนตีหัวเราะร่วน แบคฮยอนชักสีหน้าใส่คนที่เอาแต่เล่นอยู่ตลอดเวลา แบคฮยอนไม่ชอบเด็กแบบชานยอล มันทำให้เขาอารมณ์เสียเวลาที่ต้องการอยากรู้อะไรหรืออยากที่จะรู้ความจริงแต่ก็เอาแต่เล่นและกวนประสาทอยู่เรื่อยจนไม่ได้คำตอบ

 

“ก็เพราะแกเป็นแบบนี้ไง ฉันไม่ชอบ”

 

“ผมเป็นแบบไหน” ยัง ยังจะมาทำหน้าตาใสซื่อ

 

“กวนประสาท เอาแต่เล่น กวนตีน ไม่มีสาระ เจ้าเล่ห์ ยังมีอะไรอีกนะ...”

 

“พอๆๆ มากไปมั้งครับ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้นหมดซะหน่อย”

 

“หรา”

 

แบคฮยอนถอนหายใจใส่คนที่ไม่ยอมรับความจริง มือเล็กล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาปลดล็อกและดูการแจ้งเตือนล่าสุด...ที่ไม่มีสาระ

 

“ผมขอไลน์พี่หน่อยดิ”

 

“ไม่ให้”

 

“ทำไมละ” ชานยอลหน้างอ ไม่เข้าใจจริงๆทำไมพี่แบคฮยอนถึงเอาแต่กันเขาอยู่ตลอด นู่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ดี แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะลงเอ่ยละเนี่ย

 

อุ่ย พูดอะไรเนี่ยเรา

 

“เพราะฉันไม่อยากคุยกับเด็กอย่างแก”

 

“งั้นผมสัญญาว่าจะไม่ทักไป”

 

“ไม่ให้”

 

“ง่าาาาาา ขอหน่อยไม่ได้หรอ นะนะนะนะนะนะนะ” ชานยอลเขย่าแขนเล็กๆข้างที่ถือโทรศัพท์ไปมาอย่างออดอ้อน อย่างน้อยๆก็เอาไว้ส่องดิส ส่องสเตตัสก็พอแล้ว

 

“ขอเหตุผล 3 ข้อ ตอบได้ให้เลย”

 

“หนึ่ง ผมอยากได้ ... สอง ผมอยากรู้จักกับพี่ให้มากขึ้น ...และสาม ผมอยากเอาไว้ติดต่อเวลาฉุกเฉิน” ชานยอลอธิบายไปทีละข้อพลางแสดงนิ้วไปด้วย ทำสีหน้าจริงจังเพื่อให้คนฟังเห็นใจ

 

“อยากได้? อยากรู้จัก? เวลาฉุกเฉิน? ฉันว่าไม่ใช่เหตุผลพวกนี้หรอก”

 

แบคฮยอนหรี่ตามองหน้าไอ้เด็กเจ้าเล่ห์อย่างรู้ทัน ชานยอลอมยิ้มก่อนที่มือซ้ายจะยกขึ้นมาเกาท้ายทอยเบาๆ ไม่มีใครบอกมันหรือไงว่าทำแบบนี้...มันไม่ดี

 

“พี่จะให้ผมพูดจริงหรอ”

 

“เออ พูดมาสิ”

 

“......”

 

“เร็วๆ อย่าลีลา”

 

“ไม่เอาดีกว่า ไม่บอกหรอก”

 

“ไม่บอกก็ไม่ให้” แบคฮยอนเบ้ปากทำหน้าทำตาส่งไปให้หวังจะให้คนข้างๆอารมณ์เสีย แต่ชานยอลก็เอาแต่ยิ้มอยู่นั่น

 

“งั้นหรอ ผมไปขอคนอื่นเอาก็ได้”

 

แบคฮยอนมองตาขวาง ไอ้เด็กนี่มันชักจะเอาใหญ่ละนะ เขารู้ว่ามันมีเจตนาจะทำอะไร แต่นี่มันไม่มากไปหน่อยหรือไง

 

คนเขินก็ทำได้แค่ขู่นั่นแหละ

 

“ขอคนที่เขามีไอดีพี่ ง่าย...นิดเดียว” ชานยอลส่งหน้าตาทะเล้นใส่ มือของแบคฮยอนคงห้ามไม่อยู่อีกต่อไป มือเล็กฟาดมันลงไปที่กลางหลังอย่างแรง

 

เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้ซักที

 

.

.

 

หลังจากติดอยู่ที่จุดพักรถอยู่เกือบชั่วโมง แบคฮยอนก็ดันหิวอีกแล้ว คนตัวเล็กกำลังจะเปิดประตูรถลงไปซื้อของตามที่ท้องอยากกิน แต่แล้วก็ถูกมือหนาจับไว้

 

“ข้างนอกฝนยังไม่หยุดนะครับ”

 

“หิว”

 

“ใส่หมวกไปครับ เดี๋ยวป่วย”

 

“ไม่เอา” แบคฮยอนปัดหมวกจากมือชานยอลที่ส่งมาให้ ชานยอลมองอย่างขัดใจ ฝนปรอยๆอย่างนี้นี่แหละตัวดีเลย พี่แบคฮยอนอาจจะเป็นหวัดได้

 

“ใส่หมวกไปเถอะครับ”

 

“ไม่เอา ไปก่อนนะ”

 

“อ่ะ.... ดื้อจริงๆ เฮ้ออออออ”

 

 

 

ซู่!!!

“อ๊ากกกกกกก เปียกๆๆ”

 

แบคฮยอนยัดตัวเองลงมาในรถแทบไม่ทันเมื่ออยู่ๆฝนก็เทลงมาอีกครั้งหลังจากที่กำลังเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ ตอนนี้บอกเลยว่าแฉะ

 

“เห็นมั้ย บอกไม่ฟัง ดื้อว่ะ”

 

“ดื้ออะไรของแก นี่เพื่อนหรอ”

 

“ไม่ใช่ครับ ก็พี่ไม่ฟังผม อย่างนี้เรียกว่าอะไร”

 

“เรียกว่า คนจริงจังมีเป้าหมายที่ดีและไม่ย่อท้อ”

 

“มันเกี่ยวกันตรงไหน” ชานยอลเหนื่อยใจกับคนพี่ที่เอาแต่กวนประสาทเขา ว่าเขากวนประสาทแล้วตัวเองใช่ย่อยที่ไหนกันละ

 

“หัวเปียกหมดแล้ว” ชานยอลเอี้ยวตัวไปหยิบของที่หลังเบาะอีกครั้ง เปิดซิบกระเป๋าของคนตัวเล็กแล้วหยิบเอาผ้าคนหนูผืนเล็กมาให้พี่แบคฮยอนที่เอาแต่กินๆๆทั้งวัน

 

“เช็ดหัวหน่อยครับ เดี๋ยวจะไม่สบาย”

 

“ป่วยแน่นแน่ ร้อยเปอร์เซ็น” คนตัวเล็กรับผ้าขนหนูมาอย่างไม่ใส่ใจ เจออาการหนาวแบบนี้ หัวเปียกเพราะฝนแบบนี้ จะเหลือหรอ

 

“ยังจะมาพูดแบบนี้อีก ผมมียา กินขนมให้เสร็จแล้วกินยา”

 

“ไม่” แบคฮยอนมองตาขวางอีกครั้ง แต่ไหนแต่ไรแล้วที่เขาไม่กินยาเวลาที่ป่วย ปวดหัวหรือเจ็บตรงไหนยังไง เพราะไม่นานมันก็หาย นึกขอบคุณตัวเองที่มีภูมิต้านทานที่ดี แต่กว่าจะหายก็เล่นเอาหมดแรงเหมือนกัน

 

“เลิกรั้นซักวันนึงได้มั้ยครับ พรุ่งนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนก็จริง แต่ถ้าป่วยขึ้นมาวันจันทร์พี่ก็อาจจะขาด แถมวันนั้นยังมีสอบคณิตด้วย ลืมแล้วหรอครับ”

 

“ชิ ก็ไม่อยากกินอ่ะ”

 

“กลัวยาหรอครับ”

 

“เปล่า แค่ขี้เกียจ” สาบานว่าขี้เกียจจริงๆ ไม่ได้กลัวอะไรทั้งสิ้น โตแล้วเหอะ กลัวยงกลัวยาอะไร เด็กชะมัด

 

“งั้นขอแค่เม็ดเดียว พรุ่งนี้จะได้เบา ถ้าพี่ป่วยขึ้นมา ผมจะไปหาพี่ที่คอนโดนะ”

 

แบคฮยอนหันขวับ วันนี้หันไปกี่รอบแล้วเนี่ย หน้าชานยอลดูจริงจังมาก และแน่นอนว่าเด็กนั่นพูดจริง ถึงจะไม่รู้ว่าแบคฮยอนพักอยู่ห้องไหน แต่มันก็โทรถามยูอินได้อยู่ดี

 

“เออๆ เอาวางไว้”

 

 

 

 

 

 

 

วันอาทิตย์

ป่วยจ้าาาาาาาาาาา (ทำท่าดอกไม้ประกอบ)

 

หลังจากเมื่อวานชานยอลขับรถมาส่งที่คอนโดแบคฮยอนก็ล้มแผละลงบนเตียง เสื้อผ้าก็ไม่เปลี่ยน เนื้อตัวก็ไม่อาบน้ำ จะเหลือหรอ ไม่รอดจ้าาาาาาาาาาา

 

“แค่กๆๆ”

 

แบคฮยอนมึนหัวแบบสุดๆ ยกมือขึ้นมานวดขมับอย่างหงุดหงิด ยาที่เมื่อวานชานยอลบอกให้กินหลังจากกินขนมเสร็จ แบคฮยอนลืมซะสนิทเลยไม่ได้กิน(จริงๆแหล) ก็แค่ป่วยวันเดียวแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หาย

 

แบคฮยอนนอนซมอยู่บนเตียง เหงื่อชุ่มไปทั่วไรผม และหมอนที่เปียกชื้น แอร์ที่เปิดอยู่ทำเอาร่างกายของเขาสับสน แบคฮยอนหนาวแต่เหงื่อออกเต็มหมอนไปหมด

 

RRrrrrrrr!!

 

คนป่วยเหลือบตามองจอมือถือที่แสดงรายชื่อคนโทรเข้ามา เป็นรายชื่อของคนที่เขาสวมรอยอยู่ มือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อยกขึ้นก่อนจะค่อยๆเลื่อนไปหยิบเอาโทรศัพท์มากดรับสาย

 

“แค่กๆ ฮัลโหล~”

 

( พี่ชาย เป็นอะไรไปคะ )

 

“พี่ป่วยน่ะ”

 

( อ้อ เมื่อวานก่อนไปเที่ยวกันมาใช่มั้ยคะ เสียดายจังงงงง แล้วนี่พี่ป่วยได้ไง )

 

“ตากฝน”

 

( อ่า กินยาหรือยังคะ )

 

“ยัง”

 

( ข้าวละ? )

 

“ยัง เพิ่งตื่น”

 

( ดูแลตัวเองหน่อยสิคะ หนูคงช่วยอะไรไม่ได้ แค่นี้นะคะ หายไวๆนะ )

 

“อือ”

 

แบคฮยอนปล่อยโทรศัพท์ไปด้วยความไร้เรี่ยวแรง อาศัยแรงโน้มถ่วงของโลกให้หล่นไปตามแนวดิ่ง เสียงหายใจดังปนไปกับเสียงไอค่อกแค่กที่กังวานไปทั่วห้องของเขา...

 

 

 

 

 

“สรุป ไม่ได้กินยาใช่มั้ย”

 

( ช่ายยยยย ยาไม่กิน ตอนนี้ป่วย ไอแค่กๆ ข้าวก็ยังไม่กินเพราะเพิ่งตื่น )

 

“โอเค ห้องพี่เธออยู่ไหน”

 

( ห้อง 505 รหัส 0605 )

 

“โอเค ขอบใจมาก”

 

( ตัวเองฝากดูแลพี่ชายเขาด้วยนะ )

 

โทรศัพท์ถูกตัดสายไปแล้ว ร่างสูงถอนหายใจ ถ้าเมื่อวานเขาไม่เชื่อว่าคนตัวเล็กบอกว่าจะกินยา ป่านนี้คงไม่ป่วยหนักหรอก

 

“เฮ้ออออ ก็บอกให้กินยาทำไมไม่กิน”

 

 

 

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

เสียงกดรหัสผ่านดังขึ้นอย่างใจเย็น ชานยอลลอบถอนหายใจเบาๆ เขายังคงกังวลเกี่ยวกับห้องของพี่แบคฮยอน และตัวของเจ้าของห้อง

 

มือข้างที่ว่างดันประตูเข้ามาเบาๆ เพื่อว่าคนป่วยอาจจะตื่นได้ ประตูค่อยๆเลื่อนปิดเองเบาๆหลังจากที่ชานยอลถอดรองเท้าวางไว้เรียบร้อยแล้ว

 

ภายในคอนโดห้อง 505 เงียบสนิท ภายในตกแต่งด้วยสีน้ำตาลอ่อนและสีครีม มันดูเรียบง่ายและดูสบายตา ชานยอลเดินมาที่เคาน์เตอร์ครัวที่ดูก็รู้ว่าเจ้าของห้องไม่ค่อยมาทำความสนิทสนมกับมันซักเท่าไหร่ เพราะแทบไม่มีรอยขีดข่วนหรือคราบเปื้อน โซฟาสีครีมสองตัวใหญ่ และโต๊ะกระจกเล็กๆมีข้าวของวางกระจัดกระจาย คาดว่าเมื่อวานคืนคนตัวเล็กมาถึงก็น่าจะโยนมันทันที

 

หันไปที่หน้าห้องประตูไม้ มีเสียงแอร์เล็ดลอดออกมาให้ได้ยินเบาๆ คนป่วยน่าจะยังหลับอยู่ ชานยอลยังคงทะเลาะกับตัวเองเพราะไม่กล้าจะเข้าไป

 

ตุ้บ!

 

เสียงอะไรซักอย่างหล่นลงมาจากในห้องดังตุ้บ คงไม่ต้องลีลาให้มากความ ชานยอลบิดลูกกลอนประตูเข้าไปดูกับสิ่งที่เขาสงสัย และมันก็กระจ่างแล้ว...

 

แบคฮยอนนั่นเองที่หล่น

 

“อ่าาาาา อื้อออออ~”

 

ร่างสูงมองภาพตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย แบคฮยอนตอนนี้ดูต่างออกไปจากทุกครั้ง ไม่วีน ไม่เหวี่ยง ไม่จิกกัด มีเพียงแค่แบคฮยอนที่นอนตกเตียงและส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ

 

ชานยอลเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่กำลังพลิกตัวไปมาดูท่าจะหงุดหงิด ร่างสูงย่อตัวลงพยุงให้พี่แบคฮยอนขึ้นมานอนบนเตียงดีๆ แต่กลับทำให้ตกใจมากกว่าเดิมเพราะความร้อนจากผิวกายที่ถูกส่งผ่านมายังมือเขา ตัวพี่แบคฮยอนร้อนมาก แถมเหงื่อก็ชุ่มไปหมด

 

“อื้ออออ” แบคฮยอนดิ้นเล็กน้อยแต่ตายังไม่เปิด เวลาป่วยตาของเขาจะเบลอค่อนข้างมาก ถ้าตกเตียงนี่หน้ามืด ตาก็ลืมไม่ขึ้น ร่างเล็กกำลังปัดป่ายมือที่กำลังช่วยพยุงให้ขึ้นเตียงจนคนช่วยพยุงถอนหายใจแรงๆใส่เต็มหน้า

 

“อย่าดิ้น”

 

เสียงคุ้นๆ

 

รอจนกว่าร่างกายจะกลับมาเป็นปกติ ตอนนี้แบคฮยอนก็ถูกอุ้มมานอนอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว

 

“ชาน...ยอล?” ริมฝีแห้งผากขยับเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก แบคฮยอนเอามือมาก่ายหน้าผากเพราะอาการปวดหัวหนึบหนับ ทุกอย่างดูน่ารำคาญไปหมดจนไม่มีอารมณ์จะมาด่าว่าชานยอลที่ถือวิสาสะเข้าห้องมาโดยไม่ได้รับอนุญาต

 

“ครับ ผมบอกแล้วว่าให้กินยาทำไมไม่กิน เห็นมั้ย”

 

“อื้อ”

 

“เดี๋ยวผมทำโจ๊กให้ เสร็จแล้วค่อยกินยา อย่าดื้อนะครับ”

 

“อื้อ”

 

“ทีหลังป่วยหนักขนาดนี้ก็โทรหาใครซักคนหรือไม่ก็เพื่อนพี่ก็ได้ ไม่ใช่เอาแต่นอนเหงื่อซกอยู่แบบนี้”

 

“....”

 

“วันนี้ก็เชื่อฟังผมซักวันนะครับ”

 

แบคฮยอนหลับตาลงเมื่อฝ่ามืออุ่นตรงเข้ามาลูบที่หน้าผาก ชานยอลถอนหายใจออกมาเพราะอุณหภูมิที่สูงมากแทบไม่จำเป็นจะต้องวัดด้วยปรอทเลยด้วยซ้ำ

 

ของทุกอย่างที่ชานยอลซื้อมาถูกนำมาวางไว้ข้างหน้าเพื่อเตรียมทำโจ๊กให้กับคนป่วยที่นอนซมอยู่บนเตียง มื้อนี้ก็คงเป็นโจ๊กตามแบบฉบับอาหารอ่อนเพื่อคนป่วย ดีที่ชานยอลเชื่อใจตัวเองว่าคนที่เขาจะมาดูแลต้องไม่มีของจำเป็นอยู่ในที่แห่งนี้แน่ๆ แม้กระทั่งข้าว ไม่ว่าจะสุกหรือดิบก็ไม่มีอยู่ในห้องนี้ อาศัยอยู่ได้ด้วยอากาศอย่างเดียวหรือไง

 

กลิ่นหอมอ่อนๆโชยขึ้นมาจากหม้อ โจ๊กร้อนๆสีขาวสะอาดเริ่มจะพร้อมไปเสิร์ฟแล้ว ชานยอลปิดเตาแก๊ส หยิบชามตักโจ๊กใส่ เตรียมน้ำ เตรียมยาแล้วเดินเข้าห้องนอนไป

 

พี่แบคฮยอนยังคงนอนหลับตาพริ้ม เสียงหายใจแรงยังคงดังติดขัด แสงจากโคมไฟส่องสว่างแค่บริเวณหัวเตียงแต่แค่เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

 

ชานยอลสะกิดให้คนป่วยตื่นขึ้นกินข้าว นึกอยากจะลงโทษที่ไม่ยอมกินยาตั้งแต่เมื่อวาน  มือหนาดันหลังคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แบคฮยอนไม่มีแม้แต่แรงจะขัดขืนและมันคงไม่จำเป็นที่จะต้องทำ

 

“กินข้าวก่อนค่อยกินยานะครับ”

 

“อือ”

 

ชานยอลตักโจ๊กยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากคนป่วย แบคฮยอนยู่หน้าแต่ก็อ้าปากงับช้อนแต่โดยดี ชานยอลยังคงทำหน้าที่คนป้อนไปเรื่อยๆ ส่วนแบคฮยอนก็ยังไม่ปฏิเสธช้อนจากชานยอล ล่วงเลยไปกระทั่งช้อนสุดท้าย หลังจากนั้นก็ถูกวางลง

 

แบคฮยอนถอนหายใจแรงๆสองที เพราะอาการปวดหัวเมื่อยตัวทำให้แบคฮยอนทำอะไรไม่สะดวก ชานยอลหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นเช็ดริมฝีปากให้คนป่วยที่กินเลอะเทอะ แบคฮยอนเหล่ตามองชานยอลก่อนจะหยุดสายตาไว้ตรงนั้น....

 

“พี่มองผมทำไมครับ” ชานยอลพูดไปขำไป มือก็เก็บชามข้าว ก่อนจะหยิบยาและส่งให้คนที่เอาแต่จ้อง

 

“รู้ได้ไง”

 

“ญาณทิพย์”

 

คำตอบของชานยอลทำเอามือแบคฮยอนลั่นอีกแล้ว นี่ไง เพราะแบบนี้ไง แบคฮยอนถึงไม่ชอบชานยอลที่เอาแต่กวนตีนแบบนี้ ถามอะไรไปก็ไม่ได้คำตอบ

 

“ล้อเล่นน่า ผมถามเอาจากโซยอน”

 

“ให้โซยอนโทรมาหลอกถามหรอ”

 

“ผมโทรไปพี่จะรับมั้ยละ” ชานยอลส่งแก้วน้ำให้หลังจากที่แบคฮยอนโยนเม็ดยาเข้าปาก

 

“นอนเถอะครับ เดี๋ยวผมเอาผ้ามาเช็ดตัวให้”

 

“ไม่ต้อง”

 

“ไหนว่าจะเชื่อฟังผมไงครับ”

 

“ไม่ได้พูด”

 

ชานยอลเดินออกไปเก็บของโดยที่ไม่ฟังคำคัดค้านไล่หลัง สองขาเดินเข้าไปในห้องน้ำหากะลามังขนาดเล็กเพื่อใส่น้ำ จากนั้นก็เอื้อมหยิบผ้าขนหนูขนาดเหมาะมือมาจุ่มน้ำเตรียมเช็ดตัวคนป่วย

 

“พี่ถกเสื้อหน่อยครับ”

 

“เดี๋ยวเช็ดเอง”

 

“อ่ะนั่นแน่ เขินหรอครับ คิดอะไรกับผมป่ะเนี่ยยยยยย”

 

ลั่นครั้งที่สอง

 

“โอเคๆ ไม่ถกก็ได้ครับ แต่ผมจะเช็ดให้” ชานยอลบิดน้ำออกจากผ้าพับให้เป็นสี่เหลี่ยมแล้วค่อยๆบรรจงซับลงที่ข้างแก้มย้วยๆ

 

สองมือค่อยๆไล่ซับเหงื่อบนใบหน้าไปอย่างอ่อนโยน ผ้าชุ่มน้ำถูกแปะลงบนหน้าผากของแบคฮยอนที่คนตัวสูงเอามือจับผมหน้าม้าขึ้น แล้วกดผ้าทับลงไปเพื่อหวังว่ามันจะดูดไอร้อนออกให้หมด

 

แบคฮยอนหลับตานิ่ง ใจที่กระวนกระวายกับสัมผัสอ่อนโยนกำลังทำให้แบคฮยอนแทบเป็นบ้า ย้ำบอกกับตัวเองเป็นร้อยๆรอบว่าอย่าตื่นเต้น แต่ดูเหมือนว่าหัวใจจะไม่ฟัง แบคฮยอนตอนนี้ไม่กล้าที่จะลืมตาเพราะกลัวสายตาของคนตรงหน้า กลัวว่ามันจะมีอะไรมากกว่าคนที่เอาแต่กวนประสาทเขา.... และไม่ใช่ว่าเขายอมหรอก แต่เพราะไม่มีแรงขืนต่างหาก แค่ปวดหัวยังเหมือนกับโดนตะปูตอกสมอง

 

ผ้าถูกเลื่อนมาอยู่ที่คอหลังจากที่ถูกยกออกไปจุ่มน้ำ มือหนายังคงซับผิวกายเรื่อยๆ ชานยอลแอบอมยิ้มในใจกับอาการประหม่าของคนป่วย เขารู้ว่าพี่แบคฮยอนแอบหวั่นไหว สงสัยเขาจะรุกมากไปมั้ง

 

แขนเสื้อถูกถกขึ้น ขอบคุณที่มันไม่ใช่แขนจั๊มจึงทำให้ชานยอลถกมันขึ้นไปถึงหัวไหล่ ผ้าถูกชุบน้ำใหม่อีกครั้ง จากนั้นก็เช็ดเบาๆที่แขนทั้งสองข้าง แขนขาวๆของแบคฮยอนทำเอาใจชานยอลแทบสั่น อยากจะกัดมันให้จมเขี้ยว แต่ก็เกรงว่าคนป่วยจะไม่ได้แค่มือลั่นถ้าเขาทำแบบนั้น

 

“เดี๋ยวผมเช็ดขาให้นะ”

 

ชานยอลมองที่เท้าเล็กๆของแบคฮยอน มันขาวและเล็ก เขาค่อยๆจับเท้าของแบคฮยอนเบาๆก่อนจะเอาผ้าซับไปเรื่อยๆจนถึงหัวเข่า ถึงร่างกายตรงหน้าจะทำให้ใจสั่นมากแค่ไหน สัญชาตญาณดิบจะรุนแรงมากเท่าไหร่ แต่ชานยอลต้องข่มใจเอาไว้

 

“เสร็จแล้ว ....อ่าาาา แปปนึงนะครับ”

 

แบคฮยอนมองตามร่างสูงที่เดินออกจากประตูไป หลังจากนั้นก็ถอนหายใจอีกรอบ อายุวันนี้คงลดไปหลายปีแล้วละ

 

เขารับมือไม่ถูกเวลาชานยอลทำตัวอ่อนโยนอย่างเช่นวันนี้ ชานยอลที่เอาแต่กวนประสาทอยู่ๆก็แปรเปลี่ยนเป็นชานยอลที่พึ่งพาได้ แบคฮยอนบอกไม่ถูกเลยว่านิสัยที่แท้จริงของชานยอลเป็นยังไง

 

แต่ถึงชานยอลจะพยายามมากแค่ไหน มันก็เป็นไปไม่ได้

 

“ผมซื้อเจลลดไข้มาให้ แปะเอาไว้นะครับ พรุ่งนี้เช้าค่อยเอาออก”

 

ชานยอลเดินมาหยุดลงนั่งข้างๆเตียง มือก็แกะเอาสิ่งที่ว่าออกมา ไม่นานนักเจลลดไข้ที่ว่าก็ถูกนำมาวางไว้ที่หน้าผากของแบคฮยอน

 

“ห้ามแกะออกจนกว่าจะพรุ่งนี้เช้านะครับ”

 

ชานยอลลูบมือลงที่หน้าผาก ปัดหน้าม้าของคนป่วยออกเบาๆ แบคฮยอนยังคงเสมองทางอื่น มือหนายังคงลูบไล้อยู่บนเส้นผมอ่อนนุ่ม แบคฮยอนไม่ชอบให้ใครเล่นผมเลยจริงๆ เพราะมันคงไม่ดีถ้าหัวใจเขาจะเต้นแรงขนาดนี้

 

“ผมไปก่อนละ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมารับ”

 

“ไม่ต้องมา ไปเองได้”

 

“อ้าว นึกว่าเป็นใบ้ไปซะและ”

 

“ไม่มีอารมณ์จะมาเล่นด้วยนะ”

 

“คร้าบ คร้าบ”

 

ชานยอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แบคฮยอนมองตามชานยอลอย่างเงียบๆ

 

“ผมไปแล้วนะ ถ้าหิวข้าวผมวางโจ๊กไว้ที่เคาน์เตอร์ครัวนะครับ”

 

“....”

 

“ถ้าวันนี้พี่ไม่กิน พรุ่งนี้กินไม่ได้แล้วนะครับ ล้างชามให้เรียบร้อยด้วย หรือถ้าไม่ก็โทรให้ผมมาล้าง”

 

“....”

 

“ตอนเย็นๆอย่าลืมกินยาอีกรอบนะครับ ผมวางยาที่ต้องกินไว้ให้แล้วตรงนี้”

 

“....”

 

“ถ้ามีอะไรก็โทรมาหาผมนะ ผมเมมเบอร์ไว้ให้พี่แล้วในโทรศัพท์ อ่อ... ผมเดารหัสถูกอ่ะ มันรหัสอันเดียวกันกับรหัสประตูห้อง”

 

“...”

 

“แต่ถ้าไม่อยากโทรก็ไลน์มานะครับ ผมแอดเรียบร้อยแหละ”

 

“....”

 

“พี่จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ... ผมดูแลพี่ขนาดนี้เลยนะ”

 

ชานยอลทำหน้างอมองหน้าแบคฮยอนที่เอาแต่จ้องมองเขาแล้วฟังชานยอลพล่ามไปเรื่อยๆโดยไม่คิดที่จะปริปากพูดซักคำ

 

เพียงเสี้ยววินาทีที่แบคฮยอนยกยิ้มมุมปาก ชานยอลก็ดูเหมือนจะมีความหวัง สมองกำลังคาดหวังกับประโยคของคนป่วยที่ขยับปากพูดด้วยเสียงเบาๆ

 

แต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็คงยังได้ยินชัดทุกคำ

 

“รู้แล้วน่า ขอบคุณที่มา”

 

ขอบคุณ ก็พอแล้ว ขอบคุณที่มา อะไรกันละ พี่แบคฮยอนไม่รู้อะไรเลยหรือไง....

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk : คิกคิก พี่แบคฮยอนคนดื้อกับชานยอลคนขี้อ่อย แล้วเมื่อไหร่พี่แบคฮยอนจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองซักทีละคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่เปิดใจ เม้นเจิมให้หน่อยนะคะที่รัก เจอกันตอนหน้านะคะ ใกล้แหละ 555555555

ฟิคนางสาวแบคฮยอน #นสแบคฮยอน

 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #1457 Nam_127 (@Nam_127) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 15:04
    น่ารักกก
    #1457
    0
  2. #1451 Tangkwa Maneewan (@tkmaneewan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:26
    สรุปใครหวั่นไหวก่อนกัน555555
    #1451
    0
  3. #1333 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:56
    ดูแลดีมากๆๆๆๆๆๆ
    #1333
    0
  4. #1293 ㅊㅎㅂ (@tenly0627) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 04:55
    ขานยอลดูแลแบคดีอะไรขนาดเน้ รักพี่เค้ามากมั้ย;-;
    #1293
    0
  5. #1235 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:49
    แค่ขอบคุณชานยอลเองหรอแบคฮยอน~ น้องอุตส่าห์มาดูแลเลยนะเนี่ยไม่ให้รางวัลน้องเลยหรือไง ><
    #1235
    0
  6. #1203 KyuMin_Pumpkin (@minpumpkin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 20:16
    เงิ้ลลลลล น้องเขินนนน
    #1203
    0
  7. #1175 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 17:35
    ชอบบบบบ
    #1175
    0
  8. #1157 qqxr_ (@qqxr_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 14:01
    ดูแลดี๊ดี น่อว
    #1157
    0
  9. #1110 atthxm (@amppyamppp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 20:01
    น่ารักกกกก
    #1110
    0
  10. #1073 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 15:13
    ชานยอลดูแลดีเจง555
    #1073
    0
  11. #1026 Title Thanatporn (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 17:12
    อร๊ายยยยน่ารักกกกกก
    #1026
    0
  12. #1002 Kewii_CB (@kewii-bsk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 00:48
    แบคฮยอนกับชานยอลแข่งกันน่ารักหรอออ
    #1002
    0
  13. #961 KYU_KYU (@tataracm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 15:10
    ละมุนกันไป
    #961
    0
  14. #930 KIMSO.ZYX (@fern10exo-l) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 19:48
    ละมุนมากมายยย
    #930
    0
  15. #915 WANBABE (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 17:56
    ชานยอลละมุนแบบนี้จะไม่ให้พี่แบคหวั่นไหวได้ไง~
    #915
    0
  16. #847 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 21:52
    ตกลงใครพี่ใครน้องกันแน่เนี้ย
    #847
    0
  17. #788 Sehun_wife (@karn_lucky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 08:51
    น่ารักกก
    #788
    0
  18. #778 SSuperpp94sh (@kitilak13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 07:17
    ทำไมเป็นไปไม่ได้ล่ะแบค
    #778
    0
  19. #637 QR.Code_Inter'View (@view1410) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 12:06
    น้องสาวจะไม่ว่าใช่มั้ยอ่าา
    #637
    0
  20. #634 alittlestar (@jeawnafoxe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 10:10
    โอ้ยยยยเขินแทนอิแบค ชานยอลรุกแรง55555555
    #634
    0
  21. #575 nyjdr (@eauxoxo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 23:38
    เพิ่งเข้ามาอ่าน อ่านทีติดงอมแงมเลย มันดีมากแงงง ติดตามต่อค่ะ สู้ๆ
    #575
    0
  22. #456 ★AOM'ONPCY☆ (@idolcaiyen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 21:47
    น่ารักขึ้นเนอะะะ คนเขาแกล้งแปลว่าเขาชอบบ น่อววววว น่ารักกก
    #456
    0
  23. #359 Small Heart (@nongchomfah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 03:45
    โอ่ยยยยย เพิ่งเจอฟิคเรื่องนี้ ไรท์ต้องอัพให้จบนะ สนุกมากกกกก ชอบตอนแบคปวดฉี่ละอิยอลแกล้งล็อกรถ 55555 ขออีดิทเฟสบุ๊คอีกน้าา ตลกอ่ะ น่ารักดี ชอบ อิอิอิ อิแบคก็ยังคงไม่รู้ต่อไปว่าชานกับโซยอนไม่เคยคบกันจริง รู้เร็วๆนะอิแบคเอ้ย จะได้ไม่ปิดกั้นใจตัวเองแบบนี้
    #359
    0
  24. #341 babemay (@maylovelovekz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 20:53
    ชอบกันแล้วแน่ๆหึยยยยยยยยย  แต่แบคนี่คงคิดว่าน้องตัวเองกับชานมีซัมติงกันอะงืม น่าสงสาร แต่ชานยอลนี่บทจะกวนก็กวนจะพึ่งพาได้ก็ใจสั่น โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย 
    แต่ขำจริงๆตอนอยู่บนรถด้วยกันเนี่ย 55555555555555555555555555 กวนมาก 
    #341
    0
  25. #315 Poraaky-45 (@poraaky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 23:41
    ฟินนนนน!!!!
    #315
    0