[EXO] นางสาวแบคฮยอน | CHANBAEK

  • 99% Rating

  • 12 Vote(s)

  • 113,917 Views

  • 1,457 Comments

  • 9,452 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,055

    Overall
    113,917

ตอนที่ 10 : `ตอนที่ 9 : 9 วินาที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    21 มิ.ย. 58

 

เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใส สิ่งมีชีวิต 1 EA ถ้วนกำลังชะเง้อคอมองซัมติงอยู่ที่โต๊ะไม้ที่ประจำ ชานยอลกำลังร้อนใจ เขากำลังกังวลหากคนๆนึงไม่หายป่วย

 

“จ๊ะเอ้!!

 

“ไอ้เชี่ยเทา!!

 

เทาหัวเราะรัวที่แกล้งคนตรงหน้าสำเร็จ เขาจ้องมันมานานแล้วที่มันเอาแต่ชะเง้อคอซ้ายทีขวาที จนหูที่กางๆนั่นปิดวิวคนข้างหลังเกือบหมด

 

ชานยอลท่าจะบ้า

 

“เล่นเหี้ยไรของมึงว่ะครับ”

 

“มึงมองหาใครว่ะ” เทานั่งลงข้างๆก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาตอบกลับ เขาแทบไม่ต้องลังเลเลยถ้าเป็นแชทของคนๆนั้น

 

“เปล่า ไม่มีไร”

 

“เออนี่ ยูอินได้บอกยังว่าวันนี้โซยอนมันหยุดนะ”

 

“ห้ะ ทำไมว่ะ”

 

ชานยอลนิ่งไป แสดงว่ายังไม่หายป่วยงั้นหรอเนี่ย

 

“เห็นว่าป่วย จริงๆก็ดีขึ้นแล้ว แต่ยังมึนๆเลยไม่มา”

 

“งั้น...หรอว่ะ”

 

“ไปหาป่ะละ”

 

“ไม่ต้องหรอก” ชานยอลบอกปัดๆนั่นทำให้เทาถึงกลับแปลกใจ เพราะเวลาโซยอนป่วยมันนี่แมร่งแทบโดดไปนั่งดูแล ไม่ใช่แค่มันหรอก เขาเองก็ด้วย

 

ไม่ใช่ว่าชานยอลไม่อยากไป ...แค่เขาอยากไปแค่คนเดียว

 

ชานยอลหันไปมองที่หน้าประตูอีกครั้ง ถึงแม้คนที่รอจะไม่มาก็ช่วยไม่ได้ หน้าประตูคงเป็นที่ยึดสายตาที่ดีที่สุดแล้วละ

 

บุคคลหนึ่งที่ทำให้ชานยอลถึงกับต้องหรี่ตามอง เพราะมันทำให้เขาไม่มั่นใจหากมองตรงๆ คนที่กำลังเดินมามันคล้ายมาก มากซะจน...

 

“เอ่าโซยอน ไหนบอกว่าไม่มาไง”

 

“ลืมไปว่าวันนี้มีสอบ” แบคฮยอนอยู่ในท่าขยี้ตาอย่างง่วงจัด หย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ถัดจากชานยอล คนข้างๆถึงกับพูดอะไรไม่ออก ...ไหนบอกว่าจะไม่มาไงละ

 

“พี่... โซยอน ไหนว่าจะไม่มา แล้วมาทำไม หายป่วยแล้วหรอ”

 

“อื้อ มึนๆนิดหน่อย แต่ไหว”

 

“กินยาหรือยัง”

 

“ก็บอกว่าไม่ชอบกินไงว่ะ”

 

เทาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจกับรูปประโยคของผู้หญิงโลกสวยมาทั้งชีวิต นึกยังไงพูด ว่ะ ทั้งๆที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

“อย่าดื้อ”

 

“สนเรื่องของตัวเองเหอะไป”

 

“ทำไมวันนี้ไม่น่ารักเลยอ่ะ เมื่อวานยังเชื่อฟังอยู่เลย”

 

เทาขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนเป็นตัวเสือกที่แอบฟังชาวบ้านเขาคุยกันทั้งๆที่เขาก็นั่งร่วมบทสนทนาในฐานะเพื่อนสนิท แต่รู้สึกเหมือนไร้ตัวตนเกิ้นนนนนน

 

“เดี๋ยวๆๆๆ”

 

“ทำไมพวกมึงสองคนคุยกันอย่างกะ...”

 

“อย่างกับอะไร” แบคฮยอนถลึงตาใส่ ถ้าไอ้หมอนี่พูดจาไม่ดี หน้าสั่นแน่

 

“เหมือนแฟนกันเลย”

 

!!!

 

“ไอ้...” เป็นชานยอลที่ห้ามมือของคนตัวเล็กที่ลุกขึ้นกางมือหมายจะไปประทับที่หัวทุยๆ ตาโตๆนั้นจิกจนคนโดนมองเหมือนรู้สึกเสื้อผ้ามันขาดไปทีละนิด ทำไมโซยอนเถื่อนจัง

 

“จะ...ใจเย็นๆนะแกร คือเราบ่ได้ตั้งใจ” เทายกมือสองข้างขึ้นเหมือนผู้ร้ายเวลาโดนจับ

 

“พูดให้มันดีๆหน่อย แล้วจะหาว่าไม่เตือน” แบคฮยอนพูดเสร็จก็กระแทกตัวลงนั่งที่เก้าอี้ วันนี้เขาอารมณ์เสียมาตั้งแต่เช้าแล้ว เพราะไม่มีข้าวให้กิน หรือเรียกว่าโมโหหิวนั่นแหละ

 

“โซยอนมันเมนส์มาหรอว่ะ” เทากระซิบ

 

“ไม่รู้สิ” ชานยอลส่ายหน้ากลับไป จะเป็นเมนส์ได้ไง โซยอนคนนี้เป็นผู้ชายนี่นา

 

แบคฮยอนนั่งหน้าบึ้งกอดอก ชานยอลที่สังเกตการณ์อยู่ตรงหน้าทำหน้าแปลกใจว่าทำไมพี่แบคฮยอนถึงอารมณ์เสียจังเลย

 

“โซยอน โกรธอะไรมา อารมณ์เสียอะไรตั้งแต่เช้า”

 

“หิว” สุดท้ายก็ยอมปริปาก แบคฮยอนหิวจริงๆ บวกกับอาการปวดหัวตุ้บๆด้วยแล้ว มันทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ แบคฮยอนไม่ชอบที่ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ ทั้งๆที่ปกติวันเดียวก็หาย

 

ชานยอลยิ้มให้กับคำตอบตรงหน้า นอกจากจะเป็นคนที่ชอบนอนตกเตียง ขี้หนาว แล้วยังชอบโมโหหิวอีกด้วยแหะ ทำไมสิ่งที่ชื่อแบคฮยอนถึงน่ารักขนาดนี้

 

หลง

 

“เดี๋ยวผมพาไปกินข้าวมั้ยละครับ หรือจะให้ซื้อมาให้”

 

คนถูกถามนั่งคิดอยู่นาน เวลาที่แบคฮยอนใช้ความคิด แบคฮยอนจะชอบจ้อง และแน่นอนว่าตอนนี้แบคฮยอนกำลังจ้องชานยอลอยู่ ด้วยสายตาลูกหมาที่วันนี้มันดูเยิ้มผิดปกติ

 

“ไปกิน” พูดจบทั้งแบคฮยอนและชานยอลก็ลุกพรวดทันที ปล่อยให้เทาที่นั่งข้างๆงงเป็นไก่ตาแตก นึกจะไปก็ไปโดยไม่ชวน นี่เขาไร้ตัวตนขนาดนั้นเลยหรือ เทาจิอยากร้องไห้

 

 

 

 

 

 

ท่ามกลางเด็กในโรงอาหารที่เดินขวักไขว่ไปมา โรงอาหารตอนเช้าไม่หนาแน่นเท่าตอนกลางวัน แบคฮยอนเดินนำหน้าชานยอลไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวประจำของกลุ่มตัวเอง มันเป็นโต๊ะริมหน้าต่างที่ติดกับสวนดอกไม้ของชมรมเพาะปลูก

 

“จะเอาอะไร เดี๋ยวผมจะไปซื้อมาให้”

 

“เอา... อยากกินจาจังมยอน แล้วก็ขอนมกล่องนึง น้ำเปล่าด้วยนะ” พอพูดจบก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทันทีเพราะอาการปวดหัวมันกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว โว้ยเบื่อ

 

ไม่กี่นาทีที่ชานยอลรับคำสั่ง จาจังมยอนจากร้านสะดวกซื้อในโรงเรียน นมหนึ่งกล่องจากร้านค้าโรงเรียน และน้ำเปล่าหนึ่งขวดจากร้านขายน้ำก็ถูกวางพร้อมกันตรงหน้าคนป่วย แบคฮยอนยกหัวขึ้นเอื้อมมือหยิบถ้วยจาจังมยอนร้อนๆขึ้นมาคีบใส่ปาก แทบไม่ต้องคลุกให้ซอสมันเข้ากัน เพราะคนซื้อมาให้ทำให้เสร็จเรียบร้อยแล้วตั้งแต่หลอดนมที่ถูกเจาะเอาไว้ ขวดน้ำที่ดึงพลาสติกใสออก เปิดแล้วเสียบหลอดเตรียมไว้ให้ แบคฮยอนแทบจะเป็นง่อยถ้าขืนอยู่กับชานยอลไปนานๆ

 

“กินเสร็จแล้ว...” ชานยอลล้วงมือเข้าไปที่กระเป๋ากางเกง หยิบเอากระปุกเล็กๆขึ้นมา เปิดฝาแล้วเขย่าๆออกมาหนึ่งเม็ด จากนั้นก็วางไว้ในฝาแล้วเลื่อนไปวางไว้ให้คนป่วยตรงหน้าเห็น “กินยาด้วยครับ ผมจะอยู่รอจนกว่าพี่จะกินมันเข้าไป”

 

แบคฮยอนอ้าปากค้าง มองเด็กตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง นี่ชานยอลมันเป็นพ่อเขาหรือไง สั่งๆๆๆๆ อย่างกะเขาเป็นลูก พ่อแม่แบคฮยอนยังไม่ทำถึงขนาดนี้ตอนเขาป่วยเลยนะ

 

“ฉันจะทิ้งมัน”

 

“ไม่เป็นไร ผมเตรียมมาหลายกระปุก ผมคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าพี่ต้องไม่กินยา”

 

“อย่ามาสั่งฉัน”

 

“ผมไม่ได้สั่ง ...ผมเป็นห่วง”

 

เป็นแบคฮยอนที่หลบตาหลังจากชานยอลพูดจบ คำพูดของคนตรงหน้ามันให้ความรู้สึกว่าเป็นห่วงจริงๆไม่ได้เสแสร้ง ชานยอลยังคงจ้องมองทุกการเคลื่อนไหว เขาอยากให้พี่แบคฮยอนรู้และพยายามไม่กีดกันเขา

 

“กินยาด้วย” ฝากระปุกยาถูกมือหนาเลื่อนไปหาอีกครั้ง แบคฮยอนเอาแต่ปัดว่ากินน้ำก่อน กินนมก่อน พักก่อนกำลังจุก เป็นแบบนี้มาซักพัก ชานยอลรู้สึกเพลียใจจริงๆที่คนพี่เอาแต่ใจ แต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็ยังไม่ละความพยายาม

 

“บอกว่าเดี๋ยว เดี๋ยวก็กินเองแหละ วางไว้นั่นแหละ”

 

“มุขนี้มันใช้กับผมไม่ได้หรอกครับ พี่ทำให้ผมไม่ไว้ใจไปแล้ว”

 

“เหอะ เออๆๆเอามาๆ ยุ่งจริง” แบคฮยอนทำหน้ายุ่งก่อนจะหยิบยาในฝากระปุกโยนเข้าปากอย่างรวดเร็วแล้วก็ดื่มน้ำตาม ชานยอลพยักหน้ายิ้มรับคนป่วยที่เชื่อฟัง แม้จะพยายามตื้อหลายครั้งสุดท้ายก็ยอมทำตาม

 

“พอใจแล้วยัง”

 

“ครับ ขึ้นห้องกันเถอะ เดี๋ยวสายนะครับ”

 

.

.

 

“ทุกคนฟัง งานกีฬาครั้งนี้ห้องเราได้ติดต่อเรื่องขายของเรียบร้อยแล้ว ห้องเราจะขายน้ำปั่นนะจากที่ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าจะขายน้ำธรรมดา แต่ว่าห้อง 1 ทำไปแล้ว ราอินก็เลยแนะนำว่าให้ขายน้ำปั่นแทนซึ่งพอส่งเรื่องไปแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร”

 

หัวหน้าห้องอธิบายเกี่ยวกับงานกีฬาที่อีก 2 อาทิตย์ข้างหน้าก็จะถึงแล้ว ตอนนี้เพื่อนๆในห้องเริ่มคึกคักเพราะความตื่นเต้น แบคฮยอนเองก็เช่นกัน หลังจากที่ฟังมาตอนแรก ก็ดูแทบจะไม่มีปัญหาอะไร ถึงแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย ซึ่งทุกคนก็เข้าใจ

 

“ร้านขายของอย่างเช่นห้องเราทำ ทางคณะกรรมการเห็นชอบให้ใช้ชื่อคาเฟ่ได้ และมีโต๊ะนั่งหน้าร้านได้ ดังนั้นเราจึงต้องการเด็กเสิร์ฟ...”

 

หัวหน้าห้องเว้นระยะการพูด คำสุดท้ายทำให้นักเรียนเกือบทั้งห้องฮือฮากันยกใหญ่ เด็กเสิร์ฟไม่ได้จำเป็นต้องเป็นหญิงอย่างเดียว ถ้าหากมีผู้ชายมาบ้าง ก็อาจจะทำให้ดึงดูดลูกค้าได้ดี

 

“ทุกคนว่าไง มีใครจะอาสาเป็นพนักงานเสิร์ฟบ้างไหม”

 

นักเรียนหญิงยกมือกันเป็นพรืด ส่วนนักเรียนชายไม่มีเลย เพราะเป็นงานกีฬาผู้ชายจึงจำเป็นต้องลงกีฬา

 

“เราต้องมีคนทำด้วยนะ มีราอินแล้ว ใครจะทำอีกไหม”

 

ทุกคนนั่งเงียบ งานนี้เป็นงานใหญ่ ถ้าทำออกมาไม่ถูกใจลูกค้านี่ก็เครียดกันเป็นแทบ แต่เพราะราอินเป็นลูกมือที่ร้านแม่ของเทออยู่บ่อยๆ นั่นไม่ได้ทำให้เธอกังวลกับฝีมือ

 

ส่วนแบคฮยอนนะหรอ ชีวิตนี้ชงโอวัลตินยังไม่อร่อยเลย ขอนั่งเงียบๆดีกว่านะ

 

หัวหน้าห้องยังคงทำหน้าที่ได้ดีไม่ขาดตกบกพร่อง พนักงานเสิร์ฟถูกลงชื่อสมัครจนเต็มอัตรา ส่วนกลุ่มของแบคฮยอนนั้น ยูอินลงแข่งวอลเล่ย์บอลกับเพื่อนในห้องสามคน จงอินลงเล่นดรอปบอล กีฬาเถื่อนๆเหมาะกับคนเถื่อนๆ ส่วนชานยอลกับเทาลงเล่นบาส เหลือก็แต่แบคฮยอนที่เอาแต่นั่งเงียบและพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด

 

“โอเค ในปีนี้เราเป็นปีสุดท้ายแล้ว ไฮไลต์ของงานนี้ที่ดึงดูดทุกๆคนก็คือ Prince and Princess เกรด 12 ทุกห้องต้องส่งตัวแทนอย่างใดอย่างหนึ่ง เพื่อนๆคิดว่าใครเหมาะบ้าง”

 

ตอนนี้ทุกคนในห้องต่างหันซ้ายหันขวามองหาคนที่เหมาะกับไฮไลต์ของงานโรงเรียน แบคฮยอนที่เห็นท่าว่าไม่น่าจะมีอะไรให้ร่วมแสดงความคิดเห็นก็กำลังไหลหน้าฟุบลงที่โต๊ะเรียน ...แต่มันคงเป็นอะไรที่เด่นที่สุดเลยมั้ง

 

“อ่าาาาาาา เราลืมโซยอน นางฟ้าไอดอลของเราได้ยังไง~” เสียงซัมบอยดังขึ้นเรียกความสนใจให้กับเพื่อนทั้งห้องหันมามองแบคฮยอนที่หยุดชะงักในระยะสุดท้ายที่หน้าจะถึงโต๊ะ ยูอินยิ้มแห้งๆให้แบคฮยอนที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก ส่วนชานยอลที่หลับไปตั้งแต่แรกก็โพล่งตัวตื่นขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกโซยอน

 

“ใช่ ถ้าโซยอนลงแข่งปริ้นเซสนะ รับรองว่าชนะชัวร์ๆ ดอกไม้นี่มาเป็นขบวนเต็มคันรถแน่ๆ”

 

“เพราะโซยอนก็ป็อปที่สุดในห้องแล้วนี่นาเนอะ มีบล็อกเป็นของตัวเองด้วย แถมคนติดตามก็ไม่ใช่น้อยๆ”

 

“ถ้าเธอลงแข่งรับรองห้องเราจะเป็นตำนาน”

 

ถามกูซักคนไหมครับพี่น้องงงงง~ TT

 

“โซยอน ช่วยห้องหน่อยนะ ลงสมัครที เพราะพวกผู้ชายไม่มีใครว่างเลย”

 

เป็นหัวหน้าห้องที่ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ นี่ยังไม่นับรวมเหล่าตาลูกหมารอบข้างที่กำลังส่งสายตากดดันให้แบคฮยอนตอบรับ มันจะไม่ลำบากเลยถ้าหากว่าเขาเป็นโซยอนตัวจริง

 

“กะ...ก็ได้”

 

“เย้~!!! โอเค หมดเรื่องที่จะประชุมแล้ว เตรียมตัวไปสอบคณิตนะ สู้ๆนะทุกคน”

 

มีอย่างนึงที่แบคฮยอนชอบเกี่ยวกับห้องนี้ก็คือ ทุกคนเดินมาล้อมวงกันหลังจากหัวหน้าพูดจบจากนั้นก็วางมือซ้อนๆกันแล้วก็เฮ้รวมพลังกัน หน้าทุกคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แม้กระทั่งนักเลงขาโหดอย่างจงอินยังเดินมาร่วมวงทั้งๆที่ปิดปากหาว ปี 3 ห้อง 2 เป็นอะไรที่แบคฮยอนชอบที่สุดและไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน ....

 

“ขอโทษด้วยนะคะ ที่ช่วยอะไรไม่ได้” ยูอินเดินกระแซะแบคฮยอนที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งตั้งแต่เดินออกจากห้อง เจ้าตัวคงหงุดหงิดที่ทุกคนในห้องยัดเยียดความรับผิดชอบให้ แต่อีกใจหนึ่งก็อยากช่วย

 

“มันจะดีกว่านี้ถ้าตอนนี้เป็นโซยอนตัวจริง”

 

ยูอินเองก็คงทำอะไรไม่ได้ได้แต่กอดเอวพี่แบคฮยอนเอาไว้ ส่วนชานยอลเองไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยหรอกนะ เขาเองก็อยากจะเห็นแบคฮยอนแต่งหญิงสวยๆนอกจากชุดนักเรียนดูบ้างเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

 

 

“ข้อสอบคณิตยากชิบหายเลยว่ะ กูนี่แทบตึ้บอ่ะ” เทาเดินบ่นกระปอดกระแปดทันทีที่เดินออกมาจากขุมนรก

 

“ดีที่อ่านมา โฮะๆ ไม่เคยรู้สึกสดชื่นเท่านี้มาก่อนเลย” ยูอินเดินหยอกล้อกับเทาไปมา สองคนนี้มักกัดกระแหนะกระแหนกันตลอดเวลา ไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไง

 

“ไหนๆก็เหนื่อยกับคณิตศาสตร์มามากแหละ นี่~ ดูนี่ กูมีอะไรให้ดู” เทาอมยิ้มทะเล้นโชว์บัตรยาวๆสีสันสดใสในมือและโบกมันไปมา มีเพียงแค่ยูอินคนเดียวเท่านั้นที่ดูตื่นเต้น คนที่เหลือแทบไม่มีใครสนใจ

 

“อ๊ายยยยย บัตรสวนสนุกเปิดใหม่ มึงเอามาได้ไงว่ะเทา!!

 

“ระดับนี้แล้วเว้ย ไปป่ะๆๆๆๆ” เทาเอากระดาษสีเหลี่ยมยาวๆขึ้นมาพัดปัดหน้าคนสามคนที่ไม่สนใจ จงอินเดินเลยเทาไปที่โรงจอดรถไปแล้ว ชานยอลเองก็ไม่สนใจซ้ำยังตบหัวคนน่ารำคาญที่เอามันมาตบหน้าเขาอยู่ได้

 

“โซยอนนนนน ไหนแกบอกอยากไปไง แกบ่นตั้งแต่สวนสนุกมันยังปรับหน้าดินเลยนะ เนี่ยๆๆๆ ไม่ไปหรอ”

 

“เฮ้อ” แบคฮยอนถอนหายใจ มองหน้าเทาที่เอาแต่กระโดดโลดเต้นไปพร้อมกับยูอิน

 

“ชานยอล ไปไหมสัส”

 

“โซยอนไปกูก็ไปอ่ะ”

 

“เลิกตัวติดกันซัก 5 วิได้ป่ะ หมั่นไส้” เทาเบะปากเป็นรูปตีนส่งให้ชานยอลที่กำลังยกการตัดสินใจครั้งใหญ่ให้กับแบคฮยอน

 

“เอ่อ.... คือถ้าแกไม่อยากไปก็ไม่ต้องมองขนาดนั้นก็ได้ป่ะ รู้สึกเหมือนลูกตาแกมันกำลังตีหน้าฉันอยู่เลย” เทาพูดอย่างหวั่นๆ เพราะแบคฮยอนเอาแต่จ้องตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

 

“ไป ...ก็ได้ คลายเครียดก็ดีเหมือนกัน”

 

“เยส เลทสึโก~!

 

 

 

 

 

 

 

นภาสีฟ้ากับเมฆสีขาว ล่องลอยสวยงามอยู่บนท้องฟ้าสดใส วันนี้อากาศดีมากจนแทบไม่น่าเชื่อว่าอยู่บนประเทศเกาหลี เหมือนอยู่บนสวรรค์ เพราะสวนสนุกที่เทาชวนมาน่ะสิ มันสุดยอดและอลังมากๆ

 

ยูอินวิ่งไปมาอย่างตื้นเต้น เทาเองก็ไม่แพ้กัน ชานยอลกับแบคฮยอนเหมือนพ่อแม่มาดูแลลูกซะมากกว่า

 

“อยากเล่นอะไรไหม ไปเล่นรถไฟเหาะกันดีกว่าป้ะ?” ยูอินถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

สวนสนุกที่นี่ถูกจัดตกแต่งให้อยู่ในธีมปราสาท เจ้าหญิง เจ้าชาย เอาง่ายๆว่าคอนเซ็ปความเว่อร์วังนั่นเอง เพราะตั้งแต่หน้าประตูทางเข้าลามไปยังเครื่องเล่นและสวนต่างๆ ก็ถูกประดับประดาไปด้วยสีทอง สีแดง หรือสีอะไรก็ได้ที่แสดงให้เห็นถึงความหรูหรา

 

“ไม่อ่ะ เพิ่งหายป่วย” แบคฮยอนตอบปฏิเสธ ชานยอลที่เห็นว่าแบคฮยอนไม่เล่นก็ไม่เล่นด้วยเหมือนกัน

 

“จ้าาาาาาาาาาา ดูแลกันซะให้พอ ยูอินไปกันเถอะ”

 

เทากับยูอินรีบเดินไปต่อแถวรถไฟเหาะแทบจะวาปได้อยู่แล้ว แบคฮยอนหัวเราะน้อยๆให้กับความเป็นเด็กของทั้งคู่ ก่อนสองขาจะเดินไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆกับเครื่องเล่น

 

คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ เพราะคนที่มีบัตรเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ และบัตรถูกจำกัดไว้ที่ 1000 คน เพราะสวนสนุกยังไม่ได้เปิดอย่างเป็นทางการ คนที่มีบัตรคือพวกที่เป็นหุ้นส่วนกับสวนสนุกนี้เท่านั้น

 

“พี่อยากกินอะไรไหมครับ”

 

“ไม่อ่ะ”

 

“งั้นเราไปเดินเล่นกันไหมครับ”

 

แบคฮยอนมองหน้าชานยอลเหมือนหยั่งเชิง เด็กคนนี้จะทำอะไรกับเขาอีกหรือเปล่าแบคฮยอนละกังวล แต่ถึงอย่างนั้นแบคฮยอนก็ลุกขึ้นเดินนำไปแล้ว

 

ภาพของเด็กสาวผมยาวสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วไสวไปตามแรงลมที่พัดมา กระโปรงสั้นทำให้เห็นสัดส่วนขาได้ดี แบคฮยอนจะใส่ถุงเท้ายาวเลยเข่าทุกครั้งเพราะเพื่อป้องกันขนหน้าแข้งที่สมชายของเขา แต่ต้นขาอ่อนก็ยังขาวเนียนกระชากใจคนที่มองได้อย่างไม่ตั้งใจ

 

แบคฮยอนเดินนำชานยอลมาที่ร้านของเล่นหลากหลาย เป็นร้านของเล่นตลกๆที่สามารถพบเจอได้ในสวนสนุกทุกแห่ง

 

“พี่ชอบอะไรแบบนี้หรอ”

 

“เปล่า อยากได้ลูกโป่ง” แบคฮยอนชี้นิ้วไปที่ลูกโป่งสีพาสเทลปะปนกันไป ชานยอลยิ้มน้อยๆก่อนจะล้วงเงินในกระเป๋าจ่ายค่าลูกโป่งที่พี่แบคฮยอนอยากได้

 

ลูกโป่งสีชมพูพาสเทลถูกผูกไว้ที่ข้อมือของคนตัวเล็กที่กำลังจ้องมองแล้วขำเบาๆ พี่แบคฮยอนมักเป็นแบบนี้เสมอ... เวลาที่ถูกใจ

 

“อยากกินสายไหมมั้ยครับ”

 

“เอาดิ” ชานยอลจูงข้อมือของคนพี่ที่ทำตัวเป็นเด็กไปที่ร้านสายไหมฟูฟ่องเบ้อเร่อเท่อ ก้านไม้เล็กๆที่สามารถพยุงสายไหมเป็นก้อนใหญ่โตหลายรูปทรงได้ยังไง

 

“เอาสีอะไรดี”

 

“ชมพู”

 

“พี่ชอบสีชมพูหรอครับ”

 

“อือ หวานดี”

 

ชานยอลจ่ายเงินแล้วเดินกลับไปหาพี่แบคฮยอนที่ยืนทำหน้าสวยอยู่ข้างหลัง มีใครบอกหรือยังว่าพี่แบคฮยอนฮอตมากๆในตอนนี้ คนเดินผ่านไปผ่านมาก็เอาแต่มอง ถึงแม้หน้าของเจ้าตัวแทบจะไม่ยิ้มเลยเหอะ

 

ชานยอลพาแบคฮยอนเดินเที่ยวรอบงาน ทั้งยิงปืน ปาลูกโป่ง ตอนนี้มือแบคฮยอนเต็มด้วยตุ๊กตาหลากหลายขนาด เพราะชานยอลเล่นได้ท็อปทุกเกมส์ มีลิรัคคุมะสีน้ำตาลหนึ่งตัว หมอนที่สกรีนตาลูกหมาหงอยหนึ่งใบ และตุ๊กตาคิตตี้ตัวใหญ่อีกหนึ่งตัวเอาไว้ให้โซยอนตัวจริง

 

“โอ้โห้ นี่พวกมึงไปกวาดตุ๊กตาที่ร้านไหนบ้างเนี่ย” เทาเดินมาแซวหลังจากที่ตะเวนเล่นเครื่องเล่นจนเกือบจะครบทำมิชชั่นสำเร็จ หยุดยืนมองแบคฮยอนและชานยอลที่หอบตุ๊กตาพะรุงพะรังไปหมด

 

“คนมันเก่งอ่ะนะ”

 

“แล้วนี่มึงจะแบกกลับยังไงไหวว่ะ เยอะขนาดนี้”

 

“กูฝากริลัคคุมะกับมึงหน่อยนะ เดี๋ยวสองตัวนี้กูเอากลับเอง คนละตัวกับโซยอน”

 

“เออๆ เดี๋ยวขากลับเอาไปปาไว้หน้าบ้านให้”

 

“สัส ดูแลดีๆนะเว้ย เลอะมึงตาย ห้ามเอาถุงพลาสติกออกด้วย”

 

“ถ้ากูลืมอ่ะ”

 

“เลิกคบลบเบอร์ บล็อกไลน์ อันฟอล”

 

“โอ้โห้ ถึงกับตัดเพื่อน เออๆเดี๋ยวดูแลให้”

 

ชานยอลโบกมือไล่ไอ้สองคนที่เอาแต่ตื่นเต้นจนหูกระดิกไปมา ยกมือขึ้นดูเวลาก็พบว่ามันหกโมงเย็นแล้ว ถึงเวลาจะต้องกลับบ้านแล้วและดูเหมือนแบคฮยอนก็อยากจะกลับด้วยเหมือนกัน

 

“ฉันจะกลับแล้ว ง่วง ปวดหัวตุ้บๆ”

 

“ครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง”

 

“ไม่จำเป็น เดินกลับเองได้ เอาตุ๊กตามา”

 

“จะไป” ชานยอลตัดคำแล้วลากข้อมือคนตัวเล็กให้เดินตามมา นิสัยอย่างพี่แบคฮยอนไม่ต้องไปฟังที่พูดมาก ถ้าบังคับยังไงคนพี่ก็จะทำตามอยู่ดี

 

ระหว่างทางเดินกลับบ้านซอยเดิมๆที่แบคฮยอนเดินกลับทุกวัน มันดูแปลกถนัดตาที่มีเด็กบ้าข้างๆขนานข้างเดินมาด้วย เสียงฝีเท้าที่มีมากกว่าหนึ่งทำให้แบคฮยอนฟุ้งซ่าน ...ถ้าได้ยินเสียงแบบนี้ทุกวันก็ดีสิ

 

“เดี๋ยวผมเดินไปส่งถึงห้องเลย บริการพิเศษสำหรับคนป่วย”

 

“ขอยกเลิกบริการ”

 

“ทำไมพี่ชอบขัดผมอยู่เรื่อยเลย” ชานยอลขมวดคิ้วใส่ ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่แบคฮยอนต้องปฏิเสธน้ำใจของเขา แค่เป็นห่วง อยากดูแลก็เท่านั้นเอง

 

“ไม่ได้ขอ”

 

ชานยอลแกล้งเอามือบีบท้ายทอยคนตัวเล็กปากเสียเบาๆเป็นการหยอกล้อ แบคฮยอนหันมาเอามือตีที่ไหล่ของคนแกล้ง ทั้งคู่เดินแกล้งกันไปมาจนถึงหน้าลิฟต์

 

“กดสิ ยืนบื้อทำไม”

 

“ครับๆ”

 

ชานยอลเอื้อมมือไปกดเลข 5 เป็นชั้นที่แบคฮยอนอยู่ ด้วยความสูงทำให้เขาต้องก้มหน้าเวลาคุย และจะเห็นหน้าแบคฮยอนอยู่ที่ระดับอก มันพอดีจนอยากจะฟัดให้หายมั่นเขี้ยว

 

“พี่เคยมีแฟนป่ะ”

 

“เคย”

 

“แล้วตอนนั้นแฟนพี่เขาขอคบพี่ยังไงหรอ”

 

“ถามทำไม”

 

“อยากรู้” ชานยอลชะงักไปเมื่อลิฟต์มาถึงชั้น 5 ประตูลิฟต์เปิดห้องตามด้วยแบคฮยอนที่เดินออกไปทันที ตัวเล็กๆแบบนั้นเดินไวชะมัด

 

“น่านะ บอกผมไม่ได้หรอ” พี่แบคฮยอนชะงักมือที่กำลังจะกดรหัสผ่านประตูห้อง ไม่ได้กลัวว่าชานยอลจะรู้รหัส เพราะเขาไม่เคยเปลี่ยน

 

“ไม่ได้ ไม่อยากเล่า”

 

“แล้วพี่ชอบเขาป่ะ”

 

แบคฮยอนขมวดคิ้วกับคำถามลองเชิง “ชอบดิว่ะ คนเป็นแฟนกันก็ต้องชอบกันก่อนจะตกลงคบกันป่ะว่ะ”

 

“แล้วพี่ชอบผมบ้างป่ะ ผมอยากเป็นแฟนพี่อ่ะ”

 

ชานยอลก้าวเข้าหาแบคฮยอนที่กำลังทำหน้าไม่ถูก นี่เขากำลังโดนไอ้เด็กนี่ต้อนหรอ ตอนนี้หลังของแบคฮยอนติดกับประตูห้องแล้ว

 

“ไม่ ฉันไม่ได้ชอบแก”

 

“จริงเร้ออออออ”

 

“เออ ถอยไป”

 

“ไม่ได้ชอบแล้วหน้าแดงไม”

 

“ร้อน”

 

“เอาน่า ยอมรับมาเถอะครับ ผมรู้ว่าพี่ก็ชอบผมเหมือนกัน”

 

แบคฮยอนตบหัวชานยอลไปหนึ่งที แต่ถึงอย่างนั้นเด็กบ้านั่นก็ยังไม่ยอมถอยออกไป แล้วยังมีหน้ามายิ้มอยู่อีก

 

“รู้ได้ไง อย่ามามั่วนิ่ม”

 

“ผมมีเซ้นส์ละกัน เอางี้ ถ้าพี่จ้องตาผมโดยที่ไม่หลบตาครบ 9 วิ ผมจะยอมเชื่อว่าพี่ไม่ได้ชอบผมจริงๆ”

 

“ทำไมฉันต้องทำ”

 

“พี่มีทางเลือกอื่นหรอครับ?”

 

ชานยอลหัวเราะเบาๆเมื่อพี่แบคฮยอนฮึดฮัดตอบตกลงให้กับเกมส์ของเขา ชานยอลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำหนดเวลา 9 วินาทีตามที่ตกลงกันไว้ นักจิตวิทยาเขาได้กล่าวมาแล้วว่าแค่ 9 วินาทีสำหรับคนที่มีใจให้กัน ถ้าได้จ้องตากัน หึหึ จูบแน่นอน ชานยอลจะไม่ยอมแพ้

 

“พร้อมนะครับ”

 

“อือ”

 

“เริ่ม!

 

สายตาสองคู่สอดผสานกันในทันทีที่ชานยอลให้สัญญาณ คนที่ดูชิวๆดูเหมือนจะเป็นชานยอลเพราะเขาไม่ได้มีความรู้สึกปิดบังอยู่แล้ว มีก็แต่พี่แบคฮยอนที่เอาแต่เม้มริมฝีปากเข้าหากัน

 

ดูเหมือนสายตาลูกหมาจะดึงดูดชานยอลเข้าซะแล้ว นั่นทำให้เขาอยากจะ...เข้าไปมองใกล้ๆ ...ใกล้อีก

 

“ขะ... เขยิบไปหน่อย”

 

แบคฮยอนร้องห้ามเตือนสติชานยอลที่กำลังโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชิดกันอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่ายังไงชานยอลก็ไม่ยอมถอยออกไป แต่กลับโน้มเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมจนปลายจมูกสัมผัสกัน แบคฮยอนหลับตาปี๋ มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นเพื่อระบายสถานการณ์น่าอึดอัดนี่

 

ริมฝีปากร้อนถูกประทับลงเบาๆ ไม่มีการขยับใดๆเกิดขึ้น มีเพียงปากแตะปากเท่านั้น ลมหายใจของแบคฮยอนร้อนซะจนชานยอลเผลอยิ้มออกมาให้กับความน่ารักของคนตรงหน้า ก่อนที่คนตัวสูงจะกดริมฝีปากลงมาทับอีกครั้งแล้วผละออกไปด้วยความเสียดาย

 

“ผมจะรอคำยืนยันจากพี่นะครับ ขอบคุณสำหรับคำตอบ”

 

ชานยอลโน้มตัวไปขโมยหอมแก้มจากคนตัวเล็กที่เบิกตากว้างมองเขา ชานยอลชักจะเอาใหญ่แล้วที่เอาแต่แต๊ะอั๋งพี่ตัวเล็กของเขา แน่นอนว่าเขารู้ว่าพี่แบคฮยอนมีใจ แต่เจ้าตัวกลับปฏิเสธท่าเดียว

 

จริงๆพี่แบคฮยอนจะผลักเค้าก็ได้ เพราะมะกี้ยังเอามือตีหัวเขาได้เลย แล้วทำไมจะผลักเขาไม่ได้ละ นั่นมันชัดเจนว่าพี่เขาลังเลกับคำตอบ ชานยอลเองก็ไม่อยากจะคาดคั้นอะไรมากมาย รอคนตัวเล็กยืนยันเองดีกว่า ยังไงเขาก็รอได้อยู่แล้ว

 

ชานยอลวางตุ๊กตาคิตตี้ลงไว้ข้างๆคนที่เอาแต่ยืนมอง ก่อนที่ชานยอลจะหันไปยิ้มแล้วโบกมือลา แต่ขาก็ต้องหยุดเพราะโดนมือเล็กๆนั่นจับเข้าที่หูแล้วลากมาหยุดอยู่ตรงหน้า

 

“โอ๊ย ผมเจ็บนะ ทำผมทำไม”

 

“แกทำแบบนี้ทำไมห้ะ !!

 

“ผมทำอะไร” ชานยอลตกใจที่คนตรงหน้ากำลังสติแตกและว๊ากใส่เขา

 

“แกทำให้ฉันสับสน แกรู้มั้ยว่าฉันเครียดมากตอนที่รู้สึกแบบนั้น แกพยายามรุกฉันทำไมฉันจะไม่รู้!! ฉันเป็นผู้ชายนั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมทำให้ฉันไม่ตอบแก ฉันกังวลและเครียดมากที่เริ่มรู้สึกว่าฉันชอบแก ทั้งหมดมันก็เพราะแกนั่นแหละปาร์ค ชานยอล!! ทำไมต้องเข้ามาทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ แล้วน้องฉันละจะเอาไว้ที่ไหน ฉันเห็นรูปแกกับน้องฉันที่หัวเตียง เพื่อนผู้หญิงก็บอกว่าแกกับน้องฉันเป็นแฟนกันมาก่อน นั่นมันทำให้ฉันเฟลมาก!! เพราะอะไรฉันเองก็ไม่รู้ เลิกทำแบบนี้ซักทีชานยอล!!

 

แบคฮยอนยืนหอบแฮ่กๆหลังจากร่ายยาวใส่ชานยอลเสร็จ คนตัวสูงนิ่งไป เขาแน่ใจว่าเขาฟังไม่ผิด พี่แบคฮยอนบอกว่าชอบเขาล่ะ!

 

“พี่... บอกว่าพี่ชอบผมหรอครับ ใช่มั้ย พี่ชอบผมใช่มั้ย!!

 

“เออ”

 

“หู้วววววววว เย้~ เป็นแฟนกันนะครับ นะ นะ นะ” ชานยอลเอามือกอดเอวแบคฮยอนเอาไว้ เขย่าๆมันไปด้วย

 

“ไม่”

 

“ทำไมละ”

 

“โซยอนละ แกจะเอาโซยอนไปไว้ที่ไหน” แบคฮยอนคลายมือที่ดึงหูชานยอลเอาไว้เพราะท่ายืนของคนตัวสูงไม่ถนัดเสียจริงๆ

 

“ผมกับโซยอนเราเป็นเพื่อนกัน”

 

“แล้วรูปในห้อง?”

 

“โซยอนก็ถ่ายกับทุกคนนั่นแหละ พี่ไม่ได้สังเกตตรงอื่นหรือไง ถ้าโซยอนไม่ขยับอะไร มันจะมีรูปโซยอนคู่เทา คู่ยูอินไว้ที่โต๊ะทำงาน และหน้าโทรทัศน์ พวกผมเป็นคนวางไว้เอง”

 

“แล้วเรื่องเป็นแฟนกันมาก่อนนี่ยังไง ฉันไม่อยากคบแฟนเก่าน้องหรอกนะ”

 

“เรื่องนั่นมันตอนนู้นนนน ตอนม.ต้นนู้น สาบานเลยว่าไม่ได้คบด้วยความรักแน่นอน โซยอนคบกับผมเพราะต้องการไม้กันหมาเฉยๆ”

 

แบคฮยอนหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างไม่น่าไว้ใจ ไม่ใช่ว่าแบคฮยอนไม่เชื่อ แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อเช่นกัน

 

“เชื่อผมเถอะ ผมชอบพี่คนเดียววววว~” ชานยอลเอาหัวถูไถไปที่อกของคนตัวเล็กเพื่อเรียกร้องความน่าเชื่อถือ แบคฮยอนดันหัวชานยอลออก

 

“ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนะ”

 

“ไม่ง่ายไปหน่อยหรอ”

 

“ง่ายไปหรอ หรือผมต้องแก้โจทย์แคลคูลัส”

 

“กวนตีนละ” ชานยอลหัวเราะลั่น แบคฮยอนมองชานยอลอย่างเหนื่อยใจ ถ้าเขาตอบตกลงคบกับไอ้เด็กบ้านี่มีหวังเครียดแน่ๆ เพราะมันเอาแต่เล่นอย่างเดียว แบคฮยอนไม่เคยคบกับคนที่เด็กกว่า มันอาจจะทำให้เขาลังเลใจนิดหน่อย

 

“ตกลงซักทีสิครับ ผมรออยู่นะ” ชานยอลย่อตัวลงมามองหน้าแบคฮยอนที่กัดปากชั่งใจอยู่นานที่จะตอบ เขายังคงสับสน

 

“พี่ครับ....”

 

กังวลอะไรเล่าแบคฮยอน ไม่ลองไม่รู้นะ

 

“แกต้องสัญญาก่อน ... ว่าถ้าฉันตอบตกลง แกต้องไม่ทิ้งฉัน”

 

ชานยอลเลิกคิ้วด้วยความตกใจกับคำถามของคนตรงหน้า แบคฮยอนมีสีหน้าเครียดและกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด และชานยอลควรจะไม่เล่นกับคำถามนี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นคำถามที่จริงจังจริงๆ

 

“ครับ ผมสัญญา”

 

“ฉัน... ตกลง”

 

“อะไรนะครับ”

 

ชานยอลเอามือป้องหูโน้มหน้าลงมาใกล้ทำเหมือนไม่ได้ยิน ไอ้เด็กนี่มันก็เล่นจนวินาทีสุดท้ายเลยสินะ

 

“ตกลง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk : ฮูเร่~ มีใครไปคอนบ้างมั้ยคะ งือออออ เศร้าใจมั่กมาก TT ฮืออออ เขาเป็นแฟนกันแล้วค่ะออมม่าาาา

ฟิคนางสาวแบคฮยอน #นสแบคฮยอน

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #1438 Sea121 (@Sea121) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:10
    ทำไมน่ารักกันขนาดนี้~~~~
    #1438
    0
  2. #1402 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:33
    กรี้ดดดด เปนแฟนกันแล้ววววว กี้ดดด
    #1402
    0
  3. #1358 baekhyunOnly (@baekhyunOnly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 06:48
    เค้าคบกันแล้วค่ะแม่ กรี้ดดดดดดดดดดด
    #1358
    0
  4. #1334 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 01:04
    ถามและตอบกันตรงประเด็นดีไม่อ้อมค้อมมม เป็นแฟนกันแล้วววววว
    #1334
    0
  5. #1294 ㅊㅎㅂ (@tenly0627) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 18:30
    คบกันแล้วว้อยยยยยยย
    #1294
    0
  6. #1236 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:17
    เป็นแฟนกันแล้วสินะ กรี๊ดดดดดดดด >////<
    #1236
    0
  7. #1204 KyuMin_Pumpkin (@minpumpkin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 20:31
    เป็นแฟนกันแล้วจ้าาาาา
    #1204
    0
  8. #1197 baconjelly2 (@BaconJelly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 23:17
    ง่ายจังง
    #1197
    0
  9. #1176 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 17:53
    คบกันแล้ววว
    #1176
    0
  10. #1158 qqxr_ (@qqxr_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 14:49
    กรี้สสสส เซย์เยสแล้วน้าาาา
    #1158
    0
  11. #1074 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 15:29
    สัญญาว่าห้ามทิ้ง5555 แลดูรักแรง
    #1074
    0
  12. #1027 Title Thanatporn (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 17:19
    คบกันแล้วววววว มาเร็วเคลมเร็ว
    #1027
    0
  13. #1003 Kewii_CB (@kewii-bsk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 01:04
    เป็งแฟนกันแย้ววว ฮูเร่ๆๆ
    #1003
    0
  14. #962 KYU_KYU (@tataracm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 15:25
    เปนแฟนกันล้าวว
    #962
    0
  15. #927 D.Minlor (@Overcclee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 19:17
    เขาเป็นแฟนกันแล้ว...
    ฮืออออ ><
    #927
    0
  16. #848 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 20:40
    เป็นแฟนกันแล้ว
    #848
    0
  17. #827 เสี่ยว'หมิง♡ (@gam_sira) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 11:26
    เป็นการขอคบที่ฮาร์ดคอที่สุด
    #827
    0
  18. #723 Pii Ploywoii (@piiploywoii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 01:36
    เป็นการขอเป็นแฟนที่ น่าร๊ากกกกกกก
    #723
    0
  19. #711 Tanmeeem (@beam_numon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 18:48
    เป็นแฟนกันแล้ววววว น่ารักอ่ะ ฟินนนนน
    #711
    0
  20. #708 กินไก่ไหม? (@nasara61) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 23:13
    กรี๊ดดดดดเป็นแฟนกึนแล่ววว โอ้ยยน่ารัก
    #708
    0
  21. #654 Mint Tippawan (@mint_cb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 16:48
    เหยดดดดดดเป้นแฟนกันล้าวววว~~~~ -///-
    #654
    0
  22. #638 QR.Code_Inter'View (@view1410) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 12:45
    CORRECT.
    #638
    0
  23. #621 zindminion (@zindminion) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 20:51
    พังคืว่ะแม่งงงง โอ้ยยยตอนแรกเก้าไอเราก็คิดว่า จุบกันเก้าวิ เหอๆๆๆ p//U//q
    #621
    0
  24. #561 oil_exo-l (@oil_exo-l) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 20:09
    โอ๊ยยย กว่าจะคบกันนน
    #561
    0
  25. #458 ★AOM'ONPCY☆ (@idolcaiyen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 20:24
    โอ๊ยยยยยย เขิลลลลลล เป็นแฟนกันแล้ว ฮูเรรรรรรร
    #458
    0