[OS] DMHP & SMASP

ตอนที่ 4 : [ SMASP ] 花火 - ดอกไม้ไฟ - 🎆

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 ม.ค. 64

 

 แนะนำให้ฟังเพลง Uchiage Hanabi - DAOKO x Kenshi Yonezu ไปด้วย หรือจะฟังเป็น Thai ver. ก็ได้อารมณ์อีกแบบนะครับ

Thai ver. : https://youtu.be/xfs-9tszygQ

Original : https://youtu.be/-tKVN2mAKRI

เนื้อเพลงที่ใช้ประกอบ : https://youtu.be/xfs-9tszygQ

Note : พ่อแมลงป่องของเราเรียนที่มาโฮโทโคโระ ส่วนหนุ่มน้อยอัลบัสเราไปแลกเปลี่ยนหนึ่งปีการศึกษา

 

++++++++++++++++++++++++++++++

 

sds

 

 

 

 

วันที่มีเราสองได้เดินจับมือไปด้วยกัน เหลือแค่เพียงภาพความทรงจำ ภาพของคำที่เขียนและวาดมันลงบนผืนทราย เงาของเธอทอดยาวออกไป 

 

 

ลมที่ซัดพัดผ่านตัวชั้น นำพาสายน้ำพัดพาเรื่องราวต่างๆ ของใครอาจจางหาย เวลานี้ตะวันลาลับ แต่ในสุดท้ายที่สิ่งที่หายมีเพียงแสงของตะวัน...

 

 

 

อัลบัสยังคงจำช่วงเวลาที่เขาไปแลกเปลี่ยนที่มาโฮโทโคโระได้ มันเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างดีสำหรับเขาและเมื่อจบการศึกษาจากที่นั้น อัลบัสกลับมาอยู่ที่อังกฤษ พเขายังเหม่อถึงใครคนนั้นตลอดเวลา การกระทำของอัลบัสอยู่ในสายตาผู้เป็นพ่ออย่างแฮร์รี่ พอตเตอร์ ตั้งแต่ลูกชายกลับมาจากการแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนเวทมนต์แถบเอเชีย เมื่อกลับมาก็มีอาการเหม่อลอยหรือในบางครั้งก็ยิ้มคนเดียวบาง มือที่เผลอจับริมฝีปากบาง จนเขาอดที่จะถามไม่ได้

 

 

ร่างสูงโปร่งของหัวหน้าผู้ปราบมารของอังกฤษเดินไปยังห้องของลูกชายคนกลาง เขาอยู่สูดลมหายใจอยู่สองสามครั้งก่อนที่จะตัดสินใจเคาะประตูไม้นั้นไป

 

"อัลบัสนี่พ่อเอง พ่อขอเข้าไปหน่อยได้ไหม"

"ครับ ผมไม่ได้ล็อกเข้ามาสิ"

 

 

มือหนาของมือปราบมารหนุ่ม (?) เปิดประตูเข้าไป ลูกชายคนกลางยังคงเป็นคนนิ่งๆ เหมือนเคย เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนเตียงเปิดเพียงแค่ไฟหัวเตียง ยังมีหนังสือสองสามเล่มมีไม้กายสิทธิ์วางอยู่ ใบหน้าของเด็กหนุ่มยังอมยิ้มเหมือนเคยก่อนที่เด็กหนุ่มนั้นจะหันมาหา

 

"พ่อมีอะไรเหรอครับ"

"การที่พ่อเข้าในห้องของลูกนี่ต้องมีอะไรด้วยเหรอ"

"..."

"ฮ่าๆ ช่างเถอะ เอาล่ะพ่อนั่งตรงไหนได้บาง"

"บนเตียงผมก็ได้"

 

ว่าจบเด็กหนุ่มก็ขยับที่พอที่จะให้เขานั่งได้ เขาทรุดตัวนั่งลงข้างลูกชายลูบกลุ่มผมสีเดียวกันกับสีผมของตน มีคนเคยกล่าวว่าอัลบัสน่ะคล้ายกับแฮร์รี่มาก สำหรับแฮร์รี่มันก็แค่เพียงบางเรื่องเท่านั้น เช่นอัลบัสมีผมสีดำเหมือนกับเขาหรือจะนัยต์ตาสีเขียวมรกตเห็นจะมีอย่างเดียวที่เหมือนกันคือไม้กายสิทธิ์ ที่เป็นไม้ฮอลลี่และมีแกนกลางเป็นขนของฟินิกซ์เช่นกัน

 

"พ่อมีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ"

 

อัลบัสยังเป็นลูกชายคนเดิมที่มักอ่านท่าท่างของทุกออกอยู่เสมอ เด็กหนุ่มหันมามองหน้าเขา นัยต์ตาสีเดียวกับกันสบกับเขา แฮร์รี่ทำเพียงยิ้มให้บางๆ ก่อนที่จะพูดในสิ่งที่ตนเองสงสัยออกไปว่า

 

"ที่ญี่ปุ่นมีอะไรดีๆ เหรอ  เล่าให้พ่อฟังได้ไหม"

"ครับมันดีมากๆ เลยล่ะ"

 

 

 

 


ดอกไม้ไฟที่จุดออกไป ใต้แสงไฟที่ส่องประกาย อยากให้เวลา หยุดแค่ตรงนี้เรื่อยไป ปล่อยให้ใจเราออกลอยไป รวมหัวใจเป็นหนึ่งเดียวกัน ในค่ำคืนนี้ ฉันอยากอยู่กับเธอ

 

 

 ยังไม่รู้เลยจริงๆ จะได้เห็นดอกไม้ไฟกับเธอไปได้นานสักเท่าไร ต้องทำอย่างไร เพื่อทดแทน รอยยิ้ม ที่เธอ ให้ ในตัวชั้นที่มีดั่งคลื่นที่พัดพาเรื่องราวผ่านเข้ามาอยู่เรื่อยไป หัวใจเริ่มจะทนไม่ได้

 

 

 

ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มผมสีปีกกาเอนซบไหล่ลาดของใครบางคนอยู่ เขาแอบสูดดมกลิ่นเครื่องหอมจางๆ ที่อยู่บนตัวอีกฝ่าย เขาสวมกิโมโนสีฟ้าครามอยู่มีกิโมโนตัวสีเหลืองนวลตัวนอกคลุมอีกชั้น ร่างทั้งสองเงยหน้ามองสีสันบนท้องฟ้า ไฟหลากสีที่กระจายตัวออกไป พร้อมกับเสียงของมัน ดอกไม้ไฟ  เขาเอื้อมมือไปจับหับมือหนานั้น ชายคนที่เขาซบอยู่ ชายนามว่า สกอร์เปียส มัลฟอย แม้เขาแอบแปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าทายาทมัลฟอยเรียนอยู่ที่นี่ ทายาทของผู้เสพความตาย แต่มีหรือที่เขาจะสน เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายลูกของเดรโก มัลฟอย ผู้ซึ่งเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของบิดาตน 

 

เพียงแต่ว่าตอนนี้สกอร์เปียส มัลฟอยคือคนรักของเขา....

 

 

 

 

 

หาคำบรรยาย ที่ฉันจะได้บอก ก็ไม่รู้ ว่าเมื่อไร แต่จะขอ ตามใจ ตัวเอง บ้างดูอีกซักครั้ง ขอแค่มีเธอ อยู่ตรงนี้ ตลอดไป แค่นี้ก็เพียงพอ

 

 

แสงที่รอเราอยู่ตรงนั้น มองเห็นมันค่อยๆ เลือนลาง แต่ว่าคงยัง อยู่ภายในหัวใจเรา จงยื่นมือโอบกอดเอาไว้ ความหวังที่เรามีอยู่ในใจ เพราะว่ารอซักวันฝันเราจะต้องเป็นจริง

 

 

 

อัลบัส เซเวอรัส พอตเตอร์ ผู้ฝันลมๆ แล้งๆ เพรียงหาแต่ชายคนนั้นสกอร์เปียส มัลฟอย คนที่เข้าใจเขาทุกอย่าง นั่งเงียบรับฟังทุกปัญหา เมื่อฟังปัญหาของเขาจบ มักจะดึงเขาเข้าไปกอด โยนตัวเบาๆ ราวกับว่าขับกล่อม กระซิบข้างหูว่า ' เราจะผ่านมันไปด้วยกัน '

 

แต่ใครจะคิดเล่ามาความฝันลมๆ แล้งๆ จะเป็นจริงเด็กหนุ่มผมบลอนด์ทองนั่งอยู่ที่เก้าอี้คัดสรรหมวกคัดสรร แม้มีเสียงนินทาว่าลูกผู้เสพความตาย ทายาทสกปรกแต่ชายคนนั้นหาสนใจไม่ เขาคนนั้นทำเพียงส่งรอยยิ้มแสนอบอุ่นให้แก่อัลบัส เหมือนดังเช่นรอยยิ้มของเมื่อตนนั้น ตอนที่สกอร์เปียสพาเขาไปที่ริมชายหาดของโรงเรียน สกอร์เปียสกล่าวว่า

 

'หากฮอกวอสต์มีทะเลสาปเหมือนกับที่นายกับพ่อเล่าให้ฟังล่ะก็ ที่มาโฮโทโคะโระก็คงมีชายหาดล่ะมั่ง'

 

 

แล้วทั้งคู่ก็หาไม้เที่ยวนั้นมาขีดเขียนบอกรักกันอย่างหากภาษา ภาษาญี่ปุ่น อังกฤษ หรือแม้กระทั่งอักษรรูน ที่ถูกหยิบขึ้นมา ร่างเด็กหนุ่มทั้งสองที่อยู่ในเครื่องแบบของมาโฮโทโคะโระ เสื้อเชิ๊ดสีขาวสวมทับด้วยสเวตเตอร์สีฟ้าครามเหมือนกับสีของบ้านของทั้งคู่ ยังมีกิโมโนสีเหลืองนวลที่บอกว่าผู้สวมใส่นั้นฝักใฝ่ต่อศาสตร์มืดหรือเปล่า กิโมโนของสกอร์เปียสนั้นเป็นสีเหลืองนวลค่อนไปทางทอง มันบอกว่าชายที่เขารักไม่มีทางเข้าศาสตร์มืดแน่นอนเพราะมันไม่ได้เป็นสีขาว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งคู่นั้นนั่งอยู่ที่หอดูดาวนั่งห้อยขาลงมาอัลบัสยังคงเอนซบอีกคนเหมือนเคยเขามั่นใจว่าสามารถฝากชีวิตอีกคนได้ เพราะจากเหตุการณ์ตอนนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างโปร่งไม่อ้วนไม่ผอมของอัลบัสนอนไม่ได้สติเนื่องจากตกไม้กวาดที่มันไม่รักดีซ้ำยังดดนลูกบลัดเจอร์ฝาดเข้าที่หลัง รู้เพียงแต่ว่ามีอ้อมกอดของใครบ้างคนมารับเขาเอาไว้ เปลือกตาบางเปิดขึ้นมาก็พบกับผู้เป็นพ่อของเขา หันหน้าไปทางด้านขวาพบกับ คุณมัลฟอย ยื่นลูกหัวร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ส่ายหัวให้กับความดื้อของลูกชายของตน

 

อัลบัสที่กล่าวขอโทษนับสิบหนว่าเขาเป็นตัวตนเหตุที่ทำให้ทายาทมัลฟอยเจ็บ คุณมัลฟอยที่ทำเพียงส่ายหน้าและบอกว่านั้นไม่ใช่ความผิดของเขา

 

วินานีนั้นเขารักสกอร์เปียส มัลฟอย จนแทบหมดหัวใจ...

 

 

 

 

ดอกไม้ไฟที่เบ่งบาน ค่ำคืนที่สุขใจ งดงามและส่องประกาย เลือนลางและหายไป ขอเธอไม่ปล่อยมือ (ขอเธออย่าปล่อยมือ) ขอเวลาอีกไม่นาน ขอเวลาอีกไม่นาน อยู่ตรงนี้ด้วยกัน

 

 

วันที่มีเราสองได้เดินจับมือไปด้วยกัน เหลือแค่เพียงภาพความทรงจำ ภาพของคำที่เขียนและวาดมันลงบนผืนทราย เงาของเธอทอดยาวออกไป

 

 

 ดอกไม้ไฟที่จุดออกไป ใต้แสงไฟที่ส่องประกาย อยากให้เวลา หยุดแค่ตรงนี้เรื่อยไป ปล่อยให้ใจเราออกลอยไป รวมหัวใจเป็นหนึ่งเดียวกัน ในค่ำคืนนี้ ฉันอยากจะอยู่กับเธอ..

 

 

 

 

 

 

แสง สี เสียง ของดอกไม้ไฟ ปีนี้ฮอกวอสต์มีการจุดดอกไม้ไฟ ทั้งคู่ที่เลือกมาที่หอดูดาวเพราะน้อยคนที่จะขึ้นมา คนตัวใหญ่กว่ารั้งใบหน้าเขาเข้าไปจูบ กดริมฝีปากของนุ่มนวลส่งผ่านความร้อนมายังริมฝีปากของเขา ทำให้ยากที่จะลืม คนที่โอบกอดเขาดูร้อนแรงมากในตอนนี้ ริมฝีปากนหนาที่คลอเคลืยริมฝีปากเขาค่อยๆ ถอนออกไม่ลืมที่จะเลียริมฝีปากล่างของเขา

 

อัลบัสซบไปที่ไหล่กว้างอีกฝ่ายกด้วยความเขินอายแต่ก็ต้องใบหน้าขึ้นสีไปอีกเมื่ออีกฝ่ายกระซิบคำบอกรักไม่มีคำว่ารักเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า

 

 

私の心をお埋める。あなたは内側にあるためです。

Watashi no kokoro o umeru . Anata wa uchigawa ni arutametesu.

หัวใจของผมเติมเต็มได้ ก็เพราะมีคุณอยู่ข้างใน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #7 Arayakamol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 21:40

    แงงงง แล้วเขาจะได้เจอกันอีกมั้ย T__T

    #7
    2
    • #7-1 Nimayu(จากตอนที่ 4)
      31 กรกฎาคม 2563 / 21:56
      ได้เจอกันค่ะ พี่สกอร์ย้ายที่เรียนมาหานั้นอัลเลย ' _ '
      #7-1
    • #7-2 Arayakamol(จากตอนที่ 4)
      31 กรกฎาคม 2563 / 23:01
      เย้ ค่อยโล่งใจหน่อย อิอิ 😍
      #7-2