Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 พยาบาลผู้แสนดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 ต.ค. 53

พยาบาลผู้แสนดี


มินรู้สึกว่าซอนิ่งไปนาน จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมามอง เธอหลับไปแล้ว ขอโทษนะที่แกล้งทำเป็นหลับแล้วจับมือเธอไว้ เพราะฉันอยากให้เธออยู่ข้างๆเขาคิด พลางยิ้มด้วยความเอ็นดู ที่เห็นหน้าเธอตอนนี้ เธอหลับเหมือนเด็กๆเลย เธอหลับตาพริ้ม แก้มชมพูใส ผมยาวจนถึงเอว เขาอยากมองหน้าเธอใกล้ๆแบบนี้มานานแล้ว เขาอยากจะลูบผมเธอ แต่ก็ยั้งใจเอาไว้ เพราะกลัวเธอตื่น  เขาจึงนั่งมองเธออย่างนั้น ผ่านไป 1 ชั่วโมง ก็ได้ยินเสียงมิเชลลุกจากโซฟา และกำลังเข้ามาในห้องผู้ป่วย  มินแกล้งหลับต่อ แต่มือก็ยังไม่ปล่อยจากมือซอ แต่ก็คลายมือไว้หลวมๆ 

เมื่อซอได้ยินเสียงประตู ก็รู้สึกตัวตื่น หันไปมือตัวเองที่ดูเหมือนว่ามินจะคลายมือแล้ว จึงรีบดึงมือออกมา   

อ้าว คุณหนู มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ มิเชลถาม

ก็สักพักแล้วล่ะค่ะ ซอบอก 

แล้วมินก็แกล้งทำเป็นว่าเพิ่งตื่น ฮ้าวววว... 

ซอหันไปเห็นมิน ก็รู้สึกว่าเธอกับมิเชลคงคุยเสียงดังจนทำให้เขาตื่น

ขอโทษนะมิน ที่พูดเสียงดังกวนเวลานอน

ไม่เป็นไรหรอก ฉันนอนพอแล้ว ตอนนี้อยากออกไปเดินเล่น  พอพูดเสร็จมินขยับตัวเพื่อจะลงจากเตียง ซอเข้าไปประคองและเรียกมิเชลให้มาช่วย เพราะคิดว่ามินคงขยับตัวไม่สะดวกและคงเจ็บอยู่
ค่อยๆขยับนะ เดี๋ยวเจ็บอีก ซอพูดกับมิน และไม่ทันระวังตัว หน้าของซอก็ห่างจากหน้าของมินเพียงแค่ไม่กี่เซ็น มินหันไปมองซอ ได้กลิ่นหอมเหมือนสบู่อ่อนๆจากตัวเธอ
ตัวเธอหอมจังเขาคิดและเผลอมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนหวาน เมื่อมินขยับจนลงจากเตียงได้แล้ว ซอที่พยุงแขนเขาไว้ ก็หันมามองมิน ทั้งสองสบตากัน เธอรีบหลบตาเขา  

เอ่อ คุณมินโฮเดินได้รึเปล่าคะ มิเชลถาม  

อ่อ เดินได้สิ ขอบคุณนะ แล้วมินก็เดินเข้าห้องน้ำ  

คุณหนู ไม่สบายรึเปล่าคะ หน้าดูแดงจัง มิเชลทักไปอย่างซื่อๆ

ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ เดี๋ยวซอไปรอข้างนอกนะคะ แล้วซอก็เดินหนีออกไปด้านนอก  เราเป็นอะไรกันแน่เนี่ย รู้สึกเหมือนจะมองตามินไม่ได้เลย ทำไมจู่ๆก็รู้สึกอายเค้าขึ้นมานะซอเดินไปเดินมาหน้าห้องบ่นหงุดหงิดกับตัวเอง  มินกับมิเชลเดินออกมาจากห้อง 

มินไม่นั่งรถเข็นเหรอ ซอตกใจที่เขาเดินออกมาเฉยๆ

ไม่ต้องหรอก เดินได้ ขาไม่ได้เป็นอะไรนี่นา มินบอกกับซอ

ไม่ได้นะ ยังไงก็ใช้ร่างกายเคลื่อนไหวเยอะไม่ได้อยู่ดี เพิ่งเข้าโรงพยาบาลเมื่อวานเองนะ หยุดตรงนี้เลย ซอจะไปเอารถเข็น ซอทำเสียงดุและหน้าบึ้ง เธอรู้สึกโมโห ที่เขาทำเหมือนกับว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น  

พอซอเข้าไปในห้อง มินมองตาม และก็ขำกับท่าทีของเธอ เวลาเธอโกรธก็น่ารักดีนะเขาคิด 

ไม่เคยเห็นคุณหนูดุใครแบบนี้เลยค่ะ คุณมินเป็นคนแรกเลยนะคะ ^^ คงเพราะเธอเป็นห่วงคุณมาก มิเชลแอบหัวเราะ เพราะกลัวซอได้ยิน 

พอซอเดินออกมา ทั้งสองคนก็รีบทำสีหน้าปกติ แล้วก็อดยิ้มไม่ได้

เอ่อ... พี่มิเชลคะ ช่วยประคองมินนั่งหน่อยค่ะ ซอเลือกที่จะจับรถเข็นมากกว่าที่จะสัมผัสตัวมิน เพราะเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีอาการเขินเหมือนเมื่อกี้หรือเปล่า 

หลังจากที่มินนั่งรถเข็นแล้ว

คุณหนูคะ พี่มิเชลขอเข้าห้องน้ำก่อน เดี๋ยวตามไปนะคะ

อ่อ ได้ค่ะ เดี๋ยวซอจะไปที่สวนด้านล่างนะคะ

 

ทั้งสองลงลิฟท์มาด้านล่าง ถึงแม้จะเป็นช่วงบ่าย 3 แต่วันนี้ก็อากาศและแทบไม่มีแดด  จึงมีคนไข้และญาติมานั่งเล่นพักผ่อนที่สวนในบริเวณโรงพยาบาลอยู่พอสมควร  ซอเข็นมินมาจนถึงจุดที่มีร่มไม้ ใกล้ๆ มีบึงเล็กๆอยู่  มีม้านั่งว่างอยู่ 1 ตัว

อากาศดีจัง ซอเงยหน้าสูดอากาศเข้าปอด  มินหันไปมองเธอ อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นเธอกำลังทำท่าเหมือนคนที่ไม่ได้เดินเล่นมานาน  

หยุดตรงนี้สักพักก็แล้วกันนะ มินเสนอ

อื้ม ได้สิ ซอเดินมานั่งตรงม้านั่งที่ว่างอยู่ และมีรถเข็นมินอยู่ข้างๆ

เธอ...กับรุ่นพี่ยง คบกันเหรอ..” จู่ๆมินก็โพล่งคำถามออกมา  ซอหันมามองเขา แปลกใจที่ถูกถาม
อืม ใช่ เรา...คบกับพี่ยงฮวา ผู้หญิงที่ไม่เคยมีแฟนอย่างเธอ เมื่อถูกถามแบบนี้ก็มีอาการขัดเขิน  แต่พอมินเห็นซอมีอาการแบบนั้น เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ 

เธอชอบเค้าตรงไหน? มินถามแต่คำถามที่ทำให้เขาเจ็บปวด (ซาดิสก์จริงๆ)

รุ่นพี่ เค้าเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ แล้วเค้าก็ดีกับซอนะ ซอพูดไปเขินไป

เหรอ งั้นฉันก็ดีใจด้วย มินฝืนพูดอย่างไม่เต็มใจนัก

มินเป็นอะไร ดูหน้าซีดลงไปนะ หรือว่าเพราะออกมาตาก ลมแบบนี้ ซอมองหน้ามินด้วยความเป็นห่วง

ไม่เป็นอะไรหรอก ปกติแข็งแรงอยู่แล้ว ตอนนี้ก็แค่ช้ำในเท่านั้นแหละ เขาพูดประโยคนี้แล้วก็หัวเราะ  แต่จริงๆแล้วเขาต้องการบอกว่า ที่บอกว่าช้ำในก็คือหัวใจฉันนี่ไงล่ะ

ซอหัวเราะตามเขา แต่ก็ประมาทไม่ได้นะ ป่ะ กลับห้องกันเถอะ ซอยืนขึ้นจากม้านั่งและยืนตรงหน้ามินพอดี 
อย่าดื้อนะ เด็กน้อย ซอนึกอยากจะพูดเล่นกับเขา  แต่สีหน้าของมินกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ใช้มือขวาจับข้อมือเธอ
นั่งลงก่อน ฉันอยากอยู่ต่ออีกสักหน่อย มินใช้สายตาอ้อนวอน
ซอจึงยอมนั่งลง

“ก็ได้ แต่ถ้าไม่ไหวต้องบอกนะ”

“ได้สิ”  มินยิ้มให้เธอ

ซอ ถ้าสมมุติว่ามีคนโกหกเธอ เธอจะโกรธเค้ามั้ย

โกหกเหรอ ถ้าปกติก็ต้องโกรธล่ะนะ แต่ก็ขึ้นอยู่กับเหตุผลของเค้าล่ะ แต่ถ้ามีเจตนาดี ซอก็ให้อภัยเค้าได้

เหรอ ถ้าเค้าโกหก เพราะอยากให้เธอสนใจเค้าล่ะ มินกลั้นใจถาม

ไม่รู้สิ เค้าโกหกแบบไหนล่ะ ที่มินพูดหมายถึงใครเหรอ?” ซอทำหน้าสงสัย

ไม่มีอะไรหรอก แค่มีเพื่อนเคยถามฉันน่ะ ก็เลยลองถามเธอดู ช่างมันเถอะ เขาไม่กล้าพูดอะไรต่อ

 

มิเชลมาแล้วค่ะ คุณคีย์มาด้วยนะคะ มิเชลเดินมาพร้อมกับคีย์

หวัดดีมิน ฟื้นแล้วนิ เป็นยังไงบ้าง คีย์ยิ้มดีใจที่เห็นเพื่อนไม่เป็นอะไร

ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก ไม่ต้องห่วง มินบอก

ก็ดีแล้ว มีพยาบาลดีๆมาอยู่ด้วย ก็คงหายเร็วสินะ คีย์แกล้งแซว

“พยาบาลดีอะไรกันเล่า คีย์พูดเวอร์เกินไปละ” ซอทำหน้าค้อน แต่คำพูดของคีย์ก็ทำให้เธอรู้สึกเขินขึ้นมา  คีย์และมินหัวเราะกับท่าทางงอนๆของเธอ

พูดเล่นน่ะ ขอบคุณมากนะที่ช่วยดูแลมินโฮ คีย์บอกกับซอ

ไม่เป็นไร เพื่อนกัน ก็ต้องช่วยกันดูแลสิ ซอยิ้ม คีย์ยิ้มตอบและเหลือบไปมองมิน ซึ่งทำหน้าไม่ค่อยพอใจกับคำตอบมากนัก

 

“คีย์ ฉันขอยืมโทรศัพท์คุยกับพ่อนายหน่อย” มินโฮยื่นมือขอโทรศัพท์

“ได้สิ อ่ะ” คีย์ยื่นมือถือให้

“ครับ คุณลุง มินโฮเองครับ รบกวนอย่าบอกพ่อกับแม่เรื่องที่ผมเข้าโรงพยาบาลนะครับ ผมไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณมากครับ”  มินโฮวางสายจากพ่อของคีย์ 

 

หลังจากนั้น ทั้ง 4 ก็พากันกลับห้องพักผู้ป่วย ขณะนั้นเอง แม่ของซอก็มาเยี่ยมมินโฮด้วย  หลังจากเยี่ยมเสร็จแล้วก็พาซอฮยอนและมิเชลกลับบ้าน 

ซอไปก่อนนะ คีย์ มิน พรุ่งนี้เจอกัน ซอโบกมือลาหนุ่มทั้งสอง ทั้งสองคนโบกมือตอบ

 
เป็นยังไงบ้างล่ะ มีซอมาช่วยดูแล คงจะหายเร็วสินะ คีย์ยิ้มชอบใจ

เธอดูแลฉันอย่างดีเลยล่ะ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่เธอทำดีกับฉันเพราะรู้สึกว่าต้องตอบแทนฉันรึเปล่า ... เฮ้อ ฉันคงไม่สนแล้วล่ะ แค่ได้อยู่กับเธอ ฉันก็มีความสุขมากๆ อยากป่วยนานๆจัง มินทำหน้าเหม่อลอย คิดถึงหน้าซอฮยอน

อย่าฝันหวานนักเลย ยั้งใจตัวเองซะบ้างเถอะ ฉันได้ยินจากยุนอาแล้วนะว่าซอเป็นแฟนกับรุ่นพี่ยงอะไรนั่นแล้ว คีย์เบรกเพื่อนแทบหัวทิ่ม

ฉันรู้เรื่องนั้นแล้วล่ะ รู้ทั้งรู้ว่าเธอชอบคนอื่น แต่ก็ยังห้ามใจตัวเองไม่ได้สักที เฮ้อออ มินถอนหายใจ

ฉันรู้ว่าเรื่องความรักมันห้ามกันยาก แต่นายก็พยายามทำใจไว้ด้วยนะมิน

ขอบใจเพื่อน ฉันจะพยายาม

เออ .. ฉันไปเอารูปที่นายสั่งทำไว้ แต่ฉันเอาไปไว้ที่ห้องนายแล้วนะ คีย์บอก

ขอบใจมากนะ อยากกลับไปห้องเร็วๆ ชักอยากเห็นรูปแล้วสิ

ฉันถือวิสาสะเปิดดูแล้วนะ รูปทำเป็นโปสเตอร์แล้วสวยมากเลย แต่อย่าให้ซอเห็นทีเดียวเชียว ไม่งั้นรู้แน่ว่านายคิดอะไรกับเค้าอยู่ แล้วก็รูปที่หัวเตียงนายนั่นอีก

ไม่เป็นไรหรอก เธอคงไม่คิดจะเข้ามาที่ห้องฉัน จากนี้ไปเธอก็ต้องใช้เวลาอยู่กับคนอื่นมากกว่ามินนึกน้อยใจ เพราะคิดว่าถ้าซอมีแฟนแล้ว เธอคงให้เวลากับแฟนเธอมากกว่า

เอาน่ะ อย่าคิดมาก พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะนั่งแถวนี้ล่ะ คีย์บอกกับมิน

อือ มินหลับตา  แต่ภาพในหัวก็ยังมีแต่หน้าซอฮยอน พร้อมทั้งคิดถึงกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอ เขายิ้ม ถึงแม้ความจริงจะเป็นยังไง แต่ในฝันของฉันขอมีเธออยู่ข้างๆนะ ซอฮยอนแล้วมินก็ผลอยหลับไป

 

วันต่อมาคีย์และซอฮยอนอยู่เฝ้ามินโฮด้วยกัน  อาการของมินดีขึ้นมากกว่าเมื่อวาน และหลังจากหมอตรวจร่างกายแล้ว ก็อนุญาตให้กลับไปพักที่บ้านได้

“ไม่เป็นไรแล้วสินะ วันนั้นฉันเห็นนายเจ็บเยอะมาก ดีนะยังแค่หัวแตกเย็บแค่ไม่กี่เข็มกะแผลฟกช้ำด้านนอก โดนซ้อมซะอ่วม คราวหน้าระวังตัวด้วยล่ะ ฉันโดนพ่อว่าที่ไม่ดูแลนาย” 

“ฉันขอโทษนะ ที่ทำนายเดือดร้อน เดี๋ยวฉันไปคุยกับพ่อนายเอง”

“ไม่ใช่ความผิดมินซะหน่อย ซอต่างหากที่ทำให้มินมีเรื่องกับคนพวกนั้น ซอต้องเป็นฝ่ายขอโทษมินและคีย์” ซอน้ำตาคลอ เพราะเธอคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ ที่ทำให้ทั้งสองคนเดือดร้อน

“อย่าโทษตัวเองนะซอ เราขอโทษที่ทำให้ซอรู้สึกแย่ เราแค่พูดเล่นๆกะมินน่ะ” คีย์ตกใจที่คำพูดของเขาไปกระทบจิตใจเธอเข้า

“คีย์พูดถูกนะซอ อย่าโทษตัวเอง พวกเราแค่โชคร้ายที่เจออันธพาลพวกนั้น มันเลี่ยงไม่ได้ เราไม่ได้ไปหาเรื่องก่อน เพราะงั้นไม่มีใครผิดหรอก” มินจับมือซอเพื่อปลอบใจ “อย่าโทษตัวเองอีกนะ ฉันไม่สบายใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้” มินมองตาซอ 

เธอมองเขาตอบ และรับปาก “อื้อ...ซอจะไม่โทษตัวเองอีก ขอบคุณคีย์กับมินนะ” เธอเช็ดน้ำตา และยิ้มให้กับสองหนุ่ม

--------------------------------------------------------------------------------------
คุยกันนิดนึง
เป็นยังไงกันบ้างคะ หลายๆคน เห็นฝนตกหลายวัน ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ระวังเรื่องน้ำท่วมด้วย
สัปดาห์ต่อไปจะลงให้สัปดาห์ละตอนนะคะ เพราะว่าที่แต่งล่วงหน้าไป  อาจจะลงได้ประมาณ 5-6 ตอน ค่อยๆอัพฟิค จะได้อ่านกันต่อเนื่องทุกสัปดาห์  
แต่ดูแล้วคนเม้นท์ก็ยังน้อยเหมือนเดิม หรือเราจะหายตัวไปเลยดี เผื่อจะมีคนเข้ามาเรียกร้องกันบ้าง หรือไม่มีเลย  หุหุ ^^ ยังไงก็ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ....

**ขอความร่วมมือหน่อยนะคะ ถ้าชอบก็ช่วย vote ให้ไรเตอร์ด้วยน๊า  
ขอบพระคุณค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

356 ความคิดเห็น

  1. #75 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 01:39
    เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว
    อยากให้เค้าสนใจมากเลยซินะ
    น่ารักจิงๆเลยน้องมินโฮเนี่ย
    ถ้าจะรู้ความจิง ต้องรู้จากปากเราเองเท่านั้น
    เพราะการได้รู้จากคนอื่นจะทำให้เราดูติดลบไปอีก100%
    #75
    0
  2. #48 m&m (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 00:12
    ชอบมากๆ สนุกมากๆเลยค้า มินซอดูเหมาะสมกันจัง เป็นกำลังใจให้นะค้าคุณไรเตอร์
    #48
    0
  3. #47 momo_sone (@maknaesnsd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 17:22
    กรี๊ดดด มินช้ำใน เราไปรักษาแทนได้ปะ (ตลกละ)
    สงสารมิน
    #47
    0