Rin no Kikan การกลับมาของริน (Yuri/NC)

ตอนที่ 42 : ตอนที่42 พยายาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

ตอนที่42 พยายาม




“เกล หมายความว่ายังไง”ช็อก! ฉันตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำไมเกลถึงพูดแบบนั้น ไม่นะ
“คุณคือใครหรอคะ แล้วรู้ชื่อฉันได้ไง”เกลถามคำถามที่ฉันไม่คาดคิดออกมา น้ำตาของฉันค่อยๆไหลออกมาช้าๆ
วูบ! อยู่ดีๆฉันก็ถูกวาร์ปมายังสถานที่หนึ่ง ที่มีเสื่อทาทามิที่กว้างจนลับตา ข้างหน้าของฉัน คือชายคนเดิม คนเดียวกับที่ให้ฉันไปใช้ชีวิตใหม่ พระเข้านั่นเอง
“พระเจ้า แงงงงงงงงง”ฉันปล่อยทุกอย่างออกมาแล้วร้องไห้ก่อนจะโผกอดเบาๆ พระเจ้าก็ยิ้มออกมาพร้อมกับลูบหัวปลอบใจฉัน อบอุ่นเหมือนอยู่กับคุณพ่อเลย
ฉันร้องไห้ออกมาสักพัก พระเจ้าก็พูดขึ้นมา
“ผมต้องขอโทษด้วย พลังของผมมันเยอะกว่าที่คิด เกลสูญเสียความทรงจำจากการที่โดยทำลายวิญญาณไป ผมพยายามช่วยแล้วแต่ทำได้เพียงส่วนหนึ่ง ยังมีบางส่วนที่เสียไป”พระเจ้าพูดออกมาด้วยคำพูดที่บ่งบอกถึงความรู้สึกผิด อืม ก็จริงนะ แต่ว่ามันก็เป็นเรื่องของโชคชะตาล่ะนะ จะโทษทั้งหมดก็คงไม่ได้
“อืม ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันจะพยายามช่วยดูแลเกลเอง”ฉันพูดออกไป พระเจ้ายังคงมีสีหน้าที่รู้สึกผิดอยู่ แต่ก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ





หลังจากกลับมาที่บ้าน ก็พบกับเซบาสที่ยืนรอฉันอยู่
“ตอนนี้ท่านเกลอยู่ที่ต้นเมเปิ้ลในสวนครับ มีท่านไอคอยดูแลอยู่”เซบาสรายงาน ฉันพยักหน้ารับก่อนที่จะพูดออกไปด้วยความรู้สึกจริงใจ
“ขอบคุณนะเซบาส”ฉันพูดก่อนที่จะเดินออกจากคฤหาสน์เพื่อไปหาเกล
“รินจังมาแล้วล่ะ รินจางงงงง”ไอตะโกนทักมาแต่ไกล ฉันยิ้มให้เบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไป
“คุณริน ฉันขอโทษนะคะที่จำเรื่องของคุณไม่ได้ ไอเล่าเรื่องที่รู้เกี่ยวกับเราให้ฉันฟัง ฉันรู้สึกประหลาดใจ แต่ฉันก็รู้สึกดีนะคะ”เกลพูดก่อนจะยิ้มออกมา มันทำเอาความรู้สึกที่อยู่ในใจของฉันถึงกับเอ่อล้นออกมา
“เกล หนูขอกอดได้มั้ย”ฉันพูดออกไป เกลมีสีหน้าแปลกใจแต่ก็พยักหน้าให้
หมับ! อบอุ่นเหลือเกิน ฉันพยายามจะให้น้ำตาไม่ไหลออกมาแล้ว แต่มันก็ทำไม่ได้ เกลเห็นดังนั้นก็เลยลูบหัวเบาๆ
“ไม่เป็นไรนะ ถึงฉันจะจำอะไรไม่ได้ แต่ฉันคิดว่าตัวฉันคนนั้นคงเอ็นดูเธอน่าดู เพราะเธอน่ารักซะขนาดนี้”เกลพูดก่อนจะบีบแก้มฉันเบาๆ ง่า เจ็บ แต่ก็ดีใจแฮะ
“หน้าแดงหมดแล้ว”เกลพูดขึ้นมา แกล้งกันสินะ ง่าาาา




หลังจากวันนั้น ฉันก็พยายามพาเกลไปที่ต่างๆที่ฉันนึกออกว่าเคยไปด้วยกัน ทั้งที่กิลด์ ที่เมืองต่างๆ ริมทะเล เกลก็เหมือนว่าจะนึกออกในบางพื้นที่ แต่ก็จำได้เพียงแค่ว่าน่าจะเคยมา
“ไปโลกนู้นหรอ ได้สิ”พระเจ้าพูดออกมา ฉันยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนที่ฉันจะถูกวาร์ปมาที่โลกแห่งนี้พร้อมกับเกล มันก็คือโลกที่ฉันกับเกลเคยมากอบกู้ไว้นั่นเอง
“มาขอพบท่านนายกพิศาลหน่อยค่ะ ฉันเป็นนักวิจัยยาต้านเชื้อ”ฉันพูดออกไป ตำรวจคนนั้นพอได้ยินก็เหมือนจะไปทำอะไรอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบรุดกลับมาอย่างเร็ว
“เชิญทางนี้เลยครับ คุณริน”ตำรวจที่เฝ้ารัฐสภาพูดออกมา ฉันเลยพาเกลเดินเข้าไปข้างใน
“สวัสดีครับ ไม่นึกว่าจะเจอคุณอีกแล้ว ตอนแรกพวกผมหาทางติดต่อพวกคุณตั้งนาน”ชายตรงหน้าพูดขึ้นมา เขาก็คือพิศาลนั่นเอง ฉันพยักหน้าก่อนที่จะตอบกลับไป
“พอดีแวะมาเที่ยวค่ะ เลยมาทักทาย”ฉันพูดออกไป เขาพยักหน้าก่อนที่จะถามกลับมา
“แล้วที่เข้ามาหามีอะไรหรือเปล่าครับ”นั่นล่ะ ที่ต้องการ
“ตอนนี้หนูอยากไปดูสถานพักฟื้นน่ะค่ะ ว่าเป็นยังไงบ้าง”ฉันพูดออกไป นายกพยักหน้ารับ ก่อนที่จะหันไปสั่งการกับคนใกล้ตัว
เพียงไม่นานฉันก็ได้เดินมาถึงจุดที่เป็นแคมป์ ด้วยความที่ว่าเวลายังผ่านไปไม่ถึงอาทิตย์ หลายๆคนยังไม่มีที่อยู่จากการที่บ้านถูกทำลายหรือหลายๆสาเหตุ ทำให้ตอนนี้ก็ยังมีคนอยู่ที่แห่งนี้จำนวนหนึ่ง ภากของคนเหล่านั้นที่มีทั้ง เด็กๆวิ่งเล่นด้วยกัน ภาพของคนสูงอายุที่นั่งคุยกัน วัยรุ่นที่ล้างจาน ทำอาหาร เป็นภาพที่ดูอบอุ่นจังเลย
แปะ แปะ อยู่ดีๆน้ำตาของเกลก็ไหลลงมา ทำไมกัน เกิดอะไรขึ้น
“เป็นอะไรหรือเปล่าเกล”ฉันถามออกไปพร้อมกับจับไหล่เกลด้วยความเป็นห่วง
“เปล่าหรอก แค่ฉันรู้สึกว่าดีใจมากที่ได้เห็นภาพตรงนี้น่ะ...”






ไม่รู้จะพูดอะไร รู้สึกปวดเมื่อร่างกาย สงสัยต้องหาเวลาพักล่ะ55555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #61 Panida Ketkaew (@panifern1234) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:43
    พักบ้างนะเดี๋ยวไม่สบายรู้ไหมคะ
    น่ารักจังร้องไห้ก็น่ารัก
    #61
    1