Only you เธอเท่านั้น...ที่หัวใจฉันเรียกหา [SNSD+Shinee+etc.]

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12 ดีใจที่มีเธออยู่ข้างๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 53

ดีใจที่มีเธออยู่ข้างๆ

 พอกลับถึงบ้าน ซออาบน้ำ และทานข้าวไปไม่กี่คำ เธอก็ขอตัวขึ้นมาบนห้อง พยายามข่มตานอน ก็นอนไม่หลับ จึงตัดสินใจโทรหาคีย์

“ฮัลโหล คีย์ มินเป็นยังไงบ้าง”

“มินยังไม่ฟื้นน่ะ แต่ก็ไม่น่าเป็นห่วงแล้ว”

“ขอบคุณนะ” ซอน้ำตาซึม เธอจะร้องไห้อีกแต่กลั้นน้ำตาเอาไว้

“ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย นี่ก็ญาติฉันนะ ต้องดูแลอยู่แล้ว” คีย์ได้ยินเสียงสั่นๆก็รู้ว่าเธอกำลังจะร้องไห้ คงเพราะไม่สบายใจเรื่องอาการของมิน

“ไปนอนเถอะนะ พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยม”

“จ๊ะ ไว้เจอกันนะ บายยย” ซอวางสายไปได้ไม่ถึงนาที ก็มีสายเข้ามา

“พี่ยงฮวา สวัสดีค่ะ” ซอรับสาย

“สวัสดีครับ ซอเป็นอะไรรึเปล่าครับเสียงเหมือนเป็นหวัด พี่โทรมากวนรึเปล่า?”

“เปล่าหรอกค่ะ ไม่ได้กวน แล้วก็ซอไม่ได้เป็นหวัดหรอกค่ะ”

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับ” ยงถามด้วยความเป็นห่วง

“เพื่อนของซอเข้าโรงพยาบาลน่ะค่ะ เค้าถูกพวกเด็กนักเรียนที่อื่นรุมตี”

“เหรอครับ เพื่อนคนไหนล่ะ โชคร้ายจริงๆเลย ให้พี่ช่วยอะไรมั้ย”

“มินโฮค่ะ พี่ยงไม่ต้องช่วยอะไรหรอกค่ะ ตอนนี้เค้าปลอดภัยแล้ว พรุ่งนี้ซอจะไปเยี่ยมเค้าค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“งั้นพี่จะไปเยี่ยมนะครับ” ยงคงพูดอะไรไปไม่ได้มากกว่านี้ แม้จะรู้สึกเศร้าไปกับเธอ แต่ก็แอบอิจฉาที่เธอดูเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนคนนี้มากเหลือเกิน

“ค่ะ...เอ่ออ...ขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ซอขอตัวไปนอนก่อน” เธอพูดตัดบท เพราะตอนนี้เธอไม่อยากคุยกับใคร

“ครับ ไม่เป็นไร พักผ่อนเยอะๆนะครับ นอนหลับฝันดี อย่าคิดมากล่ะ บายย” เขารู้ดีว่าตอนนี้เธอคงเศร้าเกินกว่าจะอยากคุยกับเขา

“ขอบคุณค่ะ บ๊ายบาย” ซอวางสายไป และล้มตัวลงนอน ตอนนี้เธอคิดถึงแต่มินโฮจนนอนไม่หลับ “ขอให้นายปลอดภัย อย่าเป็นอะไรนะ” เธอสวดภาวนา

 

เช้าวันต่อมา ครอบครัวของยุนและซอไปเยี่ยมมินที่โรงพยาบาล ตอนนี้เขายังไม่ฟื้น  ทั้งหมดเดินเข้าไปเยี่ยม และเดินออกมาบริเวณห้องพักสำหรับญาติ ซึ่งห้องพิเศษแบ่งเป็นห้องของคนไข้และห้องพักของญาติ มีโซฟา และโต๊ะกระจกใส ตั้งอยู่ตรงกลาง 

“ทำไมเค้ายังไม่ฟื้นนะ” ซอกระวนกระวายใจ

“หมอบอกว่าเค้าคงจะฟื้นวันนี้แหละ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกหนูซอ”  พ่อของคีย์บอกให้เธอสบายใจ 

“ใช่ อย่าคิดมากสิ” ยุนเห็นด้วย “ขอโทษด้วยนะที่ยุนมาเฝ้าเป็นเพื่อนด้วยไม่ได้ พ่อกับแม่เค้านัดญาติๆเอาไว้แล้ว วันมะรืนยุนจะกลับมานะ”

“ไม่เป็นไรจ๊ะ ซออยู่กับมิเชลได้”

“เดี๋ยวพ่อกับแม่ไปทำงานก่อนนะ ดูแลตัวเองด้วยนะลูก” พ่อบอกซอ

“เดี๋ยวลุงกับคีย์ก็กลับบ้านก่อน เดี๋ยวตอนค่ำจะเข้ามานะ ขอบคุณหนูซอมาก”  พ่อของคีย์บอกซอ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวซอจะดูแลเค้าเอง” ซอยิ้ม

“ซอเราไปก่อนนะ พ่อต้องขับรถไกลน่ะ เดี๋ยวจะถึงไม่ทันค่ำ” ยุนบอกลาซอ

 ตอนนี้ซออยู่กับมิเชล “มิเชล ถ้าอยากลงไปเดินเล่นข้างล่างก็ไปได้นะ” ซอกลัวว่าถ้ามิเชลนั่งๆนอนๆ นานๆแล้วจะเบื่อจึงบอกให้เธอไปเดินเล่น 
“งั้นเดี๋ยวมิเชลมานะคะ เดี๋ยวจะซื้อขนมมาฝาก”

“จ๊ะ ขอบใจมาก ไปเถอะ”  หลังจากที่มิเชลออกไปแล้ว  ซอก็มานั่งข้างๆเตียงมิน  มองหน้าเขา 
“เมื่อไหร่มินจะฟื้นซะที ซอรู้สึกแย่นะที่มินมาเป็นแบบนี้เพราะซอ” เธอจับมือเขา พูดพร้อมน้ำตา
“ที่ผ่านมามินช่วยซอมาตลอดเลย ซอรู้สึกอบอุ่นที่มีมินอยู่ข้างๆ มินดีกับซอมากๆ ซอรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เจอ ขอโทษนะที่ทำให้มินเจ็บทุกครั้งที่ปกป้องซอ” เธอปาดน้ำตาตัวเอง

ขณะนี้มินรู้สึกตัวแล้ว และได้ยินทุกคำพูดของเธอ  แต่เขากลัวว่าถ้าลืมตาแล้วเธอจะปล่อยมือเขา และอาจจะเขินอายเกินกว่าที่จะพูดอะไรกับเขาแบบนั้น เขาดีใจจนแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่ พยายามข่มรอยยิ้มเอาไว้ และหลับตาต่อไป

“แย่จัง ร้องไห้อีกแล้ว ไปล้างหน้าดีกว่า” แล้วซอก็ลุกออกไปห้องน้ำ  พอได้ยินเสียงปิดประตู มินก็ลืมตาขึ้นมา เขามองไปรอบๆ
นี่เราอยู่ที่โรงพยาบาลสินะ เจ็บชะมัดเขาคิด แต่ก็รู้สึกดีที่ฟื้นมาก็ยังมีเธออยู่ข้างๆ  พอได้ยินเสียงประตูเปิดเขาก็แกล้งหลับตา  พอได้ยินเสียงเดินเข้ามา เขาก็ค่อยๆลืมตา แกล้งทำเป็นว่าเพิ่งรู้สึกตัว

พอซอเห็นมินลืมตา  เธอก็ยิ้มดีใจ และรีบเดินมาข้างๆเขา “มิน ฟื้นแล้ว ดีใจจัง เดี๋ยวเรียกหมอมานะ”  เธอกำลังจะกดกริ่งเรียกพยาบาล
“อย่าเพิ่ง” มินฉุดมือเธอไว้ แล้วเขาก็เจ็บแปลบตรงไหล่ “โอ๊ย”

“มิน เป็นอะไรมั้ย”

“ไม่เป็นอะไรมาก เดี๋ยวค่อยบอกหมอนะ ตอนนี้ฉันอยากกินน้ำ” เขาแค่อยากอยู่กับเธอสองคนอีกพักนึง

“เดี๋ยวซอเอาน้ำให้นะ” เธอรินน้ำใส่แก้ว  มินพยายามดันตัวขึ้น แต่ตอนนี้รู้สึกเจ็บไปทั้งตัว 
“มินอย่าเพิ่งขยับนะ” เธอปรับเตียงให้ด้านบนเอนขึ้น และเอาแก้วน้ำพร้อมกับหลอดป้อนให้เขาดื่ม  หลังจากดื่มเสร็จ เธอก็เอาแก้วไปวางที่โต๊ะ  “นี่ฉันหมดสติไปนานแค่ไหน?”

“ก็วันนึง... เรื่องที่เกิดกับมิน ซอขอโทษนะ” ซอน้ำตาซึม

“ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่ใช่ความผิดเธอ อย่าคิดมากนะ” มินยิ้มหวานให้เธอ  เธอยิ้มตอบและสบตาเขา หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมา รู้สึกหน้าร้อนผ่าว เธอจึงรีบหลบสายตา นี่เราเป็นแบบนี้อีกแล้วเธอบ่นกับตัวเอง 

“เดี๋ยวเรียกหมอก่อนนะ”  ซอโทรศัพท์เรียกหมอ  มินสังเกตเห็นเธอหน้าแดง 
“ไม่สบายรึเปล่า เธอดูหน้าแดงนะ” เขาจ้องหน้าเธอ

“เปล่าน่ะ เฮ้อ ร้อนจัง เดี๋ยวซอมานะ” เธอรีบเดินไปห้องน้ำ

“แย่แล้ว หน้าแดงมากจริงๆด้วย ทำยังไงดี พออยู่ต่อหน้ามินแล้วเรากลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย  ใจเย็นไว้ อย่าตื่นเต้น” เธอพยายามควบคุมตัวเอง

 มินแปลกใจที่เธอบอกว่าร้อน ทั้งๆที่แอร์ในห้องก็เย็น แถมยังหลบตาเขาอีก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เป็นเขาเองต่างหากที่ไม่กล้าสบตาเธอ หรือเธอจะรู้สึกอะไรกับเขาแล้วจริงๆ จะเป็นไปได้เหรอ เราคิดเข้าข้างตัวเองไปรึเปล่าเนี่ย’  ยังไม่ทันคิดอะไรต่อจากนั้น  หมอก็เข้ามาตรวจเขา

หลังจากที่หมอตรวจอาการ “ดีขึ้นมากแล้ว ตามตัวก็ไม่เป็นอะไรมาก แต่ตรงช่วงไหล่มีระบมนิดหน่อย แต่ช่วงนี้อาจจะใช้มือซ้ายไม่ได้นะ เพราะงั้นช่วงนี้อย่าเพิ่งใช้แขนยกอะไรนะครับ  อีก 2 วันก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

“ขอบคุณมากครับ/ค่ะ”  ทั้งมินและซอขอบคุณคุณหมอ

พยาบาลเอาอาหารเที่ยงของโรงพยาบาลมาให้   ซอขยับโต๊ะทานข้าวสำหรับคนไข้มาให้ที่เตียง มินขยับ แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บตรงท้อง ซอเข้าไปประคองให้เขา มิน ไม่ต้องลุกขึ้นนั่งหรอก เดี๋ยวซอป้อนให้นะ

ขอบคุณนะ ต้องรบกวนเธอแล้ว เขายิ้มเล็กน้อย แต่ในใจเขาดีใจจนแทบจะตีปีกบินได้  

ซอป้อนข้าวให้มินอย่างขัดเขิน เธอไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่ก็เป็นเรื่องที่เธอคิดว่าควรทำให้เขา  ตอนที่ป้อนข้าวให้เธอก็ก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมมองตามินแม้แต่น้อย แค่อยู่ใกล้ก็หวั่นไหวมากพออยู่แล้ว ถ้าเธอสบตาเขา คงจะป้อนข้าวให้เขาไม่ได้แน่ๆ  และในที่สุด....

อิ่มแล้ว ขอบคุณเธอมากนะ เขาบอกกับเธออย่างอารมณ์ดี 

หลังจากที่ซอย้ายโต๊ะทานข้าวออกไปและเอาน้ำให้มินแล้ว เธอก็มายืนคุยกับเขา

ไม่เป็นไรหรอก เป็นหน้าที่ของซอที่ต้องดูแลมินนี่นา เธอยิ้มอย่างเขินๆ 

มินเลื่อนมือไปจับมือเธอที่วางอยู่บนเตียง ถึงเธอจะรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ แต่ฉันดีใจมากนะ ที่มีเธออยู่ข้างๆ  เขายิ้มและส่งสายตาหวานซึ้ง  
อยากบอกเธอเหลือเกินว่าชอบเธอมากแค่ไหนเขาคิด

 ซออึ้งกับคำพูดของมิน ตอนนี้สัมผัสของเขาทำให้เธอถูกสะกดให้นิ่งอยู่กับที่ เธอมองตาเขา หัวใจเต้นแรง และก่อนที่มินจะเอ่ยปากพูดอะไรต่อ  ก็มีเสียงคนเปิดประตูเข้ามา  ซอตกใจดึงมือออกจากมือของเขาทันที  ทั้งคู่หันไปที่ประตู

มิเชลก็กลับเข้ามาพอดี “กลับมาแล้วค่ะ ซื้อมันเทศเผามาฝากด้วยค่ะ”

ขอบใจมากจ๊ะมิเชล ไปนานจังเลยนะ…” และคนที่เดินตามมาคือยงฮวา เขายิ้มหวานให้ซอ

อ้าว...พี่ยงฮวา สวัสดีค่ะ ซอยิ้มดีใจที่เห็นยงฮวา  มินหน้าเจื่อนลงทันที

สวัสดีครับน้องซอ สวัสดีครับมินโฮ พี่มาเยี่ยมนะครับ ยงฮวาถือตะกร้าที่มีผลไม้มาเยี่ยมมินโฮ  เขายิ้มอย่างเป็นมิตรให้มิน  มินยิ้มรับเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าเมินเฉย 

เป็นยังไงบ้างครับ ดูท่าทางจะดีขึ้นแล้ว ยงฮวาถามอาการ

ก็ดีขึ้นแล้วครับ ขอบคุณมากสำหรับผลไม้ และที่อุตส่าห์มาเยี่ยม มินโฮทำหน้าตึง  ยงยิ้มเจื่อนๆ ปฏิกิริยาแบบนี้เขาก็รู้แล้วว่ามินไม่ชอบขี้หน้าเขานัก  จริงๆก็ไม่ได้อยากมาเยี่ยมมินโฮ แต่ที่มาเพราะอยากเจอซอฮยอนต่างหาก  แล้วเขาก็ดูออกว่ามินเองก็ชอบซออยู่เหมือนกัน

 เป็นยังไงบ้างครับน้องซอ แล้วนี่กินข้าวรึยัง? ยงไม่สนใจในท่าทีของมิน จึงหันมาถามซอ

ยังค่ะ ซอบอกและแอบเหลือบมองมิน  ซึ่งตอนนี้เขาแกล้งทำไม่สนใจทั้งสองคน แต่ก็ตั้งใจฟังทุกประโยคที่ซอและยงฮวาคุยกัน

งั้นไปด้วยกันนะครับ พี่ก็ยังไม่ได้กิน

คุณหนูซอไปเถอะค่ะ เดี๋ยวมิเชลจะช่วยดูคุณมินโฮให้เอง  มิเชลรีบอาสา ทำเอามินที่ฟังอยู่ ต้องหงุดหงิด  

ซอหันไปมองมิน ฉันขอนอนพักก่อนล่ะ มินนอนหลับตา ทำเป็นไม่สนใจทั้งสองคน เพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรได้

งั้น เดี๋ยวซอมานะมิเชล มิน เธอหันไปหามิน มองอย่างเป็นห่วง

มิเชลฝากด้วยนะ

ค่ะ คุณหนู ไม่ต้องห่วง 

ซอกับยงเดินออกไปจากห้อง  มินได้ยินเสียงประตูปิด เขาก็ลืมตา เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฉันไม่อยากให้เธอไปกับเขาเลยมินได้แต่คิดอยู่ในใจ

ทั้งยงและซอเดินไปทานข้าวในร้านที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนัก หลังจากทานข้าวเสร็จ

“น้องซออยู่เฝ้ามินตอนกลางคืนด้วยรึเปล่าครับ?” ยงถาม

“เปล่าค่ะ คีย์จะมาอยู่เฝ้ามิน เราผลัดกันน่ะค่ะ”

“ก็ดีครับ ถ้าน้องซอมาอยู่กลางคืน พี่คงเป็นห่วงแย่” ยงรู้สึกโล่งใจ เพราะเป็นห่วงและไม่อยากให้ซอใกล้ชิดกับเพื่อนคนนี้มากนัก

“ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ เอ่อ...ตอนนี้เรากลับกันเถอะค่ะ” ซอทำท่าเหมือนกระวนกระวายใจ ยงเองก็สังเกตเห็นได้ 

“ครับ แต่เดี๋ยวพี่ต้องกลับแล้ว เราน่ะอย่ามัวเอาแต่ดูแลคนอื่น ดูแลตัวเองด้วยนะ ยงลูบหัวซอ 

ค่ะ ซอดูแลตัวเองดีอยู่แล้วล่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ซอยิ้ม

งั้นพี่ไปนะ  แล้วเดี๋ยวพี่จะโทรหานะครับ ยงยิ้มหวาน โบกมือให้ซอ  ซอโบกมือตอบ  พอยงเดินไปแล้ว เธอจึงเดินกลับไปที่ห้องพักของมิน

พอเดินเข้าไปเห็นมิเชลหลับอยู่ที่โซฟาในห้องพักของญาติ ส่วนมินก็นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย   ซอเดินให้เบาที่สุดเดินไปใกล้มิน และพูดออกมาเบาๆ หลับสนิทกันทั้งคู่เลยแฮะ เธอยิ้ม และกำลังเดินไปจากเตียงมิน จู่ๆมือมินก็คว้ามือเธอเอาไว้  ซอตกใจหันมามอง แต่เขาก็ยังหลับตาอยู่ นี่มินละเมอรึไงนะ? เธอพยายามแกะมือ แต่แกะไม่ออก จำต้องนั่งอยู่ข้างๆเตียง สักพักเธอก็ผลอยหลับไป โดยนอนฟุบหน้าอยู่ข้างๆ มิน
----------------------------------------------------------------------------------------

คุยกันนิดนึง
กลับมาแล้ว มาต่อให้นะคะ  ^^  ขอบคุณสำหรับคำติชมทั้งหลายนะคะ
แต่ยอมรับอย่างนึงคือบรรยายไม่เก่งจริงๆ  เพราะไม่เคยแต่งฟิคเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้มาก่อน ถ้าอ่านแล้วแปลกๆ หรืออะไรยังไงก็ติมาได้เลยนะคะ น้อมรับคำวิจารณ์
ส่วนที่ว่าจะนำไปปรับปรุงได้มั้ย คงจะบอกไม่ได้ค่ะ เพราะเนื้อเรื่องแต่งใหม่หมด โดยส่วนตัวแล้วก็จะพิมพ์เนื้อหาให้สามารถเข้าใจได้เท่านั้น คิดไปพิมพ์ไปค่อนข้างใช้เวลาสำหรับมือใหม่ค่ะ ยังไงก็จะปรับปรุงเท่าทำได้นะคะ 
แต่ฟิคก็จะบอกตัวตนของผู้แต่งได้ดีคือเป็นคนที่พูดไม่ค่อยเก่งค่ะ ^__^"

ขอบพระคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ  ดีใจมากที่มีอะไรแตกต่างบ้าง ^^


356 ความคิดเห็น

  1. #74 NuiIZiN (@nuiizin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 01:34
    รักสามเศร้าเราสามคน
    ช่างน่าสงสารยิ่งนัก
    ต้องมีคนนึงที่เจ็บปวดกับผลลัพธ์ที่จะออกมา
    เฮ้อๆๆๆ ไม่ชอบเลยสถานการณ์แบบนี้
    น้องซอคะ เอาให้แน่นะว่าจะเลือกใครกันแน่
    ตอนนี้น้องไขว่เขว้และเอนเอียงเหลือเกิน
    #74
    0
  2. #45 jukaree (@jukaree) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 15:33
    สงสารไม่ถูกแล้วอ่ะ
    #45
    0
  3. #41 ... (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2553 / 21:11
    สู้ๆนะ ไฟท์ติ้ง !
    #41
    0
  4. #40 momo_sone (@maknaesnsd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2553 / 19:28
    สนุกแล้วค่ะ
    เมื่อไรยงจะเลิกกับซอ สงสารมิน
    #40
    0